η γλώσσα των αντικειμένων

Ποιο είναι το κεντρικό ζήτημα | Μνήμη Jean-Pierre Voyer

 

“Το εμπόρευμα και το Κράτος μάς έχουν κάνει τόσο ηλίθιους και στενόκαρδους, ώστε η μόνη κατανοητή γλώσσα που ξέρουμε σήμερα να μιλάμε είναι η γλώσσα των αντικειμένων μας στις σχέσεις μεταξύ τους. Είμαστε ανίκανοι να καταλάβουμε μια πραγματικά ανθρώπινη γλώσσα και μια πραγματικά ανθρώπινη γλώσσα ούτε που μας αγγίζει. Από τη μια μεριά τη θεωρούμε και την αισθανόμαστε σαν μια ικεσία, σαν ένα παρακαλετό και συνεπώς σαν εκδήλωση εξευτελισμού και έκφραση ντροπής και ονείδους. Από την άλλη, μας φαίνεται να λέει παλαβομάρες και ασυναρτησίες, οπότε τη νιώθουμε σαν απειλή και την απορρίπτουμε.

Είμαστε τόσο πολύ αλλοτριωμένοι, που η ενδόμυχη και γνήσια γλώσσα της ανθρώπινης ουσίας μας μάς φαίνεται σαν προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ενώ την αλλοτριωμένη γλώσσα των εμπορευμάτων τη θεωρούμε ως έκφραση της ίδιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που την επιβεβαιώνουν υποτίθεται τα δικαιώματά της και είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση και αυταρέσκεια.

Για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν μιλούν μεταξύ τους στους λεγόμενους δημόσιους χώρους; Αυτό είναι το μοναδικό ερώτημα, το θεμελιώδες ζήτημα, που εμπεριέχει όλα τα άλλα! Οποιοδήποτε άλλο ερώτημα οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, που ισχυρίζεται ότι έχει σημασία από μόνο του, δεν είναι παρά απάτη, ρεφορμισμός και παραπλανητικό τέχνασμα από την πλευρά του εχθρού.

Πάνω σε αυτό το ερώτημα, πάνω στη ζήτημα της σιωπής των ανθρώπων στους δρόμους, που είναι και το κεντρικό ζήτημα, χωρίζονται οι φίλοι και οι εχθροί του χρήματος, οι φίλοι και οι εχθροί του Κράτους. Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, είναι η στρατηγική απάντηση σε όλα τα ερωτήματα. (…)

Ποια είναι η θεωρητική απάντηση σε αυτό το ερώτημα; Η θεωρητική απάντηση στο ερώτημα «για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους στους δρόμους;» είναι η εξής: «Επειδή δεν έχουν τίποτα να πουν ο ένας στον άλλον»! (…)

Και η θεωρητική απάντηση στο ερώτημα «για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν έχουν να πουν τίποτα ο ένας στον άλλον;», είναι: «Επειδή τα εμπορεύματα μιλούν αντί γι’ αυτούς, επειδή τα εμπορεύματα ασκούν αντί γι’ αυτούς την πρακτική της ελεύθερης συνομιλίας, της φλυαρίας, επειδή τα εμπορεύματα σκέφτονται για λογαριασμό των ανθρώπων, επειδή τα εμπορεύματα έχουν ιδέες αντί των ανθρώπων, επειδή τα εμπορεύματα έχουν ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ τους αντί να έχουν οι άνθρωποι».

Τα εμπορεύματα ασκούν την ανταλλαγή στη θέση των ανθρώπων. Τα πράγματα ασκούν στην πράξη την ανθρώπινη ουσία αντί των ανθρώπων.

Εκεί όπου φλυαρούν τα εμπορεύματα, εκεί όπου τα εμπορεύματα σκέφτονται, οι άνθρωποι το βουλώνουν.”

Ζ.-Π. Βουαγιέ, Μια Έρευνα πάνω στη φύση και τα αίτια της εξαθλίωσης των ανθρώπων (1976)

Σημ. HS. Ο Ζαν Πιέρ Βουαγιέ, ο πιο φιλοσοφημένος από τους άμεσους απόγονους των Καταστασιακών, άφησε το μάταιο τούτο κόσμο την 1η του Δεκέμβρη της περασμένης χρονιάς σε ηλικία 82 ετών. Τον θυμόμαστε για όσα καλά έχει γράψει, και δεν είναι λίγα.

  

πηγή: dangerfew

ο αναρχικός κομμουνισμός

Νέστωρ Μάχνο: Η αναρχική επανάσταση

Posted by: dimi

on: Thursday, October 1, 2015

 Η μπροσούρα του Νέστωρα Μάχνο μεταφράστηκε για πρώτη φορά από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον Μάικ Τζόουνς. Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον James Sotros τον Φεβρουάριο 1996 στη Μελβούρνη, όπου και κυκλοφόρησε σε μπροσούρα από το «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης» τον Δεκέμβριο 1998, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Ο αναρχισμός είναι μια ζωή ελευθερίας και δημιουργικής ανεξαρτησίας για τον άνθρωπο, μια κατάσταση δηλαδή που δεν εξαρτάται από θεωρίες ή από προγράμματα που προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της. Είναι μια «διδασκαλία» που βασιζόμενη στην πραγματική καθημερινή ζωή, ξεπερνά όλους τους τεχνητούς περιορισμούς και δεν μπορεί να συνθλιφτεί από κανένα σύστημα.

Η εξωτερική μορφή του αναρχισμού είναι μια ελεύθερη, χωρίς κυβέρνηση, κοινωνία, που προσφέρει στα μέλη της ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη. Οι διάφοροι οργανισμοί μπορούν να δημιουργούνται πλέον, με βάση το ανθρώπινο αίσθημα της αμοιβαίας υπευθυνότητας που έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές.

Το αίσθημα αυτό της αμοιβαίας υπευθυνότητας είναι ικανό να εξασφαλίσει την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους. Είναι η ολοκλήρωση εντέλει του αληθινού κομμουνισμού. Γι’ αυτό, ο αναρχισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, έναν κομμουνισμό στη λογική του επέκταση.

Αυτό μας οδηγεί στην αναγκαιότητα να διατυπώσουμε τις βασικές θεωρητικές συνιστώσες του αναρχισμού, με το να χρησιμοποιήσουμε χειροπιαστά υλικά καθώς και με τη συστηματική επιστημονική ανάλυση.

μακάριοι οἱ πραεῖς....

αριστερή αφήγηση/πρόταση/διέξοδος/ελπίδα

artwork by musenyo

 απόσπασμα από το άρθρο

Για έναν αριστερό ευρωσκεπτικισμό [του Παναγιώτη Σωτήρη]

Η Αριστερά πρέπει να τολμήσει να αρνηθεί τους μύθους μιας Ευρώπης που γίνεται όλο και πιο αυταρχική, νεοφιλελεύθερη και βίαιη. Γιατί η πανευρωπαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» είναι ευκαιρία για την Αριστερά. Για να δείξει ότι η έξοδος από τους μηχανισμούς της «υπαρκτής παγκοσμιοποίησης», όπως είναι το ευρώ και οι συνθήκες της Ε.Ε., δεν είναι «εθνικός απομονωτισμός», αλλά αναγκαία συνθήκη κοινωνικής προστασίας απέναντι στη συστημική βία των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Για να αναζητήσει ένα παραγωγικό μοντέλο που να στηρίζεται στη συλλογική συμμετοχή, την αυτοδιαχείριση, τον κοινωνικό έλεγχο στα δημόσια αγαθά, την ασφάλεια που προσφέρει η αλληλεγγύη και όχι το δόγμα «νόμος και τάξη». Για να επαναθεμελιώσει τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία ως καθημερινή πρακτική άσκηση εξουσίας από τα κάτω, από το συλλογικό πολιτικό σώμα όλων των ανθρώπων που εξαρτώνται από την πώληση της εργατικής τους δύναμης για να ζήσουν. Για να διεκδικήσει, απέναντι στη «φαντασιακή κοινότητα» του έθνους και στο κυνικό -και ενίοτε υπεράκτιο- «έθνος των επενδυτών», την πραγματική κοινότητα, την κοινή ταυτότητα όλων εκείνων που ζουν, εργάζονται, παλεύουν σε έναν τόπο, την ανοιχτόκαρδη «πατρίδα των εργαζομένων».
 Σήμερα ένας ευρωσκεπτικισμός της Αριστεράς, μπολιασμένος με τις δημοκρατικές, διεθνιστικές, ανατρεπτικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος, θα τρόμαζε τα ευρωπαϊκά επιτελεία και θα άνοιγε πραγματικά δρόμους ελπίδας.

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 16/4/2014

πηγή: ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ο διώκτης, ο διωκόμενος και το διογκωμένο υπερεγώ

οι "κεντρώοι" που ήρθαν για τα χαλιά....

και είναι "και με τον χωροφύλακα, και με τον αστυφύλακα"..

Εσύ, με ποιους ήσουν;

Του Θέμη Δημητρακόπουλου*

08 Μαρ 2014

Σε εποχές γενικευμένης κρίσης, σε μια αιμάσσουσα, κατακερματισμένη κοινωνία, πάνω απ' όλα οφείλεις να παίρνεις καθαρή θέση: με ποιους είσαι.

Με όλο το ρίσκο, τον παραμορφωτικό μανιχαϊσμό που καιροφυλακτεί, παραμερίζοντας ακόμη και εύλογες ενστάσεις, διαφωνίες και δισταγμούς. Τα ήξεις αφήξεις, οι διφορούμενοι χρησμοί και τα άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε, δεν χωράνε στο ζόφο των ημερών.

Ο κεντρισμός σε όλες του τις εκφάνσεις –με τις αφόρητα προβλέψιμες κεντροαριστερές μαλαγανιές, τα δήθεν διαπαραταξιακά «προοδευτικά» πολιτικάντικα κόλπα, τα απολίτικα και εκ του πονηρού «ανανεωτικά» ποτάμια, τους σοσιαλδημοκρατικούς, πλην σαφώς δεξιόστροφους, ευρωμονόδρομους– όχι μόνο δεν έχει λόγο ύπαρξης και κοινωνική αναφορά στη δεδομένη συγκυρία, αλλά είναι από χέρι ύποπτος και υπονομευτικός:

Στην υπάρχουσα θολούρα, έρχεται να ψαρέψει σε ρηχά νερά, να προσθέσει τη δική του «ψαγμένη» και τεκμηριωμένη υποτίθεται, κατά των «άκρων» βεβαίως, γαρνιρισμένη με μπόλικη μεταρρυθμιστική σάλτσα – ωστόσο συστημική, συντηρητική κατά βάθος και πλάτος, πρόταση.

Μη γελιόμαστε: οι κεντρώοι, την κρίσιμη στιγμή θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μην μετατοπιστεί προς τα αριστερά το εκκρεμές της κοινωνίας – και της Ιστορίας. Να μην ανακατευτεί για τα καλά η τράπουλα.

Και θα παίξουν εκόντες-άκοντες το χαρτί της Δεξιάς, το χαρτί της διαπλεκόμενης ελίτ που κυβερνά αδιάλειπτα αυτό τον τόπο εδώ και δεκαετίες, όπως άλλωστε βλέπουμε να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Προκειμένου να συμμετέχουν κι αυτοί στη νομή της εξουσίας, με όρους που γνωρίζουν πολύ καλά, χωρίς να διακινδυνεύουν την επιβίωσή τους σ' ένα καινούργιο, άγνωστο και άβολο πολιτικό πεδίο.

Όταν βέβαια διαπιστώσουν ότι το παιχνίδι είναι οριστικά χαμένο, θα τους δούμε –αν όχι όλους, αρκετούς πάντως– να γυρνάνε φύλο.

Και τότε θα σημάνει η ώρα της κρίσης, η ώρα της μνήμης.

Μνήμη χρυσόψαρου – ή μνήμη ελέφαντα;

Θα δείξει. Το ερώτημα πάντως που, εγώ τουλάχιστον, θα τους απηύθυνα προσωπικά εκείνη τη στιγμή, στιγμή που έρχεται πολύ σύντομα, παραμένει πάντα –και βασανιστικά πληκτικό– το ίδιο:

Εσύ, με ποιους ήσουν τόσο καιρό;

*Θέμης Δημητρακόπουλος, συγγραφέας

πηγή: tvxs

Στην Ισλανδία έχουν "μονόδρομους" αντίθετης κατεύθυνσης..

ο Ισλανδός Olafur Ragnar Grimsson περιγράφει πως έκανε το αυτονόητο 

και στην τελική...το καθήκον του ως πρωθυπουργός.