οι ερπύστριες είναι στο μυαλό μας

@Το Πανόραμα μιας Επταετίας (ΝΕΤ)

Η χούντα δεν ξεκίνησε το ‘67

21 Νοε, ’13

Pitsirikos

Πολλή συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια για την χούντα των συνταγματαρχών. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να αντιληφθώ, η δικτατορία του Παπαδόπουλου έχει μετατραπεί σε μέτρο σύγκρισης και «δημοκρατικότητας» για όλες τις κυβερνήσεις, ενώ η λέξη «χούντα» είναι στα στόματα όλων.

Βουλευτής της Χρυσής Αυγής αναρτά φωτογραφία του ηθοποιού Κώστα Βουτσά να τσουγκρίζει αυγό με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, για να απαντήσει στις κατηγορίες του Κώστα Βουτσά εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Η στάση συγγραφέων, ποιητών, ηθοποιών, καλλιτεχνών αλλά και των απλών ανθρώπων –στην διάρκεια της χούντας- έχει συζητηθεί πολύ. Από την φωτογραφία του Μάνου Χατζιδάκι με τον Μακαρέζο μέχρι τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Βίκυ Μοσχολιού που τραγούδησαν τον ύμνο της «Επαναστάσεως». Από τον «πνευματικό κόσμο», μόνο η δήλωση του Γιώργου Σεφέρη ήταν ξεκάθαρη εναντίον της χούντας.

Γενικά, οι Έλληνες θέλουν την αντίσταση και την επανάσταση να τις κάνει ο άλλος. Αυτοί δεν καταδέχονται. Και τον κρίνουν μάλιστα για τον τρόπο που θα αντισταθεί.

Οι Έλληνες δεν είναι ικανοποιημένοι ούτε από αυτούς που έφυγαν στο εξωτερικό στην διάρκεια της δικτατορίας.

«Πήγαν στο Παρίσι για διακοπές και έλεγαν πως έκαναν αντίσταση». Έτσι λένε οι Έλληνες.

Τους ήθελαν να μην πάνε στο Παρίσι ή όπου αλλού, αλλά να κάτσουν εδώ και να υποστούν βασανιστήρια, ενώ οι Έλληνες θα ήταν αραχτοί στις πολυθρόνες και θα έβλεπαν τον «Άγνωστο Πόλεμο».

Πριν κρίνεις τον άλλον για την στάση του στην διάρκεια της δικτατορίας, πες μας τι έκανες εσύ στην διάρκεια της δικτατορίας.

Κι αν δεν είχες γεννηθεί τότε, πες μας τι έκανες μετά την χούντα. Κι αν πάλι και τότε δεν είχες γεννηθεί, πες μας τι κάνεις σήμερα.

Γιατί, αν σήμερα –που δεν κινδυνεύεις από βασανιστήρια και εξορία- είσαι αποκτηνωμένος πάνω σε έναν καναπέ, μπροστά σε μια τηλεόραση και νοιάζεσαι μόνο για την κωλάρα σου, δεν μου φαίνεται και πολύ πιθανό να είχες πάρει τα όπλα επί χούντας ή να έβαζες βόμβες. Άσε που εσύ την καταδικάζεις την βία…

Κοιτάξτε ποια είναι η στάση της πλειοψηφίας των Ελλήνων σήμερα και δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείτε ποια θα ήταν η στάση τους απέναντι στη χούντα των συνταγματαρχών.

Κάποιοι λένε πως μια χούντα με τανκς θα δείξει ποιοι θα αντισταθούν και ποιοι θα συνεργαστούν με τη χούντα ή θα την αποδεχτούν.

Διαφωνώ. Δεν χρειάζονται τανκς. Η στάση απέναντι στο σημερινό καθεστώς δείχνει ποια θα ήταν η στάση του καθενός απέναντι στη χούντα.

Ούτως ή άλλως, τα τανκς είναι περιττά σήμερα. Την κάνει την δουλειά και η τηλεόραση.

Αν περιμένεις να βγουν τα τανκς στους δρόμους για να δείξεις ποιος είσαι, γιατί παρακαλάς σήμερα για μια θεσούλα στην Δημόσια Τηλεόραση; Κακομοίρη…

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω όλους όσοι δεν αντιστάθηκαν στην χούντα του Παπαδόπουλου, θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε πως υπήρχαν και τα χρόνια πριν από τη χούντα.

Τα χρόνια πριν από το ’67 δεν ήταν χρόνια δημοκρατίας.

Η χούντα δεν διαδέχτηκε ούτε διέκοψε μια δημοκρατία.

Η χούντα του Παπαδόπουλου συνέχισε ένα «έργο» που παιζόταν επί δεκαετίες στην Ελλάδα.

Το «έργο» περιλάμβανε διωγμούς, βασανιστήρια και εξορίες κομμουνιστών και δημοκρατών, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ξερονήσια, παρακράτος, νεοφασίστες, πολιτικές δολοφονίες, πολιτικές εκτροπές, εκλογές που ψήφιζαν και τα δέντρα, συνεχείς παρεμβάσεις της βασιλικής οικογένειας, και ένα σωρό άλλα τέτοια πράγματα που, συνήθως, δεν συμβαίνουν σε δημοκρατίες.

«Η χούντα δεν τελείωσε το ’73» λέει το σύνθημα των τελευταίων ετών.

Ναι αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η χούντα δεν ξεκίνησε το ’67.

Όποιος κατηγορεί με μένος αυτούς που δεν αντιστάθηκαν στη χούντα, ξεχνάει πως πολλοί από αυτούς είχαν περάσει πολλά εφιαλτικά χρόνια πριν από τη χούντα.

Πολλοί είχαν βασανιστεί, είχαν εξοριστεί, δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά, ενώ, αν αυτό δεν είχε συμβεί στους ίδιους, είχε συμβεί στους γονείς τους ή σε κάποιο μέλος της οικογένειάς τους -σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο αγαπημένος Κώστας Βουτσάς-, οπότε όλη η οικογένεια βρισκόταν υπό συνεχή διωγμό.

Ο θείος μου ποτέ δεν ξέχασε πως το πρώτο ξύλο της ζωής του το έφαγε όταν ήταν 15 χρονών. Οι φασίστες μπήκαν στο σπίτι του στη Ζάκυνθο και τον σάπισαν στο ξύλο μπροστά στα μάτια της μάνας του. Ο θείος μου δεν είχε κάνει τίποτα. Το «αδίκημά» του ήταν ότι έμοιαζε πολύ με τον μεγαλύτερο αδελφό του που ήταν κομμουνιστής.

Ο θείος μου έφαγε πολύ ξύλο και στη συνέχεια, οπότε κάποια στιγμή αποφάσισε να γίνει κομμουνιστής για να το τρώει «δικαιολογημένα».

Κι αυτός ο άνθρωπος –που πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και επέστρεψε, όπως χιλιάδες άλλοι, από την Αλβανία με τα πόδια-, έπρεπε να περιμένει να έρθει στην εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981, για να αναγνωριστεί η εθνική αντίσταση και να μην χαμηλώνει πια τα μάτια όταν συναντούσε στον δρόμο αυτούς που τον έκαναν μαύρο στο ξύλο. Και μπορεί ο θείος μου να ήταν ΚΚΕ και να μην ψήφισε ποτέ ΠΑΣΟΚ αλλά έλεγε «του το χρωστάω αυτό του Παπανδρέα». «Παπανδρέα» τον έλεγε τον Παπανδρέου.

Ο Γκορ Βιντάλ είχε γράψει πως δημοκρατία υπήρξε μόνο στην αρχαία Αθήνα και μόνο για μερικές δεκαετίες. Έτσι είναι.

Η χούντα του Παπαδόπουλου δεν είναι αρκετή για να βαφτίσουμε «δημοκρατία» αυτό που ακολούθησε μετά από το 1974 και αυτό που προηγήθηκε του 1967.

Ο αγώνας για δημοκρατία συνεχίζεται. Από λίγους. Πάντα έτσι ήταν.

(Πριν από δυο χρόνια, είχα γράψει για την κούραση των ανθρώπων. Το αφιερώνω σε αυτούς που έχουν την απαίτηση την επανάσταση να την κάνουν οι άλλοι. Είναι εύκολο να παίζεις με τις ζωές των άλλων:

“Πριν από χρόνια, ένα βράδυ, συζητούσα με έναν ηλικιωμένο κομμουνιστή. Ήξερα πολλά για τη ζωή του και γνώριζα πως είχε υπογράψει δήλωση «μετανοίας», αν και δεν μου το είχε πει ποτέ ο ίδιος.

Κάποια στιγμή, εκεί που τα πίναμε, γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε χαμηλόφωνα: «Ξέρεις, εγώ υπέγραψα… Δεν άλλαξα. Όχι… Κουράστηκα… Ήθελα να δω τη γυναίκα μου και τον γιο μου. Ήθελα να δω τη μάνα μου». Έμοιαζε συντετριμμένος – δεν έμοιαζε, ήταν. «Κουράζονται κάποτε οι άνθρωποι» του είπα αμήχανα, αλλά συνέχισε: «Κάποιοι σύντροφοι δεν υπέγραψαν…». «Μπορεί να μην είχαν τόσο όμορφη γυναίκα όσο εσείς» του είπα και χαμογέλασε. Αμέσως μετά, άλλαξα την κουβέντα.

Κουράζονται οι άνθρωποι. Και –χωρίς να θέλω να αδικήσω ή να υποτιμήσω τους αγώνες ανθρώπων που βασανίστηκαν και υπέφεραν-, οι άνθρωποι δεν είναι ανάγκη να είναι στην εξορία και να σπάνε πέτρες για να κουραστούν. Μια χαρά κουράζεσαι και στην εξορία της Κυψέλης. Όλα στο μυαλό είναι.”) 

πηγή: pitsirikos

"δεν θ'αφήσουμε την αποικία μας να χαθεί"

διαβάζω στο tvxs:

Την ανάγκη να σημειωθεί επειγόντως πρόοδος στην προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών, αλλά και στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, επισήμανε ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ. Εν ολίγης ζήτησε από τους Έλληνες «νέες θυσίες» τονίζοντας παράλληλα ότι «η διαδικασία αξιολόγησης θα πρέπει να ολοκληρωθεί άμεσα» καθώς «πολλοί υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης έχουν αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους». Επανέλαβε ότι η Ευρώπη θα παράσχει στην Αθήνα νέα βοήθεια μετά την λήξη του τρέχοντος προγράμματος.

Με άλλα λόγια ο σγουρομάλλης μας είπε, ότι το τούνελ στο βάθος του οποίου ψάχνουμε το φως της ανάπτυξξχαχαχαχαχαχα, θα δεθεί φιόγκος γιατί έχει μακρύνει τόσο πολύ, που άρχισαν να το πατάνε και οι φίλοι μας οι Γροιλανδοί.

Δεν ξέρω τι θα έχει το μενού στο αυριανό γεύμα του «καταλληλότερου» με την Άνγκελα, ξέρω όμως τι δεν θα έχει. Η ελληνική αντιπροσωπεία ζήτησε να μην συμπεριληφθεί φασολάδα, με το φόβο μήπως και ξεφύγει ο «επαναστατημένος» πωλητής και της κλάσει τίποτα αρχίδια.

για παρακώλυση καταστροφής

Η δίκη των 14 για την 21/10/2012. Μια μέρα που η αστυνομική βία πήρε σάρκα και οστά στη Χαλκιδική

Στις 21 Οκτωβρίου 2012, περισσότεροι από 2.500 άνθρωποι περπάτησαν 8 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος του Κακάβου, σε μια πορεία φόρο τιμής στο βουνό που του ΄λαχε να γίνεται βορά των χρυσοθήρων. Την ανατριχιαστική σιωπή και την αρμονία της φύσης κατέστρεψε η στρατιά πάνοπλων αστυνομικών, που δεν αρκέστηκαν στην παραφωνία της παρουσίας τους μέσα στο δάσος. Εξαπέλυσαν απίστευτης βίας επίθεση στους διαδηλωτές, με ανθρωποκυνηγητό χιλιομέτρων, ξυλοδαρμούς, δακρυγόνα, χημικά, σπάζοντας τζάμια αυτοκινήτων και κόκαλα ανθρώπων. Με λύσσα που δεν δικαιολογείται με την κοινή λογική – και που σόκαρε ακόμη και κάποιους αστυνομικούς – οι άντρες των ΜΑΤ χτύπησαν ηλικιωμένους, κακοποίησαν συλληφθέντες, κυνήγησαν αλλόφρονες τον κόσμο που οπισθοχωρούσε.

Μέχρι σήμερα καμία Ένορκη Διοικητική Εξέταση ή άλλη διοικητική πράξη, δεν έδωσε εξηγήσεις, δεν δικαιολόγησε την, απίστευτης έντασης, κρατική βία, δεν βρήκε κανέναν υπεύθυνο να λογοδοτήσει.

Η αντιμετώπιση του Κράτους και της Δικαιοσύνης προς τους διαδηλωτές είναι διαφορετική.

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου δικάζονται στο Δικαστικό Μέγαρο Πολυγύρου 14 άνθρωποι που συνελήφθησαν εκείνη τη μέρα.

Μαζί τους δικαζόμαστε όλοι. Όλοι όσοι ήμασταν στις Σκουριές εκείνη τη μέρα. 'Ολοι όσοι διαδηλώνουμε, διαμαρτυρόμαστε, διεκδικούμε το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή.

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου, 10:00 π.μ θα είμαστε όλοι στο Δικαστικό Μέγαρο Πολυγύρου

Συντονιστικό Φορέων και Συλλόγων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

πηγή: left

Η δίκη των 14 για την 21/10/2012. Μια μέρα που η αστυνομική βία πήρε σάρκα και οστά στη Χαλκιδική - See more at: http://left.gr/news/i-diki-ton-14-gia-tin-21102012-mia-mera-poy-i-astynomiki-pire-sarka-kai-osta-sti-halkidiki#sthash.znNPt5ie.dpuf

ο Πέτρος και ο Μάρκος

H βλαχομπαρόκ μαγκιά του Τατσόπουλου

και η απάντηση του Subcomandante Marcos

Όταν πριν κάποια χρόνια οι εχθροί του σε μια πολύ χοντροκομμένη προσπάθεια να πλήξουν (!) την εικόνα του Κομαντάντε Μάρκος είχαν βγάλει τη φήμη ότι είναι «αδελφή», η απάντηση του ηγέτη των Ζαπατίστας ΔΕΝ ΗΤΑΝ ότι "ο Subcomantante έχει πηδήξει το μισό Μεξικό!". Αντίθετα επέλεξε μια πολύ πιο πολιτική (κάποιοι την χαρακτήρισαν πολιτικάντικη βέβαια) δήλωση η οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό τη δημοφιλία του κινήματος:

«Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»

Πηγή: http://mao.gr

 Γιατί  όπως θα λέγαμε κι εμείς:
Άλλο πράγμα η αριστερά της επανάστασης και άλλο η αριστερά της διαχείρισης και των Media 

πηγή: βαθύ κόκκινο

εξάρχεια

εδώ τίποτα

Οι τρωγλοδύτες σας παρουσιάζουν αποκλειστικά το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ της Δάφνης Χαιρετάκη «Εδώ τίποτα» («Ici rien»), που ξεχώρισε ανάμεσα σε 16 διεθνείς συμμετοχές στο φεστιβάλ Filmer à Τout Prix στις Βρυξέλλες, και απέσπασε το βραβείο «Πρώτης Ταινίας».

Γυρισμένο μεταξύ Σεπτεμβρίου 2008 και Απριλίου 2011 σε Super 8 και επενδυμένο μουσικά από τον Αλέξανδρο Βούλγαρη (aka The Boy), το φιλμ δίνει «μια ιμπρεσιονιστική άποψη της ελληνικής κρίσης» με πλάνα και συνεντεύξεις από την πιο ανήσυχη γειτονιά της Αθήνας.

"Παρών" ο Φώτης Κουβέλης

Ημέρα ψηφοφοριών ήταν η χθεσινή για τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, καθώς εκτός από την ψηφοφορία για την πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης στην Βουλή, ο έμπειρος πολιτικός παρέστη νωρίτερα το απόγευμα και στην έκτακτη συνέλευση της πολυκατοικίας του στην Άνω Κυψέλη, όπου το θέμα που κυριάρχησε ήταν το εάν ο διαχειριστής θα προμηθευθεί πετρέλαιο θέρμανσης για το χειμώνα.
Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης αλλά και της ψηφοφορίας που ακολούθησε σημειώθηκε σφοδρή μάχη μεταξύ των ενοίκων, οι οποίοι είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, αυτών που ιεραρχούν το ζήτημα της θέρμανσης ως ύψιστης σημασίας και υποστήριζαν την προμήθεια έστω μικρής ποσότητας πετρελαίου και εκείνων που λόγω οικονομικών δυσκολίων πρότειναν την στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης.
Οι περισσότεροι συμμετέχοντες στήριζαν πολλές από τις ελπίδες τους για την εκτόνωση της κατάστασης και την εύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης στο πρόσωπο του κ. Κουβέλη, λόγω της μακρόχρονης παρουσίας του στην πολιτική ζωή αλλά και της πραότητας και σύνεσης που τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. «Όλοι μας περιμέναμε από τον κ. Φώτη ένα σχέδιο που θα μας οδηγούσε στη λύση του αδιεξόδου ώστε να μην παγώσουμε τον χειμώνα, μια συμβιβαστική πρόταση την οποία θα μπορούσαμε να συζητήσουμε. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που έγινε η συνέλευση έτσι κι αλλιώς» σημειώνει χαρακτηριστικά ο Λάζαρος, μεταπτυχιακός φοιτητής της Δασολογίας που μένει στον πρώτο και έχει ήδη προμηθευτεί ξυλόσομπα από πέρυσι.

αν βγει ο σύριζα

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ στην αντιπροεδρική σουίτα..

ΔΟΛοπλοκίες

όχι γιάννης..

στο σπίτι του κρεμασμένου..

σώτη ζαχοχατζηφωτίου

Ανιστόρητες ιστορίες

Νοσταλγούμε τα παιδικά και νεανικά μας χρόνια, και γι’ αυτό εξωραΐζουμε το παρελθόν, ακυρώνουμε αναδρομικά την ίδια μας την ιστορία. Δύναμη αντίδρασης λοιπόν η νοσταλγία, το ’χω γράψει και το ’χω ξαναγράψει, δεν κινδυνεύει, ελπίζω, έτσι η στάθμευση τώρα σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο και σε πολύ συγκεκριμένες πλευρές της.

Το 1974 τελειώνει μια εφτάχρονη δικτατορία, συνέχεια σε μια αλυσίδα πολέμων, άλλων δικτατοριών, εμφυλίου, συνταγματικών και πολιτειακών εκτροπών. Άνθρωποι, εντάξει, όχι πολλοί, πάντως άνθρωποι γυρίζουν απ’ την εξορία ή βγαίνουν απ’ τη φυλακή, ξανασμίγουν δηλαδή οικογένειες και φίλοι· άνθρωποι, εντάξει, όχι πολλοί, πάντως άνθρωποι ξαναβρίσκουν τη δουλειά τους· και σίγουρα οι πολλοί, όλοι, αναπνέουμε έναν άλλο αέρα. Πολιτιστικός και εκδοτικός οργασμός έπειτα από λογοκρισία και απαγορεύσεις εφτά χρόνων (ή δεκαετιών για τα αριστερά πράγματα!), εφημερίδες, βιβλία, μουσικές, συναυλίες, εκδηλώσεις. Άλλος αέρας και στο ραδιόφωνο (τους ελάχιστους σταθμούς της κρατικής ραδιοφωνίας) και στην τηλεόραση (με τα δύο, κρατικά πάλι, κανάλια της, που εκπέμπουν ελάχιστες ώρες, κι ενώ η συσκευή δεν υπάρχει ακόμα σ’ όλα τα σπίτια!), στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση όπου μπαίνει ξαφνικά η δημοτική στα δελτία ειδήσεων, και λίγο λίγο στον δημόσιο βίο. Κοσμογονικές αλλαγές. Ακολουθούν εκλογές, ξεχασμένο πράγμα, άγνωστο για όσους μεγαλώσαμε μέσα στη δικτατορία, πολιτικές συγκεντρώσεις, συζητήσεις, ατέλειωτα πηγαδάκια στους δρόμους, κινητοποιήσεις, αναζητήσεις, ζυμώσεις. Κοσμογονικές ξαναλέω αλλαγές. Ποιος αντιλέγει; Ή μεμψιμοιρεί; Και ως προς τι;

«Η Αθήνα [...] μετά το 1974 έγινε μια φρικτή πόλη, όπου ακούγονταν αντάρτικα» δηλώνει σε συνέντευξή της (LifO 6/11) η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, σκανδαλωδώς έξω από κάθε ιστορικό πλαίσιο.

«Πράγματι» σχολιάζει αναγνώστης αποκάτω, «όπου κι αν καθόσουν για καφέ, από την Κυψέλη μέχρι το Παγκράτι, τα Πατήσια και την Πλάκα, οι καφετέριες έπαιζαν αντάρτικα στη διαπασών. Θυμάμαι τότε που έτρωγα την κερασόπιτά μου στο Ζώναρς και έπαιζε το “Ήρωες, άπαρτα βουνά”.»

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά…

πηγή: Γιάννης Χάρης 

αυτό καναπέστο!

αυτοί μπροστά στην πύλη..

λιγόστεψαν και ασχήμυναν

έφυγε το χαμόγελο από τα πρόσωπα
κι εκείνη η λάμψη του ζωντανού και της ανυπακοής στο βλέμμα..

παξιμάδια ολικής

"είναι που περιμένει να ξεσφίξουν τα σαγόνια του"

Γ.Ρίτσος Ημερολόγιο μιας εβδομάδας του Πολυτεχνείου

(Μουσική: Νότης Μαυρουδής)

Το Ημερολόγιο μιας εβδομάδας του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

ΑΘΗΝΑ 16 Νοεμβρίου 1973
Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια
ωραία παιδιά δικά μας με τη μεγάλη θλίψη των ανδρείων
αψήφιστοι, όρθιοι στα Προπύλαια στον πέτρινο αέρα, έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι
πως μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου

17 Νοεμβρίου
Βαριά σιωπή διάτρητη απ΄τους πυροβολισμούς, πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι,
ποιός θα πει περιμένω μέσα απ το μέσα μαύρο.
Μικροί σχοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια μ΄έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο,
 κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί και το μοναχικό σκυλί στ΄ αποκλεισμένα προάστια
 ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω απ΄τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους
 πάνω απ΄τα τανκς  μέσα στους σκόρπιους  πυροβολισμούς..
Πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε; πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

ΚΑΛΑΜΟΣ  18 Νοεμβρίου
Ηλιόλουστη μέρα. Κάλαμος.
Η θάλασσα, σπουργίτια στον ελαιώνα
Κάλεσμα. Πρόκληση. Κάλλος. Μακρινή προδομένη μακαριότητα
α εσύ δραπέτη λιποτάκτη κρυμμένε ανάμεσα στ΄ αγάλματα, πίσω απ΄τ΄ αγάλματα
μέσα στ΄αγάλματα, αγάλματα κούφια χωρίς χέρια, χωρίς πέος, χωρίς αμπελόφυλλα
αρνήσου, αρνήσου, όχι να ξεχαστείς και να ξεχάσεις το δένδρο το πουλί το γαλάζιο
αμαρτία, αμαρτία, πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε εσείς, ο ίδιος ο έρωτας
κι ο έρωτας αμαρτία, Ελένη, Μάρω, Ηλέκτρα, Δήμητρα, παιδιά μας, τα παιδιά μας
πόσες γενιές παιδιά μας σε αδιαίρετο χρόνο χωρίς χρόνο
στα στάχυα και στα σύρματα στη γραφομηχανή, στον τηλεβόα
έρωτές μας, παιδιά μας,σκοτωμένα παιδιά μας, έρωτές μας
Για τίποτε άλλο να μην έχουμε μάτια παρά μόνο για σας.  Τιποτ΄άλλο.
Ω! ανήμπορο ποίημα, ανήμπορο, ανήμπορο, ατελέσφορο
επάνω από δύο στίχους σταυρωμένους σταυρώνω τα χέρια και σωπαίνω
βράχος, το μέγα κόκκινο, δεύτερη πόρτα, πέμπτη πόρτα κι η δωδέκατη κλεισμένη
χτύπημα της γροθιάς στον τοίχο χτύπημα της πέτρας στην πέτρα
-μ΄ακούς;  άκουσέ με, εγώ σ΄ακούω,
δύο σιωπές κάνουν μια φωνή κι ένα μεγάλο τεντωμένο χέρι.

ΑΘΗΝΑ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Με τους αγκώνες στηριγμένους στην ποίηση, με τα μάτια κλεισμένα στις παλάμες
ακούω τη φωτιά. Ανεβαίνει. Σκοτωμένοι επί τόπου μπροστά στο παράνομο μικρόφωνο
κι η φωνή τους ακόμα.. - Αδέρφια, αδέρφια, πάνω απ΄το αίμα τους, με το αίμα τους
πάνω από την  αγρυπνισμένη Αθήνα
Πως μπορείτε λοιπόν; Πως μπορείτε;

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μάζεψαν τα οδοφράγματα, πλύναν τα αίματα, τα μισά παιδιά πήγαν σχολείο
οι γυναίκες βγήκαν για ψώνια, στη γωνιά ένα καμένο αυτοκίνητο
πλύναν τα ρούχα τ΄απλώσαν στις ταράτσες μυστικά-μυστικά μη φανούνε σαν άλλες σημαίες
κλειστά νοικοκυριά, το κρεμμύδι, η πατάτα, το λάδι
το αλάτι χυμένο στο δρόμο το ίδιο και τ΄αλεύρι,
μες στο ψυγείο το κόκκινο πουλί μ΄όλα του τα φτερά
Απ΄το θάνατο αρχίζουμε - έτσι έλεγε- απ΄το θάνατο αρχίζουμε πάλι
επάνω από τη μεγάλη γκρεμισμένη σκάλα
“τι να κάνουμε -είπε- να ξεχαστούμε; θα ξεχάσουμε πάλι;
Σκεπασμένοι στην τρύπια κουβέρτα ως πάνω στα μάτια
λίγο λίγο θα βγάλεις το ΄να πόδι δοκιμάζοντας τον αέρα τη σιωπή το σκοτάδι
αργότερα τα χέρια, τελευταίο το κεφάλι.
 Απέναντι η καρέκλα, τα τσιγάρα τα σπίρτα και το φως κολλημένο στον τοίχο
 μια τεράστια κίτρινη αφίσα
Ώρα μεγάλη! ώρα σκληρή! ώρα αδειασμένη απ΄την δειλή μακροθυμία των στίχων
εδώ ό,τι πια θα πει θα ΄ναι το αίμα
Ω! κακόφημη ζωή ληστεμένη

22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Αργά που μεγαλώνει το μαχαίρι, αυτός που σιωπεί
δεν είναι που δεν έχει τίποτα να πει
δεν είναι τα δώδεκα καρφιά στον τοίχο,  η ακρίδα στο ποτήρι
είναι που περιμένει να ξεσφίξουν τα σαγόνια του

ΕΠΙΜΕΤΡΟ 

 

Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

Η 15 Νοέμβρη θα βρει τον Ρίτσο στις πρώτες γραμμές της μεγάλης διαδήλωσης που ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο και έφτασε ως την πλατεία Κλαυθμώνος. Η διαδήλωση θα διαλυθεί από την αστυνομία με βία με τον Ποιητή να μπλοκάρεται ανάμεσα στους φράχτες που έχει στήσει η αστυνομία αλλά δεν θα χτυπηθεί. Ίσως τον αναγνώρισαν και τον σεβάστηκαν. Διαφεύγει και βρίσκει καταφύγιο στα τότε γραφεία του εκδοτικού οίκου Κέδρος σε μια στοά (Πανεπιστημίου και Χαριλάου Τρικούπη). Το ίδιο βράδυ κλείνει η Πατησίων από διαδηλωτές.

Στις 16 Νοεμβρίου επισκέπτεται το σπίτι της Νανάς Καλιανέση όπου ακούν τον παράνομο ερασιτεχνικό σταθμό που έχει στηθεί στον ΕΜΠ των «Ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.» Με ρίγη συγκίνησης συνεχίζει την ακρόαση στο σπίτι του, έχει ξεκινήσει η επίθεση στους συγκεντρωμένους με δακρυγόνα και έπειτα με σφαίρες.. κατεβαίνουν τα τανκς.. ένα από αυτά γκρεμίζει την πύλη.. παντού νεκροί και τραυματίες..

Ο Ποιητής με δάκρυα στα μάτια φεύγει για τον Κάλαμο.. εν θερμώ έχει ήδη ξεκινήσει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας»..

Πηγές:

“Γιάννης Ρίτσος, Ένα σχεδίασμα βιογραφίας' της Αγγελικής Κώττη, Ελληνικά γράμματα (2009)

http://many-books.blogspot.com/ της Αγγελικής Κώττη

πηγή: ποιείν

δολ dancers

Αχ καλέ, με λογοκρίνουν!

16 Νοε, ’13

Pitsirikos

Ένας σκιτσογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα» -ένας από τους πιο ταλαντούχους της γενιάς του- κάνει ένα σκίτσο που δείχνει δυο βουλευτίνες να κάνουν pole dancing στις κεραίες της ΕΡΤ, και στη συνέχει αρχίζει ένας πόλεμος ανακοινώσεων ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, την Αυγή, το ΠΑΣΟΚ, βουλευτές, και ένα σκασμό κόσμο.

Μετά από όλα αυτά, ο σκιτσογράφος των Νέων επανέρχεται με άλλα σκίτσα, αναφερόμενος σε λογοκρισία.

Το να μην σου αρέσει το σκίτσο ή το κείμενο κάποιου δεν είναι λογοκρισία.

Σε πολλούς ανθρώπους δεν αρέσουν τα κείμενά μου αλλά κανείς ποτέ δεν μου έκανε λογοκρισία. Δεν μπορεί να μου κάνει λογοκρισία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν τι σημαίνει λογοκρισία. Νομίζουν πως λογοκρισία είναι να μπλοκάρεις κάποιον στη σελίδα σου στο Facebook. Όχι, αυτό δεν είναι λογοκρισία. Αυτό σημαίνει ότι δεν γουστάρεις κάποιον και αυτό είναι δικαίωμά σου.

Δεν βάζεις στο σπίτι σου τον κάθε κάφρο, ούτε πιάνεις κουβέντα με ρουφιάνους αλλά αυτό δεν είναι λογοκρισία.

Δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα. Τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Με το Διαδίκτυο, δεν μπορεί να σε λογοκρίνει κανείς.

Όποιος θέλει ελευθερία, ανεξάρτητος στο Διαδίκτυο.

Γιατί δεν στην πέφτουν για αυτά που γράφεις ή για το σκίτσο σου στην εφημερίδα. Στην πέφτουν επειδή είσαι σκυλάκι του Ψυχάρη και του κάθε νταβατζή.

Το ίδιο σκίτσο, στο Διαδίκτυο, δεν θα προκαλούσε καμία αντίδραση.

Στο Διαδίκτυο λοιπόν. Αλλά στο Διαδίκτυο δεν μετράς μία. Έχεις ανάγκη τον νταβατζή για να υπάρχεις.

Πολύ θλιβερή διαπίστωση για κάποιον που νομίζει ότι είναι και καλλιτέχνης.

Το pole dancing που σκιτσάρεις μπορεί να είναι το δικό σου και ο κώλος που φαίνεται να είναι επίσης δικός σου.

Είναι εντελώς αστείο να δουλεύεις στον ΔΟΛ, να δουλεύεις για τον Ψυχάρη και να επικαλείσαι πως θέλουν να σου κάνουν λογοκρισία οι άλλοι.

Όταν δουλεύεις στον ΔΟΛ, αυτολογοκρίνεσαι. Και το ξέρεις καλά. Διαφορετικά, θα έκανες σκίτσο και με τον Βαρδινογιάννη.

Είναι γελοίο και είναι ακόμα πιο γελοίο να μην το καταλαβαίνεις. Ειδικά, όταν δουλεύεις σε μια εφημερίδα που έχει παράδοση στη λογοκρισία και τις απολύσεις σκιτσογράφων. Και ήσουν εκεί. Τις έζησες.

Όπως είναι γελοίο να δουλεύεις για τον Ψυχάρη και να κατηγορείς άλλους για αυριανισμό. Είναι φιλαράκια ο Ψυχάρης με τον Κουρή. Πρόσφατα, ο Ψυχάρης έστειλε και επιστολή στήριξης στον Κουρή. Οπότε, αν θέλεις να χτυπήσεις τον αυριανισμό, ξεκίνα από το αφεντικό σου. Αλλά επειδή θα σε απολύσει αν το κάνεις, πάρ’ του καλύτερα μια πίπα.

«Αχ, δουλεύω για τον Ψυχάρη και με κυνηγάνε όλοι. Έχω βγει στην παρανομία. Κάνω επανάσταση. Θέλουν να με λογοκρίνουν.». Ναι, φτωχέ μαλάκα, έτσι είναι αν έτσι νομίζεις.

Γελάω πάρα πολύ με δημοσιογράφους και σκιτσογράφους που δουλεύουν σήμερα για τους νταβατζήδες και νομίζουν ότι κάνουν και αντάρτικο. Έχουν και σύνδρομο καταδίωξης. Και είναι απόλυτα συστημικοί και νομίζουν πως τους καταδιώκει το σύστημα.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που, όταν απολύονταν οι συνάδελφοί τους, δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου.

Πριν από τρία σχεδόν χρόνια, έγραφα:

«Αλήθεια, πώς γίνεται να γράφεις πονεμένα άρθρα για τη χαμένη τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας και να μην τόλμησες να γράψεις ένα άρθρο για τους εκατοντάδες συναδέλφους σου που πετάχτηκαν στο δρόμο;

Ποιος τη γαμάει την ελληνική δημοσιογραφία, όταν δεν τολμάς να γράψεις ένα άρθρο για τον άνθρωπο που καθόταν στο διπλανό σου γραφείο επί δεκαετίες;». 

Και πριν από ένα σχεδόν χρόνο, έγραφα:

«Καίγονται» πολλοί δημοσιογράφοι στα καθεστωτικά ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ανόητοι και θλιβεροί. Χρήσιμοι, όμως. Σου δείχνουν τι δεν πρέπει να γίνεις.

(Και για να μην ξεχνιόμαστε, «Μην αγοράζετε τα Νέα και το Βήμα».)

πηγή: pitsirikos

αποζητώντας τη χαμένη ομαλότητα

σαν σήμερα πριν 40 χρόνια..

δεσμεύσεις

τομσενικότεροι του Τόμσεν

Μας έχουν σπάσει τα αρχίδια με την "εργατικότητα" των υπουργών και του πρωθυπουργού τα παπαγαλάκια τους. Στάχτη στα μάτια μας για να μη βλέπουμε το αδιέξοδο των κυβερνώντων. Για να μην βλέπουμε τις σιδερένιες μπάλες με τις οποίες είναι δεμένοι και τις αλυσίδες των οποίων μας φοράνε για κολιέ.

Η κυβερνώσα ακροδεξιά, αυτή αγχωμένη μεσίτρια, έχει βάλει σκοπό να αδειάσει κάθε δημόσιο κτήριο, να το καθαρίσει και να το παραδώσει κούκλα στους δανειστές μας. Θα ακολουθήσουν τα σπίτια μας, που ήδη μπαίνουν σε τραπεζικά καλάθια για τα ψώνια των βορειοευρωπαίων συνταξιούχων. Έχουν προηγηθεί η αξιοπρέπειά σου, η οικογενειακή σου γαλήνη, τα όνειρά σου και οι κόποι μιας ζωής των συνταξιούχων γονιών σου.

Στην άλλη πλευρά του κάλπικου νομίσματος ο αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα γυρίσει από τις διακοπές του για σκι και μετά θα ασχοληθεί με μας τους βρωμιάρηδες, που μας ανέχεται μόνο και μόνο επειδή του χρωστάμε.

Ο σκιέρ περιγράφει γλαφυρά πόσο για τον μπούτσο μας έχουνε οι Ευρωπαίοι. Γενικότερα ως λαό, αλλά και ειδικότερα την κυβέρνηση των υπαλληλίσκων-σε-δυσμένεια της Μέρκελ.

Δεν ξέρω πόσο γελοιότερο μπορεί να γίνει το όλο σκηνικό, αν και στη σουρεάλ φάση που ζούμε, όλα είναι πιθανά.

Ήδη η Ντόρα προτείνει παρασκηνιακές διαβουλεύσεις για την επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στο κυβερνητικό σχήμα. Είχε προετοιμαστεί το έδαφος μια μέρα πριν, από τη γερμανική Die Welt. (Τι δεν καταλαβαίνεις?)

Από παλιά είχαμε γεννημένους κλόουν, που παρίσταναν τους βουλευτές ή/και τους υπουργούς. Η πολιτική σκέψη του νεοελληναρά είναι συγκρίσιμη με αυτήν μιας κότας στρουμπουλής. Και μάλλον χάνει.

Το "τώρα" διαφέρει απ’το "παλιά", στο ότι όλοι αυτοί με τον δυσκοίλιο ψυχισμό (που λέει και ο Ράϊχ) έχουν πλέον και "δυνατό" σενάριο να τους στηρίζει και να τους αναγκάζει να βγάζουν το σπάνιο ταλέντο τους.

Έχουν να υποστηρίξουν το αδιανόητο. Τη γενοκτονία για τον καλό σκοπό. Την αναδιανομή του πλούτου, τη βίαιη φτωχοποίηση, το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, το άνοιγμα φυλακών και στρατοπέδων συγκέντρωσης, όλες δηλαδή τις «δεσμεύσεις» μας που θα φέρουν και την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Ο τσιριχτός κυνισμός του Άδωνι είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Το κανάλι απ’το οποίο πετάγεται στη μάπα σου, δεν αλλάζει πλέον με ζάπινγκ και θα τον ακούς θες δεν θες, να κοκορεύεται ότι αυτός απολύει καλύτερα απ’τον Τόμσεν. Άσε που και να κατάφερνες να το αλλάξεις, που νομίζεις ότι θα έπεφτες? Πάνω σε κάνα Πάγκαλο.

Κατά τα άλλα, το κακό στη χώρα το κάνουν αυτοί που διαμαρτύρονται και αντιδρούν.

"Υποκινούμενοι από ύποπτα συμφέροντα" αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα του εκλεγμένου χασάπη στο κόψιμο της μπριζόλας. Βαφτίζονται "βολεμένοι", "άκρα" και "εξτρεμιστές" και πετιούνται στον πρετεντέριο ολετήρα, να γίνουν πατέ και να απλωθούν σαν βούτυρο στη φέτα-υποκρισίας του κάθε καναπεδάτου νοικοκυραίου.

Μόνο που στον επίλογο της φάρσας που ζούμε, θα του κάτσει στο λαιμό και τα λερωμένα ευρουλάκια του, δεν θα φτάνουν για να τον γλυτώσουν απ'την ασφυξία.

σενάρια αντικατάστασης του πρωθυπουργού