η σώτη και η πλέμπα

επαναστατικό προϊόν που δεν θέλει ξέβγαλμα!

58 συν ΦΠΑ lifestyle

12 Δεκεμβρίου 2013

Κώστας Βαξεβάνης

Για να παραφράσω τον ποιητή «τι είναι αριστερός, τι μη αριστερός και τι το ανάμεσό τους;». Μα η κίνηση των 58 μπορεί να είναι η απάντηση. Η κίνηση που ξεκινά από τις παρυφές του διεφθαρμένου Σημιτισμού και καταλήγει ως τα όρη της πολιτικής σκέψης του Νίκου Μπίστη που ναι, κινούνται με τη δύναμη της διαρκούς πολιτικής του θέλησης. Ό,τι αμφιβολία υπήρχε για το τι μπορεί να είναι οι 58, λύθηκε με την παρουσία των 700 και το θαύμα του εκδοτικού μεσιανισμού να τους εμφανίσει ως πεντακισχιλίους.

Η Κεντροαριστερά των 58, δεν ήταν τίποτα άλλο από το Σημίτη στο κέντρο, την ομάδα ενός ξεπεσμένου ΠΑΣΟΚ στα δεξιά του και την αφρόκρεμα του επί χρόνια βολεμένου αριστεροδιανοουμενισμού στα αριστερά του. Μέσα σε αυτό τον αχταρμά των νέων δημοσίων σχέσεων της προσπάθειας αλληλοδιάσωσης, ακόμη και ο Ευάγγελος Βενιζέλος μπορούσε να φορέσει το φωτοστέφανο του σωτήρα συνομιλητή και να πάρει την ευλογία από τον Γρηγόρη Ψαριανό, του οποίου πλέον το γιλεκάκι αντιμετωπίζεται ως πετραχήλι στον αγχωμένο κόσμο της διαπλοκής.

Εκεί ήταν και αυτοί που κάθισαν στις υπουργικές καρέκλες και αυτοί που γύριζαν στους διαδρόμους των υπουργείων αναζητώντας μια επιδότηση που να πιστοποιεί την τέχνη τους που δεν πιστοποιούσε το κοινό. Εκεί ήταν και οι οπαδοί του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και της «ελεύθερης αγοράς» αλλά και οι παντρεμένοι επί χρόνια με τον κρατισμό των φιλοκυβερνητικών δημοσίων σχέσεων. Εκεί ήταν και τα εκτρώματα της αιμομικτικής σχέσης lifestyle και πολιτικής, αλλά και οι κλώνοι της σύγχρονης εθνικοφροσύνης που απαιτεί «τσάι και συμπάθεια» αντί για διμαρτυρία και αγανάκτηση.

Οι μόνοι που έλειπαν ήταν  ο Άκης γιατί ήταν στη φυλακή, ο Σαμαράς γιατί την ίδια μέρα είχε κάνει και άλλη εμφάνιση στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του διευθυντή του Mega και βέβαια ο Πέτρος Κωστόπουλος γιατί ενδεχομένως θεωρούσε πιο αποτελεσματικό να βρίζει τον Τσίπρα μαγειρεύοντας μπουγάτσα το πρωί στο κανάλι παρά να χάνει το χρόνο του με μπανάλ τύπους που έχει βαρεθεί από την εποχή της Μυκόνου.

Όσοι μαζεύτηκαν στο Ακροπόλ για να φωτογραφηθούν ως κοινωνινικά και πολιτικά ανήσυχοι από τις κάμερες του Ψυχάρη, δεν έψαχναν καμιά εναλλακτική ενάντια στο κατεστημένο. Ήταν το ίδιο το κατεστημένο επί χρόνια, ο καθένας με τον τρόπο του. Ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν αντιπαρατέθηκαν ποτέ με αυτό.

Αυτά για τα πρόσωπα που αποτέλεσαν το πρόσωπο της νέας κίνησης. Γιατί αν μιλήσουμε για τις πολιτικές, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Μέσα σε ένα τοπίο καταστροφής που οφείλεται σε πολιτικές και όχι σε αόριστες ανευθυνότητες, το παλιό κατεστημένο εφευρίσκει για μια ακόμη φορά το Κέντρο, το οποίο ταυτίζει με τη σύνεση. Η λογική των ίσων ευθυνών φαντάζει υπευθυνότητα στα αυτιά του απολίτικου και στα μάτια του φοβισμένου. Αυτό το Κέντρο, όχι μόνο δεν έχει κοινωνική βάση για να πατήσει, αλλά καλύπτει το έγκλημα. Μοιάζει με αυτόν που βλέποντας τον ληστή μαχαιροβγάλτη να μαχαιρώνει το άοπλο θύμα του, φωνάζει όλο ανησυχία «μην μαλώνετε ρε παιδιά».

Το νέο εφευρισκόμενο Κέντρο, δεν είναι η μέση όπου βρίσκεται πιθανόν η αλήθεια, αλλά το άκρο που θεωρεί το ίδιο υπεύθυνους θύμα και θύτη. Όσο για το τι σχέση έχει όλο αυτό με την Αριστερά αυτό είναι πλέον μοιάζει αυταπόδεικτο. Ό,τι σχέση έχει η Σώτη με έναν άνθρωπο που του έχουν κόψει το ρεύμα.

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

σώτη ζαχοχατζηφωτίου

Ανιστόρητες ιστορίες

Νοσταλγούμε τα παιδικά και νεανικά μας χρόνια, και γι’ αυτό εξωραΐζουμε το παρελθόν, ακυρώνουμε αναδρομικά την ίδια μας την ιστορία. Δύναμη αντίδρασης λοιπόν η νοσταλγία, το ’χω γράψει και το ’χω ξαναγράψει, δεν κινδυνεύει, ελπίζω, έτσι η στάθμευση τώρα σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο και σε πολύ συγκεκριμένες πλευρές της.

Το 1974 τελειώνει μια εφτάχρονη δικτατορία, συνέχεια σε μια αλυσίδα πολέμων, άλλων δικτατοριών, εμφυλίου, συνταγματικών και πολιτειακών εκτροπών. Άνθρωποι, εντάξει, όχι πολλοί, πάντως άνθρωποι γυρίζουν απ’ την εξορία ή βγαίνουν απ’ τη φυλακή, ξανασμίγουν δηλαδή οικογένειες και φίλοι· άνθρωποι, εντάξει, όχι πολλοί, πάντως άνθρωποι ξαναβρίσκουν τη δουλειά τους· και σίγουρα οι πολλοί, όλοι, αναπνέουμε έναν άλλο αέρα. Πολιτιστικός και εκδοτικός οργασμός έπειτα από λογοκρισία και απαγορεύσεις εφτά χρόνων (ή δεκαετιών για τα αριστερά πράγματα!), εφημερίδες, βιβλία, μουσικές, συναυλίες, εκδηλώσεις. Άλλος αέρας και στο ραδιόφωνο (τους ελάχιστους σταθμούς της κρατικής ραδιοφωνίας) και στην τηλεόραση (με τα δύο, κρατικά πάλι, κανάλια της, που εκπέμπουν ελάχιστες ώρες, κι ενώ η συσκευή δεν υπάρχει ακόμα σ’ όλα τα σπίτια!), στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση όπου μπαίνει ξαφνικά η δημοτική στα δελτία ειδήσεων, και λίγο λίγο στον δημόσιο βίο. Κοσμογονικές αλλαγές. Ακολουθούν εκλογές, ξεχασμένο πράγμα, άγνωστο για όσους μεγαλώσαμε μέσα στη δικτατορία, πολιτικές συγκεντρώσεις, συζητήσεις, ατέλειωτα πηγαδάκια στους δρόμους, κινητοποιήσεις, αναζητήσεις, ζυμώσεις. Κοσμογονικές ξαναλέω αλλαγές. Ποιος αντιλέγει; Ή μεμψιμοιρεί; Και ως προς τι;

«Η Αθήνα [...] μετά το 1974 έγινε μια φρικτή πόλη, όπου ακούγονταν αντάρτικα» δηλώνει σε συνέντευξή της (LifO 6/11) η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, σκανδαλωδώς έξω από κάθε ιστορικό πλαίσιο.

«Πράγματι» σχολιάζει αναγνώστης αποκάτω, «όπου κι αν καθόσουν για καφέ, από την Κυψέλη μέχρι το Παγκράτι, τα Πατήσια και την Πλάκα, οι καφετέριες έπαιζαν αντάρτικα στη διαπασών. Θυμάμαι τότε που έτρωγα την κερασόπιτά μου στο Ζώναρς και έπαιζε το “Ήρωες, άπαρτα βουνά”.»

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά…

πηγή: Γιάννης Χάρης 

καταδικάζουμε τη βία

και αντιδρούμε ἡσύχως

                     εκ της συγκυβέρνησης

όοοοχι ό,τι κι ό,τι...

μόνο σώτη!

σώτη. τώρα και σε νέα απίθανη γεύση δακρυγόνου!

Κατά φαντασίαν κουλτουριάρα (ή πως η Σώτειος αρθρογραφία μας γεμίζει οίκτο για τη συγγραφέα)

Της Λουκίας Χουλιάρα

Μερικές φορές η ενασχόληση με θέματα ήσσονος σημασίας μπορεί να αποβεί άκρως διασκεδαστική!

Η κυρία Σώτη Τριανταφύλλου πλασάρεται ως ελληνίδα συγγραφέας. Παρελκόμενο της ιδιότητός της αυτής είναι η προσπάθειά της να διοχετεύσει στο ευρύ κοινό μία- δήθεν «νεοφιλελέ»- κουλτούρα. Σε χθεσινό της άρθρο/ παραλήρημα (σε δικτυακό τόπο. Δείτε ΕΔΩ), επιχείρησε με ιδιαίτερα άτεχνο και αποτυχημένο τρόπο, να ενοχοποιήσει την αριστερά για την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα και να βαφτίσει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως «άκρα αριστερά»!

Μεταξύ άλλων γραφικών μας ενημέρωσε ότι σεβασμός των θεσμών είναι (για παράδειγμα και όλως τυχαίως), η εξόφληση του χρέους της Ελλάδας, ενώ κούνησε με αυστηρότητα το δάχτυλο στην αριστερά, η οποία μη αντιλαμβανόμενη την ανάγκη υλοποίησης των λαοκτόνων πλην «θεσφάτων μεταρρυθμίσεων», ταυτίζεται με το παρακράτος!

Αν κάποιος καταφέρει να διαβάσει το άρθρο της κυρίας Τριανταφύλλου αποφεύγοντας την ημικρανία και τη συνδρομή ψυχολόγου, είναι άξιος θερμών συγχαρητηρίων! Η αγωνιώδης προσπάθειά της να αποτυπώσει τις «πολυσύνθετες» πολιτικές της πεποιθήσεις- κάνοντας χρήση ενός δύστροπου και εννοιολογικά ασυνάρτητου λόγου- σίγουρα δεν την καθιστά «αναγνωστικώς» θελκτική και οπωσδήποτε δε τη βοηθά να μεταλαμπαδεύσει τις κατά φαντασίαν κουλτουριάρικες απόψεις της!

Στην απίθανη περίπτωση που κάποιος ενδιαφερθεί να ανατρέξει σε κάποιες συνεντεύξεις της- γοητευμένης από τον Ομπάμα- συγγραφέως είναι βέβαιο ότι θα ευθυμήσει! Σε διάφορα videos, η γκουρού της «κουλτούρας» Σώτη, κοιτώντας την κάμερα με ύφος ψευτομυστηριώδες και βλέμμα ημιπαρανοϊκό δηλώνει ότι «Το να γνωρίσεις τον κόσμο είναι μια οδυνηρή εμπειρία», ότι «τα ταξίδια δεν είναι αυτό που φαίνονται στα μάτια των άλλων ανθρώπων παρόλο που δε λέω ψέματα...» ενώ σε άλλο μήκος κύματος εκμυστηρεύεται στον τηλεθεατή ότι ίσως θα έπρεπε να γράφει μουσική για ασανσέρ ή να φτιάχνει μουσικά περιβάλλοντα...

Όλα τα ανωτέρω συγκλίνουν σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: η μαινόμενη κατήγορος της αριστεράς Σώτη, με την υποτιθέμενη επιχειρηματολογία της, δεν εκπληρώνει το στόχο εκείνων που μας την επιβάλλουν ως πνευματικό άνθρωπο. Για κακή τύχη του υπάρχοντος μιντιακού συστήματος και της πολιτικής εξουσίας που το στηρίζει, η Σώτειος αρθρογραφία δεν μας γεμίζει θαυμασμό για τη σοφία του γράψαντος, αλλά οίκτο για την ρηχότητα του!

πηγή: periodista

νομίζω ότι ο άλλος ο σώτης πιο καλά τα λέει..

το διανοουμενέ προϊόν μπορεί να έχει καλύτερο ύφος και πιο ωραία μαλλιά,
αλλά το ντεφιλέ την ξεσκίζει σε αυθεντικότητα..