Νοικοκυραίοι, θα σας φάνε τα παιδιά σας, θα σας φάνε ζωντανούς

Νοικοκυραίοι και νοικοκύρηδες

26 Σεπτεμβρίου, 2018

Η θανάτωση του Ζακ Κωστόπουλου έφερε ξανά στη δημόσια συζήτηση τον όρο «νοικοκυραίοι».

Σταχυολογώ τίτλους πρόσφατων δημοσιευμάτων: Οι «νοικοκυραίοι» και το τέρας, στην ΕφΣυν, Ο Ζακ ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος που τον δολοφόνησαν οι «νοικοκυραίοι» της Μαρίας Λούκα στην Popaganda, Οι άριστοι «νοικοκυραίοι» και οι απειλές για την κοινωνία τους στο altsantiri, Φονιάδες των λαών νοικοκυραίοι στον Provocateur (το σύνθημα προϋπήρχε) με τη λέξη αυτή, που τη βρίσκω επίσης και σε πόλλά άλλα άρθρα, καθώς και σε αμέτρητες δημοσιεύσεις στο Φέισμπουκ.

Σπεύδω να διευκρινίσω πως δεν συμφωνώ κατ΄ανάγκη με το περιεχόμενο των άρθρων (δεν τα έχω άλλωστε διαβάσει όλα), ούτε δέχομαι υποχρεωτικά ότι τον Ζακ τον δολοφόνησαν νοικοκυραίοι εντός ή εκτός εισαγωγικών -δύο-τρία άτομα άλλωστε είδαμε να τον κλωτσούν με δύναμη στο κεφάλι, όχι κάποιο πλήθος.

Αλλά προς το παρόν εδώ λεξιλογούμε. Και θα λεξιλογήσουμε για τη λέξη «νοικοκυραίοι» και τη διαφορά της, αν υπάρχει, από τους νοικοκύρηδες.

Ν’ αρχίσουμε από την αρχή. Ο νοικοκύρης είναι λέξη που εμφανίστηκε στα μεσαιωνικά χρόνια. Ανάγεται στο οικοκύριος > οικοκύρης. Και από τον οικοκύρη, ακριβώς με τη συνεκφορά «τον οικοκύρη» που οδήγησε σε επανανάλυση: «τον οικοκύρη» –> «το νοικοκύρη» πλάστηκε η νέα ονομαστική νοικοκύρης. Αυτή η επανανάλυση έχει επίσης δώσει τύπους όπως μπαλάσκα (την παλάσκα), γκαμήλα (την καμήλα), κτλ. αλλά ο νοικοκύρης είναι το μοναδικό παράδειγμα της κοινής νεοελληνικής όπου από την επανανάλυση προστίθεται αρχικό νι σε λέξη από φωνήεν. Λέω «της κοινής» διότι σε διαλέκτους ή στην αργκό έχουμε κι άλλα παραδείγματα, π.χ. ο νώμος (τον ώμο).

Ο νοικοκύρης σχηματίζει τον πληθυντικό «οι νοικοκύρηδες» και, σε πιο ανεπίσημο ύφος, «οι νοικοκυραίοι». Αυτός ο πληθυντικός σε -αίοι έχει ενδιαφέρον.

Το παραγωγικό τέρμα -αίοι έχει την αφετηρία του σε αρχαία επίθετα πχ αγοραίος, κορυφαίος, τελευταίος, που παράγονταν από ουσιαστικά σε -α (ή σε α μακρό που είχε τραπεί σε η στην αττική και ιωνική διάλεκτο) με το επίθημα -ιος. Εμφανίστηκε κατ’ αρχάς ως πατριδωνυμικό: Αθηναίοι, Ρωμαίοι. Φυσικά, εδώ ο ενικός είναι Αθηναίος, Ρωμαίος.

Από τα μεσαιωνικά χρόνια αρχίζει να εμφανίζεται το επίθημα -αίοι στον πληθυντικό λέξεων που δεν έχουν ενικό σε -αίος, πχ καβαλαραίοι, Σαρακηναίοι, κι έτσι αυτονομήθηκε.

Σήμερα, εμφανίζεται καταρχάς ως επίθημα σε πληθυντικούς οικογενειακών ονομάτων, και μάλιστα πολλές φορές με τη σημασία όλων των μελών μιας ευρύτερης οικογένειας, για το σόι δηλαδη, π.χ. οι Κολοκοτρωναίοι. Λέγεται βέβαια και για μια πυρηνική οικογένεια, πχ μας έκαναν επίσκεψη οι Παπαδοπουλαίοι. Από εκεί και τα πάμπολλα τοπωνύμια σε -αίικα (ή -έικα αν προτιμάτε).

Επίσης, το -αίοι εμφανίστηκε ως επίθημα για τον σχηματισμό παράλληλων τύπων του πληθυντικού αρσενικών ουσιαστικών, συνήθως σε -ης, που δηλώνουν επάγγελμα ή ιδιότητα: μουσαφιραίοι (παράλλ. τ. του μουσαφίρηδες), τσαγκαραίοι, φουρναραίοι, νοικοκυραίοι, καπεταναίοι. Κάποτε ο τύπος αυτός είναι σαφώς μειωτικός (π.χ. σκουπιδιαραίοι), κάποτε όχι. Οι νοικοκυραίοι ως πρόσφατα δεν είχαν μειωτική χροιά. Πάντως, οι τύποι σε -αίοι είναι λαϊκότεροι, οικειότεροι. Προσθέστε αν θέλετε στον κατάλογο και άλλους τύπους πληθυντικού σε -αίοι (που να μην έχουν ενικό σε -αίος, δηλ. όχι οι νεολαίοι).

Να προσεχτεί ότι ο πληθυντικός αυτός δεν έδινε -τουλάχιστον ως τώρα- νέο ενικό, δηλαδή λέμε μεν οι μουσαφιραίοι αλλά όχι ο μουσαφιραίος. Πρέπει επίσης να αναφέρουμε τη λέξη «οι νοματαίοι», χωρίς ενικό, όπου ο παράλληλος τύπος υπερτερεί σαφώς έναντι του «κανονικού» τύπου «οι νομάτοι» (Η λέξη έχει ενδιαφέρουσα ετυμολογία: τα ονόματα -> οι ονομάτοι -> οι νομάτοι -αξίζει αρθράκι).

Για λόγους πληρότητας, να αναφέρω και το κομματώνυμο Συριζαίος- Συριζαίοι, που επηρεάστηκε μάλλον από τα οικογενειακά σε -αίοι. Το 2012 που είχαμε γράψει το σχετικό άρθρο δεν είχε ακόμα καθιερωθεί, σήμερα είναι απολύτως καθιερωμένο -γέννησε και το προσβλητικό «Ζαίος», που εξαιτίας του μάλωσα με τον φίλο μας τον Ριβαλντίνιο. Καλός, χρυσός αλλά όχι να με βρίζει κιόλας. Τέλος της παρένθεσης, πάμε στους νοικοκυραίους.

Παλιότερα, ο τύπος «νοικοκυραίοι» δεν είχε διαφορά σημασίας από τους «νοικοκύρηδες», πέρα από το ότι ήταν οικειότερος και λαϊκότερος.

Ο νοικοκύρης, με τη σημασία αυτή, είναι ο καταστηματάρχης, έμπορος ή βιοτέχνης. Όχι ο μεγαλοαστός, ο εργοστασιάρχης. Ο σχετικά ευκατάστατος μικροαστός όμως, που έχει κάποια κτηματική περιουσία, κάποια θέση στην κοινωνία, που τον καλό τον καιρό δεν δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα. Οι νοικοκυραίοι της φωτογραφίας στο εξώφυλλο του βιβλίου του Νίκου Ποταμιάνου είναι καλό παράδειγμα.

Στο χωριό, ο νοικοκύρης είναι ο εύπορος αγρότης, που έχει αρκετή κτηματική περιουσία ώστε να φέρνει εργάτες να δουλεύουν, όπως δεν θέλησε να γένει ο Βασίλης του πασίγνωστου δημοτικού τραγουδιού:

.

Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης,
για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες,
χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.

– Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης,
να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν,
και να ‘μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους.

Ο νοικοκύρης, βλέπετε, θεωρείται ότι χαρακτηρίζεται απο συντηρητισμό. Αν δεν φέρεσαι φρόνιμα και δεν συμβιβάζεσαι με τους ισχυρούς, είναι πιο δύσκολο να κάμεις αμπελοχώραφα. Ωστόσο, ο παραδοσιακός, ας πούμε, νοικοκύρης παρουσιάζει επίσης θετικές αξίες: εργατικότητα, σεμνότητα, σφιχτή διαχείριση των οικονομικών του χωρίς καταναλωτικές υπερβολές, επένδυση στην εκπαίδευση των παιδιών του.

Πότε πήρε απερίφραστα αρνητική χροιά ο πληθυντικός «νοικοκυραίοι»; Δεν έχω την απάντηση, ίσως με βοηθήσετε -θα έλεγα, πάντως, μετά το 1980, ίσως και στον αιώνα μας. Πάντως, όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ έλεγε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πως η Νέα Δημοκρατία είναι «το κόμμα των νοικοκυραίων» ασφαλώς δεν είχε κατά νου την απερίφραστα αρνητική σημασία. Το διατύπωνε έτσι για μεγαλύτερη οικειότητα -αντί για «κόμμα των νοικοκύρηδων».

Σήμερα όμως υπάρχει σαφής διαφορά σημασίας ανάμεσα στον τύπο «νοικοκυραίοι» και στον τύπο «νοικοκύρηδες», σε σημείο που, ακριβώς επειδή υπάρχει διαφορά στον πληθυντικό, έχει πλαστεί και νέος ενικός, «ο νοικοκυραίος» (αυτό πρέπει να έγινε μέσα στον αιώνα μας).

Ποια είναι η διαφορά; Πολλά έχουν γραφτεί -ας πούμε τώρα που γκούγκλιζα βρήκα ένα άρθρο του Θύμιου Καλαμούκη της Ελληνοφρένειας, προ πενταετίας, που μάλιστα έχει ίδιον τίτλο με το δικό μου. «Δύο ίδιες λέξεις, σχεδόν ομόηχες, με διαφορετική χρήση και σίγουρα με διαφορετική έννοια. Η λέξη «νοικοκύρηδες» περιγράφει την προκοπή ενός ανθρώπου, την αξιοσύνη του, τον κόπο και τα αγαθά που κέρδισε και διατήρησε από την δουλειά του. Την ικανότητα και την ιδιότητα που έχει να είναι τακτικός, προσεκτικός, συνετός. Η λέξη «Νοικοκυραίοι», περιγράφει αυτό που εννοούν οι πολιτικοί όταν αναφέρονται σε αυτούς.», λέει ο Καλαμούκης, που μάλιστα μου θυμίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας το 2013 είχε δηλώσει «είμαστε κι εμείς νοικοκυραίοι».

Και σε εντελώς πρόσφατο άρθρο:

Επειδή βλέπω πως κάποιοι μπερδεύουν τους νοικοκυραίους με τους νοικοκύρηδες, το δεύτερο είναι προσόν, το πρώτο είναι αρρώστια.

Νοικοκυραίος δεν είναι ο νοικοκύρης.

Νοικοκυραίος είναι ο μικροαστός με φασίζουσες τάσεις. Είναι αυτός που μισεί ό,τι δεν του μοιάζει.

Νοικοκυραίος δεν είναι αυτός που απλά φροντίζει την οικογένεια του, κάνει την δουλειά του και γενικώς διάγει “ήσυχα” την ζωή του.

Ο όρος έχει μία πολύ συγκεκριμένη έννοια πολύ πέρα από αυτά (που είναι μια χαρά προτεραιότητες στην ζωή).

Νοικοκυραίος είναι αυτός που επί χούντας πίστευε ότι νταξ μωρέ, δεν είναι και τόσο κακά τα πράγματα, ψιλο-καλά πάμε.

Νοικοκυραίος είναι αυτός που όταν οι Γάλλοι στοίβαζαν τους Εβραίους στο Velodrome έκλεινε τα παράθυρα για να μην ακούει, να μην μυρίζει και να ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν άκουσε και μύρισε.

και α και ου κι ολά σταρχί διαμού

Αν ανοίξεις σήμερα τα βοθροκάναλα ή κάνεις μια βόλτα στα ίντερνετς, θα συναντήσεις διάφορα μπογδανοειδή να σκούζουν για ένα ερωτηματολόγιο της νεολαίας του Σύριζα, που έσκασε μύτη τελευταία.

Βαρέθηκα να το ψάξω το θέμα (γενικά τελευταία βαριέμαι με πολλά που συμβαίνουν στον γιδότοπο), αλλά μια γεύση την πήρα απ'τους αλαλάζοντες καθωσπρεπάδες. Απ'ό,τι κατάλαβα, τα συντρόφια έχουν κάποιες ερωτήσεις οι οποίες θα σόκαραν κάθε μικροαστό που σέβεται τον εαυτό του. Ερωτήσεις που χαρακτηρίζουν την κλοπή ως "ακτιβιστική πράξη" ή είναι σχετικές με "καταλήψεις κτιρίων με στόχο τη φροντίδα μειονοτικών κοινωνικών ομάδων" έχουν ξεσηκώσει (πρόστυχα) τα χρηστά ήθη, επιβεβαιώνοντας την αλλεργία των τελευταίων για ο,τιδήποτε αντισυμβατικό.

Πάντως πέρα από τη μεγάλη πλάκα, ένα μικρό δίκιο το'χουν οι φουκαράδες οι νεοφιλελέδες, να τα λέμε κι αυτά. Αντί να υπάρχουν ερωτήσεις σχετικές με το πάρτυ στην Πάολα ή την εκδρομή στην Μύκονοοοοοοοο, τους ρωτάνε για αλληλεγγύες, πορείες και ακτιβισμούς. Λες και τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και οι καταλήψεις θα φέρουν την Ανάπτυξη και τις δουλειές στον γκοζμάκη. Δηλαδή τι? Όλοι εμείς οι μπούληδες, που κοιτάμε τη δουλίτσα μας, ενημερωνόμαστε από τον Πορτοσάλτε αραχτοί στην καναπεδάρα μας και τους έχουμε όλους γραμμένους σταρχίδιαμας (εκτός αν έχουν λεφτά), τι δηλαδή? Φυτά είμαστε ναπούμε?

ο ενοχλημένος νοικοκυραίος

το "ταξικό μίσος" αυτή η μάστιγα

ζουν ανάμεσά μας

καμένα μικροαστικά μυαλά καταχωνιασμένα μέσα σε κεφάλες, οι οποίες στέκονται πάνω σε σβέρκους, που συνήθως καλύπτονται από ναυτικό φούτερ, για να μην φαίνεται η κοκκινίλα από τις φάπες της ζωής που είναι "μίζερη" μακρυά απ'τα στενά της μυκόνου και της αράχωβας

είναι οι ίδιες φάπες που έφαγε και η πετροκωστοπούλεια "Ζωάρα" με αποτέλεσμα να χαζέψει και να αρχίσει να φωνάζει "Κράζεις? Ζηλεύεις!"

 τζημεροειδή ζόμπι που τρέφονται με ονειρώξεις μεγάλης ζωής και βλέπουν τους "πτωχούς" (δηλ. όσους έχουν κάνει "αποτυχημένες επιλογές") ως απειλή μόλυνσης της "υψηλής κοινωνίας" που έχουν παραχωμένη στον τροφαντό πάτο τους

δεν είναι οι πιο φτωχοί ανάμεσά μας....αλλά σίγουρα είναι οι πιο πεινασμένοι

ρε τους φουκαράδες!...

στον ταξικό πόλεμο με σκαρπίνι και πουλόβερ στους ώμους

Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

18/11/2014

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο valuewhatworths και στο φύλλο #25 της εφημερίδας δρόμου Απατρις.

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

χυμός από φαντασιώσεις

..όνειρα και μικροαστικά κόμπλεξ 

ifileledes στα νύχια της Ζωής

έρχεται ο σύντροφος μπαμπούλας

η τραπεζοκρατία δεν δημοκρατείται

image by pitsirikos

Η ΕΛ.ΑΣ. πιστεύει ότι ο Αντώνης_ Σαμαράς_ προσανατολιζόταν σε χτύπημα στη Δημοκρατία και τους θεσμούς της με τη χρήση μεγάλου αριθμού εκβιασμών και απίστευτης κινδυνολογίας, αλλά και με βροχή από ψέματα και εμφυλιοπολεμικά συνθήματα, με στόχο να φοβίσει τον Έλληνα μικροαστό στο δρόμο για τις κάλπες της 25^ης Ιανουαρίου.

Το σχεδιάγραμμα που δόθηκε στη δημοσιότητα απεικονίζει, όπως ανέφερε ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., Δημήτρης Τσακνάκης, την ατέρμονη προσπάθεια των συστημικών πλασιέ να παραμείνουν με κάθε μέσο στην εξουσία και να συνεχίσουν το πλιάτσικο στη χώρα.

Πιο συγκεκριμένα το σχέδιο τρομοκράτησης των πολιτών προέβλεπε τη χρήση παγιδευμένων δελτίων ειδήσεων, την επαναφορά του grexit, την εκτόξευση απίστευτης προπαγάνδας από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, όπως και κινδυνολογίας και εκβιαστικών διλημμάτων από τα κοτοπρεπή παπαγαλάκια τους, τη δημιουργία νέων κομμάτων από το πουθενά για την παγίδευση των απολιτίκ χιπστεροφυτών, καθώς και ένα πλήθος πολωτικών δηλώσεων και ενεργειών, πάντα σε συνεργασία με τους Πυρήνες της Ακροδεξιάς και με στόχο την απελευθέρωση όλων των φοβικών συνδρόμων των τηλεθεατών και την αποθέωση της πατροπαράδοτης μαλακίας που τους δέρνει.

η αληθινή είδηση εδώ

ανθρωπάκο έχασες

Νίκη του Ρωμανού σε βάρος του ανθρωπάκου

11 Δεκ. 2014

Δήμος Χλωπτσιούδης

Ανακούφιση προκάλεσε στον προοδευτικό κόσμο η τελική τροπολογία όπως υπερψηφίστηκε από τη Βουλή. Με τις πιέσεις της κοινής γνώμης και με τον κίνδυνο να σέρνεται σε εκλογές με γεμάτα φέρετρα, ο Αθανασίου κι ο Σαμαράς αποδέχτηκαν αλλαγές στην τροπολογία.

Η κυβέρνηση σε ρόλο Κρέοντα επί 31 μέρες ασελγούσε επικοινωνιακά πάνω σε έναν κρατούμενο που θυσίαζε εκούσια τη ζωή του για δικαιώματα που του στερήθηκαν αναιτιολόγητα λόγω κυβερνητικής παρέμβασης (αλλαγή νόμου και αδιαφορία)... Στην τραγωδία της Ελληνικής Δημοκρατίας το ρόλο του μηχανής θεός τον ανέλαβε η αλληλεγγύη των πολιτών, εκείνων που ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των κρατουμένων, για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι τα μέλη του Χορού (πολίτες) σε μεγάλο αριθμό ακολουθούσε αναντίρρητα το Νόμο του κρεόντειου στέμματος, ενώ οι υποκριτές (αιρετοί) σιωπούσαν μπροστά στις προσταγές του τυράννου.

Αν επιχειρήσουμε μία ανάγνωση της στάσης των πολιτών τούτες τις άγριες μέρες παρατηρούμε πως κάποιοι έχουν μετεξελίξει τη δειλία τους σε φθόνο για τον άλλο. Είναι το απαύγασμα της μικροαστικής αποξένωσης από το θάνατο και το συνάνθρωπο... Η δειλία του ανθρωπάκου που κρύβεται όταν του κόβουν δικαιώματα και χαίρεται να βλέπει να κόβονται και από τους απόκληρους... Γιατί οι απόκληροι πρέπει να έχουν λιγότερα δικαιώματα από τον ανθρωπάκο ώστε εκείνος να μένει ευχαριστημένος με ό,τι έχει...

από την συνθηματολογία στην πράξη

 

Ελευθερία ή θάνατος

4 Δεκ, ’14

Ο Νίκος Ρωμανός κάνει απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα του να πάρει εκπαιδευτικές άδειες για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο και να κερδίσει «ανάσες ελευθερίας», και φέρνει με το κορμί του και τη ζωή του μπροστά στα μάτια όλων των Ελλήνων, το εθνικό σύνθημα της Ελλάδας: Ελευθερία ή θάνατος»

Ώστε, αυτό είναι το «Ελευθερία ή θάνατος»;

Ναι, χαζούλη, αυτό είναι.

Το περίμενες με φουστανέλα, φέσι και τσαρούχια;

Ή νομίζεις πως το «Ελευθερία ή θάνατος» τελείωσε με τον Κολοκοτρώνη και την αποχώρηση των Τούρκων;

Το «Ελευθερία ή θάνατος» είναι επίκαιρο σε κάθε τυραννία. Στον αγώνα κάθε ανθρώπου να ελευθερωθεί.

υφέρπουσα δυσκοιλιότητα και ελιτισμός

Η επιθετική λέρα της Αθηναιολατρείας: Κλαίνε για τα κτίρια, χέστηκαν για τους ανθρώπους

11 Οκτωβρίου 2014

Έχω μια σταθερή, προαιώνια αντιπάθεια για τον κύριο αυτό -αν και μου θυμίζει το ξηγημένο γεροντάκι του Up! Κι είμαι νομίζω δικαιολογημένος: Ο Χατζηφωτίου, ή Ίακχος, ή δε ξέρω 'γω τι άλλο ψευδώνυμο έχει (διότι έχει  πολλές ζωές, όλες μέτριες, αν κρίνω από το ίχνος που άφησαν) είναι ο πρώτος ρατσιστής Αθηναιολάτρης που βγήκε στην ελληνική τηλεόραση. Και ο μεγαλύτερος.

Aφού είχε διαγράψει μια εμετική τροχιά ως κοσμικογράφος του Ταχυδρόμου, φωτογραφίζοντας κάθε βδομάδα τις γκρανγκάσες του Κολωνακίου να τρώνε αθηναϊκή μαγιονέζα, να  παίζουν μπιρίμπα και να φοράνε Μπίλλυ Μπο, το έριξε στη τηλεόραση, σαν μουλάς σε έκσταση: βασικά, να βρίσει με απεριόριστη περιφρόνηση και αηδία τους εσωτερικούς μετανάστες. Το ρατσιστικό του υβρεολόγιο μεταδιδόταν φυσικά από το χουντικό κανάλι του Στρατού -άναβε και τσιγάρο live, σμίγοντας τα φρύδια, για να πει τις βαρυσήμαντες κατινιές του.

Δυστυχώς βλέπω την ίδια αθηναιολατρεία να επαναλαμβάνεται. Από αβρούς killers, με το σεις και με το σας, διαπλεκόμενους με τεχνικά γραφεία, συμφέροντα του real estate, ξεπουλημένους πολιτικούς κ.ο.κ. Και λέω, χίλιες φορές το χυμαδιό, παρά αυτή η τάξις που ευαγγελίζονται.

Το είδος του Αθηναιολάτρη (σχεδόν πάντα δεξιό, χουντικό ή βασιλόφρον)  εσαεί θα γειτνιάζει με αυτόν τον γηραλέο τραμπούκο. Είναι το αηδέστερο είδος ρατσιστή: η καλαίσθητη λουλού που εξανίσταται με τα κακώς κείμενα και αδημονεί να τελειώσει το λογύδριό του,  για να πάει να χαϊδολογήσει καμμιά  βίζιτα ή να πει "πνευματώδεις" κοινοτυπίες στο βαρετό, βουλιαγμένο δείπνο των Δεληκώστα.

Τους θεωρώ τραμπούκους και δεξιούς τους Αθηναιολάτρες, διότι κάνουν αυτό που κάνει ο νεοφιλελευθερισμός: βάζουν την αισθητική πάνω από την ανάγκη. Την στατιστική πάνω από την επιβίωση. Τους αριθμούς πάνω από τους ανθρώπους. Ο ακαλαίσθητος "βλάχος"  που ήρθε από το χωριό και όντως δεν φέρεται σωστά στο (άξενο, αν όχι εχθρικό) περιβάλλον της πόλης, για αυτούς είναι μια ενοχλητική ανορθογραφία, ένα αγροίκο στραβάδι που πρέπει επειγόντως να μπει στα άρια τρένα και να μας ξεφορτωθεί. Ο βλάχος (ή ο μετανάστης, ή ο διαδηλωτής, ή...), γι αυτούς, δεν έχει πόδια, δεν έχει χέρια, δεν έχει στομάχι -προσγειώθηκε ουρανοκατέβατος στον κήπο της αυλής τους, για να τους χαλάσει τον καλλιεπή και ευώδη ρεμβασμό.    

Βεβαίως υποκρίνονται και ως προς την ίδια, τη δική τους φύση, που δεν αντέχει τόση πάστρα, αγαπητή μου, εξ ου κι οι ίδιοι, απ΄έξω είναι είναι κούκλες κι από μέσα πανούκλες. Ας μην επεκταθώ - άλλωστε αυτά είναι δικά τους ζόρια.

Ξαναβλέπω αυτόν τον καραγκιόζη να κορδακίζεται κάνοντας τον κομψό, και μούρχεται σαν ωστικό κύμα ο φασισμός πού φάγαμε με το κουτάλι τόσα χρόνια από τα κρατικά μέσα, υπό τον μανδύα της αστικής ευπρέπειας.

Και δυστυχώς βλέπω την ίδια αθηναιολατρεία να επαναλαμβάνεται. Από αβρούς killers, με το σεις και με το σας, διαπλεκόμενους με τεχνικά γραφεία, συμφέροντα του real estate, ξεπουλημένους πολιτικούς κ.ο.κ  Και λέω, χίλιες φορές το χυμαδιό, παρά αυτή η τάξις που ευαγγελίζονται.

ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ

πηγή: lifo@το κουτί της Πανδώρας

είμαστε ωραίοι,

είμαστε μοιραίοι,

είμαστε οι έλληνες νοικοκυραίοι

πιο γνωστοί ως ελληνάρες

που νιώθουμε τόσο ευρωπαίοι, που θα δίναμε και τον κώλο μας για λίγα ευρώ

που δεν είμαστε ρατσιστές α λ λ ά..........

ελπίζουμε σε μια σοβαρή χρυσή αυγή

και σε μια σοβαρή νουδού

μαζί να ισοπεδώσουν τη χώρα με δεξιοφροσύνη

να τη μονώσουν, να μην κολλήσουμε και τίποτα

αλλά μάταια

το ξυπόλητο πόδι του αθίγγανου καταπατά με θράσος τα ιερά μας σώματα - φτιαγμένα από πηλό (και μαλακία) και σαμπάνια με τρίχες απ'το μούσι του Παντελίδη

η παντελής έλλειψη ταγέρ και περμανάντ κάθεται πάνω στο μακιγιαρισμένο αστικό τοπίο σαν παράταιρη σκιά και το κάνει να φαίνεται στα μάτια κάθε αξιοπρεπούς επενδυτή, σαν ένα μεταμοντέρνο κνίτικο φεστιβάλ, χωρίς γκλαμ, χωρίς πρότζεκτ πλαν, χωρίς τίποτα..

μα καλά,
δεν καταλαβαίνουν κάποιοι ότι περισσεύουν?!!
επιτέλους!

όσο περιμένουμε τον Ξένιο Δία και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά να έρθουν, να μας πάρουν από το χέρι και να μας οδηγήσουν στον Τέταρτο Ελληνικό και Φαηλόμορφο Πωλητισμό, τις σοβαρές φωνές που ακούγονται από άξια στελέχη της δεξιάς μας παράταξης, που κρούουν το καμπανάκι του μικροαστού, τις νιώθουμε σαν βάλσαμο στα πανέξυπνα αυτάκια μας

η φελλάδα* ποτέ δεν πεθαίνει

*εκ του φελλού

ζωούλα

 

Γαία πυρί μιχθήτω

Μια φορά αναρωτιόμουν γιατί έχουνε τόση πέραση οι ταινίες καταστροφής και τα σενάρια συντέλειας. Έξι μήνες μετά έψαχνα το πολιτικό νόημα της κάθε συντέλειας. Σχεδόν τζάμπα παιδευόμουνα. Νομίζω ότι πια δε μας ενδιαφέρει ο δικαιοκρίτης Κύριος που θα μας δώσει στη Βασιλεία Του όσα στερηθήκαμε εδώ: έτσι κι αλλιώς, οι χαρές κι οι χάρες που στερούμαστε πια εδώ δεν είναι διαθέσιμες στη Βασιλεία του ενός Θεού. Δε μας ενδιαφέρει καν η συντέλεια ως πράξη αφανισμού των κραταιών, των δυνατών, των πλουσιων: δυόμιση δεκαετίες μαλακίας μάς δίδαξαν να θέλουμε να γίνουμε σαν κι αυτούς, όχι να τους τιμωρήσουμε. Δε μας ενδιαφέρουνε πια ούτε τα θεαματικά ειδικά εφέ, τα μπουχτίσαμε. Νομίζω ότι πια μας απασχολεί αυτό που γίνεται σχεδόν σε κάθε ταινία καταστροφής από το Independence Day και μετά: ο Will Smith, o Mark Wahlberg, ο John Cusack, ο Tom Cruise, ο Brad Pitt, ο δεν ξέρω ποιος, γλυτώνουνε την οικογένειά τους και παίρνουνε τα βουνά -- ή κάτι τέτοιο. Μια γενιά που -- και καλά -- την τραυμάτισε η κατάρρευση δύο ουρανοξυστών (αλλά όχι, ωστόσο, οι εκατοντάδες χαχόλοι, χαχόλες και χαχολάκια που γίνονται κάθε χρόνο κομμάτια από εκρήξεις σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρίες, σε κλιτές κι άκλιτες χώρες), παρακολουθεί με άνεση ολόκληρες πόλεις (την εξής μία, τη μητρόπολή της, τη Νέα Υόρκη) να ερειπώνεται ξανά και ξανά. Γιατί έτσι; Γιατί ξέρει ότι και χωρίς νοσοκομεία, σχολεία, δημοκρατία κι άλλες τέτοιες μαλακίες να σε αφήσουν, και να σου την πέσουνε τα ζόμπι κι οι εξωγήινοι, οι άνεμοι, τα κύματα κι οι τεκτονικές πλάκες και οι τσαντισμένες σφενταμιές, εσύ αρκεί να γλυτώσεις την οικογένειά σου. Η οικογένειά σου να περάσει μέχρι να φύγουν οι Γερμανοί, μέχρι να γριππωθούν οι εξωγήινοι, μέχρι να κοπάσουν οι τιτάνιες θύελλες, μέχρι να λιώσουνε τα ζόμπι -- κι ας απανθρακωθεί και ας μακελευτεί πατόκορφα το σύμπαν και όλοι οι γείτονες μαζί. Η οικογένεια πάνω απ' όλα. Μια ιδέα παραδοσιακά ελληνική και εξόχως επίκαιρη, και στην Ελλάδα αλλά και αλλού.

πηγή: sraosha

οι "κεντρώοι" που ήρθαν για τα χαλιά....

και είναι "και με τον χωροφύλακα, και με τον αστυφύλακα"..

Εσύ, με ποιους ήσουν;

Του Θέμη Δημητρακόπουλου*

08 Μαρ 2014

Σε εποχές γενικευμένης κρίσης, σε μια αιμάσσουσα, κατακερματισμένη κοινωνία, πάνω απ' όλα οφείλεις να παίρνεις καθαρή θέση: με ποιους είσαι.

Με όλο το ρίσκο, τον παραμορφωτικό μανιχαϊσμό που καιροφυλακτεί, παραμερίζοντας ακόμη και εύλογες ενστάσεις, διαφωνίες και δισταγμούς. Τα ήξεις αφήξεις, οι διφορούμενοι χρησμοί και τα άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε, δεν χωράνε στο ζόφο των ημερών.

Ο κεντρισμός σε όλες του τις εκφάνσεις –με τις αφόρητα προβλέψιμες κεντροαριστερές μαλαγανιές, τα δήθεν διαπαραταξιακά «προοδευτικά» πολιτικάντικα κόλπα, τα απολίτικα και εκ του πονηρού «ανανεωτικά» ποτάμια, τους σοσιαλδημοκρατικούς, πλην σαφώς δεξιόστροφους, ευρωμονόδρομους– όχι μόνο δεν έχει λόγο ύπαρξης και κοινωνική αναφορά στη δεδομένη συγκυρία, αλλά είναι από χέρι ύποπτος και υπονομευτικός:

Στην υπάρχουσα θολούρα, έρχεται να ψαρέψει σε ρηχά νερά, να προσθέσει τη δική του «ψαγμένη» και τεκμηριωμένη υποτίθεται, κατά των «άκρων» βεβαίως, γαρνιρισμένη με μπόλικη μεταρρυθμιστική σάλτσα – ωστόσο συστημική, συντηρητική κατά βάθος και πλάτος, πρόταση.

Μη γελιόμαστε: οι κεντρώοι, την κρίσιμη στιγμή θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μην μετατοπιστεί προς τα αριστερά το εκκρεμές της κοινωνίας – και της Ιστορίας. Να μην ανακατευτεί για τα καλά η τράπουλα.

Και θα παίξουν εκόντες-άκοντες το χαρτί της Δεξιάς, το χαρτί της διαπλεκόμενης ελίτ που κυβερνά αδιάλειπτα αυτό τον τόπο εδώ και δεκαετίες, όπως άλλωστε βλέπουμε να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Προκειμένου να συμμετέχουν κι αυτοί στη νομή της εξουσίας, με όρους που γνωρίζουν πολύ καλά, χωρίς να διακινδυνεύουν την επιβίωσή τους σ' ένα καινούργιο, άγνωστο και άβολο πολιτικό πεδίο.

Όταν βέβαια διαπιστώσουν ότι το παιχνίδι είναι οριστικά χαμένο, θα τους δούμε –αν όχι όλους, αρκετούς πάντως– να γυρνάνε φύλο.

Και τότε θα σημάνει η ώρα της κρίσης, η ώρα της μνήμης.

Μνήμη χρυσόψαρου – ή μνήμη ελέφαντα;

Θα δείξει. Το ερώτημα πάντως που, εγώ τουλάχιστον, θα τους απηύθυνα προσωπικά εκείνη τη στιγμή, στιγμή που έρχεται πολύ σύντομα, παραμένει πάντα –και βασανιστικά πληκτικό– το ίδιο:

Εσύ, με ποιους ήσουν τόσο καιρό;

*Θέμης Δημητρακόπουλος, συγγραφέας

πηγή: tvxs

για την αποκτηνωμένη ευμάρεια

Πως βρίσκεται μια ολόκληρη ήπειρος υπό καθεστώς αρχαίου ζόφου

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦAΝΟΥ

07 Μαρτίου 2014

Η εφιαλτικότερη πτυχή των εξελίξεων στην Ουκρανία είναι η αίσθηση της συλλογικής απογοήτευσης που αφήνουν τα αποτρόπαια γεγονότα, τόσο για την ίδια την Ευρώπη, όσο και για το μεγαλόπνοο όραμα της ένωσης της.

Η ανατροπή της κυβέρνησης στο Κίεβο από ακροδεξιά καθάρματα, η αναμενόμενη επιθετικότητα εκ μέρους της Ρωσίας, η βιασύνη της αναπάντεχα πρόθυμης και τυχοδιωκτικά συνασπισμένης Ευρω-Αμερικανικής πλευράς καθώς σπεύδει να συμπαραταχθεί με σεσημασμένους τρομοκράτες και Ναζιστές προκειμένου να υποστηρίξει τα συμφέροντα της, η γενικευμένη απάθεια εκ μέρους των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης καθώς εκτυλίσσεται ένα σενάριο ικανό να καταλήξει σε μαζική σύρραξη και παγκόσμιο πόλεμο – όλα συνάδουν σε μια άνοιξη της οποίας τα άνθη είναι του κακού.

Ακόμα πιο πικρές είναι οι διαπιστώσεις όταν σκέφτεται κανείς ότι οι παράμετροι που διαμορφώνουν τις εξελίξεις μοιάζουν να μην έχουν διαφοροποιηθεί καθόλου από το 1945. Προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος επέκτασης της Ρωσικής επιρροής, και να ελέγξει την ήδη διαταραγμένη εσωτερική της συνοχή, η Δύση, και πάλι, δεν έχει καμία αναστολή στο να ταυτίσει την μοίρα της με επικίνδυνους Ναζιστές, τρομοκράτες και τυχοδιώκτες που έχουν αποδεδειγμένα αιματοκυλίσει αθώους στο όνομα της φανατισμένης τους μανίας για εξουσία.

say it loud

Της πατρίδας μου ο σημαιοφόρος έχει χρώμα

30 Οκτ, ’13

Pitsirikos

Σήμερα στο σχολείο δεν πολυκάναμε μάθημα. Κάμερες και δημοσιογράφοι από κανάλια, εφημερίδες και σάιτ ήταν στημένα από τις 7 κι έφυγαν πριν λίγο.

Τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα και μας έκανε την τιμή μέχρι κι ο περιφερειακός διευθυντής εκπαίδευσης -ο ίδιος παρακαλώ!- να μας τηλεφωνήσει.

Όχι επειδή το σχολείο έχει να βαφτεί δέκα χρόνια.

Όχι επειδή δεν έχουμε δασκάλους για τμήματα υποδοχής και τα μισά παιδιά του σχολείου δεν ξέρουν να μας πουν πού πονάνε.

Όχι επειδή στη μία αίθουσα πέφτουν οι σοβάδες στα κεφάλια μας.

Όχι επειδή ένα κοριτσάκι της Δευτέρας ήταν δέκα μέρες κλεισμένο με τη μαμά του στο Αλλοδαπών, ο μπαμπάς κρύβεται μην τον απελάσουν και τα αδέρφια του τα έστειλαν στη Σουηδία με ξένη οικογένεια (παρόλα αυτά σήμερα που την άφησαν ήρθε στο σχολείο πρωί-πρωί πιο γελαστή από ποτέ).

Όχι επειδή οι μαθητές μας τρώνε από συσσίτια και μένουν σε δωμάτια με άλλα είκοσι άτομα. Όχι επειδή δεν έχουν ρούχα και παπούτσια κι ο χειμώνας έρχεται.

Όχι επειδή έχουμε άριστους μαθητές που η μητρική τους γλώσσα δεν είναι τα ελληνικά και δεν έχουν βοήθεια από πουθενά.

Το θέμα ήταν ότι έχουμε μαύρο σημαιοφόρο!

Όταν τους είπαμε ότι και τα άλλα σχολεία της περιοχής έχουν αλλοδαπούς σημαιοφόρους, μας απάντησαν ότι »δεν ξεχωρίζουν όμως»!

Όταν τους κατηγορήσαμε ότι στοχοποιούν τον μαθητή κι ότι δεν μπορούμε να του εξηγήσουμε γιατί τον τραβάει η κάμερα άστραψαν τα μάτια τους και ρώτησαν »δηλαδή φοβάστε τη Χ.Α.;;;»

Όταν τους είπαμε να έρθουν και την 25η Μαρτίου που έχουμε Αλβανό σημαιοφόρο, μας απάντησαν ότι »μας πιέζει ο διευθυντής μας όπως κι εσάς ο δικός σας».

Κι όταν είπαμε ότι εμείς διαλέξαμε να δουλεύουμε στον Άγιο Παντελεήμονα ενώ αυτοί στο STAR, στο SKAI, στη DT και στο Newsbeast απάντησαν ότι »και αριστερά σάιτ το έβγαλαν»!!!

Και θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν το θέμα. λαμβάνοντας υπόψιν τους προβληματισμούς μας και τα υπόλοιπα προβλήματα της περιοχής και να βγούμε κι εμείς στις εκπομπές να δώσουμε αντιρατσιστικό μήνυμα.

Το αντιρατσιστικό μήνυμα είναι ένα: Ότι σήμερα το πρωί δάσκαλοι-παιδιά και γονείς προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει και ήρθαν οι κάμερες.

Και μόνο τότε συνειδητοποιήσαμε ότι ο Αζάια είναι μαύρος.

(Αγαπητή φίλη, κι εγώ μαύρος είμαι. Είμαι πιο μαύρος κι από τον James Brown. Say it loud, I’m black and I’m proud. Γκιράπα! Κατά τ’ άλλα, δημοσιογράφοι ιδιωτικών καναλιών. Πιο πουτάνες από τις πουτάνες. Να είστε καλά.)

 

πηγή: pitsirikos