στον φαύλο κύκλο του αυταρχισμού

Πράγματι ο άγιος τα είχε ξαναγράψει. Για την εσωτερική υποτίμηση, την πτώχευση, τη φτωχοποίηση και την ευρωπροτεκτορατοποίηση, για την αδράνεια/ύπνωση του λαού, για τον "κρυφό" all time classic ρόλο της συμμορίας των νεοναζί ως μακρύ χέρι του συστήματος, για την ατολμία σε βαθμό ανυπαρξίας της (γιατί όχι ενιαίας?) Αριστεράς. 

Και όπου λείπει η Αριστερά, τι χορεύει?....

Στο παρακάτω άρθρο του αναλύει την (προσχεδιασμένη) διάλυση του αστικού μύθου που βιώνουμε, η οποία δεν ήρθε από τα Αριστερά όπως πολλοί φαντασιωνόμασταν, αλλά από τη μαύρη, ανθελληνική και φασιστική ακροδεξιά. Με τις ευλογίες (και τις προσευχές) των πλασιέ που μας "κυβερνούν".

Το success story Σαμαρά και η χρυσή αυγή του νεοναζισμού

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Το success story που διηγείται ο κ. Σαμαράς δεν είναι η πολιτική άνοιξη, ούτε κάποια έστω νέα δημοκρατία, αλλά η χρυσή αυγή ενός υπό επιτροπεία κράτους με έγκλειστη αγορά και εξευτελισμένη κοινωνία, στην οποία το πιο ταιριαστό σόου δίνει σήμερα ο νεοναζισμός.

Φυσιολογική εξέλιξη και αναμενόμενη τουλάχιστον από εμένα. Στις χώρες όπου διαπιστούται βαθειά και πολύχρονη ύφεση μετά από δομική οικονομική κρίση, με παράλληλη πτώχευση κράτους και τραπεζών ενώ δεν προκαλείται πολιτική μεταβολή στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος, αποκτά σοβαρό έρεισμα η αμφισβήτηση του κοινοβουλευτισμού και της τρέχουσας πολιτικής ηθικής.

Είναι και αυτό ένα κοινωνικοπολιτικό στοιχείο του success story, που συνδέεται με την επιχείρηση για παράλληλη μείωση δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος, η οποία επίσης πολύ φυσιολογικά επιφέρει μείωση του εθνικού εισοδήματος, αρνητική ανάπτυξη, πτωχεύσεις ή συρρικνώσεις στην αγορά ακόμη και με «λουκέτα», σοβαρή διαταραχή των θεσμών της εμπιστοσύνης στις συναλλαγές και έκρηξη της ανεργίας. Ταυτόχρονα ενισχύεται αντανακλαστικά η παραοικονομία και μειώνεται η ικανότητα της κυβέρνησης να ικανοποιήσει το προϋπολογισμένο πλάνο εσόδων του δημοσίου. Και έτσι κινούμενη εντός ενός ασφυκτικά ανελαστικού πλαισίου που ορίζει η τρόικα αναγκάζεται να καταφύγει σε νέα μέτρα ενίσχυσης της εσωτερικής υποτίμησης και σε αυταρχικές ή πραξικοπηματικές τακτικές άντλησης εσόδων με την μέθοδο των «χαρατσιών».

"οι κλέφτες του Νότου", τα Σοϊμπλοειδή και το εγελιανό σχήμα της "σωτηρίας" μας

image by gifmovie

Το πολιτικό μυστικό του Σόϊμπλε λύνει το μυστήριο της κρίσης

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ο Wolfgang Schäuble ως δεσπόζουσα «πολιτικοφιλοσοφική» οντότητα στα ευρωπαϊκά πράγματα και ως σύμβολο Νέας Ηγεμονίας έχει ένα μυστικό, το οποίο αν διερευνήσεις θα καταλάβεις απλά, αφάνταστα απλά, την κρίση. Θα «μαρτυρήσω» το μυστικό, μια και σε λίγους μήνες θα περάσουμε, υποθέτω, από την δεύτερη φάση της Ευρω-κρίσης, στο τέλος της οποίας βρισκόμαστε σήμερα, στην τρίτη και φαρμακερή. Δηλαδή αποφασιστική, που θα μεταβάλει την Ένωση ως δομή. Τα τρία αυτά στάδια αντιμετώπισης του χάους που προκαλεί η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρωζώνη απειλώντας την με αποσύνθεση, περιγράφονται από το εγελιανό σχήμα: Θέση, Αντίθεση, Σύνθεση.

σφίγγει το ευρωζωνάρι

[….]

Η βιομηχανική ελίτ της Ευρώπης ακολούθησε μια «έξυπνη» πολιτική, αν την προσεγγίσεις σε βραχυχρόνιο διάστημα: Για να ενισχύσουν επενδύσεις και, άρα, την απασχόληση διατήρησαν σταθερό ή και μείωσαν εμμέσως το κόστος της εργασίας, επιδόθηκαν σε τεχνολογικές καινοτομίες με την ευρεία εισαγωγή της ρομποτικής και των αυτοματισμών, μεταφέροντας παράλληλα βήμα-βήμα το βάρος της φορολογίας από τις επιχειρήσεις στον καταναλωτή. Έτσι πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό να καταστήσουν ελκυστικό το επιχειρηματικό περιβάλλον, εισάγοντας ταυτόχρονα πολιτικές στην αγορά εργασίας που αποσκοπούσαν στην μείωση της διαπραγματευτικής ικανότητας των εργαζομένων, πράγμα που αύξανε την πολιτική ισχύ του κεφαλαίου. Μόνον που στην μεταμοντέρνα Ευρώπη το κεφάλαιο δεν ανήκει στις βιομηχανικές επιχειρήσεις που το χρησιμοποιούν, αλλά σε ένα ολοκληρωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα που ασκεί ηγεμονική πολιτική στις επιχειρήσεις. Η οικονομική φούσκα που διαρκώς παράγεται εξαιτίας της λειτουργίας αυτού του ολοκληρωμένου χρηματοπιστωτικού μηχανισμού, ο οποίος βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην θεσμική οντότητα της ευρωζώνης, καλύπτεται μέσω ενός οικονομικοψυχολογικού μοντέλου που απαιτεί διαρκώς διευρυνόμενη λιτότητα ως μορφή σταθεροποίησης των δημοσιονομικών, σε διαρκώς χαμηλότερο επίπεδο, με περιορισμό ασφαλώς των κοινωνικών δικαιωμάτων, ώστε να τονώνεται η ψυχολογία των επενδυτών.

Αυτό σχηματικά είναι το μοντέλο του Ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, το οποίο ορίζει μια Νέα Ηγεμονία των Γερμανών, στο πλαίσιο του αντιπληθωρισμού. Αυτό είναι που προκαλεί σήμερα χρηματοπιστωτική και άρα παραγωγική κρίση στην περιφέρεια και ετούτο είναι που σε χώρες σκουπίδια, όπως η Ελλάδα, επιφέρει σοβαρή κρίση δημοκρατίας και εθνικού συμφέροντος, ενώ απειλεί πολιτεία και κοινωνία με διάλυση. Αυτό με τη σειρά του τροφοδοτεί με καύσιμη ύλη τον ρατσιστικό εθνικισμό, ενώ οδηγεί σε γεωπολιτική αποσταθεροποίηση. Για να αντιμετωπισθούν αυτά προβάλλει ως «ανάγκη» από την τοπική ελίτ, η εγκαθίδρυση ενός ακόμη αυταρχικότερου καθεστώτος και έτσι από την σκουπιδοποίηση της χώρας εισερχόμαστε στη φάση της σταθεροποίησής της ως υποτελούς πολιτείας υπό Υπερεθνικό έλεγχο, μέσω μιας τυπικής αν και μεταμοντέρνας χούντας.
[….]

απόσπασμα από το Γιατί η Ελλάδα κατάντησε σκουπίδι και ποια η προοπτική της του άγιου

ο νεοφιλελεύθερος κομφουκισμός

Η Ελλάδα αλλάζει αγκαλιά: από την Γερμανία στις ΗΠΑ (Τουρκία)

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

[...]

Η ελληνική κρίση ως στοιχείο μετεξέλιξης των διεθνών πολιτικοοικονομικών καπιταλιστικών σχέσεων, προκαλεί δυναμική γεωπολιτικής μεταβολής στην περιοχή μας. Η κρίση αυτή είναι ταυτόχρονα αιτία και αποτέλεσμα της κρίσης αναδιοργάνωσης του Δυτικού Συστήματος Ηγεμονίας και Ασφάλειας και αφορά αμέσως στην Νέα Αμερικανο/Αγγλο-Γερμανική σχέση εντός του Δυτικού συστήματος και παγκοσμίως και στην σχέση της Νέας Οικονομίας με την βιομηχανική ανάπτυξη, ενώ εμμέσως στις τελικές ρυθμίσεις στον βαλκανικό χώρο και στην νέα γεωπολιτική διάσταση της Μεσογείου ως περιοχή σύγκρουσης οικονομικών συμφερόντων που στοιχίζονται πίσω από Μεγάλες Δυνάμεις. Άρα, η ελληνική κρίση είναι η «μαμή» της ιστορίας της νεωτερικότητας κατά το πέρασμα στην μεταμοντέρνα εποχή, τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή περιοχή της Μεσογείου.

Σημειώστε πως η πολιτική αναπαράσταση της νεωτερικότητας (Διαφωτισμός, ορθολογισμός, μοντέρνα κράτη) συνδέεται άρρηκτα με τον ευρωκεντρισμό και την αποικιοκρατία, όπως και με τον αυτοπροσδιορισμό της Ευρώπης σε πολιτισμική οντότητα υψηλής/ανώτερης αξίας. Στο πλαίσιο αυτό καθετί μη ευρωπαϊκό υποτιμήθηκε ως ξεπερασμένο, βάρβαρο έως προϊστορικό. Όμως μετά τον τερματισμό της συγκεκριμένης μορφής αποικιοκρατίας και την ανάληψη της ηγεμονίας από τις ΗΠΑ , μέσα από την αμφισβήτηση της βίας του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, μια νέα μορφή φαντασιακής πολιτισμικής υπεροχής του Δυτικού Πολιτισμού γεννήθηκε ως δημοκρατική αφήγηση που αποθέωνε τον νεοφιλελευθερισμό, η οποία κατέληξε στους περίφημους «ανθρωπιστικούς πόλεμους», που έλαβαν έκταση μετά την διάλυση των αντίπαλων μπλοκ (σοσιαλιστικό-φιλελεύθερο), τα οποία είχαν σχηματισθεί ως διευθέτηση για την διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλα αυτά στηρίχτηκαν ιδεολογικά στην θεμελιώδη αρχή της νεωτερικότητας: δόξα και τιμή στην αυτονομία και αυτοδιάθεση του υποκειμένου που ορίζει την ταυτότητά του μέσω της σχέσης αλλά και της καθυπόταξης της ετερότητας! Κυνικά μιλώντας θα έλεγα ότι αυτό αναπαριστά και νομιμοποιεί πολιτικά τον έλεγχο επί του υποδεέστερου σε ισχύ Άλλου. Η δημοκρατικοφανής και ανθρωπιστική αφήγηση της νεωτερικότητατας αποτελεί με άλλα λόγια, συγκαλυμμένη ή λιγότερο συγκαλυμμένη πολιτική έκφραση βίας έναντι του Άλλου.

Η κρίση της νεωτερικότητας στα τέλη του εικοστού αιώνα και το πέρασμα στην μεταμοντέρνα εποχή εκφράζεται αρχικά με την αποσύνδεση της νεωτερικότητας από το «ευρωπαϊκό ιδεώδες» (διαφωτισμός, ιμπεριαλισμός και πολιτικός φιλελευθερισμός) με την πολιτικοοικονομική άνοδο μη-δυτικών κοινωνιών. Σε αυτές, τις μη-χριστιανικές κοινωνίες, η μετανεωτερικότητα δομείται στο πλαίσιο της προσαρμογής της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού στις παραδόσεις και στην θρησκευτική ηθική και όχι ως ρήξη με αυτά, όπως συνέβη σε μεγάλο βαθμό στην Δύση. Έτσι σε χώρες έξω από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ η μετανεωτερικότητα ορίζει πολιτικά την «μεταδυτικότητα». Η κρίση της νεωτερικότητας συνδυάζεται επίσης με την κυνική έκφραση της κατάλυσης της δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας: «Κάποιες κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι έχουν χάσει εδώ και καιρό την εθνική τους ανεξαρτησία λόγω του υψηλού χρέους τους. Μόνο αν εκχωρήσουν την εθνική τους κυριαρχία θα έχουν τη στήριξη και την αλληλεγγύη της Ευρωζώνης», δήλωσε όμορφα και απλά προχθές ο Ευρωπαίος Κεντρικός Τραπεζίτης Μάριο Ντράγκι, συμφωνώντας ασφαλώς με τον αγαπητό κύριο Σόιμπλε.

Εντός αυτής της κρίσης που σηματοδοτεί την μετάβαση σε μια νέα εποχή παγκοσμίως οφείλουμε να εξετάσουμε την ελληνική περίπτωση, που ορίζεται από το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο. Η ελληνική κρίση αποτελεί κεφαλαιώδη έκφραση της κρίσης του έθνους-κράτους στην καρδιά του ευρωπαϊσμού. Η κρίση αυτή αντανακλά δύο πραγματικότητες: (1) τις οικονομικές συνέπειες της νεωτερικότητας ως προς την φθορά των ιδεολογικών και πολιτικών αναπαραστάσεων που συνδέθηκαν μαζί της και (2) την αμφισβήτηση της ιστορίας ως εξελικτικής κοινωνικής διαδικασίας, με διατράνωση του οικονομισμού («όλα είναι οικονομία») και της κοινωνικής μεθοδολογίας υπό την μορφή «Learning by numbers». Είναι τα αρνητικά αποτελέσματα της ύστερης νεωτερικότητας στην Ευρώπη που οδηγούν σήμερα στις μεταμοντέρνες οδύνες της ΕΕ και στο δράμα οπισθοδρόμησης της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της απώλειας της στοιχειώδους κυριαρχίας του εθνικού-κράτους Ελλάς και ασφαλώς με την διασκέδαση της συνταγματικής τάξης και της «λαϊκής κυριαρχίας» στο τόπο μας.

Με την έννοια αυτή η ελληνική κρίση αποτελεί ένα παγκόσμιο πείραμα, που αφορά στο πέρασμα στην μετανεωτερικότητα, μέσω της κρίσης της νεωτερικότητας στην Ευρώπη και της τάσης μετατροπής της Ελλάδας στο πρώτο μεταμοντέρνο «ευρω-προτεκτοράτο». Η κρίση αυτή μάλιστα απομονώνεται από τα γενικά πολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά της, όπως και τους απώτερους στόχους της για «παγκόσμια διακυβέρνηση» και συνδέεται μονοδιάστατα με την δημοσιονομική παθολογία της χώρας μας και την αδυναμία προσαρμογής της στην ζώνη του ευρώ – το οποίο εκφράζει ακριβώς την μετανεωτερικότητα στην ήπειρο μας υπό την ηγεμονία της Γερμανίας και υπό τους όρους της ολοκληρωμένης χρηματαγοράς (χρηματοπιστωτικό λόμπυ).

Αυτό σημαίνει άραγε «μετατροπή της Ελλάδας σε ένα οιονεί γερμανικό κρατίδιο»; Σε καμία περίπτωση. Όχι μόνον δεν συμβαίνει αυτό, αλλά η Ελλάδα μέσω της κρίσης απομακρύνεται διαρκώς από την ευρωζώνη και την Γερμανία. Μετανεωτερικότητα για την Ελλάδα δεν σημαίνει παράδοση στην Γερμανική Ηγεμονία της ΕΕ, όπως φοβούνται οι περισσότεροι Έλληνες, αλλά θέσπιση της Ελλάδας ως εξωτερικού, ασθενούς κρίκου της ευρωζώνης, που δεν θα παίζει κανέναν πλέον ρόλο στις διεργασίες ολοκλήρωσης της γερμανικής ηγεμονίας, στον χώρο που καταλαμβάνει σήμερα και πιθανόν να καταλάβει σε επόμενες φάσεις η ευρωζώνη.

Για την ακρίβεια, η Ελλάδα μέσω της συγκεκριμένης διαχείρισης της κρίσης, μεταφέρεται από την πρόσκαιρη γερμανική αγκαλιά, που σχηματίστηκε με πυρήνα το ευρώ και την θεμελίωση μια νέας γερμανικής ηγεμονίας με όρους μετανεωτερικότητας στην ήπειρό μας, στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Ήταν οι ΗΠΑ που παρέδωσαν την Ελλάδα στην γερμανική αγκαλιά, έτσι ώστε να διευκολυνθεί μια γερμανική ηγεμονία μετά την επανένωση και την Δυτική επέκταση ανατολικά, με όχημα το χρηματιστηριακό σύστημα και οργανωτική/πολιτική δύναμη την μοναδική που θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο: την γερμανική κυβέρνηση. Έτσι η γερμανική κυβέρνηση μετατράπηκε σε πολιτικό φορέα του νεοφιλελευθερισμού και της αμερικανικής χρηματοπιστωτικής εκδοχής της παγκοσμιοποίησης στην ΕΕ, παρότι ο γερμανικός νεοφιλελευθερισμός διαφέρει από εκείνον των ΗΠΑ, τείνοντας περισσότερο προς ένα Νεοκεϋνσιανιστικό μοντέλο! Αν και η πολιτική Ομπάμα και αυτή με νεοκεϋνσιανιστική αφήγηση δομείται στο εσωτερικό σήμερα.

Θα μπορούσαμε να πούμε απλοϊκά ότι οι ΗΠΑ «δάνεισαν» την Ελλάδα στην Γερμανία για να κάνει την δουλειά της στο πλαίσιο της δυτικοποίησης της πρώην «Ανατολικής Ευρώπης» και εμπέδωσης της μετανεωτερικότητας με την μορφή της ΕΕ και κυρίως με την μορφή της ευρωζώνης, εξυπηρετώντας τον κοινό στόχο ΗΠΑ-Γερμανίας ως προς τον ορισμό των νέων σχέσεων εντός του σύγχρονου καπιταλισμού και της Δυτικής κυριαρχίας: Νέα Οικονομία, στρατηγικές παραγωγής έξυπνου χρήματος. Βεβαίως οι Αμερικανοί δεν είπαν στους Γερμανούς ότι τους «δανείζουν» την Ελλάδα, αλλά έδειξαν να τους την παραχωρούν, όπως ακριβώς και άλλες μικρές χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Και από εδώ αρχίζουν τα μπερδέματα και οι παρεξηγήσεις, ο ρόλος του Γιώργου Παπανδρέου, η αποχώρηση και «βουβαμάρα» Καραμανλή, όπως και η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Αντώνη Σαμαρά, μέσα στον ζόφο σκανδάλων, πτώχευσης, εθνικού εξευτελισμού, κοινωνικού/λαϊκού διασυρμού, γενικής εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και φτωχοποίησης.

Το «πιόνι» Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε από την ουσιαστικά κυρίαρχη ομάδα στις ΗΠΑ - αυτήν του χρηματοπιστωτικού συστήματος - αποσταθεροποιητικά ως προς τη γερμανική ηγεμονία, καθώς πλέον οι Γερμανοί είχαν ισχυροποιηθεί αρκετά και είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν αποκλειστικά σύμφωνα με το συμφέρον της δικής τους βιομηχανικής ελίτ. Τότε το χρηματοπιστωτικό λόμπυ, βιώνοντας την κρίση από το σκάσιμο της φούσκας της παγκόσμιας οικονομίας εξαιτίας της ταχύτατης υπερσυσσώρευσης των προηγούμενων χρόνων, δοκίμασε να πείσει την γερμανική κυβέρνηση να χαλαρώσει το αντιπληθωριστικό μοντέλο και να ακολουθήσει στρατηγικές μείωσης του πλεονάσματός της, έτσι ώστε να αναθερμανθεί η οικονομία και να ξεκινήσει σχεδόν αλώβητος ο νέος οικονομικός κύκλος, παρά την απώλεια επενδύσεων και την επιδείνωση του βιοτικού επίπεδου μεγάλης μερίδας εργαζομένων, όπως και την πρόκληση ανεργίας.

Το μοντέλο «διόρθωσης» που πρότειναν οι «Αμερικανοί» στρεφόταν ασφαλώς εναντίον του στρατηγικού σχεδίου επέκτασης των Γερμανών στην Ευρώπη και προδήλως έθιγε τον μηχανισμό κερδοφορίας στην ίδια την Γερμανία και το κοινωνικό μοντέλο της που στηριζόταν σε αυτόν. Η πρόταση των ΗΠΑ για μετατροπή της ΕΕ σε ΗΠΕ με ολοκληρωμένη οικονομική διακυβέρνηση και ελεγχόμενο πληθωρισμό από μια κεντρική τράπεζα, με αντίστοιχες αρμοδιότητες με την FED, σκόνταφτε στα συμφέροντα της γερμανικής ελίτ, ενώ ικανοποιούσε απολύτως τους υπό πτώχευση τραπεζίτες και τους σοσιαλδημοκράτες που χαράσσουν τον «τέταρτο δρόμο» τους, για να υποτάξουν τις επιμέρους κοινωνίες και λαούς, όπως και τις επιμέρους εθνικές αστικές τάξεις, κάτω από το παντοδύναμο καθεστώς μιας χρηματοπιστωτικής ελίτ, που θα εμφανίζεται όμως υποκριτικά ως μια παγκόσμια αριστοκρατία του «ολοκληρωμένου, παγκοσμιοποιημένου διοικητικού πνεύματος» - ως σοφοί ρυθμιστές των οικονομικών ροών, της παραγωγής και της εργασίας, ως οι εναρμονιστές του κόσμου στο πνεύμα του κομφουκισμού σε νεοφιλελεύθερη όμως απόδοση!

Η Ελλάδα μετατράπηκε με την αμέριστη «συμπαράσταση» / βοήθεια της ηγεσίας των σοσιαλδημοκρατών και των συντηρητικών της (αμφότεροι φορείς των ιδίων αμερικανικών συμφερόντων) από «πιόνι» των χρηματιστών σε δόρυ εκείνου του μέρους της διοίκησης των ΗΠΑ που επεδίωκε την συμμόρφωση των Γερμανών, παράλληλα με τον έλεγχο και μετριασμό του γερμανικού, μεταμοντέρνου Νεοηγεμονισμού. Έτσι ο ελληνικός λαός δίχως να το καταλάβει, μετατράπηκε σε σάντουιτς μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων στο πλαίσιο μιας λανθάνουσας, αλλά πολύ σοβαρής προστριβής, όπου και οι δυο (Αμερικανοί και Γερμανοί) προσπαθούσαν να κάνουν ό, τι περνά από το χέρι τους, ώστε αυτή να μην μετατραπεί σε ανοιχτή σύγκρουση. Φυσικά, και μόνον ως παράδειγμα να περιοριζόταν το ζήτημα, η ελληνική πολιτική στην πρόκληση της κρίσης θα έπρεπε να τιμωρηθεί από τους Γερμανούς, ώστε να έχει πολιτική έννοια η ηγεμονία τους. Και τιμωρήθηκε, με τον λαό να τσακίζεται και να πληρώνει τα σπασμένα της ηγεσίας του!

Ασχέτως πάντως με την εξέλιξη της λανθάνουσας αυτής διένεξης (ΗΠΑ –Γερμανίας), η ζημιά για την Ελλάδα με την μορφή του πλήγματος της ταυτότητάς της, της καταστροφής της οικονομίας της, της δραματικής υποχώρησης της διεθνούς πολιτικής ισχύος της και τις τραγικές συνέπειες για τα δύο τρίτα της κοινωνίας της, έχει γίνει και δεν διορθώνεται. Η γερμανική κυβέρνηση, όπως και οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες (SPD) κρατούν πλέον αποστάσεις από την Ελλάδα. Αφού την κατέστησαν εξαίρεση στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής κρίσης και με διαδοχικά βήματα την απομόνωσαν, τώρα θα επιχειρήσουν μια θεσμική ρύθμιση που θα την βγάζει ουσιαστικά, αλλά όχι τυπικά από το «παιχνίδι», την διαπραγμάτευση δηλαδή εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ. Με πρόσχημα ότι η Αθήνα πρέπει να συνεχίσει τη δημοσιονομική προσαρμογή για να τιθασεύσει το «τέρας του χρέους», οι Γερμανοί θα επιβάλουν μια απόλυτη καραντίνα για την Ελλάδα εντός της ΕΕ, που θα επιτρέπει την (προσωρινή) εισαγωγή ενός διπλού νομισματικού συστήματος και δραματικούς αποικιοκρατικούς όρους για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους, οι οποίοι θα αντιφάσκουν με το διεθνές δίκαιο και τον ευρωπαϊκό νομικό πολισμό, αλλά θα «δικαιολογούνται» στο πλαίσιο του εξαιρετικού και της «σωτηρίας» της χώρας. Και όλα αυτά με όχημα την πλέον ταπεινωμένη και εξευτελισμένη πολιτική τάξη στον κόσμο και τους πλέον διαπλεκόμενους και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες στην ΕΕ!

[...]

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

πηγή: άγιος

υποτακτικοί και προπαντός πατριώταροι εθνοσωτήρες.....

Μετά την επίσκεψη στο κλαμπ του ευρώ…

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

                               
του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Έψαχνα, έψαχνα …ξαναέψαχνα  για το κλαμπ της δραχμής και όταν το βρήκα, επιτέλους χθες, διαπίστωσα ότι επρόκειτο για το κλαμπ του ευρώ. Δεν το εννοώ μεταφορικά, ούτε πρόκειται για κάποιου είδους υπόθεση ή λογοπαίγνιο. Περί απτής πραγματικότητας πρόκειται, οντολογικά.. Εισήλθα στο κλαμπ του ευρώ, το οποίο θα μπορούσε να ήταν διακοσμημένο με αφίσες που αναπαριστούσαν δραχμές (εδώ πρόκειται περί μεταφοράς, ας μην δημιουργηθεί παρεξήγηση). Φιλοξενήθηκα λοιπόν  ευγενώς επί 45 λεπτά της ώρας στο κλαμπ του ευρώ, συνομίλησα με μέλη του και διατηρώ και…ενθύμημα. 

Πρόκειται για το κλαμπ (ένα από τα καταστήματα της αλυσίδας αυτών των κλαμπ), το οποίο τόσον καιρό παρήγαγε «ειδήσεις» περί του κινδύνου επιστροφής στην δραχμή, αν δεν περάσουν τα μνημόνια, αν δεν ληφθούν αιμοβόρικα μέτρα κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων, όπως και της μικρο-ιδιοκτησίας , αν δεν πουλήσουμε κάτι παλιοπεριουσιακά στοιχεία του δημοσίου, αν …και αν δεν ζητήσουμε συγχώρεση από τους ευρωπαίους συμπολίτες μας και όλο τον κόσμο για την εποχή που «τα τρώγαμε όλοι μαζί». Αποδεχόμενοι μάλιστα ότι «συνεχίζουμε να (τα) τρώμε όλοι μαζί», θα μπορούσαμε να διαβεβαιώσουμε, όπως ήδη έπραξε ο κ Σαμαράς αρμοδίως, ότι αγόγγυστα θα υποστούμε και άλλες θυσίες της τάξης των 11δις ευρώ, που είναι 14 και μπορεί να βγούνε και 20! Έτσι είναι τα δις ευρώ στην μεταμοντέρνα μας Ελλάδα, απροσδιόριστο πράγμα: «Βγήκαν 20, να τα αφήσω»;
«Άσ’ τα καημένε, τσιγκουνιές θα κάνουμε, εδώ πρόκειται για την σωτηρία της πατρίδας»!

 Άλλωστε το «πακέτο» αυτό θα είναι το τελευταίο, όπως ακριβώς υπήρξε και το προηγούμενο και το αρχικό, στο οποίο με σθένος αντιστάθηκε ο σημερινός πρωθυπουργός για να μην προκληθεί ύφεση στην οικονομία, όπως καλά θα ενθυμίστε!  Τώρα, όπως ο βρεγμένος δεν φοβάται την βροχή, έτσι και ο πτωχευμένος την πτώχευση, ο άνεργος την ανεργία, ο ανυπόληπτος επιχειρηματίας τους κανόνες της αγοράς και το νόμο, ο φοροφυγάς/φοροκλέπτης με τις καταθέσεις στο εξωτερικό τους εισπρακτικούς μηχανισμούς και ο απατεώνας πολιτικός την κοινωνική απαξίωση και την χλεύη. Μιλάμε για υπέρβαση του κόστους!  Εδώ αναφερόμαστε αποκλειστικά στο εθνικό ζήτημα της σωτηρίας της πατρίδος, σε αυτές τις λεπτομέρειας περί κόστους θα σταθούμε; 

Όπως η πυρκαγιά αντιμετωπίζεται με φωτιά, έτσι και η ύφεση με μεγέθυνση και διεύρυνση της εσωτερικής υποτίμηση, είναι το δόγμα του κλαμπ του ευρώ. Καταστροφικό για την ελληνική κοινωνία δόγμα, αλλά με «τετράγωνη λογική»: Μόνον έτσι θα σταματήσει η επέκταση των πληθωριστικών πιέσεων στην ευρωζώνη, αν και θα προκληθούν τεράστιες πληθωριστικές πιέσεις στην εσωτερική αγορά. Ε, αυτό θα λυθεί από το κλαμπ του ευρώ με εξαιρετική εφαρμογή μιας μορφής «διπλού νομισματικού» για την Ελλάδα, όπως έχω ήδη εξηγήσει και μάλιστα προτού επισκεφθώ το «κλαμπ»!  «Σοφά» τα έγραφα, αποφαίνονται σήμερα οι ειδικοί του κλαμπ του ευρώ, μόνον που μου διέφυγε μια λεπτομέρεια: για να σωθεί το αυθαίρετο ανάκτορο των κερδοσκόπων, που χτίστηκε με δανεικά στην Ελλάδα, από την φωτιά της χρηματοπιστωτικής κρίσης, θα έπρεπε να κατακαεί ο περιβάλλων χώρος. Να γίνει στάχτη αυτό που θα προσέφερε καύσιμη ύλη στην φωτιά που άναψε η διαδικασία παραγωγής εθνικού χρέους, για να χτιστεί το ανάκτορο.

Δεν μου διέφυγε αυτή η «λεπτομέρεια», απλώς δεν την διατύπωσα με την καταστροφική/ανηλεή («ορθολογική» την αποκαλούν οι ίδιοι)  γλώσσα της αγοράς και έτσι μάλλον δεν έγινα κατανοητός από όλα τα μέλη του «κλαμπ»! Η «δραχμή», ποτέ δεν αποτέλεσε πολιτική στρατηγική του «κλαμπ», τουλάχιστον ως το επόμενο βήμα μέσα στην κρίση. Στο «κλαμπ» δεν στοχάζονται με μεγάλο βάθος. Απαγορεύεται, καθώς αυτό προσβάλει την αρχή της αποτελεσματικότητας (: ταχύτητα κεφαλαιοποίησης). «Δραχμή» θα σήμαινε καταστροφή του ανακτόρου, πολιτικό κλονισμό του ευρώ, διεθνώς, άρα και αυτών που το εμπορεύονταν.
Η Ελλάδα αν έβγαινε απολύτως (κανονικά) σήμερα από την ευρωζώνη - και όχι αν περιοριζόταν εντός αυτής σε μια μορφή καραντίνας, όπως θεσμικά θα καταλήξει τον Οκτώβριο – δεν θα προκαλούσε πλέον κατάρρευση αυτού του οικονομικού χώρου, αλλά θα συνέβαλε καθοριστικά στην πολιτική του υπονόμευση. Οι λύσεις μετά από αυτό θα ήταν δύο: ή άμεση ανάπτυξη της διαδικασίας ομοσπονδοποίησης της ΕΕ, με τεράστια οικονομική ζημία για την Γερμανική οικονομία και σοβαρή απειλή για το τραπεζικό σύστημα  - με την σημερινή του μορφή - ή ακολουθία μιας πορείας διάσπασης της ευρωζώνης σε περισσότερα του ενός κλαμπ του ευρώ.

Το τελευταίο θα ήταν αδιανόητο για το χρηματοπιστωτικό λόμπι υπό τις παρούσες συνθήκες, καθώς δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί κεντρικά με ολοκληρωμένο τρόπο η ΕΕ, από την χρηματαγορά. Αυτό θα οδηγούσε στην αποκέντρωση του ελέγχου των κεφαλαίων και της εργασίας. Σε μια αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Μια πολυπολική Ευρώπη θα αποτελούσε την καίρια αντίφαση στον  «uni-multipolar»  κόσμο μας ( a system with one superpower and several major powers). Τον οποίο (κόσμο) εγώ θα όριζα κάπως διαφορετικά: Ένα ηγεμονικό / οικονομικοδιοικητικό μοντέλο με 5 μείζονα κέντρα περιφερειακής ηγεσίας σε ανταγωνισμό, αλλά όχι σύγκρουση. Το μοντέλο αυτό εμφανίζεται θεωρητικά προβληματικό και δεν διασφαλίζει την ειρήνη που επικαλείται για νομιμοποίηση, ωστόσο δεν είναι χώρος εδώ για να το σχολιάσω αναλυτικά.

Ας παραμείνουμε λοιπόν στο επίπεδο των εντυπώσεων από την επίσκεψή μου στο «κλαμπ» που στήριξε την επικοινωνιακή του στρατηγική στην κινδυνολογία με την δραχμή. Τα μέλη του μάλιστα έφτασε να τρομοκρατούν τον ελληνικό λαό με την τάχα μου επέλαση των ορδών του «κλαμπ της δραχμής», παρότι το ίδιο το κλαμπ του ευρώ είχε ως επικοινωνιακό μηχανισμό το κλαμπ της δραχμής! Το ίδιο οντολογικά φαινόμενο ήταν, το οποίο μάλιστα ταυτιζόταν καί σε επίπεδο μηχανισμού καί στο επίπεδο του προσωπικού. Άρα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τον Έλληνα Πρωθυπουργό ως ηγετικό μέλος του κλαμπ της δραχμής, που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του κλαμπ του ευρώ.

Και όσοι προπαγάνδισαν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, στην χώρα μας και στο εξωτερικό τι ήταν/είναι τότε; Είτε αγνοί αριστεροί που συνέδεαν την έξοδο με κάποιο είδος σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας , είτε αγνοί, ορθολογιστές οικονομικά, μάλλον δεξιοί ευρωσκεπτικιστές πατριώτες, είτε προβοκάτορες από το κλαμπ του ευρώ. Οι τελευταίοι φρόντισαν να διασκεδάσουν την διαλεκτική των δυο πρώτων, και επ’ αυτής να στήσουν ένα καθεστώς κοινωνικής βίας και τρομοκρατίας εις βάρος του ελληνικού λαού, το οποίο σήμερα πλέον λαμβάνει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. Δίχως υπερβολή, βιώνουμε μια μορφή φασισμού, που εκπηγάζει, εμπνέεται και σε μεγάλο βαθμό καθοδηγείται από το κλαμπ του ευρώ με επίκληση μιας εικονικής απειλής από το κλαμπ της δραχμής. Όπως κάποτε στήθηκε το ναζιστικό τερατούργημα, στη βάση της εθνικής ταπείνωσης των Γερμανών κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και σε πολεμική με τον μπολσεβικισμό (αναρχοκομμουνιστική απειλή). Και όπως αργότερα (περίοδος Β Παγκοσμίου) ο Στάλιν εδραίωσε το ελεεινό καθεστώς του στη βάση της εξόντωσης του φασισμού/ναζισμού. Σήμερα, στην Ελλάδα βιώνουμε μια μορφή ιστορικής φάρσας με την άνοδο του φασισμού, ο οποίος υιοθετώντας την διαλεκτική του ναζισμού, εμφανίζεται να καταπολεμά το φάντασμα του μπολσεβικισμού, εξυπηρετώντας ασφαλώς (όχι συνειδητά στο χαμηλό επίπεδο νεοναζιστικής οργάνωσης) τα συγκυριακά συμφέροντα του κλαμπ του ευρώ.

Το «κλαμπ» αυτό εμφανίζεται δημοκρατικό και νεοφιλελεύθερο, αλλά πάνω από όλα πατριωτικό - όπως αγωνίζεται καθημερινά να το εμφανίσει ο κ. Σαμαράς και η διαπλοκή που τον υποστηρίζει. Εδώ πλέον το πολιτικό χαρμάνι γίνεται εμπρηστικό. Ενώ μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, γύρω από το ανάκτορο - έτσι ώστε  να μην έρθει η «δραχμή», ο μισητός εχθρός του λαού, στα πράγματα - κατασκευάζεται μια ολοκληρωτική ιδεοαντίληψη, σύμφωνα με την οποία κάθε θυσία του λαού είναι απαραίτητη για να σωθεί η Πατρίς, η οποία ταυτίζεται με το Ευρώ. «Ευρώ, θρησκεία και ας πτωχεύσει η οικογένεια», είναι το σύνθημα της πολιτικής μας ηγεσίας. Και τούτο, να με συμπαθείτε, αποκαλείται φασιστική προσέγγιση που απαντάται αποκλειστικά σε ολοκληρωτικά καθεστώτα δεξιάς ή αριστερής νομιμοποίησης.

Φίλοι, η Ελλάδα μέσω της επιχείρησης νεοφιλελευθεροποίησης του κράτους με την στρατηγική «σοκ και δέος» της τρόικας, καταλήγει σε ένα φασιστικής εμπνεύσεως ευρωπροτεκτοράτο. Αυτό είναι το συμπέρασμα από την επίσκεψή μου στο κλαμπ του ευρώ. Χρειαζόταν αυτή η επίσκεψη για να επιβεβαιώσω τούτη την αντίληψη, που ήδη έχω μοιραστεί μαζί σας; Χρειαζόταν, καθώς έμαθα μια λεπτομέρεια που αγνοούσα. Αυτή συνδέει το «λεφτά υπάρχουν» με το «[δ]εν μας αρέσει να εξαρτόμαστε καθόλου από δανεικά […] Η Ελλάδα έχει φυσικούς πόρους, έχει τεράστια αναξιοποίητα, δυστυχώς, συγκριτικά πλεονεκτήματα, έχει σημαντική, αλλά μέχρι τώρα αδρανή, δημόσια περιουσία και πάνω απ΄ όλα έχει δυναμικούς και μορφωμένους ανθρώπους. Υπάρχουν, λοιπόν, οι προϋποθέσεις της επιτυχίας. Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια ευκαιρία για ανάπτυξη και πιστεύουμε απόλυτα ότι, αν το πετύχουμε, αυτό θα σηματοδοτήσει και τη δύναμη της ίδιας της Ευρώπης» [Α. Σαμαράς]. Η «λεπτομέρεια» αυτή συνδέει γραμμικά τον Γ. Παπανδρεόυ με τον Α. Σαμαρά και έτσι ολοκληρώνεται το «έργο» της σύγχρονης ελληνικής πτώχευσης!

Την επόμενη περίοδο θα εστιάσω σε αυτή την «λεπτομέρεια», για να δείξω πώς το καθεστώς στην Ελλάδα, με την καθοδήγηση του κλαμπ του ευρώ σκοπεύει να παράγει χρήμα, διαμοιράζοντας τον παραγόμενο πλούτο της χώρα (το 70% περίπου της παραγομένης υπεραξίας) στους πάτρωνές του, αφού πρώτα κάνει στάχτη την ελληνική οικονομία και ισοπεδώσει την κοινωνία. Πώς δηλαδή θα αλλάξει το μοντέλο της εξάρτησης της χώρας και της χειραγώγησης του ελληνικού λαού. Όχι πλέον δια του ελέγχου του χρέους, αλλά δια ενός «νέου», καινοτόμου μηχανισμού υποτίμησης των αξιών, που δεν θα επηρεάζεται σημαντικά (ανοδικά) από την εξωτερική ζήτηση. Το «νέο» το έβαλα σε εισαγωγικά, καθώς παρόμοιο μηχανισμό έχουμε συναντήσει σε άλλες χώρες υπό καθεστώς διεθνούς πατρωνίας, ολιγαρχίας και ολοκληρωτισμού - και μια φορά στην σύγχρονη ιστορία ως προσπάθεια της τοπικής ελίτ να αποφύγει την αποσταθεροποίηση σε καιρό διεθνούς σύγκρουσης (Τουρκία).

πηγή:άγιος

στην "πτέρυγα Ελλάς"

Η Ελλάδα φυλακισμένη στο Ευρώ…

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Θέλουμε την Ελλάδα στο Ευρώ», δηλώνουν οι κυβερνήσεις του νέου, μεταμοντέρνου άξονα (Γερμανίας- Γαλλίας) και αγαλλιάζει η ψυχή του κάθε διαπλεκόμενου στην χώρα μας - όπως και της πελατείας τους, ασφαλώς.

Αλίμονο και να μην την θέλανε! Δεν άλλαξε τίποτε από την ημέρα που άνοιξαν οι πύλες της φυλακής του Ευρώ για τους ευρωπαϊκούς λαούς! Σταθερότητα γερμανικού τύπου δεν θέλεις ανυπάκουε, δευτεροκλασάτε Ευρωπαίε της περιφέρειας; Πλήρωσε με πολιτική αστάθεια, λιτότητα, ανεργία, στενότητα ανάπτυξης, υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους και κοινωνικό εξανδραποδισμό. Αυτό το είδος σταθερότητας προσφέρει ο αντιπληθωριστικός νεοφιλελευθερισμός του Μεταμοντέρνου (μας) Άξονα στην Ευρώπη του Ευρώ! Όσο περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί ενταχθούν στην φυλακή του Ευρώ τόσο καλύτερα για το πιστωτικό σύστημα και τόσο χειρότερα για την διοίκηση της φυλακής: δυσκολεύουν τα πράγματα, ως προς τον εναρμονισμό των κινήσεων, για την γερμανική, οικονομική μορφή πολιτικής ηγεμονίας.

Θεωρητικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα κερδίζει από το μπες-βγες (ή ακριβέστερα τον σχετικό κίνδυνο/απειλή), ενώ για τους ανθρωποφύλακες Γερμανούς και την κεντροευρωπαϊκή ελίτ, που αναζητεί φτηνό χρήμα και σταθερότητα μέσα από το σύρμα, τα «μπες-βγες» δεν είναι καλό πράγμα μακροχρονίως. Πλην του ότι μειώνεται η εμπιστοσύνη προς την ευρωπαϊκή διοίκηση (Γερμανία), κλονίζονται και οι θεσμοί της φυλακής και αναρχοποιείται το καθεστώς οικονομικής τάξης και ασφάλειας της. Είναι ζωτικό λοιπόν ζήτημα για τον Ευρωπαϊκό Μεταμοντέρνο Άξονα [ΕΜΑ, θα σημειώνω από εδώ και εμπρός] σιγά- σιγά να διαλυθούν τα σύννεφα σε ότι αφορά στην παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Να διαλυθούν στα κέντρα των αποφάσεων της Ευρώπης, αλλά να πυκνώσουν εικονικά  πάνω από το ελληνικό κοινοβούλιο και τον απίθανα παραπληροφορημένο, φυλακισμένο ελληνικό λαό!

Ο Έλληνας – όπως και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί - θα πρέπει να αισθάνεται ότι ο εγκλεισμός του αποτελεί είδος προνομίου το οποίο θα πρέπει να αγωνίζεται διαρκώς για να μην χάσει, μειώνοντας ολοένα και περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημά του ή σβήνοντας στην κλίνη/κλουβί της ανεργίας. Αν τα πράγματα (η τάξη και οργάνωση) ξεφύγουν εντός της φυλακής και μια πτέρυγα το ρίξει στο σορολόπ, τότε η τιμωρία αποκατάστασης της ασφαλείας του Ευρώ θα είναι αυστηρή: εσωτερική υποτίμηση (λευκό κελί για την κοινωνία) μέχρις πλήρους συμμορφώσεως. Το «θα» δεν αποτελεί υπόθεση, ούτε «υπόσχεση/απειλή», αλλά ζώσα πραγματικότητα στην «πτέρυγα Ελλάς» της φυλακής του ΕΜΑ. Παράδειγμα τιμωρίας και συμόρφωσης για τις υπόλοιπες πτέρυγες της Ευρωφυλακής.

Έχω υποσχεθεί κυνικότητα στην αφήγηση, φίλε αναγνώστη, για να καταλάβεις τι εννοούσα τόσο καιρό όταν με πολιτικοοικονομική, δομική κριτική ανάλυση (σου) έλεγα πως το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» του καθεστώτος αποτελούσε τον απόλυτο γκεμπελισμό. Η κρίση απέκτησε μια καινοτόμο μεθοδολογία, για να μην σε αφήσει ποτέ να βγεις από το Ευρώ. Ούτε καν να χρησιμοποιήσεις εσύ (η κυβέρνηση σου δηλαδή) αυτή την απειλή ως στοιχείο διαπραγμάτευσης. Μετά την πρώτη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους (έπεται και άλλη ή άλλες για την ακρίβεια), η υπόθεση «δραχμή» ακυρώθηκε και στην θέση της ανέτειλε η υπόθεση «δραχμοποίηση της εσωτερικής αγοράς εντός της φυλακής του Ευρώ». Νομίζω ότι αυτή την προοπτική την έχω εξηγήσει με σαφήνεια σε προηγούμενα σημειώματά μου, αφού πρώτα σε ενημέρωσα πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες περίπου για το σχέδιο «διπλού νομισματικού». Τώρα απλώς το σχέδιο αποκτά προγραμματικά χαρακτηριστικά από στρατηγικά που είχε προηγουμένως. Και αυτό θα λάβει σάρκα και οστά μετά την υπερψήφιση στο ελληνικό κοινοβούλιο των νέων Μέτρων Εσωτερικής Υποτίμησης (τα δις ευρώ, εδώ χάνουν το νόημα τους!) για την επόμενη περίοδο, την ρευστοποίηση με διαδικασίες εξπρές της δημόσιας περιουσίας και την νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους που θα παρουσιαστεί ως δώρο της διοίκησης της φυλακής του ΕΜΑ, προς την ελληνική διαπλοκή και τον Μεγάλο κυβερνητικό Συνασπισμό της, αλλά και δώρο της τελευταίας (θρίαμβος, με άλλα λόγια) προς την ταλαίπωρη κοινωνία.

Μετά από αυτά η δραπέτευση από την φυλακή του Ευρώ, θα πρέπει να θεωρείται αυτοκτονική πράξη από επαναστατική που ήταν μέχρι σήμερα και από πολιτική κίνηση που ήταν στην αρχή της κρίσης: την εποχή που έκανα προτάσεις κυβερνητικών ελιγμών για παραμονή στο Ευρώ υπό άλλο ασφαλώς θεσμικό καθεστώς, το οποίο θα διασφάλιζε αν μη τι άλλο την ισότητα μεταξύ των φυλακισμένων, την σχετική ευημερία τους και τους κανόνες οικονομικής υγιεινής, ή θα οδηγούσε στην απόλυτη αναθεώρηση της ΕΕ και στην συντεταγμένη  επιστροφή σε εθνικά νομισματικά συστήματα υπό το συγκυριακό σοκ και δέος των πιστωτών.

Η παραμονή στην φυλακή του ευρώ δίχως εσωτερική υποτίμηση - σύμφωνα με την δική μου πρόταση στην αρχή της κρίσης - ήταν μια μετριοπαθής στρατηγική, όπως με ειλικρίνεια την όριζα. Η επιστροφή σε εθνικό νομισματικό σύστημα μετά την αποβολή (πρόστυχη έξοδο, θα την αποκαλούσα ορθότερα) από την χρηματαγορά,  αποτελούσε προφανώς μια ορθολογική πράξη χειραφέτησης, η οποία ωστόσο δεν εννοείτο δίχως αποζημίωση από τους θεσμούς του ΕΜΑ, δίχως εθνικοποίηση του κορμού του τραπεζικού μας τομέα, καθώς και μείζονες πολιτικές μεταβολές σοσιαλιστικού χαρακτήρα με κριτήριο τον εκδημοκρατισμό και την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου και του κοινωνικού μοντέλου της χώρας. Αυτά, δίχως ίχνος ιδεολογικής απόχρωσης. Απλώς και μόνον βάζοντας κάτω την επιστημονική/ιστορική εμπειρία της ανθρωπότητας, στο βαθμό που αποτελώ φορέα της.

Όμως, αυτή την ώρα όλη ετούτη η συζήτηση αποτελεί «ιστορική» διήγηση και τίποτε άλλο. Οι επιλογές του καθεστώτος και η γενικότερη πολιτική (και εκλογική ασφαλώς) συμπεριφορά των, φυλακισμένων στο Ευρώ, Ελλήνων, έθεσε πολιτικά / διαπραγματευτικά εργαλεία και στρατηγικές πολιτικοοικονομικής χειραφέτησης εκτός πραγματικότητας. Ο δρόμος που έβγαζε σιγά-σιγά εκτός πραγματικότητας την δική μου προσέγγιση σε επίπεδο κυβερνητικών προτάσεων, οδηγούσε την Ελληνική κοινωνία σε πιο σφιχτά και πιο ισχυρά δεσμά, που σφυρηλατούσε ο ΕΜΑ σε ανταγωνιστική συνεργασία με το χρηματοπιστωτικό λόμπι και με εφαρμοστή/δεσμοφύλακα το καθεστώς της διαπλοκής και την κυρίαρχη κομματική του έκφραση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ). Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τα δύο τρίτα της κοινωνίας.

Και τώρα τι γίνεται; Να σου πω: Να σπάσεις/σπάσουμε τα σίδερα της φυλακής και τις αλυσίδες, δεν το βλέπω! Να ανατραπεί η στρατηγική της εμβάθυνσης και διεύρυνσης της εσωτερικής υποτίμησης, επίσης είναι, υπό τις σημερινές διεθνείς πολίτικες συνθήκες, απίθανο. Να βγούμε δηλαδή από την φυλακή με ίδιες, όπως λέμε, δυνάμεις, δεν το βλέπω! Να μας βγάλουν άλλοι, επίσης δεν βλέπω ποιον από αυτούς θα ωφελούσε τελικά. Άρα, τι απομένει; Δυο πράγματα σε συνδυασμό: Να υπάρξει η μικρότερη δυνατή πολιτική νομιμοποίηση του καθεστώτος «του φυλακισμένου εντός του ευρώ», και να οργανωθεί ένα πανευρωπαϊκό κίνημα απελευθέρωσης από τον γερμανικό νεοφιλελευθερισμό και ηγεμονισμό, ο οποίος συνεργάζεται σε ανταγωνιστικό πάντα επίπεδο με τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό, του οποίου ηγούνται περισσότερο σήμερα τυπικώς παρά ουσιαστικώς οι ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποφευχθεί η διαμόρφωση συνθηκών που θα ενισχύουν το λεγόμενο «σύνδρομο της Στοκχόλμης» ως προς τον Έλληνα φυλακισμένο. Να μην περάσει δηλαδή το επικοινωνιακό στρατήγημα της διαπλοκής. Στο βαθμό που αποτύχουν να κάνουν τον λαό να αποδεχθεί την εχθρική πράξη της εσωτερικής υποτίμησης, ως σωτήρια λύση σε συνδυασμό αύριο με ένα «διπλό νομισματικό», θα υπάρχει ελπίδα η διάθεση για εξέγερση να οδηγήσει σε οργανωμένη πολιτική μεταβολή, που θα ταρακουνήσει τους χρηματιστές/τραπεζίτες και τον ΕΜΑ.

Η πιθανότητα οι Έλληνες φυλακισμένοι να εξεγερθούν φέρνοντας στα πράγματα αριστερές δυνάμεις, είτε καλό θα να κάνει σήμερα στον ελληνικό λαό, είτε κακό. Το κακό θα ήταν οι τρομοκρατημένη πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη να οδηγήσει έμμεσα ή ακόμη και άμεσα σε κάποια μορφή  πραξικοπήματος και σε εγκαθίδρυση στρατοκρατικού καθεστώτος με ή δίχως κοινοβουλευτικό μανδύα. Εδώ θέλει τεράστια προσοχή και καλή οργάνωση του αγώνα. Οι εξαλλοσύνες και οι «επαναστατικοφανείς» ακτιβισμοί, κραυγές, ασυναρτησίες και επιπολαιότητες θα «αποζημιωθούν» με καθεστωτικές προβοκάτσιες, όπως ιστορικά επιβεβαιώνεται. Αυτό το Φθινόπωρο απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή καί μέσα στα κελιά καί στους κοινόχρηστους χώρους, αλλά και γύρω από το σύρμα!

πηγή: άγιος

"καλές" και κακές ειδήσεις

image from ihatepeacocks

Ανάμεσα στις καλές και κακές ειδήσεις για την οικονομία

στις 10.8.12

Του Δημήτρη Α.Γιαννακόπουλου *

Όπως θα γνωρίζετε, η μεγαλύτερη αμαρτία των ελληνικών κυβερνήσεων είναι οι πλασματικοί προϋπολογισμοί. Αν οι προϋπολογισμοί δεν αστοχούσαν τόσο πολύ η χώρα δεν θα πτώχευε. Αν οι τράπεζες δεν βασίζονταν σε πλαστούς/υπερβατικούς προϋπολογισμούς της εθνικής μας οικονομίας, θα είχαν τουλάχιστον αξιοπιστία, ενώ τώρα δεν έχουν.

Αναξιόπιστο στις οικονομικές του εκτιμήσεις κράτος σημαίνει και αναξιόπιστες τράπεζες. Αποτυχία στην επίτευξη των στόχων του μνημονίου, σημαίνει ότι πέφτει έξω ο προϋπολογισμός και έξω όχι απλώς οι εκτιμήσεις των τραπεζών, αλλά το ίδιο το πρόγραμμα εξυγίανσής τους. Άρα, είναι ζήτημα «ζωής και θανάτου» για τον τραπεζίτη η επιτυχία του προϋπολογισμού, δηλαδή η επιτυχής κάλυψη των αντιλαϊκών προφανώς στόχων του μνημονίου (η εσωτερική υποτίμηση είναι η πλέον αντιλαϊκή οικονομική στρατηγική, ασφαλώς) πάση θυσία για το κοινωνικό σύνολο. Στην πραγματικότητα όμως ο τραπεζίτης ενδιαφέρεται για την διαδικασία και όχι τον στόχο. Τον ενδιαφέρει να φαίνεται ότι πάει καλά η εφαρμογή του προϋπολογισμού. Αυτό ιδιαίτερα σήμερα που ο τραπεζίτης (μας) βρίσκεται στην φάση ανακεφαλαιοποίησης και συγκέντρωσης. Η διαδικασία του προϋπολογισμού και όχι ο στόχος του είναι στην πραγματικότητα ζήτημα «ζωής και θανάτου» για την ευδοκίμηση του τραπεζίτη.   

Όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά, αν και όχι απολύτως σεβαστά, στο βαθμό που η οικονομική σφαίρα θεωρείται από τους ίδιους α-πολιτική και αντικειμενική. Το να βγαίνει όμως η διαπλοκή και να ωρύεται πως οίκοι αξιολόγησης της οικονομικής συμπεριφοράς κρατών βάζουν τρικλοποδιά στη χώρα , δηλαδή στη κυβέρνηση, καθώς τούτοι εκτιμούν ότι ο προϋπολογισμός πάλι θα αποδειχθεί μαγική εικόνα, πάει πολύ. Προδήλως οι «οίκοι αξιόλογης» κάνουν πολιτική, όπως ακριβώς και οι τραπεζίτες στην Ελλάδα και παντού τοπικά, παρότι δεν το ομολογούν, μόνον που αυτή είναι άλλου επίπεδου. Οι «οίκοι» κάνουν διεθνή οικονομική πολιτική, ενώ οι τραπεζίτες (μας) «εθνική» πολιτική, δηλαδή εθνικό πολιτικοοικονομικό μάρκετινγκ.  Τα δύο αυτά επίπεδα δεν βρίσκονται σε αρμονική ταλάντωση σήμερα εξαιτίας της κρίσης. Και η αναπαράσταση των οικονομικών μεγεθών στο ένα θίγει/προσβάλει την αναπαράσταση στο άλλο.

Έτσι οι «οίκοι» - στην S&P's αναφέρομαι - υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί η ομελέτα της τρόικας, διότι η κυβέρνηση όχι μόνον δεν σπάει τα αυγά που υποσχέθηκε και προϋπολόγισε, αλλά επιπλέον ισχυρίζονται ότι δεν εκτιμήθηκε ορθά η ικανότητα ωοτοκίας της κότας στο πλαίσιο της συνταγής του μνημονίου. Από την άλλη, η πάντα φιλότιμη στην πολιτική/κυβερνητική επικοινωνία Alpha Bank, εκφράζει την βεβαιότητά της ότι « τα επιτυχή αποτελέσματα της δημοσιονομικής διαχείρισης στο δύσκολο πρώτο εξάμηνο του 2012 εγγυώνται και την ομαλή υλοποίηση των στόχων στο δεύτερο εξάμηνο του τρέχοντος έτους για τον απλούστατο λόγο επειδή ήδη εφαρμόζονται τα δημοσιονομικά μέτρα που έχουν θεσπιστεί». Μέχρι τώρα δηλαδή και αυγά υπάρχουν και σπάνε στην ώρα τους και άρα όπως παρατηρούν οι εμπειρογνώμονες της «Alpha» στο εβδομαδιαίο δελτίο τους, που αποτελεί το ευαγγέλιο της διαπλοκής « η ικανοποιητική εκτέλεση του φετινού προϋπολογισμού […], οδηγεί σε ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα απ' αυτά που μεταφέρουν οι ξένοι εμπειρογνώμονες [που] επιχειρούν κατά την πάγια τακτική τους να διαμορφώσουν τετελεσμένα». Να χαλάσουν δηλαδή τις δουλειές και μεθοδεύσεις του τραπεζίτη (μας), που κερδίζει μέσω των θετικών ειδήσεων της συγκυρίας και των πρόσχαρων εντυπώσεων της στιγμής - τώρα μάλιστα που βιώνουμε το σκανδαλώδες πάρτυ αναδιάρθρωσης του τραπεζικού τομέα, που ξεκίνησε με την υπόθεση της «Αγροτικής-Πειραιώς»    .

Δυστυχώς, όμως για τον τραπεζίτη (μας) η ιστορία είναι εναντίον του. Πάντα οι προϋπολογισμοί εμφανίζονται αρχικά να εκτελούνται αποτελεσματικά, αλλά στο τέλος στραβώνει η υπόθεση, καθώς «το κλίμα χάλασε», «η διοίκηση απέτυχε να πράξει τα δέοντα» κλπ. Δεν φταίει ασφαλώς ο τραπεζίτης, ούτε οι οικονομολόγοι του, η παλιοζωή των πολιτικών κοινωνιών φταίει. ΕΑΝ οι πρόνοιες του προϋπολογισμού ετύγχαναν σεβασμού, τότε και ο προϋπολογισμός θα εκπληρωνόταν!! Δεν υπάρχει λάθος προϋπολογισμός, υπάρχει λάθος εκτέλεση, σου λένε οι ρεαλιστές του χρηματοπιστωτικού και άρα δεν υπάρχει περίπτωση οι ίδιοι να κάνουν λάθος, αν και ποτέ δεν εκτίμησαν σωστά από την αρχή, καθώς ποτέ δεν θα εμφανιζόταν προς τα έξω το «κακό» σενάριο! Οι τράπεζες «παίζουν» με το καλύτερο δυνατό σενάριο, αν και αυτό δεν μοιάζει και πολύ… ρεαλιστικό! Δεν έχει όμως σημασία. Η καλή είδηση πάντα εξαργυρώνεται καλά στην συγκυρία. Έργο των τραπεζιτών είναι η «καλή είδηση» προς τον φορολογούμενο και τον μικροεπενδυτή, και συνεπώς προς ολόκληρη την κοινωνία. Αυτήν την «καλή είδηση» πληρώνει συνήθως ακριβά ο πολίτης, αλλά μέχρι να καταλάβει τι έπαθε θα έρθει η επόμενη καλή είδηση για να τον αποζημιώσει. Ο πτωχευμένος μικροεπενδυτής αποζημιώνεται επίσης με καλές οικονομικές ειδήσεις, όπως και ο φτωχοποιούμενος λαός με εθνικούς/κυβερνητικούς θριάμβους στις Συνόδους Κορυφής, που εμπεριέχουν ασφαλώς καλά οικονομικά νέα.  

Αντίθετα, οι «οίκοι αξιολόγησης» βγάζουν λεφτά και ενδυναμώνουν το κύρος τους με «κακές ειδήσεις», οι οποίες στην πραγματικότητα συνδέονται με το ίδιο ΕΑΝ του τραπεζίτη μας, με την ίδια δομή υπόθεσης, αλλά με αρνητικό πρόσημο. Αυτές οι «κακές ειδήσεις» εμφανίζονται να προστατεύουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ οι «καλές ειδήσεις» του τραπεζίτη (μας) εμφανίζονται να υπερασπίζονται την εθνική οικονομία. Στην πραγματικότητα το μόνο που προστατεύουν είναι τον μηχανισμό κερδοσκοπίας, που δομείται μεταξύ «καλών» και «κακών» ειδήσεων/εκτιμήσεων. Στην ουσία οι «οίκοι» λένε, στην περίπτωσή μας,  «δεν βγαίνουν τα νούμερα». Ενώ οι τραπεζίτες ισχυρίζονται ότι θα βγουν αν σπάσουν όλα τα αυγά μέχρι το τέλος.

Και στο σημείο αυτό εμφανίζεται στη σκηνή ο (αρμόδιος) για την ομελέτα υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρας: «τα νούμερα δεν βγαίνουν αν δεν σπάσουμε αυγά», δηλώνει και εξηγείται. «Όπως έχουν τα πράγματα δεν γίνεται να μην θιγούν μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα και δεν μειωθεί το προσωπικό στον ευρύτερο δημόσιο τομέα», δηλώνει στο «Βήμα» ο αρμόδιος. Στην ουσία ο υπουργός  αυτοπαρουσιάζεται στη μέση των «κακών» και των «καλών» ειδήσεων/προθέσεων/εντυπώσεων. Σε απειλεί με την εκτίμηση των «οίκων», ενώ σε παρηγορεί με τις προϋποθέσεις/προοπτική των «καλών ειδήσεων» του τραπεζίτη, που όμως αποτελούν κακές ειδήσεις για το εισόδημα και την ευημερία σου, μπορεί και για την ίδια σου τη ζωή αυτή καθ’ εαυτήν (η ανεργία από τον Οκτώβριο ξεπερνά το δημοκρατικά διαχειρίσιμο μέγεθος σύμφωνα με την θεωρία).

Κάπως έτσι μεταξύ «κακών ειδήσεων», αμφισβήτησης του προϋπολογισμού και «καλών ειδήσεων», εγγύησης του προϋπολογισμού από παράγοντες της χρηματαγοράς και όχι του κράτους ασφαλώς χάνεται η ουσία της ομελέτας.

Αν δεν καταστραφεί το ελληνικό κράτος με την έννοια της κοινωνίας και της αγοράς, δεν επαναδομείται η οικονομία στη βάση του Ευρώ, σου λένε καί οι δύο: «οίκοι» και τραπεζίτης. Πρόσεχε, η ύφεση σού τσακίζει τον προϋπολογισμό και θα αστοχήσεις, λένε στους κυβερνώντες οι πρώτοι. Κράτα γερά και σπάσε όλα τα αυγά και μην φοβάσαι την ύφεση, αν εξαφανίσεις το έλλειμμα. Αυτό θα μειώσει το χρέος, λέει ο δυστυχής τραπεζίτης, παραγνωρίζοντας (ηθελημένα ασφαλώς, αν δεν είναι ηλίθιος) ότι η ύφεση κάνει το χρέος μη-διαχειρίσιμο, ενώ από κοινού  ανατροφοδοτούν το  έλλειμμα.

Αυτή είναι, με μια κουβέντα, η εικόνα της «καταστροφής», που οδηγεί σε διευθετήσεις άλλου τύπου για τον επόμενο προϋπολογισμό, που προσδοκά να  συντάξει ο τραπεζίτης, αλλά δεν τον αφήνει η τρόικα καθώς τον θεωρεί (τον τραπεζίτη μας) θεμελιώδες τμήμα της κρίσης. Και η κυβέρνηση με ποιόν είναι τελικά; Μα, καί με τον τραπεζίτη καί με το χρηματοπιστωτικό λόμπυ γενικώς. Καί με την «καλή είδηση» καί με την «κακή είδηση». Ταλαντεύεται συνήθως άκομψα ακριβώς στη μέση. Ανάμεσα στις δύο ειδήσεις - όπως έχω εξηγήσει σε προηγούμενα σημειώματά μου -  βρίσκεται το διπλό νομισματικό. Αυτό είναι η άκρη της μέσης ενός προγράμματος που δεν βγαίνει, λόγω υπέρμετρης εσωτερικής υποτίμησης και καθυστέρησης στις νεοφιλελεύθερες διαρθρωτικές αλλαγές, που επιμήκυναν δολοφονικά την ύφεση. Αυτό το πρόγραμμα της τρόικας ήταν για «μπαμ και κάτω στον λαό», αν θέλαμε ασφαλή παραμονή στο ευρώ, που θα μπορούσε να κατέληγε και σε δραχμή, αν ο κόσμος εξεγείρετο μαζικά και φυσιολογικά!

Γερμανοί και χρηματιστές μέτρησαν τον κίνδυνο και δεν ρίσκαραν. Προτίμησαν να αποτύχει ξανά το ΔΝΤ, παρά να μπλέξουν σε πιθανή περιπέτεια που θα οδηγούσε σε σύγκρουση ενδο-ευρωατλαντική, από συγκαλυμμένη διένεξη σήμερα. Αποτυχία του ΔΝΤ σημαίνει αστοχία προϋπολογισμών, όπως θα καταλήξει να σου πει στο τέλος ο τραπεζίτης. Αντίθετα ο «οίκος» θα ισχυριστεί ότι η αστοχία του προϋπολογισμού οδήγησε στην αποτυχία του ΔΝΤ. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Μάλλον η «αλεπού» το αίνιγμα, όπως και το παρόμοιο «ευρώ ή δραχμή», με το οποίο η διαπλοκή έκανε προεκλογική εκστρατεία, έχοντας τον «αντικειμενικό» τραπεζίτη στο πλάι της ως επικοινωνιακό μηχανισμό! Θυμάστε την πολιτική/κομματική του παρέμβαση, μέσω της οποίας απειλούσε ότι θα πάμε κατευθείαν στην δραχμή, αν τολμούσαμε να ακυρώσουμε το μνημόνιο; Θυμάστε την τρομοκρατική ανάλυση περί δραχμής; 

Με την δραχμή μας απείλησε ο περίγελος τραπεζίτης, όπως και με την αναδιάρθρωση πριν αυτή πραγματοποιηθεί, όμως για το διπλό νομισματικό δεν είπε κουβέντα! Ήταν πρόωρο να υποστηρίξει «καλές ειδήσεις» μέσω αυτού! Καθόλου πρόωρο όμως να καταλάβει ότι ασχημονούσε τυχοδιωκτικά απέναντι στην ελληνική κοινωνία, αναφερόμενος (εκβιάζοντας την ψήφο) στον κίνδυνο της δραχμής, από τη στιγμή που ήξερε ότι μετά το PSI και την δανειακή σύμβαση είχε αποκλειστεί ουσιαστικά η πλήρης έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ και άρα η υιοθέτηση της δραχμής ως εθνικό νομισματικό μέσο με την πλήρη σημασία του. Η Ελλάδα έχασε την δυνατότητα δραχμοποίησης του χρέους της, όπως και την κυριαρχία της πάνω σε αυτό. Άρα μόνον μια επαναστατική κυβέρνηση θα μπορούσε να φέρει την δραχμή και τέτοια δεν υποστήριξε κανείς, εκτός ίσως, σε μάλλον ιδεολογική και όχι πολιτική βάση, το ΚΚΕ και μικρότερες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις. Επαναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης/μνημονίου – όπως υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι της αντιπολίτευσης - δεν σήμαινε αντιστροφή της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Αυτή η υπόθεση είχε λήξει και ήταν ύπουλη και ελεεινή απόφαση/μεθόδευση της διαπλοκής και των πολιτικών ηγεσιών  ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. 

Επιστροφή στην δραχμή είχε αποκλειστεί λοιπόν πριν από τις εκλογές, αλλά δυστυχώς όταν το υποστηρίζαμε δεν γινόμαστε «κατανοητοί», εξαιτίας της υπερβολικής δόσης προπαγάνδας και άλλων μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Το μόνο που θα έκρινε ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων μετά τις εκλογές ήταν «η παραμονή στο Ευρώ ή εφαρμογή διπλού νομισματικού», όπως έγραφα. Παραμονή στο ευρώ θα μπορούσες να έχεις με δύο τρόπους: (1) ή εκβιάζοντας επαναστατική ανατροπή των σχέσεων μας με την Ευρωζώνη, αν δεν υπάρξει άλλου τύπου μνημόνιο, δίχως επιπλέον εσωτερική υποτίμηση, το οποίο θα κατέτειναν στην αναστολή της εξυπηρέτησης του χρέους για ένα σημαντικό διάστημα και τροφοδότηση αναπτυξιακών πολιτικών, ή (2) θεσμική αναθεώρηση της Ευρωζώνης με μηχανισμό διαχείρισης συλλογικά του δημοσίου χρέους της – στη περίπτωση αυτή η Ελλάδα θα έπαυε να αποτελεί εξαίρεση. Σε άλλη περίπτωση θα πήγαινες σε διπλό νομισματικό, στο βαθμό που αποτύγχανε το παρόν πρόγραμμα της τρόικας, δηλαδή, στενότερα, ο προϋπολογισμός.

Άρα, σήμερα ο «οίκος» δείχνει διπλό νομισματικό, ενώ ο τραπεζίτης επιμένει ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ, όπως ακριβώς επέμενε ότι δεν υπάρχει ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, πριν αυτή πραγματοποιηθεί (σε πρώτη φάση) -με την υποστήριξη του στο τέλος. Στην πραγματικότητα όμως έτσι ο τραπεζίτης νομιμοποιεί την θέση του στο ευρώ και ας «δραχμοποιηθεί» - αυτό δεν σημαίνει εισαγωγή της δραχμής –  η αγορά, τουλάχιστον μέρος της και οι απολαβές από την εργασία όπως και οι εσωτερικές πληρωμές του κράτους. Όπως ακριβώς με την προηγούμενη (αποτυχημένη ως εκτίμηση) αφήγησή του, νομιμοποιούσε την ανακεφαλαίωσή-(του) με το χρήμα των φορολογουμένων και την διοίκηση στα χέρια του. Να, γιατί σήμερα εμφανίζεται κυβερνητικώτερος της κυβέρνησης. Να, γιατί επιτίθεται στον «οίκο». Όχι, επειδή πιστεύει στην «καλή είδηση» που εμπορεύεται, αλλά επειδή δεν θέλει να σκάσει η βόμβα του διπλού νομισματικού πρόωρα και χαλάσει την διαδικασία ρευστοποίησης του ενεργητικού του δημοσίου και την δική του εικόνα ως αναπτυξιακής δύναμης με τα ευρώ του φορολογούμενου!

Μόνον που αν του έκανε την χάρη ο «οίκος» θα χάλαγε καί την όποια εναπομείνασα φήμη του καί το παιχνίδι των χρηματιστών στο πλαίσιο πίεσης της γερμανικής κυβέρνησης. Άλλο το παιχνίδι του τραπεζίτη, άλλο του «οίκου», αλλά επί της ελληνικής κρίσης τα παιχνίδια αυτά μπερδεύονται και προκαλούνται ενοχλήσεις στους παίχτες, με την κυβέρνηση αυτή τη φορά να κάνει το κοροΐδο και τον λαό να είναι το κοροΐδο. Μεταξύ «καλών» και «κακών» ειδήσεων, χάνεται η εικόνα της πραγματικής οικονομίας. Αν βγεις έξω από το γραφείο παραγωγής (καταναλωτικών) ειδήσεων θα φρίξεις από την κατάντια της παραγωγής στον τόπο μας. Τότε θα καταλάβεις ότι οι «καλές» και οι «κακές» ειδήσεις δεν έχουν σημασία πλέον για εσένα Έλληνα συμπατριώτη. Τότε, και μόνον τότε, θα αρχίσεις να παράγεις δικές σου ειδήσεις, συλλογικές ειδήσεις, κοινωνικές ειδήσεις – ούτε καλές, ούτε κακές, αλλά «αναγεννησιακές», παραγωγικές, κοινωνικά δημιουργικές, απελευθερωτικές, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ. Περιμένω νέα σου...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.   

πηγή: activistika

υπότιμη εταίρα

 

Αν το μνημόνιο είναι η απάντηση, τότε ποια είναι η ερώτηση;

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Ένα οικονομικό Ευθυμογράφημα σαν Μποζογράφημα
από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο

Το μνημόνιο είναι η απάντηση στην ελληνική κρίση, ισχυρίζονται ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Η απάντηση αυτή επιδέχεται αλλαγές στην έκφραση, στην διατύπωση της πολιτικής δράσης και στο timing εφαρμογής των προνοιών, αλλά όχι αλλαγές στην ουσία (κατεύθυνση/στόχο) της πολιτικής.

Αν όμως το μνημόνιο είναι η απάντηση, τότε ποια είναι η ερώτηση;

Η ερώτηση είναι: «λεφτά υπάρχουν»;

Με το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση δηλαδή, το καθεστώς της μεταπολίτευσης του 1974 επιχειρεί να απαντήσει στην υπόθεση που με βεβαιότητα εκστόμισε ο Γιώργος Παπανδρέου: «λεφτά υπάρχουν»!

Κοιτάξτε, το ευρώ είναι σαν το μποζόνιο του Χιγκς. Λειτουργεί στην αγορά ως σωματίδιο που αντιστοιχεί στο πεδίο του Χιγκς, το οποίο προσδίδει αξία στην ύλη (οποιασδήποτε μορφής) κατά την συναλλαγή. Είναι και αυτό στοιχειώδες σωματίδιο, δηλαδή δεν έχει σοβαρή εσωτερική δομή και δεν αποτελείται μέχρι σήμερα από άλλα, συστατικά σωματίδια. Η πολιτική φύση του ευρώ το καθιστά εξαιρετικά ασταθές, αν και μέχρι σήμερα εμφανίζεται εξαιρετικά σταθερό εξαιτίας της σχετικής ισχύος του, που οφείλεται στον αντιπληθωριστικό χαρακτήρα της Ευρωζώνης και σε άλλους παράγοντες που ορίζουν τον διεθνή ανταγωνισμό. Στο βαθμό που χάσει πολιτική ισχύ θα απολέσει μέρος της σταθερότητάς του και τότε θα δώσει άλλα υποατομικά σωματίδια (εθνικά-ευρώ).

Αν και διαδίδεται ευρέως ότι το θεσμικό σύστημα που προσδιορίζει την συμπεριφορά του ευρώ δίνει στα λεφτά σου αξία, αυτό δεν είναι σωστό. Την αξία την δίνει, όπως πάντα, η σχέση ζήτησης και προσφοράς στην αγορά και μάλιστα στιγμιαία κατά την συναλλαγή και το παζάρι (διαπραγμάτευση με όρους ισχύος, ανισότητας), όπως την μάζα δίνει το πεδίο του Χιγκς, το οποίο δεν την δημιουργεί εκ του μηδενός αλλά την εμπεριέχει από πριν ως ενέργεια. Εδώ είναι το κόλπο, η ενέργεια που εμπεριέχει το ευρώ. Αυτή σχετίζεται με την ικανότητά του να προκαλεί ζήτηση, όχι στην αγορά εμπορευμάτων ή υπηρεσιών, αλλά για τον εαυτό του στην χρηματαγορά. Αναζητείς το ευρώ περισσότερο από ότι άλλα, σχετικά ασθενέστερα νομίσματα. Όσο το αναζητείς απεγνωσμένα, τόσα περισσότερα είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις για την απόκτησή του. Όχι οπωσδήποτε εσύ, αλλά σίγουρα η κοινωνία στο σύνολό της! Επειδή λειτουργείς εγωιστικά με «συλλογική συνείδηση», όσο περισσότερο το θες εσύ προσωπικά, τόσες περισσότερες θυσίες επιθυμείς να κάνουν οι άλλοι για να μην σου λείψει ως ενέργεια και ψευδοπαράγοντας διαμόρφωσης της αξίας (μάζα).

Για εσένα λοιπόν, που δεν καταλαβαίνεις πώς διαμορφώνεται με πολιτικά μέσα η οικονομική σχέση που προσδιορίζει κάθε φορά την αξία κατά την συναλλαγή, το ευρώ κατ’ αναλογία με το «Χιγκς» θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «νόμισμα/σωματίδιο του Θεού». Όσο για εκείνους που αντιλαμβάνονται ότι η ταπείνωσή τους και η φτώχεια τους προκαλούνται εξαιτίας της λειτουργίας αυτού του νομίσματος στην χρηματαγορά και την ελληνική αγορά, η εικόνα αντιστρέφεται: γι’ αυτούς πρόκειται για το «καταραμένο (goddamn) νόμισμα.

Μέσα σε αυτή την μυθοπλασία αναπτύσσεται και κανονίζεται η συμπεριφορά σου, με αντιστροφή της κατάφασης Παπανδρέου, σε ερώτηση: Λεφτά υπάρχουν;

Λεφτά θα υπάρχουν πάντα, το ζήτημα είναι τί λεφτά; Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας οδηγούσε σε υποδιαίρεση του ευρώ (δραχμή), αν αρνείτο να εφαρμόσει το συγκεκριμένο μνημόνιο και να επιβάλει στην ελληνική κοινωνία την εξυπηρέτηση της συγκεκριμένης αντιλαϊκής και αντεθνικής δανειακής σύμβασης, είπε και έπεισε πολλούς η διαπλοκή. Εσύ, διαπλοκή, που εγγυήθηκες την ύπαρξη του ευρώ στους Έλληνες, τι ακριβώς διασφάλισες; Την σταθερότητα των αξιών στη χώρα ή την σταθερότητα στην ανταλλακτική αξία του ευρώ; Αν το ευρώ παραμείνει σκληρό (με μεγάλη σχετικά μάζα) δεν θα παραμορφώσει (συμπιέσει) ακόμη περισσότερο την πραγματική οικονομία, προκαλώντας αυξημένη προσφορά και διαρκώς μειούμενη ζήτηση, δίχως μάλιστα να υπάρχουν μεγάλα περιθώρια μείωσης των τιμών με ένα φυσιολογικό, οικονομικό τρόπο; Αυτό θα μπορούσε να ρίξει δραστικά τις τιμές, δίχως πτωχεύσεις στην αγορά μόνον αν συνοδευόταν με την κυκλοφορία Ευρώ μικρότερης «μάζας», από τη στιγμή που επιλέγεις να μην περάσεις σε αυτόνομο νομισματικό σύστημα, μετά την κρατική χρεοκοπία.  

Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση για να ισορροπήσει η αγορά; Αφού δεν μπορούμε να κόψουμε χρήμα, κατατεμαχίζουμε το ίδιο το ευρώ! Κατατεμαχίζουμε την ποσότητα του ευρώ που αντιστοιχεί στο ΑΕΠ της χώρας, συν την εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων, αν και τις τελευταίες τις ικανοποιείς με σκληρό / ακέραιο Ευρώ. Αφού το Ευρώ έχει μεγάλη αντίσταση στην αγορά, δηλαδή μεγάλη αξία, ελαττώνουμε τεχνητά την αξία του με την εισαγωγή μη διαπραγματεύσιμου στην διεθνή χρηματαγορά (εθνικού) μέσου συναλλαγών, το οποίο ουσιαστικά υποδιαιρεί την «μάζα» του ευρώ και δίνει την αίσθηση ότι λεφτά υπάρχουν. Θαύμα, εκεί που λεφτά δεν υπήρχαν τώρα υπάρχουν. Και αυτό χάριν του νομίσματος του θεού, που θα υπάρχει για να διασφαλίζει / κανονίζει την συντεταγμένη συμπεριφορά των ΥΠΟΕΥΡΩ (υποατομικών σωματιδίων), που θα παράγονται στη βάση της δικής του θεσμικής ύπαρξης. Τελικά την αξία ανταλλαγής, αποκλειστικά στην εσωτερική αγορά φυσικά, αυτού του ΥΠΟΕΥΡΩ θα δίνει γενικά το πεδίο της Ευρωζώνης. Η αξία του ΥΠΟΕΥΡΩ δεν θα διαμορφώνεται έτσι ελεύθερα από την προσφορά και την ζήτηση, αλλά επίσης και ουσιαστικότερα από την μονοσήμαντη αλληλεπίδρασή του με το Ευρώ. Το ΥΠΟΕΥΡΩ δεν θα επηρεάζει το Ευρώ, αλλά αντίθετα, το Ευρώ θα επηρεάζει το ΥΠΟΕΥΡΩ. Όμως στην εσωτερική αγορά θα καλλιεργηθεί η προσδοκία ισοτιμίας Ευρώ-ΥΠΟΕΥΡΩ, και άρα η ανάγκη συμμόρφωσης στο μνημόνιο, ώστε το θεσμικό πεδίο της Ευρωζώνης να συνεχίσει να εγγυάται ότι (δανεικά) λεφτά / Ευρώ θα υπάρχουν για να κατατεμαχιστούν.

Μα, αν υπάρξουν λεφτά με την μορφή ΥΠΟΕΥΡΩ, τότε γιατί να παραμείνεις δέσμιος της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου; Γιατί τότε δεν θα μπορείς να κάνεις αλλιώς. Θα βιώσεις το δίλημμα του φυλακισμένου. Το κόστος εξόδου από την ευρωζώνη θα είναι τεράστιο, πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που θα αντιστοιχούσε σε έξοδο πριν από δυόμιση χρόνια, δίχως μάλιστα ελπίδα η σχετική πτώση της τιμής του Ευρώ στην διεθνή αγορά να σου επιτρέψει μικρότερο τεμαχισμό του στην εσωτερική αγορά – όπως θα προσδοκάς να συμβεί παραμένοντας υπό εξαίρεση στην ευρωζώνη. Το ΥΠΟΕΥΡΩ θα φροντίσει ώστε το επικαιροποιούμενο μνημόνιο με την τρόικα να επιτρέπει την εξυπηρέτηση της δανειακής σύμβασης, η οποία και αυτή θα αναθεωρείται, έτσι ώστε να μην χάνει την λειτουργική του σημασία το διπλό νομισματικό. Τούτο με τη σειρά του θα θεμελιώσει μια νέα εμπορική σχέση με το ευρωπαϊκό κέντρο που θα μπορεί να εκμεταλλεύεται καλύτερα τους φυσικούς, παραγωγικούς και ανθρώπινους πόρους της Ελλάδας, δίχως το κίνδυνο αυτοδιάθεσης εκ μέρους των Ελλήνων. 

Άρα, το μνημόνιο θα μεταβληθεί σε μια συντεταγμένη απάντηση στον κατατεμαχισμό του ευρώ (σου) στην εσωτερική αγορά ώστε λεφτά να υπάρχουν, μειώνοντας ορθολογικά την αξία της εργασίας και των περιουσιακών στοιχείων, ώστε να ελαχιστοποιήσει η μεταπρατική ελληνική αστική τάξη τους κινδύνους από μια ανταγωνιστικά διαμορφούμενη δραχμοποίηση. Η τιμή των χρηματιστηριακών αξιών είναι ήδη εξευτελισμένη και έτσι μπορεί να ξεκινήσει ταχύτατα η εκποίηση / ρευστοποίηση του ενεργητικού του δημοσίου. Ασφαλώς η κίνηση αυτή θα πρέπει να προηγηθεί, καθώς δεν θα είχε έννοια, αν προηγείτο η εσωτερική μετάπτωση του Ευρώ σε ΥΠΟΕΥΡΩ.  Όλα με την σειρά! Όλα συντεταγμένα πρέπει να γίνονται για να αποφευχθεί η άναρχη πτώχευση, που δεν θα επέτρεπε την αποζημίωση των μεγάλων επενδυτών στην ελληνική μπίζνα «Ευρωζώνη», μετά την χρεοκοπία του «καταστήματος». Ακόμη και οι μικροί επενδυτές θα μπορούν να προσδοκούν θετικές για το χαρτοφυλάκιό τους προοπτικές. Βεβαίως οι χρηματιστηριακές πρόσοδοί τους θα απομειωθούν εκ νέου στην πραγματική οικονομία δια του συστήματος ΥΠΟΕΥΡΩ, αλλά μάλλον είναι ανίκανοι να το καταλάβουν εκ των προτέρων, καθώς είναι …παίχτες! Και ως παίχτες λαμβάνουν ικανοποίηση από το σχετικό όφελος (αίσθηση επιτυχούς τοποθέτησης) και όχι από το απόλυτο κέρδος.

Άλλωστε και γι’ αυτούς υποτιμημένα ευρώ θα υπάρχουν για να ευθυγραμμιστούν με τις υποτιμημένες αξίες στον τόπο μας, που θα ορίσουν ανάποδα την ζήτηση και την προσφορά σε ένα άλλο, χαμηλότερο επίπεδο. Εδώ «τρελαίνεται» ο οικονομολόγος της κλασικής σχολής, όπως οι φυσικοί της μοντέρνας εποχής που δηλώνουν θεοσεβούμενοι, «τρελαίνονται» από την ύπαρξη του μποζονίου του Πίτερ Χιγκς, που δηλώνει άθεος. Πάντα οι «μοντέρνοι» την πληρώνουν ψυχολογικά και όχι μόνον, στους μεταμοντέρνους καιρούς, όπου κάποιο Goddamn Particle έρχεται να αντικαταστήσει στο μυαλό και στην τσέπη των ανθρώπων ένα  God Particle. Τι λέω; Έναν κανονικό θεό που ορίζει τί είναι αληθινό και ψεύτικο στις κοινωνίες που μετατράπηκαν σε αγορές-φέουδα της κυριαρχίας του (της κυριαρχίας ενός χρηματοπιστωτικού λόμπι που ελέγχει τις κυβερνήσεις, μέσω μιας διαρκούς διαπραγμάτευσης). Ο κατατεμαχισμός του θεού (Ευρώ) δεν αλλοιώνει την θεϊκή του φύση, αν και νοθεύει την πραγματική οικονομία, τις πολιτικές σχέσεις και ακόμη περισσότερο τις σχέσεις των Ελλήνων με το ευρωπαϊκό κέντρο. Θα αποδειχθεί και αισχρή νοθεία στην τσέπη σου! Ένα ευχέλαιο θα βοηθήσει ψυχολογικώς… Έρχεται με τις προγραμματικές δηλώσεις του Μεγάλου Συνασπισμού του Ευρώ στην βουλή. Καλή διασκέδαση!

πηγή: άγιος