καζινοκαπιταλιστική "ανάπτυξη"

 [.....]

Το χρέος-μαμούθ των ανεπτυγμένων χωρών, φορτώνεται μεθοδικά στο χρέος των αναπτυσσόμενων. Τα χειμαζόμενα 6/7 του πλανήτη φορτώνονται δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, τα θαλασσοδάνεια της Χολιγουντιανης πλαστικής πιστωτικής ευημερίας των "ανεπτυγμένων"  whitecollars με την καθοδήγηση του Αγίου Τραπεζιστάν. Όταν μιλάμε για ανεπτυγμένες χώρες μιλάμε για εναν πληθυσμό κάτω του 1 δις ανθρώπων. Τα άλλα 5 δις περίπου είναι "αναπτυσσόμενοι" και ως επι το πλείστον πάμπτωχοι. Οι αναπτυσσόμενες χώρες κατείχαν το 2007 το 22% (ή κάπου 8 τρις) του χρέους των κυβερνήσεων παγκόσμια. Σε 7 μόλις χρόνια "διασώσεων" κατέχουν σχεδόν το μισό (47%), πάνω από 23 τρις χρέους. Οι αναπτυσσόμενες χώρες αύξησαν κατά 300% το χρέος τους υπερδιπλασιάζοντας το μερίδιο  τους, την ώρα που οι ανεπτυγμένες χώρες το μείωσαν κατά το 1/3. 

Έτσι, είναι παραπάνω από σαφές ότι το σχέδιο είναι το ξεφόρτωμα από τα "ανεπτυγμένα" κράτη όλης της κτηνωδίας χρέους του Τραπεζιστάν, από το 1971 και μετά, στην χαβούζα των ανήμπορων, φτωχοποιημένων υπολοίπων, κάπου 140 χωρών και δις ψυχών.

[...]

 
Παγκόσμια, κι ενώ την 7ετία 2000-2007 οι τράπεζες ήταν πρωταθλήτριες στην δημιουργία χρέους, με ετήσια αύξηση νέου χρέους 9,5% και οι κυβερνήσεις ουραγοί (υπερχρέωση την οποία πατρόναραν προφανώς σκοπίμως η FED και η ΕΚΤ και η οποία σκόρπιζε bonus και μερίσματα στους πιστούς στρατιώτες), την 7ετία 2007-2014 οι κυβερνήσεις είναι αυτές πλέον που αυξάνουν το χρέος τους κατά 9,5% περίπου ετησίως. Οι  κυβερνήσεις είναι πια οι πρωταθλήτριες δημιουργίας νέου χρέους και ουραγοί οι τράπεζες (2,9% ετησίως) αφού βεβαίως, ο ένας ξεφορτώνει στον άλλο. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, μόνο που το νέο χρέος αυτό δεν είναι επιλογή. Είναι ένα εκβιαστικό, ψυχρό, κυνικό ξεφόρτωμα. Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, δεν είναι ακριβώς οι προβληματικές χώρες. Είναι οι αμνοί που διατάχθηκαν να οδηγηθούν στο σφαγείο.Είναι οι πρωταθλητές σε ΝΕΑ χρέη (όχι παλιά), σε αυτό το πρόγραμμα μαζικής κοινωνικής εξόντωσης και εξαθλίωσης, "το τέλος του Ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου". 

[.....]

Ο Ντράγκι είπε ξεκάθαρα το 2012 ότι το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο τελείωσε, αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε. Διότι κανείς από τα ΜΜΕ δεν μας διέταξε να συγκινηθούμε, να οργιστούμε Έτσι είπε ο υπάλληλος, έτσι γίνεται. Διότι γίνεται, αυτό γίνεται. Η Ελλάδα έχει εισαγάγει τις μεγαλύτερες (μακράν) "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η Ελληνική κρίση μπορεί να αποτυπωθεί πανεύκολα σε 2-3 διαγράμματα που τα εξηγούν όλα.

 

Αρχικά, η ΤΤΕ, η οποία επί 80 χρόνια κρατούσε στάση ουδετερότητας και μάλλον ισορροπημένο ισολογισμό, βρίσκεται από το 2009 και σε ολόκληρη την θητεία Προβόπουλου απίστευτα εκτεθειμένη, αφού σε αυτό το διάστημα αυξάνει τον Ισολογισμό της από 30 περίπου δις σε 200! Ποιος όλα αυτά; Μια ιδιωτική εταιρεία που όχι μόνο νομοθετεί αλλά ελέγχει υποτίθεται αποκλειστικά, το Τραπεζικό σύστημα, το εποπτεύει, διαχειριζόμενη τα συναλλαγματικά μας αποθέματα. Και το χειρότερο μια τράπεζα με κεφάλαιο 111 εκατομμύρια ευρώ! Αυτή η "Κεντρική Τράπεζα" ανέλαβε μέρος του αβάσταχτου τραπεζικού χρέους ως μεσάζων εθνικής παράδοσης και μόχλευσε τα (ανύπαρκτα) κεφάλαια της κατά 1468 φορές σήμερα (με ισολογισμό 163 δις), αφού το "ασφαλές και υγιές" τραπεζικό σύστημα έλαβε από τα (παράνομα) κεφάλαια του Target2 του κ..Ντράγκι (όπως σημειώσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση), 100 ολόκληρα δις τα οποία η ΤτΕ χρωστάει (μάλλον στην Γερμανική ΚΤ που έχει διαθεσει τα συντριπτικά περισσότερα) με εγγύηση του Ελλ. Δημοσίου. Πόσο χειρότερα; Και όλα αυτά τα πουλάνε ως "κρατική κρίση χρέους". Ποιος λοιπόν κάνει το "deleveraging", την απομόχλευση, το ξεφόρτωμα χρέους, στις τελειωμένες Ελλ. Τράπεζες; Μα εμείς φυσικά. 

Οι Ελλ. Τράπεζες έχουν ξεφορτώσει από τους Ισολογισμούς τους πανω από 150 δις από το 2010. Τι ακριβώς, δεν ξέρουμε. Σίγουρα όμως και ένα μέρος(;) από τα 140 δις Ελλ. ομολόγων που τους ξεφόρτωσαν οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες το 2010-2011. Δηλ. η Ελλάδα, περίμενε να αγοράσουν οι Ελλ. Τράπεζες ποτάμια δις από τους ξένους (βλ. τα παρατεταμένα "όχι στην αναδιάρθρωση χρέους" του πολιτικοεκδοτικού και τραπεζικού κατεστημένου) τα οποία αυτές φόρτωναν στην ΤτΕ και αυτή στους καταθέτες/φορολογούμενους, με μεσολαβητη την απαστράπτουσα ΕΚΤ και τον πολυδιαφημιζόμενο Super Mario Draghi, ο οποίος και καλά βρέχει χρήμα - μόνο που το χρήμα βρέχει μόνο στις τράπεζες και είναι όλο δικό μας. Τόσο απλά. ΑΥΤΟ ακριβως το ξεφόρτωμα της λασπουριάς και της βλέννας, συμβαίνει ΤΩΡΑ, γι' αυτό όλος αυτός ο θόρυβος. 

Ήλθε η ώρα το κράτος μας και οι καταθέτες να πληρώσουν με "μια αφορμή", την τραπεζική σαπίλα αξίας 110 δις, όσο το αμαρτωλό Target2 και κάτι άλλα ψιλά. Τότε η ΤτΕ θα επανέλθει σε "φυσιολογικό" Ισολογισμό και οι Ελλ. τράπεζες (που μόνο Ελληνικές δεν θα είναι) θα ξεκινήσουν από την αρχή το παιχνίδι του φαύλου που προσποιείται τον Σωτήρα. Το παιχνίδι του διαβόλου, το παιχνίδι της πιστωτικής επέκτασης, με μια κοινωνία ξεθεωμένη, υπόδουλη και άφραγκη - ό,τι καλύτερο για μια νέα καζινοκαπιταλιστική "ανάπτυξη".

[...]

 αποσπάσματα από εδώ

κάποτε κλαίνε και τα αντρόϊντς

δεν έτυχε, "πέτυχε"

Ακούγονται πολλά τελευταία για το ρόλο που έπαιξε στην κρίση και την είσοδο της χώρας στο μνημόνιο η Τράπεζα της Ελλάδος, όπως και κάποιοι άνθρωποι του περιβάλλοντος του ΓΑΠ. Ένα φρεσκάρισμα της μνήμης με μια επιστολή των Αnonymous που είχαμε ξαναδημοσιεύσει τον Απρίλιο του 2011 νομίζω ότι θα βοηθήσει πολύ για να καταλάβετε πολλά.

Υπάρχει και σχετική (και ζουμερή) επερώτηση της Βάσως Παπανδρέου που είχε γίνει τον Μάϊο του 2010...

Το πρελούδιο του ξεπουλήματος του Ελληνικού λαού

Legion Anonymous

Είχαμε υποσχεθεί ότι θα αποκαλύπταμε πώς η Ελλάδα έφτασε να πουληθεί (και μάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί) στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και είχαμε ήδη πει ότι τα στοιχεία είναι δημοσίως διαθέσιμα. Αυτό που εμείς κάνουμε είναι να φρεσκάρουμε τη μνήμη των πολιτών της Ελλάδας και, με τις μεταφράσεις μας, να παρέχουμε αυτή την πληροφόρηση και στους εκτός Ελλάδας. Ο Ελληνικός λαός, βλέπετε, συκοφαντήθηκε πολύ συστηματικά από τα ΜΜΕ – οι Έλληνες χαρακτηρίστηκαν τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, παράσιτα που ζουν σε βάρος των άλλων λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα γερμανικά ΜΜΕ (κυρίως οι φυλλάδες Bild και Focus) αποκάλεσαν τους Έλληνες – συλλήβδην – απατεώνες και έσπειραν στη γερμανική κοινωνία ένα απίστευτο μίσος για τους Έλληνες, που λίγο έλειψε να πάρει διαστάσεις ίδιες με το αντισημιτικό μένος που καλλιέργησε το NSDAP.

Η Ελλάδα ξεπουλήθηκε με το διαβόητο Μνημόνιο στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και στις επιχειρήσεις (τράπεζες και “αναπτυξιακές” εταιρίες) που εκπροσωπούνται από αυτούς τους δυο φορείς. Για να γίνει αυτό όμως, έπρεπε να προετοιμαστεί το έδαφος. Πώς όμως μπορούσε να γίνει αυτό; Ο καλύτερος τρόπος για να πουληθεί μια χώρα είναι να απαξιωθεί τελείως η οικονομική της αξιοπιστία και φερεγγυότητα. Αυτό είχε ξεκινήσει ήδη από το Γιώργο Αλογοσκούφη που έβαλε τη χώρα σε επιτήρηση για τη “δημιουργική λογιστική” των κυβερνήσεων Σημίτη. Δεν θα αρνηθούμε σε καμία περίπτωση ότι οι κυβερνήσεις Σημίτη ήταν ένοχες – το αντίθετο: ήταν απόλυτα ένοχες και, όπως ανέφερε πολύ σωστά ο οικονομολόγος Max Keiser σε τηλεοπτική του αντιπαράθεση με δυο ημεδαπούς συναδέλφους του της οποίας η υποτιτλισμένη έγινε viral video, δυσαρεστώντας κάποιες επίδοξες βεντέτες της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, υπήρξαν ύποπτες κινήσεις σε συνεργασία με τη Goldman Sachs.

Ο Αλογοσκούφης έβαλε την Ελλάδα σε επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να την παραδώσει “εξαγνισμένη” στην επόμενη διακυβέρνηση. Βγαίνοντας η χώρα από την επιτήρηση, ήρθε η νέα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και παρέδωσε τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πώς όμως; Πώς φτάσαμε από το “λεφτά υπάρχουν” και από τις υποσχέσεις ότι δε θα επιβαρυνθούν άλλο οι ασθενέστεροι πολίτες στη ραγδαία άνοδο της ανεργίας, στην κατάλυση εργασιακών δικαιωμάτων, στη δραματική μείωση των ήδη απαράδεκτα χαμηλών μισθών και συντάξεων;

προβόπουλος ο προβοκάτορας

Ο Προβόπουλος παγώνει την αναπτυξιολογία

«Αγανάκτησαν» ξαφνικά οι βουλευτές και μαζί τους ο εσμός των μιντιακών παπαγάλων: ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος, παρουσιάζοντας την Ενδιάμεση Εκθεση για τη Νομισματική Πολιτική του 2012 στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, υποστήριξε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν πρόκειται να οδηγήσει ευθύγραμμα σε αύξηση της ρευστότητας στην αγορά.

Γιατί, όμως, «αγανάκτησαν» οι βουλευτές και τα ‘βαλαν με τον Προβόπουλο; Γιατί τους χάλασε την ωραία σούπα που τόσες μέρες τώρα σερβίρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Στουρνάρας. Ολοι αυτοί που υποστηρίζουν πως πλέον «αρχίζει η ανάπτυξη». Μόλις έρθουν τα δισεκατομμύρια της δόσης, θα πλημμυρίσει η αγορά από χρήμα, θ’ αρχίσουν τα εργοστάσια να παράγουν, τα μαγαζιά να γεμίζουν τα ράφια τους, τα μηχανήματα να φτιάχνουν οδικούς άξονες και πάει λέγοντας. Και μάλιστα, ο Προβόπουλος τους χάλασε τη σούπα μια μέρα πριν παρθεί η τελική απόφαση για τη δόση από το Eurogroup και το ΔΝΤ, μετά και την ολοκλήρωση της διαδικασίας επαναγοράς μέρους του χρέους. Με όσα είπε θόλωσε τους πανηγυρισμούς που ετοίμαζαν τα επιτελεία του τρίο ξεφτίλα της συγκυβέρνησης. Γι’ αυτό και ενοχλήθηκαν οι βουλευτές.

Και όμως, μέρες πριν τον Προβόπουλο, τα ίδια πράγματα είχε πει ο πρόεδρος του ΣΕΒ και μάλιστα αμέσως μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup στις 27 Νοέμβρη. Είπε συγκεκριμένα ο Δ. Δασκαλόπουλος: «Είναι ουτοπία να περιμένουμε πως οι δόσεις των δανεικών θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Είναι ουτοπία να νομίζουμε ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα σημάνει ρευστότητα στην αγορά. Απλά θα καλύπτει τις ζημιές από το PSI και τις δικές τους αισιόδοξες εκτιμήσεις του ρίσκου. Η πίεση, εξάλλου, για την απορρόφηση των εκδόσεων των εντόκων γραμματίων του δημοσίου θα στεγνώσει ακόμη περισσότερο από κεφάλαια τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι η πληρωμή των χρωστούμενων του  δημοσίου θα συνεισφέρει στην ανάκαμψη. Η, σταδιακή μάλιστα, κάλυψη των υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα αφορά σε μεγάλο βαθμό συγκεκριμένους και λίγους τομείς της οικονομίας, που δεν έχουν τη δυνατότητα να ηγηθούν μίας αναπτυξιακής προσπάθειας».

Αυτά, όμως, πέρασαν στο ντούκου. Πνίγηκαν μέσα στους πανηγυρισμούς για τη νέα «εθνική δίκη». Μέχρι που ήρθε ο Προβόπουλος και επανέλαβε τα ίδια, με λιγότερη οξύτητα στην έκφραση, αλλά με την ίδια σαφήνεια. Είπε ο διοικητής της ΤτΕ: «Μετά την ανακεφαλαιοποίηση θα υπάρχει μια μεγάλη ανάσα ρευστότητας. Οχι όμως μέσω της χρηματοδότησης. Από το γεγονός ότι θα υπάρξει καλύτερη εικόνα για τις τράπεζες στα μάτια των καταθετών, ελπίζω πως θα επανακάμψουν οι καταθέσεις. Και όντας καλά κεφαλαιοποιημένες και πιο ισχυρές, οι τράπεζες θα καταφέρουν να επαναπροσεγγίσουν τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, λίγο-λίγο, σταδιακά».

Ας αποκωδικοποιήσουμε τις δηλώσεις του διοικητή της ΤτΕ, γιατί πολλή παραπληροφόρηση έχει πέσει από Σαμαρά, Στουρνάρα και σία. Το πρώτο που λέει ο Προβόπουλος, διαψεύδοντας ευθέως τον Στουρνάρα που έλεγε ότι όλη αυτή η ρευστότητα θα πέσει στην αγορά, είναι πως τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης δεν έχουν καμιά σχέση με τη ρευστότητα, δηλαδή με τα δάνεια που χορηγούν οι τράπεζες σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης θα χρησιμοποιηθούν για να κλείσουν οι τράπεζες τις «μαύρες τρύπες» τους, ενώ η αύξηση του δανεισμού στην εσωτερική αγορά συναρτάται αποκλειστικά με το σύνολο των καταθέσεων που θα έχουν στη διάθεσή τους οι τράπεζες. Ο Προβόπουλος εκφράζει μια ευχή. Ελπίζει, όπως χαρακτηριστικά είπε, ότι οι ελληνικές τράπεζες θα γίνουν ελκυστικές, θα προσελκύσουν καταθέτες και με την αύξηση των καταθέσεων θα μπορέσουν ν’ αυξήσουν και τη ρευστότητα που οι ίδιες θα χορηγήσουν στην αγορά.

Αυτό είναι ένα σχήμα που στηρίζεται όχι σε αυστηρά υπολογισμένες υποθέσεις εργασίας, αλλά σε ευχολόγια που υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες. Απλά, ο Στουρνάρας και το τρίο ξεφτίλα της συγκυβέρνησης ξεσαλώνουν και φλομώνουν τον ελληνικό λαό με ψέματα για την ανάπτυξη που θα ξεκινήσει ορμητικά από το 2013, ενώ ο Προβόπουλος εμφανίζεται συγκρατημένος και μιλά για «λίγο-λίγο, σταδιακά». Τι θα γίνει, όμως, «λίγο-λίγο, σταδιακά»; Θα καταφέρουν οι τράπεζες «να επαναπροσεγγίσουν τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου». Δηλαδή, για να μπορέσουν οι τράπεζες να «ανοιχτούν» σε χορήγηση δανείων, θα πρέπει να μπορέσουν να δανειστούν οι ίδιες από τη διατραπεζική αγορά, δυνατότητα την οποία θα αποκτήσουν σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον, «λίγο-λίγο, σταδιακά», όπως λέει ο Προβόπουλος.

Απ’ αυτό το θεωρητικό σχήμα, όμως, λείπει η βασικότερη υπόθεση. Σε ποια αγορά θα δώσουν δάνεια οι τράπεζες, αν υποθέσουμε ότι έχουν εξασφαλίσει οι ίδιες ρευστότητα, δηλαδή καταθέσεις και δυνατότητα δανεισμού από τη διατραπεζική αγορά; Σε άρθρο μας στο φύλλο της 24ης Νοέμβρη γράφαμε: «Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι. Το πρόβλημα του ελληνικού καπιταλισμού είναι η ύφεση και η ύφεση δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ρευστότητας, αλλά αποτέλεσμα της ραγδαίας μείωσης της καταναλωτικής δυνατότητας του ελληνικού λαού. Οι δουλειές πέφτουν, οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν, οι τράπεζες δεν δανείζουν με ρίσκο». Σ’ αυτό βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Για τα νοικοκυριά δεν το συζητάμε καν. Σιγά μη δανείσουν οι τράπεζες ανθρώπους που δεν έχουν «πού την κεφαλήν κλίναι». Η εποχή του υπερδανεισμού, η εποχή που σε παρακαλούσαν πάρε δάνειο για σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές, πάρε την τάδε κάρτα, πάρε και την δείνα, παρήλθαν. Τώρα δεν πρόκειται να δανείσουν ούτε τον δημόσιο υπάλληλο, ούτε τον πολιτικό μηχανικό, γιατί ο μεν πρώτος έχει δει το στάνταρ εισόδημά του να συρρικνώνεται, ενώ πρέπει να συντηρήσει και τα άνεργα μέλη της οικογένειάς του, ενώ ο δεύτερος έχει να δει δουλειά από το 2010 και θ’ αργήσει πολύ να ξαναδεί, καθώς η οικοδομική δραστηριότητα θ’ αργήσει πάρα πολύ να ανακάμψει.

Μένουν οι επιχειρήσεις. Για ποιο λόγο να σπεύσουν οι τράπεζες ν’ ανοίξουν τις κάνουλες; Για να στηρίξουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντιμέτωπες με την απειλή του λουκέτου; ‘Η μήπως «τρώνε» οι τραπεζίτες τη μπουρδολογία περί επικείμενης έκρηξης των εξαγωγών, οπότε θα σπεύσουν να χρηματοδοτήσουν τον βιοτέχνη του Βοτανικού, ο οποίος ξαφνικά θα σαρώσει τις ξένες αγορές με τα προϊόντα του; Αυτά είναι προπαγάνδα για το λαουτζίκο, όχι για τα «κοράκια» της αγοράς. Σε μια οικονομία βυθισμένη στην καπιταλιστική ύφεση, οι κάνουλες του τραπεζικού δανεισμού μένουν πάντοτε κλειστές, γιατί οι τράπεζες δε θέλουν να μεγαλώσουν το ρίσκο. Προτιμούν τη σίγουρη κερδοσκοπία, ακόμη κι αν αυτή έχει μικρότερες αποδόσεις. Και δυνατότητα σίγουρης κερδοσκοπίας έχουν, καθώς ο βραχυχρόνιος δανεισμός (έντοκα γραμμάτια) του ελληνικού κράτους παραμένει γύρω στα 20 δισ. ευρώ. Αυτό ακριβώς είχε κατά νου ο Δασκαλόπουλος, όταν έλεγε ότι «η πίεση για την απορρόφηση των εκδόσεων των εντόκων γραμματίων του δημοσίου θα στεγνώσει ακόμη περισσότερο από κεφάλαια τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά».

Για όσους αμφιβάλλουν, για όσους σκέφτονται ότι ενδεχομένως να υπάρξει μια ανάσα, για όσους παραγνωρίζουν το γεγονός ότι μια οικονομία σαν την ελληνική κινείται σχεδόν αποκλειστικά από την εσωτερική ζήτηση, η οποία εξαρτάται από την καταναλωτική δυνατότητα των λαϊκών νοικοκυριών, παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από δήλωση που έκανε ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης, όταν παρουσίασε χθες (Τετάρτη, 12.12.12) τη συμφωνία με τους εργολάβους για την επανεκκίνηση των έργων κατασκευής των μεγάλων οδικών αξόνων. «Με την καταρχήν συμφωνία που σήμερα ανακοινώνουμε», είπε ο Χατζηδάκης, «ουσιαστικά τα έργα μπαίνουν σε μια καινούργια  βάση και μπορούν να προχωρήσουν υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι θα υπάρξει και τελική συμφωνία με τις τράπεζες». Στη συνέχεια, χαρακτήρισε «ακανθώδεις» τις διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες, που θ’ ακολουθήσουν και «σαφώς πιο δύσκολη» την προοπτική να ξαναμπούν στη χρηματοδότηση οι ξένες τράπεζες, διότι –όπως αναφέρεται στο ενημερωτικό σημείωμα του υπουργείου Ανάπτυξης– «συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης είναι η αποχώρηση πολλών Τραπεζών γενικότερα από την δραστηριότητα χρηματοδότησης έργων υποδομής. Αποτέλεσμα είναι  να ενδιαφέρονται πλέον μόνο για την επανάκτηση των ήδη εκταμιευμένων κεφαλαίων και καθόλου για περαιτέρω ανάληψη κινδύνου (…) Σε κάθε περίπτωση το κενό χρηματοδότησης που διαφαίνεται ότι μπορεί να δημιουργηθεί λόγω της κρίσης, θα προσπαθήσουμε να καλυφθεί μέσω του ΕΣΠΑ με την απορρόφηση όσον δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστού». Οταν, λοιπόν, παρουσιάζονται τόσο μεγάλες δυσκολίες για τη χρηματοδότηση έργων, στα οποία δε συμμετέχουν μόνο οι μεγάλες ελληνικές κατασκευαστικές, αλλά και μονοπωλιακοί κολοσσοί όπως η γερμανική Hochtief και η γαλλική Vinci, καταλαβαίνετε τι πρόκειται να ισχύσει για μικρομεσαίες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Βέβαια, υπάρχει πάντοτε η προοπτική να γίνουν επενδύσεις από ευρωπαϊκά μονοπώλια, γερμανικά και άλλα, στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν στην ελληνική νεο-αποικία. Τέτοιες επενδύσεις θα έχουν καθαρά εξαγωγικό προσανατολισμό και έχουν ως προϋπόθεση την «κινεζοποίηση» της ελληνικής εργατικής τάξης. Κάποια εργατικά χέρια θα βρουν δουλειά, αλλά με ασιατικές αμοιβές και όρους εργασίας. Οι οικονομικοί δείκτες μπορεί ν’ αρχίσουν να ευημερούν, αλλά ο εργαζόμενος λαός θα συνεχίσει να ζει στην έσχατη φτώχεια. Στόχος των καπιταλιστών και του πολιτικού τους προσωπικού είναι να τους πει και ευχαριστώ για την «κινεζοποίησή» του ο λαός. Ευχαριστώ επειδή κάποια παιδιά θα βρουν δουλειά στα κάτεργα των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών για να φέρνουν 300 ευρώ το μήνα στο σπίτι τους. Μ’ αυτά τα 300 ευρώ, βέβαια, η εσωτερική αγορά δεν μπορεί να γνωρίσει άνθιση, παρά μόνο μια εντελώς αναιμική σχετική ανάκαμψη.

Πέτρος Γιώτης

ΚΟΝΤΡΑ / ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 15/12

πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

(κρίσεως) "ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο?"

Ο πρωθυπουργός κύριος Προβόπουλος

Οκτωβρίου 02, 2012 Πανδωρικώς

  

Του Κώστα Βαξεβάνη

 

Μια μεγάλη ελληνική Τράπεζα, η Αγροτική πουλήθηκε στην Πειραιώς για 95 εκατομμύρια ευρώ. Το τίμημα από μόνο του είναι ένα σκάνδαλο. Μόνο το κτίριο της ΑΤΕ στο Καστρί, στοιχίζει 75 εκατομμύρια. Την ημέρα της πώλησής της, η αξία μόνο κάποιων μετοχών της ΑΤΕ (10% στην ΕΥΔΑΠ και 7,5 στο Folli Follie) σύμφωνα με το Bloomberg, είχαν αξία 57 εκατομμύρια ευρώ.

Παρ όλα αυτά η ΑΤΕ προσφέρθηκε στην Πειραιώς, γιατί σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλο (πρώην μέτοχο και στέλεχος της Πειραιώς) ήταν ασύμφορη για το κράτος. Όταν οι δύο τους ρωτήθηκαν στη Βουλή με ποια δεδομένα ήταν ασύμφορη, απάντησαν πως αυτά τα δεδομένα είναι απόρρητα. Απόρρητα και από την Ελληνική Βουλή.

Θα διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί (Πέμπτη 4 Οκτωβρίου) για το πώς μεθοδεύτηκε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα. Το θέμα δεν είναι μόνο το σκάνδαλο της ΑΤΕ αυτό καθ αυτό, αλλά η εκχώρηση λειτουργιών του κράτους στην Τράπεζα της Ελλάδος. Μια ιδιωτική Τράπεζα δηλαδή και όχι κρατική όπως πιστεύουν πολλοί, με άγνωστο μετοχολόγιο και σχέσεις με μια ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ. Αν σήμερα κάποιος έθετε το ερώτημα του γέρου Καραμανλή της δεκαετίας του 60 «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;» η απάντηση θα ήταν «μα, ο κύριος Προβόπουλος».

Την χρονιά που πέρασε, ένας ακόμη νόμος -τερατούργημα (του Βενιζέλου φυσικά)ο 4021/2011 «περί ενισχυμένων μέτρων εποπτείας και εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων» εκχωρεί αρμοδιότητες και εξουσία της εκλεγμένης κυβέρνησης, στην Τράπεζα της Ελλάδος. Με άλλο νόμο τα στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας αμνηστεύονται για όσα αποφασίσουν και πραγματοποιήσουν. Ακόμη και στην περίπτωση του τραγικού νόμου «περί ευθύνης υπουργών» σε κάποιον υπουργό μπορεί να αναγνωριστεί ευθύνη. Στους Τραπεζίτες και στον Προβόπουλο καμία. Ούτε αστική.

Αυτή η οικονομική ελίτ, μπορεί να παίρνει αποφάσεις, να υλοποιεί, να μην εξηγεί τους λόγους μέσα από επίκληση απορρήτου και να μην έχει κανένα (ούτε Κοινοβουλευτικό) έλεγχο. Αυτό δεν είναι απλώς πρωτοφανές, είναι αντιδημοκρατική λειτουργία.

Ο Προβόπουλος, όπως και ο επόμενος Προβόπουλος μπορεί να κάνει ο,τιδήποτε. Μπορεί βεβαίως να ξεγελάσει ακόμη και την Τρόικα δίνοντας τα δικά του στοιχεία. Πρέπει για παράδειγμα να απαντήσει στην αποκάλυψη του HOT DOC πως στο πρώτο stress test των Τραπεζών, δέχθηκε να κρίνει με διαφορετικά κριτήρια την Πειραιώς από τις άλλες Τράπεζες. Όλη η διαδικασία, καλύφθηκε και πάλι κάτω από το απόρρητο.

Ο κύριος Προβόπουλος δήλωσε στη Βουλή πως η ΑΤΕ έπρεπε να δοθεί και να ξεφύγει από τον εναγκαλισμό με το κράτος. Μα ο ίδιος ήταν Τραπεζίτης όταν υπήρχε αυτός ο εναγκαλισμός και η ΑΤΕ δανειοδοτούσε κόμματα. Ο ίδιος ήταν κεντρικός τραπεζίτης όταν εξελισσόταν το σκάνδαλο Proton και όταν αποκαλύφθηκε πως η εταιρεία SCIEN στην οποία υπήρξε αντιπρόεδρος, με τρόπο που σήμερα είναι ελεγχόμενος πήρε, 82 εκατομμύρια δάνειο για να κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Ήταν επίσης αρχιτραπεζίτης, όταν η Marfin έδωσε 113 εκατομμύρια σε offshore της οικογένειας Σάλλα για να κάνει και πάλι αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς. Την ώρα που απαγόρευαν να κάνει το ίδιο η ΑΤΕ ώστε να βρεθεί με άσχημους δείκτες και να την «πουλήσουν».

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, δεν έχει πια μόνο προσωπική ευθύνη για σκάνδαλα που δεν έχει ελέγξει και που όλως τυχαίως αφορούν την Τράπεζα στην οποία ήταν μέτοχος και στέλεχος. Έχει αναλάβει νομότυπα «θεσμικό» ρόλο που ακυρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το ερώτημα είναι τι κάνουν τα κόμματα.

πηγή: κουτί της πανδώρας

Ο κακός δημόσιος τομέας, ο καλός ιδιωτικός και η μούγκα στην στρούγκα.

[...]

Ποιος διάολο είναι μέτοχος και ποιος Διοικητής της ΤτΕ. Και βάλτε καλά στο μυαλό σας, την ουσία. Η Κεντρική Τράπεζα της χώρας, ιδιωτική, με κεφάλαιο 111 εκατομμύρια Ευρώ, δανείζει με όρους που ο επιθετικός προσδιορισμός «ευνοϊκούς» είναι βρεφικά αφελής, 59δις ευρώ «κάποιους» εκλεκτούς, την ίδια ώρα που ο Διοικητής, που κάποτε βάφτιζε, θα θυμάστε, τους ανήσυχους "ανόητους", ενώπιον του λειτουργού κ. Παπαχελά (και πόσα δεν έχει πει και κάνει ο κ. Διοικητής, για να προμοτάρει την σημερινή εξέλιξη), κινδυνολογεί για το μέλλον του έθνους (δηλαδή όλων - για την ακρίβεια όλων των «άλλων»), λίγες μέρες προ των εθνικών εκλογών του Μαΐου, με την ετήσια έκθεση του, κλείνοντας έναν θαυμάσιο κύκλο που ο ίδιος άνοιξε τον Οκτώβριο του 2009.

Αγέρωχος και ατσαλάκωτος ως συνήθως, ο κ. Meritto, εμφανίζεται προειδοποιώντας ότι «αν μετά τις εκλογές τεθεί εν αμφιβόλω η βούληση της νέας κυβέρνησης και της κοινωνίας να εφαρμοστεί το πρόγραμμα (...) (ακολουθεί) «άτακτη οπισθοδρόμηση, οικονομική και κοινωνική, δεκαετίες πίσω, που θα οδηγούσε τελικά τη χώρα εκτός της ζώνης του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για τον Διοικητή «το στρεβλό πρότυπο ανάπτυξης που ακολουθούσαμε είχε πλέον καταρρεύσει».

Θα μας δικαιολογήσει λοιπόν ο Διοικητής την παγκόσμια κατάρρευση. Μη να ήταν και εκεί στρεβλό το πρότυπο; Πως γίνεται όλοι αυτοί οι παγκόσμιοι, να κρέμονται από τα βρακιά μιας "Ελλάδας"; Μα, καλά, ποιοι ήταν αυτοί που παγκόσμια υποκίνησαν την «ανάπτυξη» τα τελευταία 70 χρόνια, δηλαδή ευλόγησαν τις τσέπες τους, έτοιμοι να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους σκορπώντας ακόμη και χρήματα με ελικόπτερο, σύμφωνα με τον διάκονο τους, πιλότο της FED Ben Bernanke (ήδη από το μακρινό 2002); Οι οδοκαθαριστές και οι ανθρακωρύχοι ή το σινάφι του Διοικητή; Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Μάλλον θα χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση.

Το ανέκδοτο ακολουθεί: «Το τραπεζικό σύστημα επέδειξε αντοχές σε μια δύσκολη περίοδο και σήμερα προσβλέπει στην ανασυγκρότησή του, που θα του επιτρέψει να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά προς όφελος της οικονομίας». Βεβαίως και έδειξε αντοχές κ. Διοικητά. Δανείστηκε περίπου 15 έως 20 φορές τα περιουσιακά του στοιχεία για να τις επιδείξει. Σχεδόν άτοκα. Τα μισά «από την Τράπεζα της Ελλάδος». Mε εγγύηση των Ελλήνων. Το κράτος από πού δανείζεται και πως, κ. Διοικητά; Η ΤτΕ μπορεί να τυπώνει ή να δανείζεται και να δανείζει πάμφθηνο χρήμα σχεδόν δωρεάν για τον Σάλλα, τον Λαυρεντιάδη, τον Βγενόπουλο, τον Ταμβακάκη, τον Κωστόπουλο, κλπ αλλά όχι για σένα, φίλε αναγνώστη. Όταν όμως το κράτος (καλή ώρα το Ελληνικό) ψάχνει 11 δις για μια ακόμη φορά σήμερα, για να πληρώσει τους τοκογλύφους (γιατί γι’ αυτό τα ψάχνει), τότε καμία ΤτΕ δεν το δανείζει.

Εμείς απευθύνουμε το ερώτημα ανοικτά: Γιατί δεν δανείζετε 11 δις κύριε Προβόπουλε στο Ελληνικό κράτος, με τους ίδιους όρους που δανείζετε τους συνοδοιπόρους σας τραπεζίτες; Γιατί δεν δανείζατε άλλα 15 όταν τα είχαμε ανάγκη; 15-20 μεγαλομέτοχοι με πάγια 10 δις ευρώ δανείζονται 15 φορές τα κεφάλαια τους. 10 εκατομμύρια Έλληνες, με "πάγια" τρις ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, κατακρεουργούνται, κάθε μέρα, κάθε ώρα και επιπροσθέτως ξεφτιλίζονται στην οικουμένη από τους γυμνοσάλιαγκες.

Υπήρχε ποτέ περίπτωση, άνθρωπος με μια ΣΤΑΛΑ πατριωτισμού και συναίσθηση της εθνικής ευθύνης να μην αντιδρούσε; Είναι πολύ ήπιοι οι χαρακτηρισμοί για αυτούς που έριξαν το καράβι στα βράχια, με βάρκα την δική τους (μόνον) ωφέλεια, το τομάρι τους. Δοξάστε τους/μας. Η decadence της δημοκρατίας, στο απόγειο της.

Η μονεταριστική επιχειρηματολογία του Διοικητή, συνεχίζεται δε, υποστηρίζοντας ότι «η μειωμένη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος, (υπήρξε) αποτέλεσμα της απώλειας εμπιστοσύνης που δημιούργησε η δημοσιονομική κρίση». Δηλαδή το κράτος φταίει που παρέσυρε τους τραπεζίτες στην άβυσσο. Πόσα χρόνια το τραπεζικό σύστημα απομυζεί το κράτος; Πόσα δώρα έχει κάνει ο κρατικός νομοθέτης στους τραπεζίτες διαχρονικά; Πόσα δις από αυτό το πάρτυ, βρίσκονται τώρα σε ασφαλείς καταθέσεις εξωτικών παραδείσων; Πόσα δεκάδες κακουργήματα, έμειναν στα εισαγγελικά αρχεία; Έτσι από στατιστική περιέργεια.

Παρακάτω όμως, του Διοικητή ξεφεύγει ένα σημαντικό για εμάς στοιχείο, μέσα στον οίστρο της προάσπισης των τραπεζικών συμφερόντων που υπηρετεί. Διαπιστώνει

«συνεχή υποχώρηση των καταθέσεων: από τα τέλη του 2009 μέχρι το Φεβρουάριο του 2012 οι τραπεζικές καταθέσεις του ιδιωτικού τομέα μειώθηκαν κατά περισσότερο από 70 δισεκ. ευρώ, ποσό που ισοδυναμεί με το ένα τρίτο περίπου του ΑΕΠ. Έτσι περιορίστηκαν αισθητά οι χρηματοδοτικές δυνατότητες των τραπεζών».

Αυτό φίλοι, είναι η επιτομή αυτού του σάπιου συστήματος. 70 δις καταθέσεων αποτραβήχτηκαν και δεδομένου ότι η τραπεζική της ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης προς όφελος της οικονομίας βασίζεται στο τζογάρισμα, δηλαδή στην «μόχλευση» (την οποία θάβουμε δίπλα στον βαρύγδουπο τίτλο «δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας», που μόνο τέτοιος δεν είναι), και συνεπώς καταθέσεις δεν υπάρχουν όπως χρόνια λέμε, (βαφτίζοντας τες «καταθέσεις ανασφάλειας») – η ΤτΕ τσοντάρει τους τζογαδόρους – υπαιτίους, υπό την ηγεσία ενός (πρώην;) μετόχου ιδιωτικής τράπεζας τραπεζίτη καριέρας, βγάζοντας ποταμούς αεροβοήθειας από το καπέλο μαζί με την ΕΚΤ. Ποια πιο απτή απόδειξη, για το τι πραγματικά είναι αυτό το «πιστωτικό σύστημα»; Μια ιδιωτική μηχανή ολίγων που ξεζουμίζει το σύνολο και που καλύπτει τα εξαμβλώματα της με νέα αποβγάλματα. Στην μούγγα, πάντα.

Αλλά σε τελική ανάλυση, αν τα 70 δις – κατά τον Διοικητή - πήγαν να καλύψουν τις τρύπες των καταθέσεων, πού πήγαν τα άλλα 80δις της «βοήθειας»; Τι είδους τρύπες κάλυψαν; Μήπως τις τρύπες της σαθρής πιστωτικής «πολιτικής», «δανείστε ό,τι κινείται 2001-2007»; Αυτά τα 80 δις, είναι ή δεν είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, τρύπια και ανασφάλιστα δάνεια ή μάλλον «χορηγήσεις»; Δεν ήξερε η ΤτΕ, αυτό που ξέραν και οι πέτρες, ότι ΟΛΕΣ οι τράπεζες χρηματοδοτούσαν την εμπορική αξία των ακινήτων κατά την περίοδο της στεγαστικής φούσκας, χορηγώντας «επισκευαστικά δάνεια – μαϊμού», πέραν της αντικειμενικής αξίας ; Και η ΤτΕ, που θεσμικά ασκεί εποπτεία, τι έκανε για να διαλευκάνει τους όρους, τις προϋποθέσεις χορήγησης, τελικά να εφαρμόσει τη νομιμότητα την ίδια, υπό τον αδιαφανή πέπλο της οποίας, το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα, ατύχησε το καημένο, προκαλώντας εθνική ζημία ίση με το 30% του ΑΕΠ περίπου; Αλλά μόνο από αυτήν την τραπεζική πρακτική που προαναφέραμε, πόσα έσοδα απώλεσε το Ελληνικό Δημόσιο, από το μαύρο και αφορολόγητο χρήμα που μοίραζαν οι τραπεζικοί κολοσσοί μας για αγοραπωλησίες ακινήτων, τσεπώνοντας βέβαια όλα τα μερίσματα από τα υπερκέρδη Big Babol, τις επιστροφές κεφαλαίου, τις εξαγορές – μαϊμού ή με καπέλο, την μετοχική χειραγώγηση; Δε ντρέπονται, οι ίδιοι που υπέθαλπαν και επωφελούνταν από αυτό το έγκλημα, να επιτίθενται σήμερα με μένος, στον «Έλληνα φοροφυγά»; Ως φαίνεται τα μπαλώματα τους, υπήρξαν κατά πολύ ανώτερα, του έγκλειστου μόδιστρου Γαβαλά. Για αυτήν την Εθνική Τραγωδία τρις Ευρώ, που εκτυλίσσεται σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη, ποιος ευθύνεται; Είναι ή όχι, ένα (;) έγκλημα που μένει προκλητικά ατιμώρητο; Αλλά εδώ ο Διοικητής κλαψουρίζει για τα 70 δις καταθέσεων που χάθηκαν και ξεχνάει ότι όλα ξεκίνησαν από τις δικές του δηλώσεις, τον Οκτώβριο του 2009, για «διψήφια ελλείμματα» πριν φτάσουμε στις εθνικές τραγωδίες και τους Τιτανικούς του λεφτά- υπάρχουν και τον διάττοντα αστέρα Παπακωνσταντίνου. Για το υπερτροφικό Δημόσιο Χρέος, κουβέντα. Όλα καλά. Είναι δυνατόν να φλερτάρουμε με την αγελάδα και να μποϊκοτάρουμε το γάλα της; Όχι βέβαια. Και η απειλή υπακούστε για να «αποτραπεί η διαμόρφωση συνθηκών που θα οδηγούσαν όχι μόνο σε ακύρωση των θυσιών, αλλά και σε δραστική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου», είναι μια ακόμα ένδειξη του τι καθοδηγεί την χρυσή πένα του Διοικητή. Ο οποίος, ζητά επιτακτικά «μείωση του μεριδίου του δημόσιου τομέα στην οικονομία, (…) μεταφορά πόρων από τον υπερτροφικό δημόσιο τομέα προς την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα». Ο κακός δημόσιος τομέας, ο καλός ιδιωτικός. Η γνωστή καραμέλα. Ελάτε ξένοι να σώσετε τους βαρβάρους.

Σα δεν ντρεπόμαστε.

Και έτσι λοιπόν, παραμένουμε επί τα αυτά. Τοκογλυφικά επιτόκια και έλλειψη ρευστότητας δια του μαρτυρίου της σταγόνας για τους μπάσταρδους φορολογούμενους - πολίτες. Τρομοκρατία με ηλίθια τρικ και αδιέξοδα Space Invaders, που ΔΕΝ υφίστανται. Ακούσαμε να μας λένε για δελτία στα καύσιμα, τα τρόφιμα, κλπ. γεγονότα που δεν ζήσαμε ούτε επί Λαυρεωτικής, λες και η Ελλάδα είναι ακόμη στην εποχή της σταφίδας. Είδαμε δισεκατομμύρια να φεύγουν προς άγνωστη κατεύθυνση "για να προστατευτούν" τα κεφάλαια. Είδαμε μετανάστες, αυτόχειρες, εθνικιστές, καταθλιπτικούς, απελπισμένους, πανικόβλητους και διεφθαρμένους. Και τι δεν ακούσαμε, τι δεν μας είπαν. Οι δυνατοί και insiders, αποχώρησαν εγκαίρως και μένουν πίσω τα κορόιδα, για τις φάπες. Όταν το ξύλο βγει από τον Παράδεισο, οι «καλοί» και «αυτοεξόριστοι» εθνικοί ευεργέτες θα επιστρέψουν. Μας διαβεβαιώνει ο Διοικητής σχετικά.

Βεβαίως, ο Διοικητής έτυχε της ανάλογης πίεσης και δημιουργίας πανικού, από την ίδια την ΕΚΤ. Όταν μετά τα ανησυχητικά μηνύματα των εκλογών του Μαΐου το σύνολο του συστήματος βρέθηκε σε συναγερμό, στις 16 Μαΐου η ΕΚΤ κόβει την χρηματοδότηση προς 4 Ελληνικές Τράπεζες. Δεν μάθαμε ποιες. Σιγά μη μας λέγανε. Έτσι η ΕΚΤ έλεγε, ή σας καταστρέφω ή σώζετε τα σαρκία σας με οποιονδήποτε τρόπο. Ο οποιοσδήποτε τρόπος δεν έγινε γνωστός. Πλέον όμως, το αποτέλεσμα μόνιασε και πάλι τις τσακωμένες αδερφές. Ο Draghi δήλωνε ότι «η έξοδος δεν προβλέπεται στην ΕΕ και ότι η ΕΚΤ δεν έχει τη δυνατότητα έξωσης μιας χώρας από την ΕΕ. Αλλά η ΕΚΤ θα μείνει προσηλωμένη στην μάχη του πληθωρισμού και την ακεραιότητα του ισολογισμού μας». Τρίζουν τα κόκκαλα του Όργουελ.

[...] 

Αυτό είναι απόσπασμα από το τελευταίο άρθρο του epicurus2day με τίτλο Τα παραμύθια της Ευρωζώνης και οι επικίνδυνοι (Έλληνες) πολιτικοί

 Θα ακολουθήσουν στην πορεία και άλλα αποσπάσματα από το αποκαλυπτικό αυτό άρθρο, 

κάποιες "μυρωδιές" από το Μεγάλο Φαγοπότι.

Τράπεζα της γελάδος

Η Τράπεζα της Ελλάδος, η Bundesbank και το Πέπλο της Σιωπής

03/08/2012

του Γιάνη Βαρουφάκη  

Όταν πριν δυο εβδομάδες έγραφα για το «Πέπλο της Σιωπής», κάποιοι μου απάντησαν ότι τα παραλέω. Ότι τίποτα το μεμπτό δεν έκανε ο κ. Σάλλας δανειζόμενος από την Marfin του κ. Βγενόπουλου μέσω offshore της οικογένειάς του για να αγοράσει μετοχές στην Τράπεζα Πειραιώς, στο πλαίσιο αύξησης μετοχικού κεφαλαίου που αποφάσισε το ΔΣ της τράπεζας υπό την προεδρία του.

Πράγματι, η Τράπεζα της Ελλάδος, ερωτηθείσα από το Reuters για το κατά πόσον τέτοια δάνεια προς τραπεζίτη από άλλη τράπεζα είναι θεμιτά ή όχι, απάντησε ως εξής (σε δική μου μετάφραση από το αγγλικό κείμενο που μου παρείχε το Reuters): «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Όταν η Τράπεζα της Ελλάδος ρωτήθηκε τι ποσοστό των 13 δις «νέων» κεφαλαίων που έχουν εισέλθει στις ελληνικές τράπεζες από το 2008 οφείλονται σε δανεισμό της μίας ελληνικής τράπεζας από μια άλλη ελληνική τράπεζα (δάνεια δηλαδή που μόνο εικονικά επανακεφαλαιοποιούν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα), η Τράπεζα της Ελλάδος αρνήθηκε να απαντήσει.

Το ερώτημα που τίθεται, δεδομένης αυτής της στάσης της Τραπέζης της Ελλάδος, είναι το εξής: Σε τι βαθμό συνάδει η στάση της Κεντρικής μας Τράπεζας με εκείνη, επ’ αυτών των τόσο σημαντικών ζητημάτων, των Κεντρικών Τραπεζών των εταίρων μας; Η απάντηση είναι ότι η στάση της Τράπεζας της Ελλάδος έρχεται σε σύγκρουση με την άποψη τουλάχιστον της Bundesbank (της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας) καθώς και των Κεντρικών Τραπεζών της  Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας.

Αυτό προκύπτει μετά από ερώτημα που έθεσε τις περασμένες ημέρες το ίδιο το Reuters (το οποίο αποκάλυψε τα επίμαχα δάνεια του κ. Σάλλα) στις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης. Το ερώτημα ήταν το εξής: Έστω ότι η τράπεζα Α δανείζει είτε σε άτομο, είτε σε επιχείρηση, είτε σε offshore ονόματι Χ ένα ποσό Δ με τον σκοπό ο/η Χ να αγοράσει μετοχές στο πλαίσιο της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας Β. Σύμφωνα με τους κανόνες της Κεντρικής σας Τράπεζας, ρώτησε το Reuters, επιτρέπονται τέτοια δάνεια; Και αν ναι, θα επιβάλατε στην Τράπεζα Α να αφαιρέσει το ποσό Δ από την δική της κεφαλαιοποίηση (όπως αυτή ορίζεται από την Συμφωνία της Βασιλείας);

Όπως είδαμε πιο πάνω, η Τράπεζα της Ελλάδος ουσιαστικά υπεραμύνεται της αδράνειάς της ως προς την περίπτωση του δανείου της Marfin προς τις offshore της οικογένειας Σάλλα, απαντώντας ότι δεν είχε λόγο ούτε να εμποδίσει αυτόν τον δανεισμό ούτε και να επιβάλει βέβαια στην Marfin του κ. Βγενόπουλου να δηλώσει πως η δική του κεφαλαιοποίηση μειώθηκε κατά ένα ποσό ίδιο με το δάνειο που παρείχε στις εν λόγω offshore.

Αντίθετα όμως με την Τράπεζα της Ελλάδος, οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας θεωρούν απολύτως απαραίτητη την αφαίρεση αυτών των κεφαλαίων από την κεφαλαιοποίηση της τράπεζας που παρέχει τα δάνεια αυτά σε άλλους με στόχο την αγορά μετοχών σε άλλη τράπεζα. (*) Λογικό είναι: Ο στόχος των ρυθμιστικών αρχών (π.χ. Κεντρικών Τραπεζών, Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς) είναι να εξασφαλίσουν πως οι εμπορικές τράπεζες διαθέτουν ικανά κεφάλαια ώστε να αντέξουν σε μια ξαφνική επιδείνωση του επιχειρηματικού κλίματος, τουλάχιστον σε κάποιον βαθμό, χωρίς ανά πάσα στιγμή να τρέχουν στον φορολογούμενο για βοήθεια. Πρόκειται λοιπόν για κανόνες που προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον γενικά και τους φορολογούμενους ειδικότερα.

Στην περίπτωση των τραπεζών της Ευρωζώνης, όταν ξέσπασε η Κρίση του 2008 (και κατόπιν η κρίση χρέους του 2009/10), διαπιστώθηκε ότι τα διαθέσιμα κεφάλαιά τους ήταν τόσο λίγα που οι τράπεζες ουσιαστικά ήταν νεκροζώντανες. Έτσι, οι ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν από τις τράπεζες να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους – αρχικά αντλώντας τα από τον ιδιωτικό τομέα (από επενδυτές) και, εφόσον αυτό αποδεικνυόταν αδύνατον, από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Βέβαια, οι καλοί τραπεζίτες σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν το δεύτερο, την άντληση δημοσίων κεφαλαίων από το EFSF, καθώς έτσι θα έπρεπε να αποδώσουν μετοχές, και έλεγχο, στο δημόσιο (που βάζει τα χρήματα). Φυσικό ήταν να προσπαθήσουν να αντλήσουν ιδιωτικά κεφάλαια ώστε να αποφευχθεί η ντε φάκτο δημοσιοποίησή τους.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι κανείς σώφρων επενδυτής δεν βάζει τα χρήματά του σε ουσιαστικά πτωχευμένες τράπεζες σε μια οικονομία που φθίνει. Έστω ότι, εν μέσω ενός τόσο ζοφερού κλίματος, εμφανιζόταν κάποιος εξυπνάκιας και πρότεινε στους τραπεζίτες το εξής κόλπο: Η τράπεζα Α δανείζει στην τράπεζα Β 100 εκατομμύρια. Η τράπεζα Β προβαίνει σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 100 εκατομμύρια, τα οποία αγοράζει με τα 100 εκατομμύρια που δανείστηκε από την τράπεζα Α. Έτσι, αμέσως-αμέσως, εμφανίζεται ότι η τράπεζα Β αύξησε την κεφαλαιοποίησή της κατά 100 εκατομμύρια. «Και η κακόμοιρη η δική μας τράπεζα, τι έχει να κερδίσει;», αναρωτιέται ο εκπρόσωπος της τράπεζας Α. Τότε ο εξυπνάκιας του απαντά: «Μα είναι απλό: η τράπεζα Β τώρα θα δανείσει στην τράπεζα Α 100 εκατομμύρια με τα οποία η Α θα αγοράσει μετοχές της στο πλαίσιο μιας δικής της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου. Αυτό, μάλιστα, οι δύο τράπεζες μπορούν να το κάνουν συνέχεια, με  τα ίδια 100 εκατομμύρια να πηγαίνουν πέρα-δώθε, έως ότου τα «εικονικά» κεφάλαιά τους φτάσουν το όριο που απαιτούν οι ρυθμιστικές αρχές.» Τότε, οι τραπεζίτες θέτουν το τελευταίο τους ερώτημα στον εξυπνάκια: «Κι η Κεντρική Τράπεζα; Οι ρυθμιστικές αρχές, εν γένει, θα μας αφήσουν;»

Όπως είδαμε, η Τράπεζα της Ελλάδος, στην «φανταστική» αυτή ιστορία, θα επαναλάμβανε: «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Με άλλα λόγια, θα υπονόμευε τον εαυτό της και το έργο της δίνοντας την δυνατότητα στον εξυπνάκια της ιστορίας μου να προτείνει τρόπο ακύρωσης της επιβολής από την Ευρωπαϊκή Ένωση των κανόνων ελάχιστης κεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας απάντησαν το ερώτημα του Reuters λέγοντας ότι, ναι μεν η δανειοδότηση της τράπεζας Β από την τράπεζα Α επιτρέπεται αλλά, σε μια τέτοια περίπτωση, θα επέβαλαν στην τράπεζα που παρέχει το δάνειο να το αφαιρεί από τα κεφάλαια που δηλώνει ότι έχει στο πλαίσιο της ρύθμισης της ελάχιστης κεφαλαιοποίησής της. Έτσι, το κίνητρο να κοροϊδέψουν οι τράπεζες Α και Β την πολιτεία (παρέχοντας εκ περιτροπής η μία δάνεια στην άλλη) αναιρείται και το μόνο κίνητρο παροχής δανείων που απομένει είναι η υγιής κερδοφορία (όταν δηλαδή δίνεται δάνειο επειδή το επιτόκιο δανεισμού είναι μεγαλύτερο από το επιτόκιο που πληρώνει η τράπεζα-χορηγός και η τράπεζα που δανείζεται είναι αρκετά φερέγγυα).

Συμπερασματικά, ενώ οι Κεντρικές Τράπεζες των σοβαρών εταίρων μας (δηλαδή των πλεονασματικών χωρών συν της Γαλλίας) δεν θα άφηναν να συναφτούν δάνεια που μόνο πλασματικά αυξάνουν την κεφαλαιοποίηση του εθνικού τραπεζικού τους συστήματος, η Τράπεζα της Ελλάδος είτε δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα είτε κάνει ότι δεν το κατανοεί. Σε μια χώρα που το τραπεζικό σύστημα κλυδωνίζεται, που η κεφαλαιοποίησή του είναι λεπτότερη από τον ιστό μιας αράχνης, που το πτωχευμένο δημόσιο δανείζεται 30 με 50 δις για να τα δώσει στις τράπεζες (ανακαλύπτοντας «καινοτόμες» μεθόδους ώστε οι τραπεζίτες να μην αναγκαστούν να αποδώσουν κοινές μετοχές στον φορολογούμενο ο οποίος βουλιάζει στα δάνεια εκ μέρους τους), η Κεντρική μας Τράπεζα παραμένει θεατής προσπαθειών να μπουν στο περιθώριο οι επιταγές των ρυθμιστικών κανόνων της Ευρώπης. Επιβραβεύει μάλιστα τέτοιου είδους συμπεριφορές, από κοινού με την κυβέρνηση, παραδίδοντας στην τράπεζα που βρέθηκε να εφαρμόζει αυτές τις «πρακτικές» το καθαρισμένο από ζημίες, κερδοφόρο τμήμα, μιας τράπεζας όπως η Αγροτική.

Μήπως ήρθε η ώρα να επιληφθεί ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος; Τον παρακαλώ να σκεφτεί το εξής: Αν ο κ. Weideman της Bundesbank ήταν στην θέση του κ. Προβόπουλου, και ιδίως αν μία ιδιωτική τράπεζα της οποίας είχε διατελέσει ο ίδιος υψηλά ιστάμενο στέλεχος (θυμίζω ότι το τελευταλιο πόστο του κ. Προβόπουλου ήταν Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς) εμφανιζόταν να συμμετέχει σε τέτοιου είδους δανεισμό, νομίζω ο Πρόεδρος της Bundesbank θα κινείτο γρήγορα και αποφασιστικά ώστε να θέσει τέλος σε μια πρακτική που, αν μη τι άλλο, καθιστά αδύνατον στην πολιτεία να ζητά από τους πολίτες της να αγκαλιάσουν νέα, χρηστά ήθη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κ. Προβόπουλος θα αρνηθεί να διατάξει αλλαγή πλεύσης στους υφιστάμενούς του που αδρανούν τόσον καιρό.

(*) Η έρευνα αυτή του Reuters δημοσιεύτηκε νωρίς το πρωί σήμερα. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται και η εξής δήλωσή μου: "These are loans from one bankrupt bank to another bankrupt bank… It is scandalous the troika stays silent about this form of corruption while handing over billions of taxpayers' money to these banks." [Πρόκειται για δάνεια της μίας πτωχευμένης τράπεζας στην άλλη.. Αποτελεί σκάνδαλο ότι η τρόικα παραμένει βουβή μπροστά σε αυτή την μορφή διαφθοράς την στιγμή που παραδίδονται δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογούμενων σε αυτές τις τράπεζες.]

(**) Από όλες τις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης, μόνο εκείνες της Ισπανίας, του Λουξεμβούργου και της Σλοβακίας είπαν ότι δεν θα επέβαλαν αυτή την μείωση των δηλωμένων κεφαλαίων της τράπεζας Α.

πηγή: protagon

Τράπεζα "της Ελλάδος"

Γιατί η ΕΚΤ,...

Του Ρούσσου Βρανά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

... η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μοιάζει με τον πυροσβέστη που αφήνει το σπίτι να καεί για να μάθει τα παιδιά να μην παίζουν με τα σπίρτα; αναρωτιόνταν πρόσφατα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Επειδή η ΕΚΤ είναι φτιαγμένη για να υπηρετεί τις τράπεζες και όχι τις κυβερνήσεις. Αυτό άλλωστε προβλέπεται από το άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισαβώνας. Ετσι οι τράπεζες μπορούν να δανείζονται από την ΕΚΤ με το ελάχιστο επιτόκιο (1,25%), ενώ τα κράτη αφήνονται στο έλεος των αγορών.

Στην Αργεντινή,...

... η κυβέρνηση της προέδρου Κίρσνερ έβαλε αυτή την εβδομάδα τέλος σε αυτή την κατάσταση, όπως είχε υποσχεθεί, γκρεμίζοντας έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της εξάρτησης της χώρας: κατήργησε την αυτονομία της κεντρικής τράπεζας επαναφέροντάς την υπό τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας. Η αυτονομία των κεντρικών τραπεζών ήταν ένας βασικός άξονας των πολιτικών που επέβαλαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλοι διεθνείς οργανισμοί από τη δεκαετία του 1990 στη Χιλή, την Αργεντινή, τη Βενεζουέλα και το Μεξικό, με το επιχείρημα πως η νομισματική πολιτική είναι μια διαδικασία κυρίως τεχνική, η οποία πρέπει να αποσπαστεί από την πολιτική οικονομία των χωρών και να ανατεθεί σε τεχνοκράτες. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι σήμερα γνωστές στη Λατινική Αμερική, με κορύφωση τη χρεοκοπία της Αργεντινής το 2001. Η Αργεντινή δεν φοβάται πια. Στο εξής, η αποστολή της κεντρικής τράπεζας της χώρας δεν θα είναι μόνο η νομισματική σταθερότητα αλλά και «η οικονομική ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη, η απασχόληση και η χρηματοπιστωτική σταθερότητα».

Παρόμοιες πολιτικές...

... ακολουθούν μέσω των κεντρικών τραπεζών τους και άλλες ανεξάρτητες και κυρίαρχες χώρες τα τελευταία χρόνια. Η Βραζιλία από το 2008 για να ενισχύσει τις προβληματικές επιχειρήσεις της και να χρηματοδοτήσει τις εξαγωγές της. Η Κίνα από το 2007 για να δημιουργήσει ένα γιγάντιο επενδυτικό ταμείο. Η Ιαπωνία για να βοηθήσει την Τογιότα και άλλες εγχώριες επιχειρήσεις το 2009. Ο Ισημερινός από το 2009 για να ξαναδώσει ζωή στην οικονομία της χώρας με δημόσια έργα και με προγράμματα απασχόλησης. Έτσι και η Αργεντινή, αφού ο λαός της πλήρωσε πανάκριβα το νεοφιλελεύθερο πείραμα που πριν από μία δεκαετία τον οδήγησε στη χρεοκοπία, επιστρέφει σήμερα στην πολιτική και στην πραγματική οικονομία. Με την υπαγωγή της κεντρικής τράπεζας της χώρας στην πολιτική εξουσία, η κυριαρχία της πολιτικής οικονομίας επιστρέφει στο κράτος, που ξαναπαίρνει στα χέρια του εκείνα ακριβώς τα εργαλεία τα οποία είναι απαραίτητα για τον σχεδιασμό μιας αναπτυξιακής στρατηγικής.

Από το πάθημά της,...

... η Αργεντινή πήρε αυτό το μάθημα, όπως το διατυπώνει η δημοσιογράφος Αντριάνα Μπερναντότι στην εφημερίδα «Πάχινα 12»: «Πως εκτός από αντιδημοκρατικό, είναι ολέθριο να αποσπάς τον πλούτο που ένας λαός συσσωρεύει με την εργασία του από τους υπόλοιπους εθνικούς πόρους και να τον παραδίδεις στις ορέξεις μια χούφτας τεχνοκρατών που δεν τους εξέλεξε κανένας». 

πηγή: tanea