οι τροφαντοί ποποί, μεζέδες

 

Το λέμε χρόοονια τώρα.

Τα μνημόνια είναι αποτυχημένα μέτρα απορρύθμισης και εν τέλει διάλυσης της ελληνικής οικονομίας και της χώρας, τα οποία συνοδεύονται (ως αντάλλαγμα) με μεγάλο δανεισμό μας.

Τι γίνανε τόσα λεφτά που μας δάνεισαν?...Μα φυσικά τα δώσαμε πίσω για να σωθούνε οι μεγάλες και εν πολλοίς σάπιες ευρωπαϊκές τράπεζες, να μην καθυστερήσουμε ούτε μία δόση και φυσικά να υπάρξει ο χρόνος ώστε να μετακυλήσει το χρέος μας από τις τράπεζες στους προϋπολογισμούς των χωρών, δηλαδή στους άλλους ευρωπαίους πολίτες. Κατάσταση win-win δηλαδή για τους δανειστές μας. Διότι αυτός ο φαύλος κύκλος που μας έχουν βουτήξει, υπάρχει για να εξασφαλίζει τις δοσούλες και τα τοκάκια τους. Είναι βλέπετε και το άλλο. Μια χώρα με υγεία, με κοινωνία ζωντανή, με πολίτες ενεργούς και με την αίσθηση της ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, είναι δύσκολο να ανεχτεί να συνεχιστούν οι ανθρωποθυσίες για να πληρώνει με συνέπεια τις προκαθορισμένες ως το 2051 δοσάρες των μνημονιακών δανείων. Μια μπανανία όμως θα πληρώσει. Έστω και σε είδος.

Δεν τα λέω εγώ αυτά, ο άσχετος λαϊκιστής που μ'έχουν βαρέσει οι ιδεοληψίες και η χαζομάρα στο κεφάλι. Το λέει η περίφημη και έγκριτη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. 

Η οποία δημοσιεύει σήμερα 24σέλιδη έρευνα της "Ευρωπαϊκής Σχολής Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας" (ESMT) του Βερολίνου. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή λιγότερο από το 5% των δανείων πήγαν στον προϋπολογισμό και εις όφελος των πολιτών. Όοοολο το άλλο επέστρεψε όπως ήρθε (και μάλιστα με τόκο) στις μεγάλες Ευρωπαϊκές τράπεζες ώστε να μην αυξηθούν οι μαύρες τρύπες τους με την τρύπα των "βρωμοελλήνων".

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: 

«Η έρευνα αποδεικνύει ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ έσωσαν τα περασμένα χρόνια κυρίως τις τράπεζες και άλλους ιδιώτες πιστωτές» προσθέτει η Handelsblatt.

«Με τα πακέτα βοήθειας σώθηκαν κυρίως ευρωπαϊκές τράπεζες» δηλώνει στην Handelsblatt ο διευθυντής της ESMT, Γιοργκ Ρόχολ, ο οποίος συμμετέχει και στο γνωμοδοτικό συμβούλιο του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών. Σύμφωνα με την έρευνα, 86,9 δισ. ευρώ πήγαν στην εξόφληση παλαιών χρεών, 52,3 δισ. για εξόφληση τόκων και 37,3 δισ. για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

Η "Ευρωπαϊκή Σχολή Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας" (ESMT) του Βερολίνου προσκομίζει για πρώτη φορά στην 24σέλιδη έρευνα ένα λεπτομερή υπολογισμό: Οι οικονομολόγοι της ανέλυσαν κάθε ένα δάνειο ξεχωριστά επί βδομάδες για να διαπιστώσουν που πήγαν τα λεφτά. Το συμπέρασμα είναι αποκαλυπτικό: μόνο 9,7 δισ., δηλαδή λιγότερο από το 5% μπήκαν στον ελληνικό προϋπολογισμό και επομένως ήταν προς όφελος των πολιτών. Το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση παλαιών οφειλών και την πληρωμή των τόκων.

«Πρόκειται για κάτι που υπέθεταν όλοι αλλά το γνώριζαν λίγοι και επιβεβαιώνεται τώρα από την εν λόγω έρευνα: Εδώ και έξι χρόνια η Ευρώπη προσπαθεί μάταια να τερματίσει την κρίση στην Ελλάδα με δάνεια και απαιτεί συνεχώς σκληρότερα μέτρα και μεταρρυθμίσεις. H αιτία της αποτυχίας βρίσκεται όμως προφανώς λιγότερο στην πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και περισσότερο στο σχεδιασμό των προγραμμάτων βοήθειας» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Και όποιος τελειωμένος φιλελές έχει καταπιεί τόνους καθεστωτικού σανού και δυσκολεύεται να πιστέψει τους γερμανούς, ας διαβάσει τους Άγγλους που είπαν τα ίδια ένα χρόνο πριν.

Ακούω τον τζημερόμορφο φελλό στο βάθος να σκούζει "τουλάχιστον ας εφαρμόζαμε σωστά τα μνημόνια, ώστε να είχαμε μεταρρυθμιστεί και σωθεί". 

Τα έχουμε ξαναπεί. Ιστορικά αν το δεις, μας αξίζουν μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Διότι όσο ο τράχηλος του Έλληνα υπομένει ζυγό, αυτός νομίζει ο τροφαντός ποπός του θα τη γλυτώσει και δεν θα γίνει μεζές για τα χρυσά πηρούνια των μεγαλοκανιβάλων.

eurotalibanism

Φανατικοί Τοκογλύφοι

31 Μάιος. 2015

Στέλιος Κούλογλου

Μου ζητήσατε να μιλήσω για τον νεοφιλελεύθερο φανατισμό στην Ελλάδα, ωστόσο αυτό τον φανατισμό πρέπει να τον κατανοήσουμε και να τον δούμε στις πραγματικές τους διαστάσεις. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, όπως επιβλήθηκε από το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα μείγμα ιδεολογικού φανατισμού και ωμού κυνισμού(*).

Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν επιβάλει τα προγράμματα λιτότητας υπάρχουν ασφαλώς και φανατικοί. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, επιμένουν σ’ ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει αποτύχει εντελώς.

Η διάσωση της Ελλάδας, την οποία επικαλούνται ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, έχει αποτύχει πλήρως. Το ΑΕΠ της χώρας έχει μειωθεί κατά 25% κατά τα τελευταία 5 χρόνια, πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Επιπλέον, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 25%, με ένα ποσοστό 60% για τους νέους. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι λόγος για τον οποίο ξεκίνησε όλη αυτή η τραγωδία, ήταν ότι το χρέος ήταν πολύ ανεβασμένο σε σχέση με το ΑΕΠ. Εκείνη την περίοδο, το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 175%. Αλλά αυτοί επιμένουν να συνεχίσουμε την ίδια πολιτική.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ιδεολογικού φανατισμού. Δίνω συχνά το εξής χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα: την κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας. Από την αρχή της εφαρμογής των μνημονίων η τρόικα ζητούσε τα κεφάλια δημοσίων υπαλλήλων. Κάθε μήνα χίλια κεφάλια. Μέσα σε ένα χρόνο δώδεκα χιλιάδες. Πώς μπορεί όμως μια κυβέρνηση να βρει μέσα σε μερικούς μήνες είκοσι χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους για να τους απολύσει; Με τι κριτήρια και διαδικασίες αξιολόγησης; Οπότε αυτό που έκαναν είναι να βρίσκουν μαζεμένους δημόσιους υπαλλήλους και να τους απολύουν όλους μαζί.

Με αυτό τον τρόπο έκλεισε και η δημόσια τηλεόραση μέσα σε μια νύχτα. Βρήκαν μαζεμένους 2500 υπαλλήλους και τους απέλυσαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Κάποια στιγμή, όπως δεν έβρισκαν κεφάλια να πάρουν, αποφάσισαν να καταργήσουν τη δημοτική αστυνομία. Όμως η δημοτική αστυνομία εκτός του ότι ήταν απαραίτητη για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας, ήταν και μια υπηρεσία που απέφερε κέρδος με τα πρόστιμα για τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Αυτοί, όμως, επέμεναν στη διάλυση της κι έτσι και λιγότερα κέρδη υπάρχουν και μεγαλύτερο χάος στο παρκάρισμα.

Ένα ακόμη παράδειγμα. Υπάρχουν πολλοί πολίτες που χρωστάνε φόρους ή στο ταμείο ασφάλισής τους. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν έχουν χρήματα. Η προηγούμενη κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο, σύμφωνα με τον οποίο μπορούσαν να πληρώσουν το οφειλόμενο ποσό σε 100 δόσεις. Η τρόικα πήρε αμέσως τηλέφωνο και είπε όχι! Απαίτησε από την κυβέρνηση να αλλάξει το νόμο. Και ο νόμος άλλαξε μέσα σε τρεις μέρες.

Ένα από τα πρώτα σημεία διαφωνίας ανάμεσα στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τους θεσμούς, όπως αποκαλείται πλέον η τρόικα, ήταν και αυτό: η νέα κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αυτός ο νόμος θα τεθεί εκ νέου σε ισχύ και πράγματι έχει επιφέρει εντυπωσιακά οικονομικά αποτελέσματα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Γιατί οι πολίτες ήθελαν να πληρώσουν, για να μπορούν να συνεχίσουν τη νόμιμη επιχειρηματική λειτουργία τους  αλλά δεν είχαν τα χρήματα. Όμως δεν έχουμε να κάνουμε με φανατισμένους όπως οι Κόκκινοι Χμέρ, που κυνήγησαν τον κόσμο από τις πόλεις για να εγκαταστήσουν έναν παράδεισο επί της γης στην ύπαιθρο.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι λιγότερο ιδεαλιστικοί και περισσότερο «πρακτικοί» που εξηγούν  τη συμπεριφορά τους. Πρώτα απ’ όλα, σε αυτά τα πέντε χρόνια κρίσης ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού έχει γίνει πλουσιότερο. Είναι αυτό ελέγχει τα ΜΜΕ, τα μέσα παραγωγής και τις τράπεζες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ιδιωτικοποιήσεις, τις οποίες αναγκάστηκε να κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση σε εξευτελιστικές τιμές πώλησης. Στην ατελείωτη λίστα με σκανδαλώδεις πωλήσεις ξεχωρίζει η πώληση το 2013, από το ελληνικό κράτος, 28 κτιρίων, τα οποία εξακολουθεί  να χρησιμοποιεί και τώρα τα νοικιάζει. Τα επόμενα είκοσι χρόνια η Αθήνα είναι υποχρεωμένη να πληρώσει 600 εκατ. ευρώ για το ενοίκιο, δηλαδή τρεις φορές το ποσό που κέρδισε, με την πώληση (και το οποίο επέστρεψε άμεσα στους δανειστές).

Μικρή λεπτομέρεια: τα κτίρια αυτά αγοράστηκαν από τις θυγατρικές δύο ελληνικών τραπεζών, των οποίων δύο άλλες θυγατρικές συνεργάζονται ως σύμβουλοι στο ΤΑΙΠΕΔ, τον ελληνικό οργανισμό ιδιωτικοποιήσεων.

Επωφελούνται βέβαια και ορισμένες χώρες, εκτός από κάποιες επιχειρήσεις. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή, για να το πω αλλιώς, το Βερολίνο, απαιτεί τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων που εξυπηρετούν συμφέροντα γερμανικών επιχειρήσεων, όπως συμβαίνει με τις ιδιωτικοποιήσεις στα αεροδρόμια. Συγχρόνως, η Γερμανία του κ. Σόιμπλε, που είναι ιδιαίτερα αυστηρός με την τήρηση των κανόνων και των δεσμεύσεων, έχει βγει κατά πολύ κερδισμένη από την ελληνική κρίση.

Κι ενώ το δάνειο παρουσιάζεται στη γερμανική και διεθνή κοινή γνώμη σαν μια δωρεάν βοήθεια στους τεμπέληδες Έλληνες, στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα δάνειο με τόκους μέσω των οποίων η γερμανική κυβέρνηση –όχι ο γερμανικός λαός- έχει κερδίσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Η Γερμανία έχει γενικότερο όφελος όσο η κρίση της ευρωζώνης, είναι ελεγχόμενη, τόσο αυξάνοντας τις εξαγωγές της που ευνοούνται από τις χαμηλές ισοτιμίες του ευρώ όσο απολαμβάνοντας επιτόκια δανεισμού, τα οποία παραμένουν μηδενικά ή αρνητικά πολλές φορές.

Δεν είναι λοιπόν αθώοι βάρβαροι, όπως οι Κόκκινοι Χμέρ. Δεν είναι μόνο ιδεολογικοί οι λόγοι, για τους οποίους συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο, αλλά και γιατί κερδίζουν χρήματα απ’ όλη αυτή την κατάσταση. Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα: είναι φανατικοί τοκογλύφοι. Ο Θεός να βοηθάει το λαό που θα πέσει στα χέρια τους.

(*)(Ομιλία του Σ. Κούλογλου στην διάσκεψη στο Παρίσι της Cedep - Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το Δίκαιο της Ηθικής και της Ψυχιατρικής- με θέμα «Φανατισμός και Δογματισμός»).

πηγή: tvxs

κουρδιστοί αυτόχειρες

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο Binderup και ο δανεισμός των κρατών.

[....]

Ο λόγος (και αν ακόμα ιστορικά, υπήρχε κάποτε) δανεισμού των κρατών από τους κεφαλαιούχους, όπως εφαρμόστηκε τον 18^ο και 19^ο αιώνα, εξέλιπε. Δεν υπάρχει πλέον. Τα κράτη και αυτάρκη είναι και περιουσία έχουν και υποδομές και αυτοτελή αναπτυξιακή δυνατότητα. Μπορούν να σταθούν μόνα τους, έχουν πλούτο και δημιουργούν/παράγουν πλούτο. Δεν χρειάζονται έξωθεν βοήθεια, δεν  έχουν ανάγκη τα δανειακα κεφάλαια.

Επαναλαμβάνουμε: αυτό και μόνο, οδηγεί στην πλήρη αποκλιμάκωση της φορολόγησης (την εξάλειψη της ουσιαστικά), καθώς το ίδιο το κράτος χρηματοδοτεί τις ανάγκες του και δεν υφίσταται χρεία (βασικής; μοναδικής;) χρηματοδότησης του από τους πολίτες/φορολογούμενους. Δαπάνες για τόκους δεν υφίστανται, επίσης.

Θα υποχρεωθούμε σε μια ιστορική αναδρομή. Βρισκόμαστε στην «Αμερική» του 1751 και συγκεκριμένα στην προπάτορα της «Νέα Αγγλία» (τα ονόματα έχουν την ιστορική σημασία τους), της οποίας ηγείται ο Βενιαμίν Φραγκλίνος. Η Νέα Αγγλία εκδίδει η ίδια το νόμισμα της. Ο Βρετανός Βασιλιάς Γεώργιος ο 2^ος, εκδίδει διάταγμα που απαγορεύει στη Νέα Αγγλία να εκδίδει περαιτέρω το νόμισμα της (προσέχτε από πού ξεκινούν όλα). Αντ’ αυτού την υποχρεώνει να δανείζεται από τους Βρετανούς τραπεζίτες. Την ίδια «πολιτική» ακολουθεί και ο διάδοχος του Γεώργιος ο 3^ος.  Το 1764 ο Φραγκλίνος επισκέπτεται διαμαρτυρόμενος, το Λονδίνο, προκειμένου να ζητήσει την άρση του μέτρου, ενώπιον του Βρετανικού Κοινοβουλίου. Ο Φραγκλίνος μένει έκπληκτος από τους επαίτες και τους άστεγους που αντικρίζει στους δρόμους του Λονδίνου. Του λένε ότι οι πλούσιοι δεν μπορούν πλέον να πληρώνουν τους φόρους τους και να χρηματοδοτούν την εργατική τάξη. «Έχουμε πολλούς εργάτες», προσθέτουν. Έπειτα τον ρωτάνε: «εσείς, στις αποικίες (μετέπειτα ΗΠΑ) πως εισπράττετε χρήματα για να βοηθήσετε τους φτωχούς να ανοικοδομήσουν τα φτωχά σπίτια τους;».

Ο Φραγκλίνος απαντά: «Δεν υπάρχουν φτωχά σπίτια στις αποικίες. Και αν υπήρχαν, κανείς δεν θα τα κατοικούσε, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα άνεργος, επαίτης ή άστεγος». Όταν τον ρώτησαν πως είναι αυτό εφικτό, απάντησε: «Απλό. Στις αποικίες εκδίδουμε οι ίδιοι το χρήμα μας. Το ονομάζουμε «Colonial Scrip». Το εκδίδουμε για να πληρώνουμε τα εγκεκριμένα έξοδα του κράτους και τις φιλανθρωπίες. Βεβαιωνόμαστε ότι εκδίδεται στις σωστές ποσότητες για να μπορούν τα προϊόντα να καταλήγουν ευκολότερα από τους παραγωγούς στους καταναλωτές. Με τον τρόπο αυτό δημιουργώντας εμείς το χαρτονόμισμα μας, ελέγχουμε την αγοραστική του δύναμη, και δεν οφείλουμε τόκο σε κανέναν. Βλέπετε, μια νομιμόφρων κυβέρνηση, μπορεί εξίσου να ξοδεύει και να δανείζει το χρήμα σε κυκλοφορία, ενώ οι τράπεζες μπορούν μόνο να δανείζουν ένα σεβαστό ποσό από τις «υποσχετικές» τους (σημ. Επικ: το χρήμα που «κατέχουν»), καθώς δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ή να ξοδέψουν, παρά ένα μικρό ποσό από το χρήμα που διαθέτουν.  Κάθε φορά συνεπώς, που οι τραπεζίτες σας εδώ στην Αγγλία θέτουν χρήμα σε κυκλοφορία, υπάρχει πάντα η αρχή του χρέους το οποίο θα πρέπει να επιστραφεί και του τόκου που πρέπει να πληρωθεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι, το χρήμα σε κυκλοφορία είναι πολύ λίγο σε σχέση με τους εργάτες που θα πρέπει να απασχολήσετε πλήρως. Δεν είναι ότι έχετε πολλούς εργάτες, έχετε πολύ λίγο χρήμα σε κυκλοφορία και αυτό που κυκλοφορεί, υφίσταται το αβάστακτο φορτίο της αποπληρωμής των τόκων και του χρέους».

Αυτές οι αλήθειες είναι διαχρονικές. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο πραγματικό χρήμα που κυκλοφορεί στην Ευρώπη. Είναι κάτι παραπάνω από 900 δις Ευρώ (Μάιος 2012).

Τα δάνεια ανέρχονται σε 18,6 τρις (Μάιος 2012). Στα νοικοκυριά ειδικά, αντιστοιχούν 5,1 τρις ευρώ.

Και εδώ ερχόμαστε στα λεγόμενα του Φραγκλίνου 2 ½ αιώνες πίσω.

«Κάθε φορά συνεπώς, που οι τραπεζίτες σας εδώ στην Αγγλία θέτουν χρήμα σε κυκλοφορία, υπάρχει πάντα η αρχή του χρέους το οποίο θα πρέπει να επιστραφεί και του τόκου που πρέπει να πληρωθεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι, το χρήμα σε κυκλοφορία είναι πολύ λίγο σε σχέση με τους εργάτες που θα πρέπει να απασχολήσετε πλήρως. Δεν είναι ότι έχετε πολλούς εργάτες, έχετε πολύ λίγο χρήμα σε κυκλοφορία και αυτό που κυκλοφορεί, υφίσταται το αβάστακτο φορτίο της αποπληρωμής των τόκων και του χρέους».

Όταν στην πραγματική οικονομία το κυκλοφορούν χρήμα είναι το 5% περίπου των δανειακών κεφαλαίων που πρέπει να αποπληρωθούν από πού θα προέλθει το υπόλοιπο 95%; Δεν είναι ζήτημα λογιστικό, είναι πραγματικό. Αποπληθωρισμός.

Οι μονεταριστές, κρέμασαν τον Φραγκλίνο στο 100δολάρο. Δεδομένου του τρόπου λειτουργίας του χρήματος σήμερα, αυτό είναι αναμφίβολα μια γκιλοτίνα αιώνιας χλεύης. Ένας αντι-μονεταριστής, στο κάδρο των συμβόλων τους.

Αυτό όμως είναι σύνηθες και καθόλου συμπτωματικό. Ο Πρόεδρος Lincoln, o oποίος ανέκτησε για λογαριασμό του κράτους το εκδοτικό προνόμιο, κατά την

διάρκεια του Αμερικάνικου εμφυλίου, στη συνέχεια είχε κακή τύχη. Δολοφονήθηκε και το προνόμιο επέστρεψε στους Τραπεζίτες. Τον βάλανε στο 5δόλλαρο.

Ο Πρόεδρος Jefferson, που έλεγε ότι οι τραπεζίτες είναι πιο επικίνδυνοι από τους ένοπλους στρατούς και ότι η εξουσία που τους δόθηκε πρέπει να επιστραφεί στον λαό στον οποίο ανήκει, κοσμεί το χαρτονόμισμα των 2$.

Ο John Kennedy, τον Ιούνιο του 1963  υπέγραψε ένα Διάταγμα, το με αριθμό 11110. Αυτό του επέτρεπε να τυπώνει και να κυκλοφορεί ως κράτος χρήματα. Τύπωσε μάλιστα, όπως λένε και περί τα $4,292,893,825. Πέντε μήνες αργότερα, το Νοέμβριο, δολοφονήθηκε. Αυτόν τον βάλενε στο νόμισμα των 50c.Όπως γράφαμε το 2008 ("Ένα ψέμα που το έλεγαν αλήθεια", 29/11/2008) "Το Διάταγμα του ποτέ δεν εφαρμόστηκε (αν και ισχύει ακόμα και σήμερα) και τα χρήματα που είχαν τυπωθεί καταστράφηκαν. Έκτοτε το Έλλειμα και το Χρέος των ΗΠΑ εκτινάχθηκαν."

  

Τυχαία. 

[…..]

Τώρα, όσον αφορά τις «αποικίες». Όλοι ξέρουμε τι απέγινε η «Νέα Αγγλία» και οι Φραγκλίνοι, οι Λίνκολν, οι Άνταμς, Τζέφερσον, Μπράιαν, Γκάρφιλντ οι οποίοι φιγουράρουν με τον Γερουσιαστή Charles Binderup, στο εξώφυλλο του περιοδικού Social Justice, εν έτει 1938.

Το 1941 ο Γερουσιαστής Binderup, συγγράφει το Unrobing the ghosts of Wall street (σε ελεύθερη απόδοση «Παίρνοντας πίσω τα κλεμμένα από τα φαντάσματα της Wall Street»). Εκεί παραθέτει τα θαμμένα ιστορικά γεγονότα σχετικά με τον Φραγκλίνο και την ιστορική αλήθεια της έκδοσης και κυκλοφορίας του χρήματος από τη Νέα Αγγλία, που προαναφέρθηκαν.

Ο Binderup ουσιαστικά αφιέρωσε την ζωή του στο θέμα, επί 65 έτη, μελετώντας τις πτυχές του. Τα συμπεράσματα του, είναι «δια μαγείας» τα όσα και σήμερα διαπιστώνουμε, 70 και πλέον χρόνια μετά. Η δε λύση, βρίσκεται 2 και πλέον αιώνες πίσω.

Κρίνετε τώρα εσείς, το πόσο έχουμε πνευματικά, πολιτειακά, κοινωνικά προοδεύσει.

[...]

απόσπασμα από το

Τα παραμύθια της Ευρωζώνης και οι επικίνδυνοι (Έλληνες) πολιτικοί