τι δεν είπε ο Κούλης

αυτό είπε ο Κούλης

ενώ θα μπορούσε να πει και τα παρακάτω:

και ζήσαν αυτοί καλά. (τελεία)

Η «Ανάπτυξη» είναι η Κοκκινοσκουφίτσα των φιλελέδων. (δεν το μάθατε από εμένα)

Ο καρπός λοιπόν μιας ξέφρενης νύχτας στην Πάολα μεταξύ μιας μεθυσμένης Δαπίτισσας κι ενός μπούλη Οννεδίτη, πηγαίνει νέες-θέσεις-εργασίας στη γιαγιά-λαό (που εδώ και χρόνια τα’χει χάσει).

Ο κακός λύκος-Κράτος με «ανθρωπισμούς» και άλλους λαϊκισμούς, κερδίζει την εμπιστοσύνη της γιαγιάς-λαού και την-τον κάνει μια χαψιά.

Εννοείται ότι ο κακός λύκος-Κράτος είναι παιδί ενός σιωνιστή και μιας άπλυτης μπολσεβίκας, που τους ένωσε το κοινό μίσος για τον Ελληναρά.

Κι επειδή τα παραμύθια είναι βγαλμένα μέσα απ’τη ζωή, ο κακός λύκος-Κράτος είναι άπληστος και δεν του φτάνει που έφαγε τη γιαγιά (το παρόν και το παρελθόν), θέλει να φάει και την κοκκινοσκουφίτσα-Ανάπτυξη μαζί με τα καλούδια της - νέες-θέσεις-εργασίας (δηλαδή το μέλλον).

Φτιασιδώνεται λοιπόν με μισθάρες, άδειες και επιδοματάρες και αρχίζει τη μικρή και άβγαλτη κοκκινοσκουφίτσα-Ανάπτυξη στο μπίρι-μπίρι για Δημόσιες Επενδύσεις, για μήνες που μπαίνουν και μετά βγαίνουν και τέτοια.

Κι εκεί που είναι έτοιμος να τη φάει, πετάγεται ο τζημερόμορφος επενδυτής απ’την αλλοδαπή, ο οποίος με όπλο μια μυτερή οφσόρ στο χέρι εξοντώνει τον κακό-λύκο και σώζει την αχώνευτη γιαγιά-Λαό και την αθώα παιδούλα.

Για τους αγαθούληδες φιλελέδες το παραμύθι τελειώνει εδώ. Αυτό που δεν μαθαίνουν, είναι το ότι ο επενδυταράς είναι ένας τυχοδιώκτης που ψάχνει για μαλάκες, να χτυπήσει στο ψαχνό και να φύγει. Τρώει την μικρή περιουσία της γιαγιάς, εκμεταλλεύεται την εγγονή όσο περνάει η μπογιά της και την κάνει μια μέρα για άλλες επεγδύσεις, αφήνοντας πίσω 3 ανήλικα και πολλά χρέη.

Όλα αυτά συμβαίνουν στα παραμύθια.

Για την αληθινή ζωή, τα λέει ωραία ο pitsirikos.

πλήνταγμα

 

Το Σύνταγμα της Ελλάδας πρέπει να καταργηθεί

9 Ιούν, ’16

Η τελευταία κυβέρνηση του προτεκτοράτου ετοιμάζεται για συνταγματική αναθεώρηση και για την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Ένας από τους στόχους της συνταγματικής αναθεώρησης θα είναι τα δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία πολιτών και το δικαίωμα των βουλευτών να προτείνουν διεξαγωγή δημοψηφίσματος για ψηφισμένο νομοσχέδιο που αφορά σοβαρό κοινωνικό θέμα.

Αν δεν κάνω λάθος, δυνατότητα για δημοψηφίσματα δίνει και το υπάρχον Σύνταγμα.

Εκτός αν το δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου -το πρώτο δημοψήφισμα στην Ελλάδα μετά από 41 χρόνια- ήταν αντισυνταγματικό.

Το δημοψήφισμα έγινε τον περασμένο Ιούλιο, το ΟΧΙ υπερίσχυσε με 61,3% και εφαρμόστηκε το ΝΑΙ που ηττήθηκε, από τον Αλέξη Τσίπρα, τον «Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας. Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό θα υπηρετήσουμε.».

Οπότε, το σημαντικό δεν είναι να κάνεις δημοψήφισμα αλλά να σέβονται όλοι -και πρώτος εσύ- το αποτέλεσμά του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το Σύνταγμα της Ελλάδας πρέπει να καταργηθεί.

Να θυμίσω το πρώτο άρθρο του υπάρχοντος Συντάγματος της Ελλάδας:

«Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

Ισχύει στην πράξη κάτι από όλα αυτά;

Όχι, η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο και οι Έλληνες είναι δούλοι.

Όσα Συντάγματα και να αλλάξεις, αυτό δεν αλλάζει.

Ο μόνος τρόπος να αλλάξει αυτό είναι οι Έλληνες να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν την απελευθέρωση της χώρας τους.

Όσο για την αλλαγή του εκλογικού νόμου, και οι εκλογές θα πρέπει να καταργηθούν.

Από τη στιγμή που η Βουλή δεν παίρνει αποφάσεις αλλά εφαρμόζει εντολές -υπέροχο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των πολιτών να ψηφίζουν με εντολές ξένων-, είναι γελοίο η Ελλάδα να προσποιείται πως είναι μια ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα.

Οπότε, οι εκλογές πρέπει να καταργηθούν, αφού διχάζουν τους Έλληνες χωρίς κανένα λόγο· όποιος και να γίνει κυβέρνηση, τις ίδιες εντολές θα ψηφίσει.

Με την κατάργηση του Συντάγματος, των εκλογών, της Βουλής, των κομμάτων και του Προέδρου της Δημοκρατίας, η Ελλάδα θα έχει αποδεχτεί την αλήθεια της, ότι είναι ένα προτεκτοράτο.

Αυτό είναι ένα πολύ καλό βήμα, για να γίνει η Ελλάδα ένα «καλό» προτεκτοράτο, ενώ θα εξοικονομηθούν και πάρα πολλά χρήματα, που δίνονται σήμερα, για να συντηρούνται η Βουλή, οι βουλευτές, τα κόμματα, και να κάνει η Ελλάδα πως είναι Δημοκρατία, ενώ είναι ένα θέατρο του Καραγκιόζη.

Θα ήταν πολύ πιο τίμιο, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ όριζαν μια επιτροπή από ξένους για να διοικεί την Ελλάδα.

Θα μπορούσαν να υπάρχουν και μερικοί Έλληνες στην επιτροπή διακυβέρνησης του προτεκτοράτου, ώστε αφενός να αισθάνονται περήφανοι οι Έλληνες και αφετέρου να υπάρχει κάποιος να παρίσταται στις παρελάσεις των εθνικών εορτών που τιμούν την γενναιότητα των Ελλήνων.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε την αλήθεια.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας έχει καταργηθεί.

Ας καταργηθεί και στην πράξη.

Το να παίζουμε με τις λέξεις του Συντάγματος και να τους αλλάζουμε σειρά, δεν βοηθάει σε τίποτα.

Αν αλλάξεις διακόσμηση και κανονισμούς στο μπoυρδέλο, πάλι μπoυρδέλο θα είναι.

πηγή: pitsirikos

κάτι..

σαν την παροχή "βοήθειας" στην Ελλάδα με δάνεια..

λαός τεμπέλης

Reykjavik Rising

             

Τον Οκτώβριο του 2008 η Ισλανδία χτυπήθηκε με μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές που βίωσε ποτέ έθνος στην ιστορία. Η απάντηση των πολιτών ήταν να βγουν στους δρόμους δημιουργώντας αυτό που είναι τώρα γνωστό ως "Επανάσταση της κατσαρόλας και του τηγανιού".

Προς απάντηση σε αυτήν την συνομωσία της σιωπής που υπάρχει στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης για αυτήν την επανάσταση, βγήκε το "Reykjavik Rising" το οποίο διερευνά το πώς και το γιατί οι άνθρωποι της Ισλανδίας αντιστάθηκαν στα μέτρα που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση τους μετά την κρίση του 2008 και πώς ανάγκασαν την κυβέρνησή τους να παραιτηθεί, σε μια προσπάθεια να σφυρηλατήσουν μια νέα πολιτική πορεία.

Γυρισμένο στο Ρέικιαβικ μεταξύ του 2012 και του 2014, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές της επανάστασης και ακολουθεί το πιο σημαντικό εθνικό δημοψήφισμα στην ιστορία της Ισλανδίας το οποίο έδωσε στον ισλανδικό λαό την ευκαιρία να αποφασίσει αν θα υποστηρίξει ένα σύνταγμα που είχε δημιουργηθεί μέσα από ένα δημοφιλές λαϊκό κίνημα. Μέσα από αυτό αποκαλύπτεται η σύγχρονη ιστορία του Ισλανδικού έθνους και της επανάστασής του, αλλά και ποια διδάγματα μπορούν να αντληθούν συνολικά από τις εμπειρίες του.

Το Ισλανδικό θαύμα που αναδείχθηκε μέσα από την αντίσταση των Ισλανδών, αποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα της αυξανόμενης διεθνούς τάσης που θέλει τα λαϊκά κινήματα να αναλαμβάνουν πιο ενεργό ρόλο εις βάρος της παραδοσιακής πολιτικής. Το ντοκιμαντέρ αυτό δίνει μια επίκαιρη εικόνα αυτού του κινήματος και της προσπάθειάς του να αλλάξει το πρόσωπο της Δημοκρατίας και να επαναφέρει στο προσκήνιο την ουσία της.

ερχή γιε μιε νέε Ελλέδε

Δήλωση του Υπουργού Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτου, μετά το Eurogroup της 14ης Αυγούστου

"Μετέ επό έξι μήνες πολύ δύσκολων διεπρεγμετεύσεων με πολλές διεκυμένσεις, έχουμε μίε συμφωνίε. Γιε ευτή τη συμφωνίε έχουν εργεστεί σκληρέ πολλοί ένθρωποι. Θέλω νε ευχεριστήσω επό τε βέθη της κερδιές μου τους ενθρώπους στην Ελλέδε, τε τεχνικέ κλιμέκιε, τους συμβούλους  όπως επίσης και τους θεσμούς. Πολλοί ευρωπαίοι έχουν εργεστεί γιε ευτή τη συμφωνίε είτε εκπροσωπώντας την χώρε τους είτε μέσε στους ίδιους τους θεσμούς. Με ευτή τη συμφωνίε, ελπίζουμε ότι η Ελλέδε θε προχωρήσει μπροστέ. Θε προχωρήσει με την έννοιε ότι στο εξής, το χρημετοπιστωτικό  σύστημε θα γίνει κετέ πολύ στεθερότερο. Υπέρχει η υπόσχεση της ενεκεφελαιοποίησης των τρεπεζών χωρίς νε τίθενται σε κίνδυνο οι κετεθέσεις και χωρίς οι κετεθέτες νε έχουν κεμίε ενησυχίε. Έτσι θε ξεκινήσει πολύ σύντομε  η διεδικεσίε εντιστροφής των ερνητικών επιπτώσεων των capital controls , οι τρέπεζες θε επιστρέψουν στο σημείο όπου ήτεν πριν και –ελπίζω- σε μιε πολύ πιο στέρεε βέση."

"ολίγον βάρβαρος"

Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ • 17 Ιουλιου 2015

 «Εναλλακτική υπάρχει;» ρωτούσε ο κ.Τσίπρας όταν προχτές στη Βουλή, ως άλλος Σαμαράς, ως άλλος Βενιζέλος, ως άλλος Παπαδήμος και Παπανδρέου, ψήφιζε το δικό του, το «αριστερό» Μνημόνιο, το «Μνημόνιο Τσίπρα».

    Και απαντούσε: Όχι, η μόνη εναλλακτική είναι το σχέδιο Σόιμπλε! Άρα, κατά τον κ.Τσίπρα όποιος είναι εναντίον των Μνημονίων είναι υπέρ του… Σόιμπλε!  Αλήθεια τόσα χρόνια που ο κ.Τσίπρας ψήφιζε κατά των Μνημονίων, έπαιζε το παιχνίδι του Σόιμπλε;…

    «Υπάρχει εναλλακτική;» ρωτούν υποκριτικά εκείνοι που πρωτοστατούν στον εγκιβωτισμό της σκέψης του λαού στο δίλλημα «ευρώ ή δραχμή», λες κι αυτό είναι το ερώτημα.

    Αλλά φυσικά, όπως η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής δεν ήταν η καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ, έτσι και η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ δεν είναι η επιστροφή στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής.

    Το «ευρώ ή δραχμή» λοιπόν είναι η παραπειστική προσπάθεια όσων θέλουν να ξεστρατίσουν τη σκέψη του λαού και να κλείσουν αντί να ανοίξουν μια πραγματική συζήτηση για το αν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος.

    Και το κάνουν την ώρα ακριβώς που οι εξελίξεις βοούν ότι: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ. Και ακόμα παραπέρα: Άλλη οδός από αυτή που περιγράφεται στο ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν υπάρχει.

"εθνική ενότητα"/ΟΛΟΙ ΧΑΖΟΙ

Η "εθνική ενότητα" και οι ψωριάρηδες

9 Ιουλίου 2015

Την περασμένη Δευτέρα, οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης (πλην Μιχαλολιάκου μεν αλλά αυτός είναι αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης, όχι κόμματος) μαζεύτηκαν για να δουν τί θα κάνουν με τις διαπραγματεύσεις και την ποθούμενη συμφωνία για καινούργια δανειακή σύμβαση. Άπαντες, πλην Κουτσούμπα (όλοι-όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια) συνυπέγραψαν μια κοινή ανακοίνωση που διαλαλούσε την εθνική τους ενότητα. Κι έτσι, εθνικά ενωμένοι, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως "η πρόσφατη ετυμηγορία του ελληνικού λαού δεν συνιστά εντολή ρήξης, αλλά εντολή συνέχισης και ενίσχυσης της προσπάθειας για την επίτευξη μιας κοινωνικώς δίκαιης και οικονομικώς βιώσιμης συμφωνίας".

Και καλά τα δυο συγκυβερνώντα κόμματα. Ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει σε όλους τους τόνους πως ζητούσε το "Όχι" για να το χρησιμοποιήσει ως ισχυρό στήριγμά του στις διαπραγματεύσεις, άρα το περιμέναμε πως έτσι θα ερμήνευε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Έλα, όμως, που την ίδια ερμηνεία αποδέχτηκαν με την υπογραφή τους και οι άλλοι τρεις (Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠαΣοΚ), οι οποίοι μέχρι δυο εικοσιτετράωρα νωρίτερα βροντοφωνούσαν πως το "Όχι" θα σήμαινε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, έξοδο από το ευρώ, πέταγμα της χώρας εκτός Ευρώπης και άλλα τέτοια νόστιμα! Τί άλλαξε μέσα σε λιγώτερες από 48 ώρες και συμφώνησαν με την κυριακάτικη δήλωση Τσίπρα πως "ξέρω ότι η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης αλλά εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής μας δύναμης για την επίτευξη συμφωνίας"; Μπουρδολογούσαν επί μια βδομάδα ή δεν πήραν χαμπάρι ότι ο πιτσιρικάς τούς έβαλε στο τσεπάκι του;

Μάλλον συνέβησαν και τα δυο. Αναμφισβήτητα, η κοινή δήλωση όλων των πολιτικών αρχηγών (πλην ψωριάρη) απέδειξε ότι ο Τσίπρας ελέγχει απόλυτα (σχεδόν) το εγχώριο πολιτικό παιχνίδι. Έχοντας απέναντί του έναν ολίγιστο Μεϊμαράκη, έναν σαχλαμάρα Θεοδωράκη και μια αστεία Γεννηματά (ο ψωριάρης αποδείχτηκε σκληρό καρύδι), βρήκε την ευκαιρία να τους τσουβαλιάσει και να τους βάλει να προσυπογράψουν την άποψή του πως το "Όχι" ήταν ουσιαστικά "Ναι". Κατάφερε, δηλαδή, με την βοήθεια εκείνων πού ίσαμε προχτές ούρλιαζαν ότι το δημοψήφισμα δημιουργεί εθνικό διχασμό, να στήσει μια "εθνική ενότητα", η οποία αλλοίωσε τελείως την βούληση του λαού. Γιατί, όταν ο λαός ψήφιζε "Όχι", εννοούσε "Όχι". Δεν εννοούσε "Όχι σε τούτο το μνημόνιο αλλά ναι στο άλλο". Κι εν πάση περιπτώσει, αν αυτό ήταν που ζητούσε ο Τσίπρας από τον λαό, ας διατύπωνε έτσι το ερώτημα του δημοψηφίσματος.

Παρένθεση. Είναι τουλάχιστον κωμικό (για να μη το χαρακτηρίσω κωμικοτραγικό) το φαινόμενο να βλέπεις να μιλούν για "εθνική ενότητα" αστοί πολιτικοί που είτε έχουν ήδη εκχωρήσει είτε συνεχίζουν να εκχωρούν την εθνική μας κυριαρχία σε διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, οι οποίοι όχι μόνο δεν διστάζουν να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά μας αλλά και την μόνη "εθνική ενότητα" που παραδέχονται είναι εκείνη που συμφωνεί με τα σχέδιά τους. Κλείνει η παρένθεση.

Και κάπως έτσι, σφυρηλατήθηκε η "εθνική ενότητα" από όλους (πλην ψωριάρη). Μόνο που αυτή είναι η εθνική ενότητα της δημοκρατίας τους, η δική τους εθνική ενότητα. Κι αυτή η εθνική ενότητά τους είναι τεχνητή, καμωμένη ερήμην του λαού και με σκοπό να παγιδέψει τον λαό. Όλα αυτά τα τσιτάτα περί ενωμένων ελλήνων που μπορούν να καταφέρουν τα πάντα δεν είναι παρά καλοπλασαρισμένα τερτίπια που επιχειρούν να αποκρύψουν πως είναι άλλο η εθνική ενότητα κι άλλο η λαϊκή ενότητα. Σαφώς και ο λαός είναι -ή, τουλάχιστον, πρέπει να είναι- ενωμένος αλλά από πού κι ως πού πρέπει αυτός ο λαός να ενωθεί εθνικά με τους εκμεταλλευτές του, τους κεφαλαιοκράτες που απομυζούν την ζωή του, τα αφεντικά του που τον βλέπουν ως σκλάβο ή την αστική εξουσία που τον αντιμετωπίζει ως φορολογικό υποζύγιο;

Για να τελειώνουμε: η εθνική τους ενότητα είναι κούφιο κατασκεύασμα, μια απέραντη κενολογία δίχως ουσιαστική υπόσταση. Αν θέλετε να το πω πιο "ξύλινα": όσο υπάρχει η πάλη των τάξεων, εθνική ενότητα αποκλείεται να υπάρξει. Κι αν μου επιτρέπετε να γίνω πιο προκλητικός: όσο υπάρχει λόγος να συνεχίζεται η πάλη των τάξεων, εθνική ενότητα δεν πρέπει να υπάρξει. Εμείς, οι "ψωριάρηδες", θα συνεχίσουμε αφ' ενός μεν να επιμένουμε ότι ετούτος ο τόπος αποκλείεται να δει άσπρη μέρα αν ο λαός δεν πάρει την εξουσία στα χέρια του αφ' ετέρου δε να αρνούμαστε την όποια "εθνική ενότητά" μας μ' εκείνους που έχουν αντίθετη άποψη. Είμαστε "ξύλινοι", τί να κάνουμε;

 

πηγή: Cogito ergo sum

το λαϊκό κεφάλαιο

ο φόβος πήγε απέναντι

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Το τέλος του φόβου…

03 Ιουλίου 2015

Την προηγούμενη Παρασκευή, ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την απόφασή του να δώσει το λόγο στον λαό. Να προτείνει δημοψήφισμα για εκείνα για τα οποία οι πολίτες δεν ρωτήθηκαν ποτέ, επί 5 χρόνια. Και για εκείνα που οι δανειστές ζητούν να συμφωνηθούν στο όνομα της κοινωνίας, δεσμεύοντας 5 γενιές και χρεώνοντας γεννημένα και αγέννητα μωρά με ένα χρέος που δεν είναι δικό τους. Η Βουλή, με μεγάλη πλειοψηφία, ενέκρινε την πρόταση δημοψηφίσματος. Και έτσι, για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ο λόγος δίνεται απ’ ευθείας στο λαό, να αποφασίσει για τη μοίρα του.

Είναι μία απόφαση ιστορική. Και μία διαδικασία υπαρξιακή.

Επί 40 χρόνια, το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει την προκήρυξη δημοψηφίσματος, έμεινε ανενεργό, γιατί κανένας Πρωθυπουργός, καμία Κυβέρνηση και καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν θέλησαν να εμπιστευτούν το λαό, τους πολίτες, να αποφασίσουν για εκείνα που τους αφορούσαν. Ανέλαβαν να διακυβερνούν, να διαχειρίζονται τις μοίρες και τις ζωές, καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη, κατασπάραξαν το παρόν και το μέλλον, πρόδωσαν ελπίδες και προσδοκίες, κατέστρεψαν, αποδιοργάνωσαν και οδήγησαν σε οικονομικά αδιέξοδα τη χώρα, πολλοί με το αζημίωτο.

Σήμερα, για πρώτη φορά, μία Κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά, με ξεκάθαρη εντολή και δέσμευση να οδηγήσει την χώρα και την κοινωνία έξω από τη μνημονιακή δεσποτεία και να απαλλάξει τους πολίτες από τον ζυγό ενός χρέους παράνομου, αθέμιτου, απεχθούς και μη βιώσιμου, επιλέγει να εμπιστευτεί την κρίση και την επιλογή του λαού. Του επιστρέφει την εξουσία, που πηγάζει από αυτόν, υπάρχει υπέρ αυτού και ασκείται όπως ορίζει το Σύνταγμά μας.

Μία μεγαλειώδης επιλογή.

Που εκθέτει όσους δεν την έκαναν.

Και φοβίζει όσους ωφελήθηκαν από τη μακροχρόνια αντιποίηση της λαϊκής βούλησης, μέσω ερμηνειών που αντικατόπτριζαν τις δικές τους επιθυμίες, τα δικά τους συμφέροντα και το δικό τους κέρδος.

Όλοι αυτοί φοβούνται. Φοβούνται ότι η λαϊκή ετυμηγορία θα τους απογυμνώσει. Φοβούνται ότι θα χάσουν τα κεκτημένα τους. Αλλά και ότι θα χάσουν το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει άλλη επιλογή, δεν υπάρχει άλλος δρόμος» και δεν θα μπορούν πια με την επίκληση του μονοδρόμου να επιτυγχάνουν την κοινωνική υποταγή ή ανοχή σε αντικοινωνικές, αντιδημοκρατικές και ιδιοτελείς πολιτικές.

Και επειδή  φοβούνται, προσπαθούν να εκφοβίσουν τον λαό. Να ανατρέψουν την γνήσια διαδικασία έκφρασής του. Να επινοήσουν προσχήματα και να επιστρατεύσουν τεχνάσματα για να ματαιώσουν την ώρα της αλήθειας.

Δίνουν και παίρνουν οι ερπύστριες της μιντιακής προπαγάνδας. Δίνουν και παίρνουν τα φερέφωνα του μνημονιακού, τραπεζικού, χρηματοοικονομικού κατεστημένου. Δίνουν και παίρνουν οι εντεταλμένοι κονδυλοφόροι του παλαιοπολιτικού και φαύλου συστήματος εξουσίας και τα μίσθαρνα όργανα της διαπλοκής.

Ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο.

Και οι πολίτες αυτής της χώρας, αυτοί που δακρύζουν και συγκινούνται και εμψυχώνονται στη σκέψη των θυσιών των προγόνων, που αντιστάθηκαν απέναντι στον ολοκληρωτισμό, την απολυταρχία, τη δικτατορία, συνειδητοποιούν ότι αποτελεί ιστορικό, κοινωνικό, δημοκρατικό και πατριωτικό καθήκον να μη φοβηθούν: να ανοίξουν με την ψήφο τους το δρόμο για την ελπίδα και για μια αξιοβίωτη ζωή. Ένα δρόμο που θα είναι δύσκολος, αλλά θα δικαιώσει τους δημοκρατικούς αγώνες όλων εκείνων που έδωσαν τη ζωή και την ελευθερία τους για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι. Και θα απελευθερώσει λαούς και κοινωνίες πανευρωπαϊκά.

Ο δρόμος για το δημοψήφισμα έχει ανοίξει διάπλατα. Είναι δρόμος δημοκρατικής ανατροπής και αγωνιστικής διεκδίκησης. Θα τον περπατήσουμε με σημαίες και ταμπούρλα, με συνείδηση της ιστορικότητας της στιγμής και της ευθύνης, με πείσμα, με αισιοδοξία, κουβαλώντας στην ψυχή όσους έφυγαν και δεν πρόλαβαν να βαδίσουν μαζί μας.

Και στην πορεία αυτή, την ώρα που οι σειρήνες του «ναι στην υποταγή, ναι στην συνθλιβή, ναι στην υποδούλωση, ναι στην εκμετάλλευση, ναι στην καταδίκη των νέων και των επόμενων γενεών» θα σβήνουν, στα αυτιά μας θα αντηχεί το σύνθημα που φωνάξαμε τόσες φορές μαζί:

«Εμπρός, λαέ, μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής».

Και θα είναι 5 Ιουλίου 2015.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό «Επίκαιρα»

πηγή: το κουτί ης Πανδώρας

α ρε Ζωή..τι μου θύμισες τώρα!

           

ευχή και KataraTV

Οι δικοί μου αυτές τις μέρες είναι με την απορία: "μα καλά, πως τους βλέπεις?...δεν εκνευρίζεσαι?!! αυτοί οι "Γερούν γερά" είναι αληταράδες!.."

Τι να πω..δεν ξέρω....ίσως ενδόμυχα να έχω και μια δόση μαζοχισμού, αλλά βασικά είμαι περίεργος να δω μέχρι που θα τη φτάσουν την προπαγάνδα και τους εκβιασμούς.

Σήμερα το πρωί για παράδειγμα, πριν φύγω για τη δουλειά έβλεπα καμπουράκη και οικονομέα. Ήταν φρικαρισμένοι οι καημενούληδες.."δεν είναι πράγματα αυτά" φώναζαν. Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν ότι υπάρχει capital control. Τους φαινόταν α δ ι α ν ό η τ ο. Η αγανάκτησή τους είχε πιάσει κόκκινο. Νόμιζες ότι θα πάθουν και τίποτα. Και μέσα σ’όλα αυτά, έβρισκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώνουν για το κράξιμο που τρώνε 5 χρόνια τώρα για το ότι είναι καραμπινάτα καθεστωτικά φερέφωνα. Παίρνανε το αίμα τους πίσω και μου θύμισαν την άλλη τη γλίτσα τον ψαριανό που είχε βγάλει αφρούς με την υπόνοια της Φωτίου ότι είναι γερμανοτσολιάς..

Την Κυριακή, πριν καν επιβληθεί το capital control είχα δει ένα "ρεπορτάζ" του mega πιο στημένο κι απ’το άγαλμα της Ελευθερίας. Σε μια ουρά ενός ATM, μια κυράτσα με βουρκωμένα τα μάτια φώναζε για την αδικία που νιώθει στο πετσί της, επειδή δούλευε λέει πολλά χρόνια για να ζήσει με αξιοπρέπεια τώρα που βγήκε στη σύνταξη και την αναγκάζει η κυβέρνηση να περιμένει σε ουρά του ΑΤΜ.."και τι πράγματά είναι αυτά" "και με ποιο δικαίωμα μου το κάνουν αυτό"..Η κυρία δηλαδή, δεν αγανάκτησε με τα μνημόνια, τα οποία την καλούσαν να χρηματοδοτήσει με τη σύνταξή της το "χρηματοπιστωτικό κενό", αλλά τώρα που αναγκάστηκε να περιμένει στην ουρά.

Και μέσα σ’όλα αυτά, βρίσκουν την ευκαιρία να μιλάνε για ειδικά δικαστήρια αυτοί που δέσανε χειροπόδαρα πολλές γενιές Ελλήνων με το βρετανικό δίκαιο.

Μιλάνε για ΓΟΥΔΗ, όλοι αυτοί οι ξεδιάντροποι που διαλύσανε μια χώρα με το αζημίωτο.

Μιλάνε για πρωτοφανή καταστροφή αυτοί που με την στάση τους και τις υπογραφές τους οδήγησαν ανθρώπους να πηδάνε απ’τα μπαλκόνια.

Μιλάνε για εθνική ντροπή κάποιοι που βλέπανε ένα ρολόϊ να μετράει αντίστροφα, ενώ δεν βλέπανε καμιά ανθρωπιστική κρίση εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, ούτε τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα που έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας και τρέχουν, μα δεν προλαβαίνουν.

Μιλάνε για πρωτόγνωρες ουρές απελπισίας στα ΑΤΜ, αυτοί που χαρακτήριζαν τις ουρές των συσσιτίων και του ΟΑΕΔ, ως ουρές "απροσάρμοστων" στις νέες συνθήκες.

Χαρακτηρίζουν το δημοψήφισμα ως εκτροπή και πραξικόπημα, αυτοί που καλοβλέπανε μία συγκυβέρνηση με μια "σοβαρή χρυσή αυγή", όπως και οι άλλοι που κάνουνε χαρούλες όταν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μας μαλώνουν ξεδιάντροπα, επειδή ψηφίσαμε σύριζα, χωρίς να πάρουμε την άδειά τους.

 Το ότι όλος αυτός ο επικοινωνιακός τραμπουκισμός κορυφώνεται μέρα με τη μέρα, μάλλον επιβεβαιώνει κάποιες δημοσκοπήσεις που βγήκαν και θέλουν το "ΟΧΙ" της αξιοπρέπειας να προηγείται.

Νιώθω πολύ Ευρωπαίος και μοιραία εύχομαι την Κυριακή, σ'αυτόν τον ξεκάθαρα ταξικό πόλεμο, να νικήσουν οι πολλοί και η ανάγκη του λαού για επιβίωση και για ελπίδα, να υπερισχύσει του φόβου και της τρομοκρατίας των κανιβαλικών "μονοδρόμων".