πατρίς, θρησκεία, ποντιακό ανέκδοτο

Χθες το απόγευμα, φασιστοειδή ούγκανα επιτέθηκαν και ξυλοκόπησαν τον Μπουτάρη στην εκδήλωση για τη γενοκτονία των Ποντίων στον Λευκό Πύργο.

Μιλάμε για λιντσάρισμα ενός 75αρη από δεκάδες φασίστες που πρώτα και κύρια, βρώμισαν και ντρόπιασαν την μνήμη αυτών που υποτίθεται τιμούσαν. 

Όπως βρωμίζουν και την καθημερινότητά μας, χρόνια τώρα (που σήκωσαν/βγάλανε κεφάλι από τον βόθρο τους) και μόνο που ζούνε και αναπνέουνε δίπλα μας. Και μοιραία, συγκαταλέγονται κι αυτοί πρωτίστως στην κατηγορία άνθρωπος και δευτερευόντως στην υποκατηγορία έλληνας.

Δεν θα σταθώ στον Καρατζαφέρη, στον Κατσίκη, στον Βελόπουλο, στους διάφορους αδωνίσκους της νουδού και στα λούμπεν ακροδεξιά σκατοψυχάκια του διαδικτύου, που βγήκαν και ξέρασαν το "ας πρόσεχε ο πορνόγερος".

Θα σταθώ σ'αυτόν τον ελληναρά, που με το παιδάκι του αγκαλιά συμμετείχε στον σελινόπσυχο όχλο. Έτρεχε ο λεβεντομαλάκας με το κοριτσάκι του στην αγκαλιά να προλάβει τον παππού για να τον κλωτσήσει! Έχει γεμίσει το internet με τη φωτογραφία του καραγκιόζη, αν θέλετε να τον καμαρώσετε. 

Εμείς εδώ δεν αναδημοσιεύουμε την φωτογραφία του, απλά και μόνο επειδή λυπόμαστε το παιδί του. Είναι τόσο κρίμα και μόνο που μεγαλώνει στο ίδιο σπίτι με έναν τέτοιο φασίστα.

η σκισμένη σελίδα

11 Ιουλίου 1942. Οι γερμανικές αρχές έχουν συγκεντρώσει τους Εβραίους άντρες της Θεσσαλονίκης μεταξύ 18-45 ετών στην πλατεία Ελευθερίας, με το πρόσχημα της καταγραφής. Ακολούθησε δημόσιος εξευτελισμός 9000 αντρών (με θεατές χιλιάδες Χριστιανούς), γνωστός ως «Μαύρο Σάββατο».

Χθες έγιναν τα εγκαίνια του μουσείου του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη. Με μια εξαιρετική ομιλία ο Δήμαρχος της πόλης Γιάννης Μπουτάρης, εξήγησε το «γιατί».

"Κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 1945 η Μπουένα Σαρφατή βγήκε από το σπίτι της. Εβραία, τριάντα ετών, Σαλονικιά πάππο προς πάππο, η Μπουένα είχε μόλις γυρίσει στη Θεσσαλονίκη έχοντας διαφύγει στο βουνό, πολεμώντας αρχικά με τον ΕΔΕΣ, μετά με το ΕΑΜ και, τελικά, δραπετεύοντας στην Παλαιστίνη. Ο αδερφός της Ελιάου, η αδερφή της Ρεγγίνα, η εκατοντάχρονη γιαγιά της Μίριαμ και οι θείες της δεν είχαν την ίδια τύχη. Από τα βαγόνι του τρένου που τους μετέφερε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου είδαν για τελευταία φορά την πόλη που αποκαλούσαν “Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων” μιαν ανοιξιάτικη μέρα του 1943. Λίγες ώρες μετά την άφιξή τους οδηγήθηκαν στα κρεματόρια μαζί με άλλες χιλιάδες ομοθρήσκους τους. Η ζωή τους και μαζί η ζωή της εβραϊκής Θεσσαλονίκης, της Θεσσαλονίκης μας, έγιναν στάχτη που σκορπίστηκε στις αφιλόξενες πεδιάδες της Πολωνίας.

Ήταν οι συγγενείς της Μπουένα “μάρτυρες”; Τους τιμούμε αν τους μνημονεύουμε έτσι; Μας τιμά να τους μνημονεύουμε έτσι; Η σημερινή «Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος» μας προκαλεί να στοχαστούμε γύρω από το ερώτημα αυτό. Οι συγγενείς της Μπουένα όπως και όλοι οι άλλοι Εβραίοι της Ευρώπης δεν επέλεξαν να μαρτυρήσουν. Δεν επέλεξαν δηλαδή να θυσιάσουν συνειδητά τη ζωή τους για ένα υψηλότερο ιδανικό, τη θρησκευτική τους πίστη ή την ιδεολογία τους. Δεν διάλεξαν τον θάνατο, πολύ απλά γιατί δεν είχαν καν το δικαίωμα αυτής της επιλογής. Και για τον λόγο αυτό δεν τους αξίζει να τους αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν άγιους, όλοι εμείς, Χριστιανοί και Ευρωπαίοι, που για αιώνες συχνά τους αντιμετωπίζαμε σαν διαβόλους. Άνθρωποι ήταν και αυτό ζητούσαν να είναι.

Κάποιοι ελάχιστοι, όπως η Μπουένα, γλύτωσαν. Μόλις χίλιοι θεσσαλονικείς Εβραίοι από τους 45 –και βάλε– χιλιάδες. Γλύτωσαν την εκτόπιση, το Άουσβιτς, την πορεία θανάτου, τα στρατόπεδα εργασίας. Γλύτωσαν γιατί άντεξαν την ανείπωτη βία, τους εξευτελισμούς, τα ιατρικά πειράματα, τους βιασμούς. Και αφού γλύτωσαν, επέστρεψαν στη γενέθλια πόλη. Ως ήρωες; Κάθε άλλο. Εβραίοι που είχαν διαφύγει στο βουνό, είχαν κρυφτεί στις πόλεις, ή αποδράσει στην Παλαιστίνη, αντιμετώπισαν όσους και όσες επέστρεφαν από τα στρατόπεδα ως προδότες, συνεργάτες των Γερμανών, τις δε γυναίκες ως πόρνες. Οι Χριστιανοί πάλι, είδαν στους επιζήσαντες “ανεκμετάλλευτα κομμάτια σαπουνιού” κατά την αναφορά αμερικανού δημοσιογράφου, μια απειλή από ένα παρελθόν που δεν έλεγε να πεθάνει. Ήρωες ήταν κατά τον Ελληνικό Βορρά μόνον εκείνοι οι πέντε νεαροί Εβραίοι που αφού πολέμησαν στο Αλβανικό Μέτωπο και επέζησαν στα κρεματόρια, έπεσαν τον Οκτώβριο του 1948 “ηρωϊκώς στις μάχες του Γράμμου και άλλων ορέων, ενώ εμάχοντο κατά των συμμοριτών”.

Για την Μπουένα, μαρτύρια και ηρωισμοί είχαν εξίσου μικρή αξία καθώς προσπαθούσε να μαζέψει τα συντρίμμια και να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή. Πώς όμως να ένιωθε όταν ακόμη και οι πιο μικρές απολαύσεις άνοιγαν διάπλατα τα τραύματα του παρελθόντος; Πόσο αβάσταχτος πρέπει να ήταν ο πόνος της όταν ανακάλυπτε ότι το χάρτινο χωνάκι στο οποίο ο Αρμένης πωλητής ξηρών καρπών της πρόσφερε μια Κυριακή απόγευμα τα αγαπημένα της στραγάλια, αυτό το χάρτινο χωνάκι ήταν στην πραγματικότητα ένα φύλλο χαρτί σκισμένο από την Παλαιά Διαθήκη της οικογένειάς της;

επίτιμο διδάκτρολ

Τρελά κέφια στο προτεκτοράτο

14 Ιούλ, ’17

Μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας θεωρείται η αναγόρευση του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, αφού ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει σκάσει από τη ζήλια του.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ εξαιτίας της δήλωσής του για τους Έλληνες -μετά το δημοψήφισμα- πως «Δεν υπάρχει τόσο σοφός λαός που να λέει ΝΑΙ σε μια τέτοια σφαγή, όπως το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα».

Οι Έλληνες εκτιμούν πολύ όποιον τους δουλεύει, οπότε ο Γιούνκερ είναι ιδανικός γιατί τους έχει τρελάνει στο δούλεμα.

Ο Γιούνκερ συνέχισε και χτες το δούλεμα, αφού είπε πως «η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, αλλά μεγάλο έθνος».

Όταν ένας Λουξεμβούργιος σου λέει πως η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, καταλαβαίνεις πως σε δουλεύει γιατί το Λουξεμβούργο είναι τόσο μικροσκοπικό -το Λουξεμβούργο έχει την έκταση του νομού Κιλκίς- που το όνομά του δεν χωράει να γραφτεί στον χάρτη μέσα στα σύνορα της χώρας.

Ο Γιούνκερ είπε ακόμα πως είναι ερωτευμένος με το ελληνικό έθνος και πως θέλει να το πηδήσει επειδή η Θεσσαλονίκη είναι πολύ ερωτική πόλη και είναι γκαβλωμέvος.

Στη συνέχεια, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ συνέχισε το δούλεμα αφού είπε πως σέβεται την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, αλλά ο σύμβουλός του του είπε να κόψει το δούλεμα γιατί το έχει παρακάνει -μιλώντας για αξιοπρέπεια των σύγχρονων Ελλήνων- και θα τον πάρουν χαμπάρι.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, δήλωσε πως θα φτιάξει άγαλμα στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δίπλα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά ο Γιούνκερ του είπε πως δεν θέλει να βάλει τους αγαπημένους του Έλληνες σε έξοδα και προτιμάει το άγαλμά του να μπει δικάβαλο στον Βουκεφάλα για να πιάνει τον πισινό του Μεγαλέξανδρου.

(Η κατάσταση στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο αστεία. Απορώ γιατί δεν γελάει κανείς.)

πηγή: pitsirikos

ο Μπουτάρης κάνει άνοιγμα στην Δεξιά

φυσικά και όχι από ναζιστές

Μπουτάρης: Ο Αρκτούρος θα δεχόταν χρήματα από το ΚΚΕ. Όχι από ναζιστές

22 Αυγ 2013

 

«Δεν δέχομαι τίποτα από ναζιστές και για αυτό επέστρεψα τα χρήματα», δήλωσε μιλώντας στο ΣΚΑΙ, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης και ιδρυτής του Αρκτούρου, Γιάννης Μπουτάρης. Από την άλλη πλευρά είπε ότι η οργάνωση θα δεχόταν ενίσχυση από το ΚΚΕ καθώς «πρόκειται για επαναστατικό κόμμα».
 

Ο κ. Μπουτάρης σχολίασε ότι «την Χρυσή Αυγή δεν την ξεπλένει τίποτα, ούτε 5 εκατομμύρια ευρώ. Η Χρυσή Αυγή θέλει να σκοτώνει. Άνθρωποι που σκοτώνουν δεν αγαπούν το περιβάλλον», ενώ πρόσθεσε ότι η ευαισθητοποίηση της Χρυσής Αυγής είναι επικοινωνιακή πολιτική και απευθύνεται σε χαμηλά αισθήματα. 

 

πηγή: tvxs