κοιμάσαι σώτη, ξυπνάς μπους τζούνιορ

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗ

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Όσοι είδαν το βίντεο της δολοφονίας από αστυνομικούς ενός τύπου που "συμπεριφερόταν περίεργα" στη χώρα της ελευθερίας και έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα καθόλου δεν εξεπλάγησαν. Το αστικό κράτος, το φιλελεύθερο ντε, αυτό με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα μπουγελώματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, είναι πάντα και παντού το ίδιο.

Πας να κουνηθείς έξω από τη γραμμή; Μπαμ και κάτω. Βεβαίως, όλο και περισσότερο γινόταν τα τελευταία χρόνια φανερό ότι οι ατσίδες της χειραγώγησης έκαναν τη γραμμή μονόδρομο και ως εκ τούτου, ακόμη και ο άνεργος που ζει στο σπίτι των γονιών του μέχρι τα 40 στη Μαδρίτη, ούτε που διανοούνταν να βγει από το μαντρί.

Με κλανιές, βεβαίως, δε βάφονται αβγά και με στρατιές δημαγωγών, προπαγανδιστών και υποσχέσεων, εκβιασμών και αποβλάκωσης δεν μπορείς να τους κρατάς τους λούμπεν ήσυχους για πάντα. Εκεί μπαίνει ο παλιός καλός τρόπος, αυτός που ταυτίστηκε με την οικοδόμηση του καπιταλισμού, όταν πουλούσαν και αγόραζαν οι αποικιοκράτες τον κόσμο όλο και, αργότερα, όταν ο Ροκφέλερ τους έδειχνε (στους απεργούς) τι σημαίνει επιχειρείν με σφαίρες και ματσούκια.

Όσοι ξέρουν λοιπόν τι πανούκλα είναι η κούκλα του φιλελεύθερου κόσμου μας καθόλου δεν εκπλήσσονται που αστυνομικός καθαρίζει μαύρο με εννιά σφαίρες, τις δύο όταν έχει ήδη πέσει στο έδαφος (να το σιγουρέψει, ρε παιδί μου), και στη συνέχεια περνάει και χειροπέδες στο νεκρό.

Αυτό που εκπλήσσει, κάπως, είναι ότι όλα αυτά γίνονται ενώπιον κοινού και με δεδομένο ότι ο αστυνομικός που πυροβολεί έχει γνώση της πιθανής καταγραφής του συμβάντος από κινητά, κάμερες κ.λπ. Στ΄ αρχίδια του, όμως. Γιατί αυτό;

Μην αναρωτιέστε, φίλοι μου. Όταν καθάριζε ο Ροκφέλερ τους απεργούς δεν υπήρχαν κινητά, δεν υπήρχαν ακλόνητα τεκμήρια και άνετα περνούσε η προπαγάνδα περί αυτοάμυνας. Σήμερα, πώς και συνεχίζεται η απροκάλυπτη κρατική βία, χωρίς την αναστολή της από την πιθανή απόδειξη του εγκληματικού χαρακτήρα της; Είναι απλό. Οι αμερικάνες Σώτες έχουν φροντίσει γι΄ αυτό. Φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, ακόμη και "αριστεροί" τύπου Κρούγκμαν, έχουν εμπεδώσει ως κυρίαρχη άποψη ότι το κράτος τους είναι δεδομένης καλης πίστης, στηριζόμενο στη δεδομένης αναγκαιότητας Ελεύθερη Αγορά. Άπαξ και αυτό έχει γίνει πραγματικότητα, όλοι ανέχονται τα πάντα.

Ακόμη κι αν οι λίμπεραλς "ξεσηκωθούν" εναντίον της κρατικής βίας, αυτή η αντίδρασή τους θα αφορά το συγκεκριμένο άτομο της συγκεκριμένης δολοφονίας, την ανάγκη βελτίωσης της εκπαίδευσης των αστυνομικών, την παρέμβαση στη δεοντολογία της αστυνομίας ή (στην καλύτερη) στην αύξηση των επιδομάτων ανεργίας και τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος για να διαπαιδαγωγούνται οι μειονότητες και να μην περιθωριοποιούνται, να μη γίνονται, δηλαδή, κακά παιδιά που αναγκάζουν τον μπαμπά τους να τους αστράψει μερικές, για να προστατεύσει την οικογένεια, βεβαίως.

Από τον πολύ φιλελευθερισμό αγαπήσανε τον Χίτλερ.

πηγή: sleeping village

καταστροφολογία

περιμένοντας το κάθαρμα να "ολοκληρώσει"..

Νιώθετε κι άλλοι όπως εγώ;

Φοβάστε ότι έχετε πάθει το σύνδρομο του πολιτικάντη;

Αισθάνεστε μήπως ότι από την πολλή τιβί, μιλάτε σα να είστε κι οι ίδιοι στην τιβί και πρέπει να προσέχετε μην πείτε μισή κουβέντα παραπάνω και σας ξεσκίσει το πάνελ του Ευαγγελάτου;

Ότι πρέπει να απολογηθείτε κι όλας που εκνευρίζεστε δημόσια όταν άνθρωποι χωρίς ρεύμα και θέρμανση πεθαίνουν στην Ελλάδα του 2013, γιατί εκμεταλλεύεστε πολιτικά το θέμα για να διεκδικήσετε λύση στο κοινωνικό πρόβλημα, παρόλο που οι δεξιοί διανοητές μας διδάσκουν ξανά και ξανά ότι δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα, που ζουν και πεθαίνουν μεμονωμένα, όχι επειδή υπάρχει θεσμοθετημένη αδικία αλλά επειδή είναι προσωπικά βλάκες, αποτυχημένοι, ανάξιοι να ζουν τέλος πάντων;

Νιώθετε ότι όταν ο κάθε Άδωνις θεσμοθετεί το θάνατο παιδιών στις λίστες αναμονής για πρωινά χειρουργεία και, παράλληλα, απογευματινά γι'αυτούς που έχουν φράγκα, εσείς δε θα πρέπει να του ευχηθείτε στεγνά να ψοφήσει το κάθαρμα, γιατί "θα χάσετε το δίκιο σας";

Νιώθετε ότι μπορεί να λένε οι δεξιοί "στ'αρχίδια μου οι εργαζόμενοι", "τι δουλειά είχε το κωλόπαιδο στα εξάρχεια", "βολεμένη συνδικαλίστρια η Κούνεβα", "φορολόγησε με τον εφοπλιστή, αν με βρεις", "η άλλη το'πνιξε το κοριτσάκι με το μαγκάλι", "τι θέλετε δηλαδή, να μην κυνηγάμε τους τζαμπατζήδες;", αλλά αν σκέφτεστε ότι μόνο αν αρχίσουν οι κρεμάλες σε τραπεζίτες, θα μπορέσουμε να αναπνεύσουμε, είστε απαίσιοι άνθρωποι;

Έχετε φτάσει να ακούτε τον άλλο να συζητάει για πλαφόν 1500 ευρώ στην υγεία και αν η θεραπεία σου κοστίζει παραπάνω, να κόψεις το λαιμό σου, χώρια τους χιλιάδες ανασφάλιστους και να σκέφτεστε όχι ότι το εγκληματικό καθίκι πρέπει να ψοφήσει τώρα, αλλά ότι αν του γράψετε καμία βρισιά στο τουίτερ, θα του δώσετε λαβή να βγει κι από πάνω; Μήπως έχουμε αγαπήσει τους θύτες μας;

Πόσο παρανοϊκοί έχουμε γίνει; Να μας έχουν γαμήσει τη ζωή και να νιώθουμε ότι πρέπει να παραμένουμε ψύχραιμοι και να τα λέμε μετρημένα; Τι διεκδικούμε τελικά, το δικαίωμά μας να επιζήσουμε σ'αυτή τη γαμημένη χώρα, ή το να μας χρίσει η εκκλησία αναμάρτητους;

CrippleHorse

όοοοχι ό,τι κι ό,τι...

μόνο σώτη!

σώτη. τώρα και σε νέα απίθανη γεύση δακρυγόνου!

Κατά φαντασίαν κουλτουριάρα (ή πως η Σώτειος αρθρογραφία μας γεμίζει οίκτο για τη συγγραφέα)

Της Λουκίας Χουλιάρα

Μερικές φορές η ενασχόληση με θέματα ήσσονος σημασίας μπορεί να αποβεί άκρως διασκεδαστική!

Η κυρία Σώτη Τριανταφύλλου πλασάρεται ως ελληνίδα συγγραφέας. Παρελκόμενο της ιδιότητός της αυτής είναι η προσπάθειά της να διοχετεύσει στο ευρύ κοινό μία- δήθεν «νεοφιλελέ»- κουλτούρα. Σε χθεσινό της άρθρο/ παραλήρημα (σε δικτυακό τόπο. Δείτε ΕΔΩ), επιχείρησε με ιδιαίτερα άτεχνο και αποτυχημένο τρόπο, να ενοχοποιήσει την αριστερά για την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα και να βαφτίσει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως «άκρα αριστερά»!

Μεταξύ άλλων γραφικών μας ενημέρωσε ότι σεβασμός των θεσμών είναι (για παράδειγμα και όλως τυχαίως), η εξόφληση του χρέους της Ελλάδας, ενώ κούνησε με αυστηρότητα το δάχτυλο στην αριστερά, η οποία μη αντιλαμβανόμενη την ανάγκη υλοποίησης των λαοκτόνων πλην «θεσφάτων μεταρρυθμίσεων», ταυτίζεται με το παρακράτος!

Αν κάποιος καταφέρει να διαβάσει το άρθρο της κυρίας Τριανταφύλλου αποφεύγοντας την ημικρανία και τη συνδρομή ψυχολόγου, είναι άξιος θερμών συγχαρητηρίων! Η αγωνιώδης προσπάθειά της να αποτυπώσει τις «πολυσύνθετες» πολιτικές της πεποιθήσεις- κάνοντας χρήση ενός δύστροπου και εννοιολογικά ασυνάρτητου λόγου- σίγουρα δεν την καθιστά «αναγνωστικώς» θελκτική και οπωσδήποτε δε τη βοηθά να μεταλαμπαδεύσει τις κατά φαντασίαν κουλτουριάρικες απόψεις της!

Στην απίθανη περίπτωση που κάποιος ενδιαφερθεί να ανατρέξει σε κάποιες συνεντεύξεις της- γοητευμένης από τον Ομπάμα- συγγραφέως είναι βέβαιο ότι θα ευθυμήσει! Σε διάφορα videos, η γκουρού της «κουλτούρας» Σώτη, κοιτώντας την κάμερα με ύφος ψευτομυστηριώδες και βλέμμα ημιπαρανοϊκό δηλώνει ότι «Το να γνωρίσεις τον κόσμο είναι μια οδυνηρή εμπειρία», ότι «τα ταξίδια δεν είναι αυτό που φαίνονται στα μάτια των άλλων ανθρώπων παρόλο που δε λέω ψέματα...» ενώ σε άλλο μήκος κύματος εκμυστηρεύεται στον τηλεθεατή ότι ίσως θα έπρεπε να γράφει μουσική για ασανσέρ ή να φτιάχνει μουσικά περιβάλλοντα...

Όλα τα ανωτέρω συγκλίνουν σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: η μαινόμενη κατήγορος της αριστεράς Σώτη, με την υποτιθέμενη επιχειρηματολογία της, δεν εκπληρώνει το στόχο εκείνων που μας την επιβάλλουν ως πνευματικό άνθρωπο. Για κακή τύχη του υπάρχοντος μιντιακού συστήματος και της πολιτικής εξουσίας που το στηρίζει, η Σώτειος αρθρογραφία δεν μας γεμίζει θαυμασμό για τη σοφία του γράψαντος, αλλά οίκτο για την ρηχότητα του!

πηγή: periodista

νομίζω ότι ο άλλος ο σώτης πιο καλά τα λέει..

το διανοουμενέ προϊόν μπορεί να έχει καλύτερο ύφος και πιο ωραία μαλλιά,
αλλά το ντεφιλέ την ξεσκίζει σε αυθεντικότητα..

αυτούς με τα υγρά τα χέρια

[....]

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,

υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,

κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,

με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια,

σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,

τους έχω σιχαθεί.

Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,

τους έχω σιχαθεί.

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ & ΡΙΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ "ΡΥΘΜΟΣ STAGE"

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ

Ποίηση: Wolf Birman (Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ)

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

η τραγικωμωδία των τζημεροειδών και τα πολιτικά ορθά χάδια στους φασίστες

Ναι, ρε φίλε, στραβώνω με τους φασίστες!

«Τραμπουκίζουν τους καθηγητές στο Συμβούλιο Διοίκησης! Τους μπουζουριάζουν τα ΜΑΤ!! Μπουκάρουν έξι, (6), six, βουλευτές του Σύριζα για “συμπαράσταση”!!!... Και στραβώνεις με τους φασίστες ρε φίλε;;;»

Η (ρητορική) ερώτηση είναι του Γρηγόρη Βαλλιανάτου. Του γνωστού γκέι ακτιβιστή, που διέπρεπε, καίριος και ετοιμόλογος, σε πάνελ με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικότερα των ομοφυλοφίλων, και δεν χαριζόταν σε κανέναν, φτάνοντας και να διακόπτει τον συνομιλητή του, συχνά με κάπως παραπανίσια, κατά την αίσθησή μου, ειρωνεία.

Έτσι ριζοσπαστικό και ανυποχώρητο τον γνωρίσαμε, ώσπου παρακολουθήσαμε πέρσι την τραγικωμωδία της εκλογικής σύμπραξής του με τον γνωστό και παραδοσιακά δεξιό Στέφανο Μάνο και τον άγνωστό μας τότε πλην εύγλωττο στις ακροδεξιές θέσεις του Τζήμερο. Λέω τραγικωμωδία, γιατί παρακολουθήσαμε τον Τζήμερο να βάζει βέτο να φύγει από το τριαδικό σχήμα ο (γκέι και αντιεθνικιστής) Βαλλιανάτος• τον Μάνο να υποκύπτει• τον Βαλλιανάτο να μην τους διαολοστέλνει• τους δύο να τον ξαναδέχονται στο σχήμα, αλλά σε μη εκλόγιμη θέση• τον Βαλλιανάτο να μην τους διαολοστέλνει, και όλα αυτά με αοριστολογίες και μισόλογα απ’ όλες τις πλευρές, συν ευφυολογήματα από τον Βαλλιανάτο: το μικρό παιδί που το πετάξαν έξω απ’ την παρέα, κι αυτό κοιτάζει πώς θα το ξαναπαίξουν και πώς θα διασκεδάσει την ταπείνωσή του. (Κι ας αφήσουμε για την ώρα τον άλλο ριζοσπάστη, τον Μάνο, βετεράνο πάντως πολιτικό, που δέχτηκε να γίνει ουρά της διαφημιστικής φούσκας του Τζήμερου.)

Από μιαν άποψη, μπαίνουν ίσως τα πράγματα στη θέση τους. Ο καθένας προχωράει καταπώς νομίζει. Και στραβώνει ή δεν στραβώνει με τους φασίστες.

Εγώ, προσωπικά, αφού με ρωτάνε, ναι, στραβώνω με τους φασίστες. Και πιο πολύ μ’ αυτούς που με ρωτάνε!

πηγή: Γιάννης Χάρης