ευχή και KataraTV

Οι δικοί μου αυτές τις μέρες είναι με την απορία: "μα καλά, πως τους βλέπεις?...δεν εκνευρίζεσαι?!! αυτοί οι "Γερούν γερά" είναι αληταράδες!.."

Τι να πω..δεν ξέρω....ίσως ενδόμυχα να έχω και μια δόση μαζοχισμού, αλλά βασικά είμαι περίεργος να δω μέχρι που θα τη φτάσουν την προπαγάνδα και τους εκβιασμούς.

Σήμερα το πρωί για παράδειγμα, πριν φύγω για τη δουλειά έβλεπα καμπουράκη και οικονομέα. Ήταν φρικαρισμένοι οι καημενούληδες.."δεν είναι πράγματα αυτά" φώναζαν. Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν ότι υπάρχει capital control. Τους φαινόταν α δ ι α ν ό η τ ο. Η αγανάκτησή τους είχε πιάσει κόκκινο. Νόμιζες ότι θα πάθουν και τίποτα. Και μέσα σ’όλα αυτά, έβρισκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώνουν για το κράξιμο που τρώνε 5 χρόνια τώρα για το ότι είναι καραμπινάτα καθεστωτικά φερέφωνα. Παίρνανε το αίμα τους πίσω και μου θύμισαν την άλλη τη γλίτσα τον ψαριανό που είχε βγάλει αφρούς με την υπόνοια της Φωτίου ότι είναι γερμανοτσολιάς..

Την Κυριακή, πριν καν επιβληθεί το capital control είχα δει ένα "ρεπορτάζ" του mega πιο στημένο κι απ’το άγαλμα της Ελευθερίας. Σε μια ουρά ενός ATM, μια κυράτσα με βουρκωμένα τα μάτια φώναζε για την αδικία που νιώθει στο πετσί της, επειδή δούλευε λέει πολλά χρόνια για να ζήσει με αξιοπρέπεια τώρα που βγήκε στη σύνταξη και την αναγκάζει η κυβέρνηση να περιμένει σε ουρά του ΑΤΜ.."και τι πράγματά είναι αυτά" "και με ποιο δικαίωμα μου το κάνουν αυτό"..Η κυρία δηλαδή, δεν αγανάκτησε με τα μνημόνια, τα οποία την καλούσαν να χρηματοδοτήσει με τη σύνταξή της το "χρηματοπιστωτικό κενό", αλλά τώρα που αναγκάστηκε να περιμένει στην ουρά.

Και μέσα σ’όλα αυτά, βρίσκουν την ευκαιρία να μιλάνε για ειδικά δικαστήρια αυτοί που δέσανε χειροπόδαρα πολλές γενιές Ελλήνων με το βρετανικό δίκαιο.

Μιλάνε για ΓΟΥΔΗ, όλοι αυτοί οι ξεδιάντροποι που διαλύσανε μια χώρα με το αζημίωτο.

Μιλάνε για πρωτοφανή καταστροφή αυτοί που με την στάση τους και τις υπογραφές τους οδήγησαν ανθρώπους να πηδάνε απ’τα μπαλκόνια.

Μιλάνε για εθνική ντροπή κάποιοι που βλέπανε ένα ρολόϊ να μετράει αντίστροφα, ενώ δεν βλέπανε καμιά ανθρωπιστική κρίση εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, ούτε τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα που έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας και τρέχουν, μα δεν προλαβαίνουν.

Μιλάνε για πρωτόγνωρες ουρές απελπισίας στα ΑΤΜ, αυτοί που χαρακτήριζαν τις ουρές των συσσιτίων και του ΟΑΕΔ, ως ουρές "απροσάρμοστων" στις νέες συνθήκες.

Χαρακτηρίζουν το δημοψήφισμα ως εκτροπή και πραξικόπημα, αυτοί που καλοβλέπανε μία συγκυβέρνηση με μια "σοβαρή χρυσή αυγή", όπως και οι άλλοι που κάνουνε χαρούλες όταν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μας μαλώνουν ξεδιάντροπα, επειδή ψηφίσαμε σύριζα, χωρίς να πάρουμε την άδειά τους.

 Το ότι όλος αυτός ο επικοινωνιακός τραμπουκισμός κορυφώνεται μέρα με τη μέρα, μάλλον επιβεβαιώνει κάποιες δημοσκοπήσεις που βγήκαν και θέλουν το "ΟΧΙ" της αξιοπρέπειας να προηγείται.

Νιώθω πολύ Ευρωπαίος και μοιραία εύχομαι την Κυριακή, σ'αυτόν τον ξεκάθαρα ταξικό πόλεμο, να νικήσουν οι πολλοί και η ανάγκη του λαού για επιβίωση και για ελπίδα, να υπερισχύσει του φόβου και της τρομοκρατίας των κανιβαλικών "μονοδρόμων".

ΔΥΝΑΜΗ

Χορεύοντας με τον θάνατο για 24 μέρες

03/12/2014

To info-war.gr έλαβε και δημοσιεύει νέο κείμενο του Ν. Ρωμανού για την απόρριψη εκ νέου του αιτήματός του για τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας

Προσπαθώ να αποτυπώσω σε ένα κομμάτι χαρτί τα τελευταία υπολείμματα συγκροτημένης σκέψης με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την εκ νέου απόρριψη του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας.

Από τις πρώτες μέρες της απεργίας είχα πει στην παρέμβασή μου στη συνέλευση αλληλεγγύης που είχε γίνει στο Πολυτεχνείο ότι η απορριπτική απάντηση του Νικόπουλου ο οποίος τόσο καιρό δήλωνε αναρμόδιος είναι η αρχή μιας κρατικής στρατηγικής με στόχο την εξόντωσή μου. Αυτή η πολιτική εκτίμηση επιβεβαιώθηκε απολύτως. Αρχικά με την εντολή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού Ευαγγελίας Μαρσιώνη για αναγκαστική μου σίτιση, πράξη που συνιστά πραγματικό βιασμό και έχει οδηγήσει στο θάνατο μεταξύ άλλων τόσο του Xολγκερ Μαϊνς στην Γερμανία όσο και μελών της GRAPO στην Ισπανία. Προς τιμήν τους οι ιατροί του νοσοκομείου πέταξαν στα σκουπίδια την εισαγγελική εντολή και αρνήθηκαν να διαπράξουν ένα τέτοιο κρατικό έγκλημα.

Εν συνεχεία η προσφυγή μου σε δικαστικό συμβούλιο εκτός φυλακής, (μια νομική κίνηση που επιλέγουν πολλοί κρατούμενοι, όταν το συμβούλιο της φυλακής απορρίπτει τις αιτήσεις τους) απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι τους δεσμεύει η απόφαση του Νικόπουλου, ίδια ακριβώς απόφαση πάνω στην οποία είχε γίνει προσφυγή.

Για όσους έχουν την στοιχειώδη αντίληψη από πολιτική η παρέμβαση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μια μέρα πριν συνεδριάσει το συμβούλιο ήταν μια ξεκάθαρη εντολή για την απόρριψη του αιτήματος και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναφέρει τεχνηέντως ότι ο Αθανασίου δεν είναι αρμόδιος για να προσθέσει παρακάτω: «Η εκπαιδευτικές άδειες χορηγούνται αποκλειστικά από το αρμόδιο συμβούλιο (της φυλακής), στο οποίο προΐσταται ο εισαγγελικός λειτουργός, ενώ για τους υπόδικους απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση».

Με λίγα λόγια η εγκυρότητα της προσφυγής ακυρώνεται δια στόματος υπουργού απλά και ξεκάθαρα. Όλο αυτό ντυμένο με την ανυπόστατη πρόταση για μαθήματα μέσω τηλεδιάσκεψης αντί αδειών, η οποία δεν ευσταθεί λόγω των εργαστηρίων που έχουν αναγκαστική παρουσία, ενώ ανοίγει και τον δρόμο στα συμβούλια των φυλακών να τις καταργήσουν εντελώς, αφού είναι γνωστή η ευθυνοφοβία τους και η λύση της τηλεδιάσκεψης θα ισχύσει για όλους τους κρατούμενους.

Με την ίδια ακριβώς λογική σε λίγο καιρό τα επισκεπτήρια με τις οικογένειές μας θα γίνονται μέσα από οθόνες για λόγους ασφαλείας όπως και τα δικαστήριά μας. Η τεχνολογία στην υπηρεσία «του σωφρονισμού» και της δικαιοσύνης. Ανθρώπινη πρόοδος ή εκφασισμός… η ιστορία θα κρίνει.

Σε αυτό το σημείο έχει αξία να αναφέρω και τον ρόλο του ειδικού εφέτη ανακριτή Ευτύχη Νικόπουλου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα την απεργία πείνας έχει πάρει σαφείς πολιτικές εντολές από τους πολιτικούς του προϊσταμένους στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, γι’ αυτό άλλωστε και όλοι ρίχνουν την ευθύνη σε αυτόν. Αντάλλαγμα για αυτό του το λειτούργημα θα είναι η προαγωγή του στον Άρειο Πάγο, όπως άλλωστε συνέβη και με τον προκάτοχό του Δημήτρη Μόκα, που είχε πρωτοστατήσει σε δεκάδες αντιαναρχικές, κατασταλτικές εκστρατείες. Τώρα απολαμβάνει τον παχυλό μισθό της δικαστικής ελίτ του Αρείου Πάγου. Τυχαίο ; Δεν νομίζω.

Εγώ από την πλευρά μου συνεχίζω, προσπερνάω την οποιαδήποτε πιθανότητα να κάνω πίσω και απαντάω με ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ Ή ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

Σε κάθε περίπτωση αν το κράτος με δολοφονήσει με την στάση του, ο κύριος Αθανασίου και η παρέα του θα μείνουν στην ιστορία ως μια συμμορία δολοφόνων, ηθικοί αυτουργοί σε βασανισμό και δολοφονία πολιτικού κρατουμένου. Ας ελπίσουμε μόνο να βρεθούν εκείνα τα ελεύθερα πνεύματα που θα δικάσουν το δίκαιο της δικαιοσύνης τους με τον τρόπο τους.

Κλείνοντας θέλω να στείλω την συνενοχή μου και την φιλία μου σε όσους στέκονται δίπλα μου με όλα τα μέσα.

Τέλος δύο λόγια για τα αδέρφια μου, τον Γιάννη που βρίσκεται και αυτός στο νοσοκομείο, τον Αντρέα, τον Δημήτρη και αρκετούς ακόμα.

Ο αγώνας κυοφορεί και απώλειες αφού στα μονοπάτια προς μια αξιοπρεπή ζωή πρέπει να πάρουμε από το χέρι τον θάνατο, ρισκάροντας να τα χάσουμε όλα για να κερδίσουμε τα πάντα. Ο αγώνας συνεχίζεται με Γροθιά στο μαχαίρι, ξανά και ξανά.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ !
ΓΙΑ ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ !
6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΘΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΕΙ
ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ.

ΥΣ: Προφανώς και δεν μπορώ να ελέγξω τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που προκαλούνται. Πάντως όσοι Συριζέοι και λοιποί έμποροι ελπίδων έχουν εμφανισθεί έχουν φάει πόρτα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟ, ενώ ξανατονίζω ότι έχω υπογράψει επισήμως την άρνηση μου για οποιαδήποτε χορήγηση ορού.

Νίκος Ρωμανός

πηγή: info-war

πλεόνασμα αξιοπρέπειας

(Θόδωρος Παπαγιάννης, Μάθημα στην τάξη, γλυπτό)

Διευθυντής σχολείου: Παραιτούμαι - Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης

Προς τους φίλους Διευθυντές και όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς

Παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου

Πάντα πίστευα σε μια διευθυντική θητεία με δημοκρατικότητα, που θα δίνει λόγο στα οράματα και τις πρωτοβουλίες των συναδέλφων, στις ιδιαιτερότητες και τις κλίσεις των μαθητών. Πάντα πίστευα στον Διευθυντή που θα ξεπερνά τις τυπικότητες στοχεύοντας πέρα από παγερές γραφειοκρατίες, στη δημιουργία ενεργών πολιτών. Πάντα πίστευα ότι διοίκηση σημαίνει διορατικότητα, πρωτοπορία, συμμετοχή, συναδελφικότητα. Όταν ανέλαβα τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα κατέληγα να γίνω ελεγκτής παρουσίας, συντάκτης προγραμμάτων με επιφύλαξη, τιμητής των συναδέλφων, αποδέκτης υποβιβασμών. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να συμπεριφέρομαι σαν ένας στυγνός γραφειοκράτης με προσκόλληση στην απόλυτη τυπικότητα, αδιάφορος για την δημιουργία κλίματος εκπαιδευτικής προσφοράς και καινοτομίας. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να βάλω απέναντί μου τον σύλλογο, τον συνάδελφο, τον ίδιο μου τον «εαυτό», για να τον κατατάξω, ώστε να τον καταστήσω εύκολη λεία όσων επιδιώκουν να έχουν διαθέσιμους «αριθμούς», διαθέσιμα «νούμερα» για καρατόμηση. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα επιβάλουν εξωτερικούς κριτές των αποφάσεων Διευθυντή και συλλόγου οι οποίοι θα αρνούνται να αποδεχθούν τις προτάσεις του. Ποτέ δεν θεώρησα ότι η επιλογή μου σε κάποια θέση, ως Διευθυντής, Σχολικός Σύμβουλος ή Διευθυντής Διεύθυνσης θα με διαφοροποιήσει από τους συναδέλφους μου.

 

Φτάνει πια συνάδελφοι Διευθυντές, εμείς έχουμε τώρα τον λόγο, δεν μπορούμε να γίνουμε οι τιμητές του «εαυτού» μας, οι κριτές των συναδέλφων μας, οι εμπρηστές των συλλόγων. Γιατί όσο κι αν το πιστεύουμε, δεν θα γλυτώσουμε, θα μας πετάξουν και εμάς, αφού πρώτα μας χρησιμοποιήσουν και μας αποξενώσουν από τους δίπλα μας. Τώρα είναι η δική μας ευθύνη. Ας γίνουμε ένα με τους συναδέλφους μας. Ας σκεφτούμε ότι είμαστε σπλάγχνα από τα σπλάγχνα τους. Είμαστε και εμείς εκπαιδευτικοί.

Πως μπορούμε να γίνουμε τιμητές και αίτιοι της μισθολογικής καθήλωσης και της πιθανής αποπομπής των συναδέλφων μας; Πως μπορούμε να κρίνουμε τον συνάδελφο που αγωνίζεται, σε εποχές δύσκολες, με πάθος αλλά και πόνο,  για τους μαθητές του και τα παιδιά μας; Η παιδεία θέλει όραμα, θέλει πάθος, θέλει αγάπη, θέλει θυσία, θέλει δημιουργικότητα. Η παιδεία είναι πάντα δημοκρατική. Δεν μπορεί να αποδώσει σε καθεστώς φόβου, έντονης υποκριτικότητας, προσωπικής κατάθλιψης, καθημερινού καταναγκασμού.

Άλλωστε ποιος είναι ο ρόλος μας; Διευθύνω εκπαιδευτικούς, διευθύνω σχολείο, σημαίνει οραματίζομαι, δημιουργώ συνθήκες, διευκολύνω, συν-εργάζομαι,  διευρύνω τους ορίζοντες,  διαλέγομαι. Διευθύνω σχολείο δεν σημαίνει διατάζω, διαιρώ, υποτάσσω, αναγκάζω, απειλώ, φοβίζω.

Σήμερα μου στερούν τη δυνατότητα να συνδιοικώ με το σύλλογο, μου στερούν τη δυνατότητα να δημιουργώ,  μου στερούν τη δυνατότητα να έχω οράματα, μου στερούν τη δυνατότητα να αποφασίζω, μου στερούν τη δυνατότητα να αισθάνομαι συνάδελφος. Δεν διαφέρω από τους καθημερινούς μου συντρόφους. Αυτούς που καθημερινά δίπλα μου αγωνίζονται και προσφέρουν. Δεν μπορώ να ανεχτώ ένα σχολείο κομμάτι της γραφειοκρατίας, όπου ελέγχουν την παραμικρή μας κίνηση, όπου πρωτοβουλία  σημαίνει παράπτωμα, όπου κάθε τι πρέπει να καταγράφεται.

Διοικώ (τι λέξη κι αυτή) ένα σχολείο όπου οι καθηγητές έρχονται για μάθημα και μέρες που έχουν άδεια. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι προετοιμάζουν εκδηλώσεις απογεύματα και Σαββατοκύριακα. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι καθηγητές κάθονται παραπάνω χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι διδάσκουν επιπλέον ώρες από αυτές που φαίνονται στα προγράμματα. Διοικώ ένα σχολείο όπου αισθάνομαι ότι αναπνέω, ότι χαίρομαι, ότι μπορώ να ζω.

Σ’ αυτό λοιπόν το σχολείο δεν μπορώ να ανεχθώ να επιβληθούν τυπικότητες, γραφειοκρατικές αστειότητες, καταπιεστικές διαταγές, ανελεύθερες επιβολές. Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης. Γιατί η διάλυση θα αρχίσει μέσα στο σύλλογο, από τη διχόνοια, την αντιπαλότητα, τον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό.

Πέρα από όλα αυτά υπάρχει ένα επιπλέον προσωπικό μου δίλημμα, τώρα που αρχίζει η αξιολόγηση. Μπορώ να είμαι ταυτόχρονα συνήγορος και εισαγγελέας; Συνήγορος των συναδέλφων ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ και δικαστής τους στο σχολείο ως Διευθυντής- αξιολογητής; Η έναρξη λοιπόν της αξιολόγησης το 2014 (μια αξιολόγηση που σκοπό δεν έχει τη βελτίωση αλλά την κατάταξη και τον εξοστρακισμό) δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω την παρουσία μου στη Διεύθυνση του Γυμνασίου Αμμοχωρίου. Είναι η ώρα της επιλογής. Μέλημα και αγώνας μου είναι οι συνάδελφοι. Από αυτούς εκλέχτηκα, αυτούς υπερασπίζομαι και σε αυτούς απολογούμαι.

Για όλα τα προαναφερθέντα, με λύπη, έντονη στενοχώρια, μεγάλη συναισθηματική φόρτιση αλλά και αίσθημα ευθύνης σας ενημερώνω ότι υπέβαλα αίτηση- παραίτησης από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου, παραμένοντας ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Φλώρινας για να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των συναδέλφων μου.

Το σχολείο των αγέλαστων «προσώπων», των μαυροντυμένων «εισαγγελέων», των απόμακρων «δικαστών», των ποταπών κολάκων, που επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί, δεν μου ταιριάζει. Γι αυτό και δεν μπορώ να το διευθύνω. Δεν αισθάνομαι «ικανός» να διευθύνω ένα τέτοιο σχολείο. Δεν μπορώ να διευθύνω παραβλέποντας τα οράματά μου, τη συνείδησή μου, τον λόγο μου, μόνο και μόνο για να διατηρήσω τη θέση μου.

Ξέρω ότι στενοχωρώ τους καθημερινούς μου, στο Γυμνάσιο Αμμοχωρίου, συντρόφους. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να ξαναζήσω ότι έζησα μαζί τους. Ας με συγχωρέσουν, δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να αισθάνομαι ότι δεν είμαι τίποτε άλλο παρά ένα γρανάζι της κρατικής μηχανής. Μιας μηχανής αν-αίσθητης, αυστηρά αριθμολάγνας, αδιάφορης για το άλλο «πρόσωπο», το ανθρώπινο «πρόσωπο», που υποφέρει και αγωνιά. Άλλα ήταν τα οράματά μου, άλλες οι ελπίδες μου, άλλη η «αγάπη» μου, για ένα σχολείο δημιουργίας, συναδελφικότητας, ελπίδας. Αυτό το σχολείο έζησα μαζί τους, στη ζεστασιά τους, στο καθημερινό αγώνα τους, στην ακούραστη αγάπη τους, στις αμέτρητες ώρες προσφοράς τους, στη κατανόηση των λαθών μου και γι αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου τους ευχαριστώ.

Καπαρός Βαγγέλης

Αιρετός ΠΥΣΔΕ Φλώρινας,

Διευθυντής Γυμνασίου Αμμοχωρίου

 

πηγή: alfavita 

αυτό που δεν τολμά να μπει προς συζήτηση

Η φωτογραφία 

Αναρτήθηκε από Simple Man 

Ανοίγω το άλμπουμ. 299 φωτογραφίες μαρτυρούν την καταγωγή μου. Πρόγονοι κτηνοτρόφοι, αγρότες, δάσκαλοι, οικοδόμοι, νοικοκυρές, πρόσφυγες, βιοπαλαιστές με μάτια λαμπερά να κοιτούν την κάμερα μη φοβούμενοι ότι θα φανεί στο βλέμμα τους τίποτε άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Καθαροί! Καταγωγή μπερδεμένη, όπως όλων μας άλλωστε.

Φωτογραφία Νο 23 η προγιαγιά σε μια παράγκα με τους γιους της και πίσω ο μπόγος των αναμνήσεων από τον Πόντο να στέκει γυρτός. Φωτογραφία Νο 29 ο παππούς καμαρωτός πριν καταταχθεί στο στρατό. Φωτογραφία Νο 43 η γιαγιά ανάμεσα σε τέσσερις αντάρτες που πίνουν τσίπουρο δίπλα στο τζάκι. Φωτογραφία Νο 40 παλικάρια στο χακί την στιγμή που φεύγουν για τον πόλεμο-όλοι χαιρετούν, όλοι χαμογελούν-. Φωτογραφία Νο 44 η ημέρα που ο παππούς γύρισε από τις γερμανικές φυλακές – το μισό χωριό απουσιάζει από το πλάνο, για να μην χαρακτηριστεί-. Φωτογραφία Νο 46 ο αδελφός του παππού επέστρεψε ζωντανός από στρατόπεδο συγκέντρωσης της Γερμανίας. Φωτογραφία Νο 47 ο πατέρας στην Μακρόνησο με δύο γειτόνους μας. Φωτογραφία Νο 69 η θεία πίσω στο σπίτι μετά από τις διακοπές  στην Γυάρο. Φωτογραφία Νο 78 ο πατέρας στέλνει ευχές για τα Χριστούγεννα από το παράπηγμα που ζούσε σε κάποιο εργοτάξιο στην Λιβύη....

Το πιο βαρύ φορτίο μέσα από αυτό το σπίτι που πρέπει να κουβαλήσω, όταν θα πρέπει να το εγκαταλείψω λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών προς το Κράτος, είναι αυτό το άλμπουμ. Είναι αυτό που μαρτυρά ότι είμαι αυτός που είμαι όχι λόγω των πράξεων των προγόνων μου αλλά εξαιτίας της δικής μου απραξίας. Όσο για το σπίτι που στέκει κοντά 90 χρόνια έχοντας βάλει όλες οι γενιές από κάτι, θα το παραδώσω αμαχητί. Δεν έκανα και τίποτε σπουδαίο για την ζωή και για το σύνολο για να μου αξίζει τέτοια περιουσία. 299 φωτογραφίες κιτρινισμένες, φθαρμένες μαρτυρούν ότι αυτοί που έχουν δικαίωμα να ομιλούν, να απαιτούν και να διεκδικούν είναι αυτοί που πάλεψαν. Όχι πάλη για μια καλύτερη ζωή αλλά πάλη για την ζωή. Αυτά τα βλέμματα που μένουν άτρωτα μέσα στο φωτογραφικό χαρτί, ενώ τα ρούχα και το σκηνικό έχει αρχίσει να σβήνει, μού αποδεικνύουν ότι όλα φθείρονται εκτός από τα βλέμματα των ανθρώπων.

Κοιτώ και τα μάτια όλων μας, όποτε μπορώ να βγω έξω από καταφύγιό μου. Γυάλινα σαν του ψαριού όλα τα βλέμματα. Λες και πέρασαν αιώνες μέσα σε 5 χρόνια. Είναι γιατί λέμε πολλά ενώ ξέρουμε ότι και που μιλούμε είναι θράσος. Στα λόγια όλη η γενιά μου όπως και αυτή που ακολουθεί είναι άριστη. Στις πράξεις πάσχει, και όταν ζοριζόμαστε ψάχνουμε να βρούμε έναν πρόγονο να μάς ξελασπώσει συνειδησιακά. Ποτέ άλλοτε τα λόγια δεν είχαν γίνει τόσο φτωχά και τόσο επικίνδυνα όσο σήμερα. Οι μάχες από σωματικές έγιναν λεκτικές. Έχει μετατραπεί η χώρα σε μια τεράστια Βουλή που όλοι μιλάμε και τελικά δεν λέμε τίποτε. Ο λόγος δεν εφεύρεθηκε για να αυτοσυγχωρούμαστε αλλά να εκφράζουμε αυτό που έχουμε μέσα μας με σκοπό το μέσα μας να γίνει πράξη. Μέχρι τώρα αποδεικνύεται ότι πάσχουμε σε πολλά μέσα μας γι' αυτό και ο λόγος μένει μόνο στον αέρα ή σε λέξεις στο χαρτί.

Δεν είχα προγόνους ήρωες. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι ήταν όπως οι πρόγονοι των περισσοτέρων μας. Με τους φόβους, τις αγωνίες, την παγωνιά, την απόγνωση, τις απειλές, το θάνατο, με τα στραβά και τα ανάποδά τους. Σαν εμένα και σαν εσένα. Μόνο που στην εξέλιξη χάθηκε η λεβεντιά. Την αποποιηθήκαμε γιατί νομίζαμε ότι ποτέ σε μας δεν θα συμβεί το αδιανόητο. Εκείνοι ήταν πάντα έτοιμοι γι΄ αυτό. Είτε έχαναν είτε κέρδιζαν θα έπρατταν αυτό που δεν τολμούσε να μπει προς συζήτηση. Την προσβολή και το άδικο χαστούκι, λεκτικό ή υπαρξιακό, δεν κάθεσαι να το συζητήσεις. Το ανταποδίδεις όποιο κι αν είναι το αντίτιμο.

Φωτογραφία Νο300: Εγώ με το άλμπουμ αγκαλιά και σφραγισμένο το στόμα μου με μονωτική ταινία λίγο πριν την αναζήτηση της λεβεντιάς. Ελπίζω το βλέμμα να μείνει αναλλοίωτο έναν αιώνα μετά.

πηγή: simple man

2 sec

Τα δύο άκρα

Είναι αδύνατο να συνυπάρχουν δύο άκρα αν δεν έχουν ένα κοινό σώμα. Μια κλωστή μπορεί να έχει δύο άκρα. Ένας τοίχος μπορεί να έχει δύο άκρα. Ένα φίδι μπορεί να έχει δύο άκρα. Όμως οι μπράβοι της μέρας και της νύχτας που έχουν ταχθεί φανατικά στην αισθητική της ασυγκινησίας δεν μπορεί να συναποτελούν κάποιο κοινό σώμα με εκείνους τους ανθρώπους που κοιτάζουν με αγωνία εκείνα τα δύο δευτερόλεπτα που κάνουν τον καιρό να αλλάζει. Γι' αυτό η θεωρία των δύο άκρων είναι τόσο σαθρή που μοιάζει με άκρα από ένα φιδόδερμα που πιάστηκε σε ένα ξερό φρύγανο μέσα στο δάσος, και με το πρώτο φύσημα του ανέμου εξανεμίζεται στο φυσικό περιβάλλον. Μην ξεχνάμε όμως πως το φιδόδερμα το αφήνει πίσω του ένα φίδι, που το αφαιρεί προσεχτικά δαγκώνοντας την ίδια την ουρά του, και ύστερα προχωράει μέσα στο δάσος της ιστορίας. Το φίδι αυτό είναι πλέον οχιά και από το ένα άκρο της βλέπουμε το κεφάλι της να έχει λάβει τη μορφή της κεφαλής τού φαήλου κρανιδιώτη, ο οποίος με έναν κυκλικό ελιγμό, σαν ουροβόρος όφις, τρώει την χρυσαυγίτικη ουρά του για να αλλάξει δέρμα, και στη συνέχεια χάνεται στα δεξιά του δάσους. Πρέπει να το κάνει για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις νέες συνθήκες που επικρατούν στο δάσος της ελληνικής ιστορίας, ειδικά τώρα που όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πως ο καιρός για να αλλάξει χρειάζεται δύο μόνο δευτερόλεπτα αξιοπρέπειας.

πηγή: πρτφ

ο βασικός νόμος της συνείδησης

“Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα ‘χει να σπουδάσει το παιδί του”

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη/ αναδημοσίευση από την προσωπική του σελίδα στο facebook

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

ΚΕΡΔΙΣΑΤΕ..

..ΝΕΟ ΛΟΥΡΑΚΙ ΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΒΙΛΟΥΔΙΝΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ!

{γιατί είσασταν καλά σκυλάκια και γαβγίσατε εκεί που έπρεπε}

T.I.N.A.’s είσαι σύ;

Τί σόϊ άνθρωπος είσαι, ρε σύ; Ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, οτι σου επεβλήθη μια εκβιαστική λύση, ενα ουλτιμάτουμ που περιέχει πόνο, κι άλλο πόνο, και στο βάθος ακόμα λίγο πόνο, και δέχομαι, χάριν της συζήτησης, οτι “δεν υπήρχε εναλακτική”.

Ορίστε: έκανα πολλά βήματα πίσω απ΄ό,τι οποιοδήποτε ένστικτο επιβίωσης θα απέρριπτε χωρίς δεύτερη κουβέντα, και σε συνάντησα στα κακοφωτισμένα rape alleys της Θατσερικης T.I.N.A. (There Is No Alternative). Και η απορία μου παραμένει:

Γιατί χαίρεσαι; Γιατί την υπερασπίζεσαι αυτή την επιλογή λες και τη διάλεξες, δε σου επεβλήθη, και λες και σε ανακουφίζει αντί να σε ματώνει;  γιατί ορμάς να σκίσεις όποιον πάει έστω να ψελλίσει ένα “οκ, αυτό το είδαμε, δεν δοκιμάζουμε κάτι άλλο;”;  γιατί έχεις έτοιμο τον κουβά με τα σκατά ενάντια σε οποιονδήποτε διάλεξε άλλον δρόμο και τουλάχιστον ακόμα κι αν πορεύεται στα αγκάθια, το κάνει όρθιος; Για ποιό πράγμα είσαι περήφανος; γιατί έχεις ακόμα ύφος χιλίων καρδιναλίων; με τι μούτρα, όταν άλλοι σου κρατάνε το λουράκι; γιατί δείχνεις να χαίρεσαι με το λουράκι; ΤΙ ΓΕΛΑΣ, ρε μαλάκα; πού είναι το αστείο;

Τα αφεντικά σε χρησιμοποίησαν, σε πούλησαν, και στο επόμενο στάδιο θα σε τουφεκίσουν στην πίσω αυλή, όπως γίνεται πάντα, όπως γινόταν πάντα.

Μέχρι τότε γιατί δεν ψάχνεις τουλάχιστο τρύπα να κρυφτείς, αντί για κασόνι για να αγορεύσεις;

Γιατί δε βγάζεις επιτέλους το ντροπιαστικό σκασμό;

πηγή: ΕΚΤΟΣ ΚΑΡΕ

έχει ο καιρός γυρίσματα..

{..και φόρα η κωλοτούμπα.}

 

με διαφορά ήθους....

Η «επανάσταση» του ένστολου

Βυθούλκας Διονύσης

Πριν από μερικές ημέρες ένας ισπανός πυροσβέστης στη Λα Κορούνια αρνήθηκε να εκτελέσει δικαστική εντολή και να κόψει την αλυσίδα στην πόρτα του σπιτιού μιας 85χρονης, που επρόκειτο να της γίνει έξωση γιατί η σύνταξη δεν της έφτανε για να πληρώσει το νοίκι.

Ο πυροσβέστης, υπό τους ήχους των επευφημιών των γειτόνων και των ακτιβιστών που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στο σπίτι, διαδηλώνοντας κατά των εξώσεων, αποχώρησε λέγοντας πως αρνείται να συμμετάσχει σ' αυτή τη διαδικασία και να βγάλει την ηλικιωμένη γυναίκα από το σπίτι της.

Η ενέργειά του αυτή του «κόστισε» την εργασία του και στην Ισπανία έχει ξεκινήσει εκστρατεία συλλογής υπογραφών πολιτών,  που ζητούν από τις Αρχές την επαναπρόσληψή του.

Πέρυσι, πάλι στην Ισπανία, άλλοι πυροσβέστες είχαν βγει, στην κυριολεξία, από τα ρούχα τους, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τις αβάσταχτες περικοπές.

Αλλά και στη Γερμανία είδαν το φως της δημοσιότητας το 2012 φωτογραφίες από την περιοχή της Φρανκφούρτης, όπου οι λεζάντες έγραφαν: γερμανοί αστυνομικοί των ΜΑΤ πέταξαν τα κράνη τους και ενώθηκαν με τους διαδηλωτές, περπατώντας μαζί τους στο δρόμους της πόλης ειρηνικά.

Οι ιστορίες αποκαλύπτουν το άλλο πρόσωπο των ενστόλων που υπηρετούν στα Σώματα Ασφαλείας. Αυτών που έχουν τα ίδια προβλήματα με όλους τους άλλους, αλλά σπανίως και μόνον κατ' εξαίρεση, σε στιγμές οριακές, τα εκδηλώνουν.  

Το ερώτημα είναι εάν θα συνέβαινε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα της κρίσης. Και εδώ οι μισθοί των ενστόλων στα Σώματα Ασφαλείας έχουν συρρικνωθεί δραματικά. Και εδώ, όποτε υπάρχει συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, οι διαδηλωτές φωνάζουν στα ΜΑΤ: «Αφήστε τα κράνη, τα γκλομπ και τις ασπίδες. Ενωθείτε μαζί μας. Τα ίδια προβλήματα έχουμε. Δεν είμαστε απέναντι».

Αλλά μέχρι σήμερα στην Ελλάδα ουδείς εκ των αποδεκτών της πρό(σ)κλησης αντιδρά. Παραμένει ανέκφραστος στη θέση του. Και εάν δοθεί εντολή για «εκκένωση» της περιοχής - ακόμη και αν δεν έχουν εκδηλωθεί επεισόδια - την εκτελεί κατά γράμμα, συχνά και καθ΄ υπέρβαση.

Δεν ξέρω αν θα δούμε ποτέ έναν ένστολο να «επαναστατεί» εν ώρα υπηρεσίας στην Ελλάδα. Έχω μιλήσει με πολλούς και μου έχουν εκφράσει την δυσφορία τους. Ναι, κι αυτοί «δεν τα βγάζουν πέρα» με το νέο μισθολόγιο. Αλλά, όπως σπεύδουν να συμπληρώσουν: «όσα χρήματα κι αν παίρνουμε, οφείλουμε να υπακούμε και να εκτελούμε τις εντολές των ανωτέρων μας».

Φαντάζομαι ότι το ίδιο λένε και οι συνάδελφοί τους στην Ισπανία και στην Γερμανία. Κι εκείνοι εντολές εκτελούν και σε εντολές υπακούν. Μόνον που κάποτε θυμούνται και την άλλη τους υπόσταση, του εργαζόμενου. Και τότε δεν έχουν κανένα ταμπού, όπως αποδεικνύεται, να ενωθούν με ακτιβιστές ή διαδηλωτές, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι διακινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους.

Στην Ελλάδα οι ένστολοι διαμαρτύρονται μεν για την κατάστασή τους, αλλά ουδείς φαίνεται διατεθειμένος να αναλάβει ένα τέτοιο ρίσκο. Άλλοι περιμένουν πότε θα συνταξιοδοτηθούν, πολλοί κάνουν ατύπως και αθόρυβα και δεύτερη δουλειά για να ζήσουν αξιοπρεπώς τις οικογένειές τους και κάποιοι... - αφήστε το καλύτερα.

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν.

πηγή: tovima