η ψυχιατρική απορρύθμιση στα χρόνια των μνημονίων

οι όροι και τα όρη, τ'άγρια βουνά

Στις αρχές αυτού του μήνα, ο Άρειος Πάγος απεφάνθει, ότι η μη καταβολή των δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας για τον εργαζόμενο. Τονίζω, ΔΕΝ συνιστά.

Για όσους έχετε την απορία, όχι, δεν είπαν τίποτα για το αν αυτό, συνιστά μεταβολή των όρων ζωής για τον εργαζόμενο. Υποθέτω ότι το δικαστήριο θα ήταν αναρμόδιο για να αποφανθεί γι αυτό. Εξάλλου τι να πουν? Ότι δεν συνιστά "βλάβη" (πολύ πλάκα έχουν τα νομικίστικα) για τη ζωή κάποιου, το να δουλεύει και να μην πληρώνεται? Λέτε να τολμούσαν να ΄λεγαν ότι δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων ζωής κάποιου, όταν κρατάει όλο το κέρδος απ'τον κόπο του ο καργιόλης ο αφεντικός του? Δεν θέλω να λαϊκίσω, αλλά δεν θα τολμούσαν, γιατί θα τους διέψευδε η ίδια η ζωή. Μόλις προχθές μια 42χρονη αυτοκτόνησε, όντας απλήρωτη 15 μήνες.

Οι δικαστές και δη οι Αρεοπαγίτες δεν είναι τίποτα περίεργοι, που θέλουν να τρολάρουν την κοινωνία και μάλιστα σε περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης. Δικάζουν και βγάζουν αποφάσεις βάση κάποιων νόμων. Στην αστική (και πολύ αστεία) δημοκρατία μας λοιπόν, είναι οκ να τον έχεις τον άλλο σκλάβο και να τον ταϊζεις μόνο με "μπράβο".

Σε ένα σοβαρό κράτος ο καπιταλισμός θα κρατούσε τα προσχήματα και θα έκοβε τον κώλο του αρχίδη, που τολμάει κι έχει απλήρωτους τους υπαλλήλους του. Για να μπορούν κι αυτοί να συνεχίσουν να ζούνε κάπως αξιοπρεπώς, να πληρώνουν τους φόρους τους, να καταναλώνουν και να ονειρεύονται με σκυφτό το κεφάλι μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Να μπορούν να υπάρχουν (και αν το θες, να αποτελούν και "παράδειγμα προς μίμηση" για τους ακόμα χαμηλότερους στο ράνκινγκ, τους απόκληρους). Στην μπανανία μας όμως, αποφασίσαμε να είμαστε "ανταγωνιστικοί". Σε "προσφορά". Λίγο πριν την ημερομηνία λήξης.

γιαντονμπούτσο

Γάμμα Ταυ Πι

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ξεκινάμε από τα βασικά: τα λάικ δεν είναι ψήφοι. Οι αλληλεπιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μέρος της ζωής αλλά δεν είναι αντιπροσωπευτικές της ζωής: αν και σήμερα 9 Μαρτίου 2017 ασχολιόμασταν στο facebook και στο twitter με την ανταλλαγή απόψεων του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς και ακόμα κανα δυο ξέμπαρκων, για την μπάλλα, είμαι βέβαιος ότι ο κόσμος εκτός μέσων κοινωνικής δικτύωσης ασχολιόταν π.χ. με τους θηριώδεις λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Τι βλέπουμε λοιπόν κοιτώντας έξω από το στερέωμα του σοσιαλμηντιακού μικροσύμπαντός;

Βλέπουμε μια πολιτική ηγεσία που είναι χειρότερη από πολλές πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος, και οι πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος δεν ήταν ακριβώς άξιες κι ικανές, τουναντίον. Όταν δεν ήταν ανίκανες, όπως κάθε καραμανλάκας και παπατζής εγγονός και οι συν αυτώ, ήταν δόλιες, όπως κάθε παπατζής υιός που π.χ. επινοούσε γενοκτονίες ομάδων που αλλιώς δεν θα τον ψήφιζαν ούτε και αν απέναντί του βρισκόταν ο Μπαμπαστρούμφ.

Βλέπουμε μια κυβέρνηση που καμαρώνει επειδή κάνει τα ίδια και χειρότερα από όσα έκανε ο Σαμαράς κι εκείνος ο δοτός, ο αθάνατος, αλλά δεν είναι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, παρά είναι τουπίκλην αριστερή κυβέρνηση υποβασταζόμενη από το καζολίν της άκρας δεξιάς που πρέπει να τη λέμε λαϊκή δεξιά -- ευτυχώς γι' αυτήν έχουμε και ναζιστική συμμορία για τρίτο κόμμα, οπότε δεν στριμώχνεται στην άκρη του φάσματος. Στο μεταξύ κάποιοι άνευ σημασίας, αν και πάρα πολλοί, συνεχίζουν να είναι φτωχοί, άνεργοι, απερίθαλπτοι, πρόωρα νεκροί.

Βλέπουμε έναν δουλοπρεπή και ανειλικρινή γόνο που πουλάει εικόνες των παιδιών του και εκσυγχρονισμό σε βαθιά συγχυσμένους και απελπιστικά ζοχαδιασμένους κρατικοδίαιτους οπαδούς του μικρότερου κράτους, ο οποίος θέλει να γίνει πρωθυπουργός για να κάνει τα ίδια και χειρότερα από όσα κάνει ο Τσίπρας ο γελαστός, αλλά δεν είναι αγραβάτωτος και μπανάλ, παρά εσπρεσσοπότης κι αμερικανοσπουδαγμένος, ένας σοβαρός δεξιός που θα κάνει τους πανέλληνες δημογέροντες να νιώσουν ασφαλείς και θα επιδράσει ως λεξοτανίλ στους παρμένους νεοφιλελεύθερους.

Βλέπουμε και ένα τσίρκο (πασόκες, ποτάμια, λεβέντες κι αλλεπάλληλες κεντροαριστερές πρωτοβουλίες άνευ περιεχομένου, στελεχών ή κοινού) που αξίζει να σχολιαστεί όσο η σκηνοθετική δεινότητα και το βάθος υποκριτικής σε παραστάσεις τσίρκου.

Βλέπουμε την αναδιπλωση της αριστερης σκέψης, που ασχολείται πλέον αποκλειστικά με τον σχολιασμό και την ανθυποκριτική, όταν δεν ξεπουλιέται δώθε κείθε και παραπέρα κατηγορώντας τους πάντες ότι ηθικίζουν, αριστερή σκέψη που ούτε να κλαίει τη Βάρκιζα ή να κουνάει το δάχτυλο δεν έχει πια το κουράγιο. Όλα πια γι' αυτήν είναι κουλτούρα και την απασχολεί πλέον μόνον η όποια εσωτερική της συνέπεια: κάθε κίνημα τέλειωσε πια. Η αριστερή σκέψη αρκείται στη θεωρητική επανεπεξεργασία του μαρξισμού, στα χνάρια των χειρότερων τάσεων του '70 και του '80, σαν να μην έχει πάρει χαμπάρι ότι η θεολογία του παρόντος αιώνος είναι ο νεοφιλελευθερισμός· νοσταλγεί τον σοβιετικό σχηματισμό και αναρτά πορτραίτα του Στάλιν για να ξεδώσει, ενώ ο Πατερούλης της εποχής λέγεται Αγορά και οι φασίστες κυβερνάνε τις ΗΠΑ παίζοντάς το "εναλλακτική δεξιά". Ούτε η αριστερή σκέψη ασχολείται με κάποιους άνευ σημασίας, αν και πάρα πολλούς, που συνεχίζουν να είναι φτωχοί, άνεργοι, απερίθαλπτοι, πρόωρα νεκροί. Είναι πια θεολογία, μια θεολογία της επανάστασης: όπως η θεολογία περιμένει τη Δευτέρα Παρουσία που άργησε για 19 αιώνες, έτσι κι η αριστερή θεολογία υμνεί την επανάσταση και την προσδοκά, σαν μια συντέλεια ανέφικτη, για τη ματαίωση της οποίας πρέπει να έχουμε ενοχές εμείς οι αμαρτωλοί μικροαστούληδες.

η Αλίκη στο μέγαρο των θαυμάτων

dystopia

Ας δούμε λίγο τη μεγάλη εικόνα.

Είχαμε ένα χρέος. Γύρω στα 270δις. Είχαμε κι ένα έλλειμμα. Της τάξης του 7% με 9%, που με διάφορες ταρζανιές των εθνοσωτήρων ΓΑΠ και παπακωνσταντίνου "εκτινάχθηκε" σε dt γύρω στο 14%, 15%. Και μετά ήρθε το μνημόνιο.

Για να μας σώσει.

Μη τα ξαναλέμε για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες και τι σώσαμε τελικά, τα έχουμε ξαναγράψει.

Πως μας "σώσανε" λοιπόν? Μας δώσανε ΔΑΝΕΙΟ ΜΕ ΤΟΚΟ γύρω στα 220δις για να "αγοράσουμε" στην ουσία το παλιό μας χρέος και να χρωστάμε τα καινούργια. Στην ουσία ανανεώσαμε την γκαρνταρόμπα του χρέους μας.

Επιπλέον, πήραμε άλλα 100δις ΔΑΝΕΙΑ για τις τραπεζάρες μας. Σώσαμε τις ξένες τράπεζες, θα αφήσουμε έτσι τις δικές μας?

6 χρόνια τώρα εφαρμόζουμε υφεσιακά μέτρα, τα οποία τα βαφτίζουνε "μεταρρυθμίσεις", ενώ στην ουσία αποσκοπούν να μαζέψουν ό,τι ευρώ κινείται ή είναι κρυμμένο σε σεντούκι των μικρομεσαίων που δεν έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν τα λεφτά τους σε offshore.

Η υφεσάρα που ζούμε είναι φυσικό επακόλουθο. Η "ανάπτυξη" ακούγεται μόνο σαν ανέκδοτο. [Είσαι φραγκάτος κι έχεις ένα ποσό να το επενδύεις για να αβγατίζεις τα λεφτά σου. Θα το έριχνες στην Ελλάδα? Σε μια χώρα με φτωχοποιημένο πληθυσμό, χωρίς αγοραστική δύναμη και άγνωστο πολιτικό και οικονομικό μέλλον? Γιατί? Μαλάκας είσαι? Ένα κάρο χώρες υπάρχουν να επενδύσεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Γιατί να μπλέξεις με την Ελλάδα? Για τα χαμηλά μεροκάματα, που θα σου προσφέρουν ένα κάπως μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους? Σοβαροί να είμαστε.]

Τι πιο φυσιολογικό και αναμενόμενο απ’το να μην μπορούμε να πιάνουμε τους εξωπραγματικούς στόχους που έχουν προκαθοριστεί για το μέλλον? Είναι σα να ζητάς από κάποιον με σπασμένο πόδι, να μάθει να χορεύει τσάρλεστον σε μία βδομάδα. Κι επειδή η φάση έδειχνε να είναι "το’να μνημόνιο φέρνει τ’άλλο", είπαν να ξεμπερδεύουν με το θέμα, αυτοματοποιώντας τη διαδικασία με τον περίφημο "κόφτη".

Τι έχουμε 6 χρόνια μετά την έναρξη της σωτηρίας μας με τα μνημόνια?

Χρέος αυξημένο κατά 100δις (αλλά με "καλύτερους" όρους-επιτόκιο), το οποίο είναι σε Αγγλικό δίκαιο και το χρωστάμε πλέον σε κράτη.

Έλλειμμα αρκετά μικρότερο. Σχεδόν έχει μηδενιστεί. Μάλιστα στα χαρτιά, έχουν υπογράψει και υποσχεθεί να έχουμε και πλεόνασμα στο εξής! Αλλά ας είμαστε σοβαροί. Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πόσο πλασματικός είναι αυτός ο μηδενισμός. Με τρελή υπερφορολόγηση από τη μια, η οποία χρόνο με το χρόνο θα αποδίδει όλο και λιγότερα και νομοτελειακά δεν μπορεί να συνεχιστεί και πιστώνοντας τους ιδιώτες (για πόσο ακόμα?) από την άλλη. Είναι δηλαδή σαν να κρύβεις το αληθινό έλλειμμα κάτω απ’το χαλί. Ή καλύτερα το χάλι σου. Το ερώτημα είναι το για πόσο ακόμη θα μπορείς να κρύβεις κάτι που λογικά (με διαλυμένη οικονομία και παραγωγή) θα αυξάνεται χρόνο με το χρόνο? Πως διάολο θα παραχθεί τόσος πλούτος ώστε να αφήνει και πλεόνασμα, όταν επέλεξες στο προηγούμενο διάστημα να διαλύσεις ακόμα και αυτά τα μέσα που παράγουν πλούτο.

Τι άλλο έχουμε μετά από 6 χρόνια?

Ανεργία. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, κυρίως επιστήμονες, μετανάστες στα ξένα. Φτωχοποίηση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Τριτοκοσμικές συνθήκες στην Υγεία. Οι εργασιακές σχέσεις διαλυμένες. Οι πολιτικοί απαξιωμένοι. Οι δημοσιογράφοι από αναξιόπιστοι έως αξιοθρήνητοι. Οι ναζί στη βουλή. Ο κόσμος συμβιβασμένος με όλα αυτά.

Η βουλή και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες σταδιακά έχουν καταντήσει απλά εθιμοτυπικές, ενώ η νομοθετική λειτουργία είναι στα χέρια των ξένων αφού εμείς αναλαμβάνουμε πλέον μόνο την μετάφραση και την επικύρωση (κάτι σαν πρωτοκόλληση) των νόμων. Η δικαιοσύνη έχει καταντήσει φάρσα του σεφερλή και ο "πνευματικός κόσμος" λάμπει διά της ανυπαρξίας του.

Χμμμμ..άλλο? Ω, μα φυσικά έχουμε ακόμα το πολυαγαπημένο ευρώ, που στο θυμικό του νεοέλληνα δεν είναι ένα απλό νόμισμα, είναι ένα εισιτήριο εισόδου στο σαλονάκι των εστέτ του είδους, από την αυλή της Ανατολής. Ένα πιστοποιητικό εξέλιξης. Προόδου. Διαφωτισμού. Επιτυχίας. Περίπου όπως λειτουργούσε και το μπουκάλι της κοκακόλας στα χέρια ενός σοβιετικού. Γι'αυτό και δήλωνε με κάθε ευκαιρία ότι είναι έτοιμος να κάνει και θυσίες για χάρη του. Τώρα που σπανίζει, ο λούμπεν φιλελές είναι έτοιμος να του προσδώσει και μεταφυσικές ιδιότητες ανάβοντάς του και καντήλι τα βράδια.

Ας δούμε και τι ΔΕΝ έχουμε πια. Σε επίπεδο χώρας, πρακτικά λειτουργούμε ως αποικία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον. Απλά να υπενθυμίσω ότι δεν έχουμε πλέον δημόσια περιουσία, να εκμεταλλευτούμε, να αξιοποιήσουμε, να ασκήσουμε επενδυτική πολιτική. Όλα είναι ξεπουλημένα και υποθηκευμένα. Από τα πετρέλαια που θα βγάλουμε μέχρι το νερό που θα πίνουμε. Σε ατομικό επίπεδο, ξέρουμε όλοι καλύτερα τι κερδίσαμε και τι χάσαμε. Πλέον θα χρειαζόμαστε λεφτά για ο,τιδήποτε, αφού το δημόσιο, το δωρεάν, η κοινωνική πρόνοια πέθανε μαζί με τις ελπίδες όλα αυτά να είναι προσωρινά. Θα πρέπει να πληρώνεις για την υγεία σου, για τη μόρφωσή σου, για τις μετακινήσεις σου, για την ασφάλισή σου, για τα σκουπίδια που θα σου μαζεύουν.

Μαζί με τα ψήγματα αξιοπρέπειάς σου χάθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες που είχες για μια αλλαγή, επιτέλους προς όφελός σου.  Με άλλα λόγια μας δόθηκε μια καλή αφορμή να τη δούμε αλλιώς και να αλλάξουμε όχι απλά σελίδα αλλά βιβλίο κι εμείς (επειδή φοβηθήκαμε ή απλά βαριόμασταν) προτιμήσαμε να σπρώξουμε τον διπλανό μας στην κιμαδομηχανή τους. Νομίζοντας ότι θα γεμίσει και θα τη γλυτώσουμε. Ό,τι θα νομίζει δηλαδή και αυτός που θα μας σπρώξει αργά ή γρήγορα.

Όποιος έχει λίγο νιονιό δεν γίνεται να τρέφει άλλες ελπίδες. Δεν είναι πολλοί αυτοί κι έτσι καταγράφεται στην ατμόσφαιρα των ΜΜΕ μια τραγικωμική προσμονή να αλλάξει ο χειριστής της κιμαδομηχανής για πιο ανώδυνα αποτελέσματα. Άσε που με τέτοιο βιρτουόζο αντιπρόεδρο, θα έχουμε και καλύτερο πωλητή του κιμά.

Μετά από 6 χρόνια σωτηρίας δηλαδή, είμαστε λιγότεροι, φτωχότεροι, μικρότεροι, κουρασμένοι και πιο χρεωμένοι, με λιγότερη δημοκρατία και περισσότερη απελπισία.

Αυτά στη μεγάλη εικόνα. Στην τηλεοπτική εικόνα, "ευτυχώς που δεν γίναμε Βενεζουέλα". Ακόμα.

Σε άλλα νέα, άρχισαν οι τελικοί του εξ-φάκτορ με παρουσιαστή τον sakis.

δεν ισιώνει

είναι απλό

ο ΤΙΝΑ-γιαλός του καπιταλισμού είναι από κατασκευής στραβός

οι τροφαντοί ποποί, μεζέδες

 

Το λέμε χρόοονια τώρα.

Τα μνημόνια είναι αποτυχημένα μέτρα απορρύθμισης και εν τέλει διάλυσης της ελληνικής οικονομίας και της χώρας, τα οποία συνοδεύονται (ως αντάλλαγμα) με μεγάλο δανεισμό μας.

Τι γίνανε τόσα λεφτά που μας δάνεισαν?...Μα φυσικά τα δώσαμε πίσω για να σωθούνε οι μεγάλες και εν πολλοίς σάπιες ευρωπαϊκές τράπεζες, να μην καθυστερήσουμε ούτε μία δόση και φυσικά να υπάρξει ο χρόνος ώστε να μετακυλήσει το χρέος μας από τις τράπεζες στους προϋπολογισμούς των χωρών, δηλαδή στους άλλους ευρωπαίους πολίτες. Κατάσταση win-win δηλαδή για τους δανειστές μας. Διότι αυτός ο φαύλος κύκλος που μας έχουν βουτήξει, υπάρχει για να εξασφαλίζει τις δοσούλες και τα τοκάκια τους. Είναι βλέπετε και το άλλο. Μια χώρα με υγεία, με κοινωνία ζωντανή, με πολίτες ενεργούς και με την αίσθηση της ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, είναι δύσκολο να ανεχτεί να συνεχιστούν οι ανθρωποθυσίες για να πληρώνει με συνέπεια τις προκαθορισμένες ως το 2051 δοσάρες των μνημονιακών δανείων. Μια μπανανία όμως θα πληρώσει. Έστω και σε είδος.

Δεν τα λέω εγώ αυτά, ο άσχετος λαϊκιστής που μ'έχουν βαρέσει οι ιδεοληψίες και η χαζομάρα στο κεφάλι. Το λέει η περίφημη και έγκριτη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. 

Η οποία δημοσιεύει σήμερα 24σέλιδη έρευνα της "Ευρωπαϊκής Σχολής Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας" (ESMT) του Βερολίνου. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή λιγότερο από το 5% των δανείων πήγαν στον προϋπολογισμό και εις όφελος των πολιτών. Όοοολο το άλλο επέστρεψε όπως ήρθε (και μάλιστα με τόκο) στις μεγάλες Ευρωπαϊκές τράπεζες ώστε να μην αυξηθούν οι μαύρες τρύπες τους με την τρύπα των "βρωμοελλήνων".

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: 

«Η έρευνα αποδεικνύει ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ έσωσαν τα περασμένα χρόνια κυρίως τις τράπεζες και άλλους ιδιώτες πιστωτές» προσθέτει η Handelsblatt.

«Με τα πακέτα βοήθειας σώθηκαν κυρίως ευρωπαϊκές τράπεζες» δηλώνει στην Handelsblatt ο διευθυντής της ESMT, Γιοργκ Ρόχολ, ο οποίος συμμετέχει και στο γνωμοδοτικό συμβούλιο του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών. Σύμφωνα με την έρευνα, 86,9 δισ. ευρώ πήγαν στην εξόφληση παλαιών χρεών, 52,3 δισ. για εξόφληση τόκων και 37,3 δισ. για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

Η "Ευρωπαϊκή Σχολή Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας" (ESMT) του Βερολίνου προσκομίζει για πρώτη φορά στην 24σέλιδη έρευνα ένα λεπτομερή υπολογισμό: Οι οικονομολόγοι της ανέλυσαν κάθε ένα δάνειο ξεχωριστά επί βδομάδες για να διαπιστώσουν που πήγαν τα λεφτά. Το συμπέρασμα είναι αποκαλυπτικό: μόνο 9,7 δισ., δηλαδή λιγότερο από το 5% μπήκαν στον ελληνικό προϋπολογισμό και επομένως ήταν προς όφελος των πολιτών. Το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση παλαιών οφειλών και την πληρωμή των τόκων.

«Πρόκειται για κάτι που υπέθεταν όλοι αλλά το γνώριζαν λίγοι και επιβεβαιώνεται τώρα από την εν λόγω έρευνα: Εδώ και έξι χρόνια η Ευρώπη προσπαθεί μάταια να τερματίσει την κρίση στην Ελλάδα με δάνεια και απαιτεί συνεχώς σκληρότερα μέτρα και μεταρρυθμίσεις. H αιτία της αποτυχίας βρίσκεται όμως προφανώς λιγότερο στην πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και περισσότερο στο σχεδιασμό των προγραμμάτων βοήθειας» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Και όποιος τελειωμένος φιλελές έχει καταπιεί τόνους καθεστωτικού σανού και δυσκολεύεται να πιστέψει τους γερμανούς, ας διαβάσει τους Άγγλους που είπαν τα ίδια ένα χρόνο πριν.

Ακούω τον τζημερόμορφο φελλό στο βάθος να σκούζει "τουλάχιστον ας εφαρμόζαμε σωστά τα μνημόνια, ώστε να είχαμε μεταρρυθμιστεί και σωθεί". 

Τα έχουμε ξαναπεί. Ιστορικά αν το δεις, μας αξίζουν μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Διότι όσο ο τράχηλος του Έλληνα υπομένει ζυγό, αυτός νομίζει ο τροφαντός ποπός του θα τη γλυτώσει και δεν θα γίνει μεζές για τα χρυσά πηρούνια των μεγαλοκανιβάλων.

ο ιερός άνθρωπος

image: Georgi Licovski

Κάνοντας πράξη την ουτοπία: Καλωσορίζουμε τους πρόσφυγες!

Afterwords on 22/02/2016

Θέτονται σε πράξη ουτοπικές ιδέες και αποδεικνύεται ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός και ουσιαστικά απαραίτητος.

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Afterwords

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες και πρόσφυγες έχουν διασχίσει την Ευρώπη μέσα στο 2015. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη για τις δυτικές δυνάμεις, οι οποίες βοήθησαν ενεργά στο να δημιουργηθούν οι κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μισός πληθυσμός της χώρας σκοτώθηκε ή αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα σπίτια του πριν από τον πόλεμο.

Η συνεχιζόμενη βίαιη καταστολή στη Μέση Ανατολή μαζί με την άρνηση των περισσότερων Αραβικών χωρών να τους δεχτούν, έχουν ως αποτέλεσμα έναν πρωτοφανή αριθμό ανθρώπων που ψάχνουν καταφύγιο στην Ευρώπη.

Εξαιτίας της  γεωπολιτικής της θέσης η Ελλάδα αποτελούσε πάντα το «χωνευτήρι» διαφορετικών πολιτισμών, το σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αυτός ο αντικειμενικός παράγοντας έχει διαμορφώσει τα υποκειμενικά χαρακτηριστικά και τις νοοτροπίες που έχουν υιοθετήσει οι Έλληνες από την αρχαιότητα – χαρακτηριστικά πολύ πιο βαθιά από τον σεβασμό και τη φιλοξενία.

Στην αρχαία Ελλάδα οι ξένοι θεωρούνταν ιερά πρόσωπα. Η προστασία τους ήταν ηθική υποχρέωση που υποστηριζόταν από τον πατέρα των θεών, τον Δία, και τη θεά Αθηνά.

Τρεις Ελληνίδες γιαγιάδες φροντίζουν ένα μωρό προσφύγων στο νησί της Λέσβου
(Φωτογραφία του Λευτέρη Πατσάλη)

Μετά από χιλιάδες χρόνια η Ελλάδα παραμένει σημείο συγκέντρωσης των διωκόμενων μειονοτήτων, οι οποίες προσεγγίζοντας την πύλη της εισόδου στην Ευρώπη αγωνίζονται για την επιβίωση των ίδιων και των παιδιών τους. Και μετά από χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες παραμένουν πιστοί στην αξία της φιλοξενίας παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν από την οικονομική κρίση και δείχνουν αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, ειδικά στα νησιά του Αιγαίου και κοντάστα χερσαία σύνορα της χώρας.

Την ίδια στιγμή, ένας μεγάλος αριθμός αυτό-οργανωμένων ομάδων και κινημάτων αλληλεγγύης ξεκινά να κάνει την εμφάνιση του σε όλη την Ευρώπη. Αυτές οι αυτο-οργανωμένες οργανώσεις αλληλεγγύης δεν κάνουν αγαθοεργία και δεν είναι φιλανθρωπικά ή κρατικά χρηματοδοτούμενα ιδρύματα. Αποτελούν έναν ενεργό κοινωνικό πυρήνα, ο οποίος δεν βοηθάει τους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη από συμπόνια και οίκτο, αλλά μέσα στα πλαίσια του αγώνα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων και της οικονομικής εκμετάλλευσης, ενόσω η κατάλυση των κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών συνθηκών γεννούν τον πόλεμο και ρατσισμό.

Η δράση τους δεν έχει ως σκοπό να καλύψει τις ανεπάρκειες του συστήματος, αλλά να αλλάξει το ίδιο σύστημα και να πετύχει παγκόσμια ειρήνη, ισότητα και ελευθερία. Έτσι, θέτονται σε πράξη ουτοπικές ιδέες και αποδεικνύεται ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός και ουσιαστικά απαραίτητος. Ωστόσο, δε θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι οι κοινωνίες είναι ετερογενείς συνδυασμοί συγκρουόμενων στοιχείων.

Ο θεσμοθετημένος ρατσισμός, από την πρόσφατη νομοθεσία, η οποία πιέζει τους πρόσφυγες να παραδώσουν τα τιμαλφή τους στη Δανία έως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι άνθρωποι αφήνονται χωρίς νερό και τουαλέτα για μέρες, και οι διάφορες νεοναζιστικές εγκληματικές οργανώσεις, από τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα μέχρι το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία και το Pegida στη Γερμανία αποτελούν δυστοπικά σύννεφα που συσσωρεύονται πάνω από την Ευρώπη.

Η κρίση προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κρίσις, που σημαίνει «κρίση, απόφαση». Η προσφυγική κρίση είναι μια αποφασιστική στιγμή. Ο τρόπος με τον οποίο πρόκειται να συμπεριφερθούμε στους πρόσφυγες θα καθορίσει τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας.

Ήδη έχουμε καθοριστεί από χιλιάδες παιδιά προσφύγων, τα οποία έπεσαν στα χέρια των σωματέμπορων, από χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες, τους οποίους δεν καταφέραμε να προστατεύσουμε. Οι πρόσφυγες έχουν γίνει η μετενσάρκωση του homosacer («ιερός άνθρωπος») του Αγκάμπεν, η γυμνή ζωή που δεν αξίζει να ζήσουμε αποκλεισμένοι από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη κατάσταση.

Ενώ η ανθρωπότητα έχει πετύχει πρόοδο μόνο μέσα από την αλληλεπίδραση και τη διαπολιτισμικότητα οι κλειστές κοινωνίες που δε δείχνουν σεβασμό στην διαφορετικότητα είναι καταδικασμένες να εξαλείφονται. Παρόλα αυτά, η φλόγα της αλληλεγγύης συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και είναι αρκετά δυνατή, έτσι ώστε να «κάψει» το παρελθόν και να «φωτίσει» το μέλλον.

Image: Το σκίτσο των αμέτρητων πνιγμένων προσφύγων στη Μεσόγειο μέσα από την απεικόνιση της Γκερνίκα του Αιγαίου από τον Βούλγαρο σκιτσογράφο JovchoSavov

 utopia

πηγή: νόστιμον ήμαρ