τα μπουμπούκια και τα ζιζάνια

Αυτό είναι απόσπασμα από το υπόμνημα "διαμαρτυρίας" που έστειλε ο σύνδεσμος Ιδιωτικών Σχολείων στον Υπουργό Παιδείας κ.Γαμβρόγλου για το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία. Για την ιστορία, το υπόμνημα επεστράφει ως απαράδεκτο από τον Υπουργό.

"Σοβιετικού τύπου" λοιπόν η πρόβλεψη για τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, για "τα ΑμΕΑ" που λέμε. "Σοβιετία" η πρόβλεψη για ισότιμη πρόσβαση των ΑμΕΑ. Έτσι είναι. Η Αριστεία θα επιτευχθεί με τους Άριστους (που στην πράξη εννοούν τους πλούσιους, ποια "αριστεία" τώρα και παπαριές..). Βλέπετε τι προκρίνεται. Σχολεία μόνο για "άριστους", περίθαλψη στα νοσοκομεία μόνο αν είναι κερδοφόρα, τα δεδουλευμένα δεν είναι και απαραίτητο να καταβάλονται, όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει και η διάσημη καμπάνια διανομής σανού του ΣΚΑΪ, μετατρέπεται "μαγικά" στο "Όλοι ΝΑΖΙ μπορούμε".

Καταρχήν αν είχαμε Σοβιετία, δεν θα είχαμε ιδιωτικά σχολεία και όλους αυτούς που αντιδρούνε στην πρόσβαση των ΑμΕΑ οπουδήποτε, θα τους είχαμε να ανοίγουν το υπόγειο τούνελ που θα μας ενώσει με το κοσμοπολίτικο Βλαδιβοστόκ. 

Βέβαια οι ιδιώτες σχολάρχες στη συνέχεια "αιτιολογούν" την αντίδρασή τους μιλώντας για έλλειψη υποδομών και "ευελιξίας" για την πρόσβαση των ΑμΕΑ και μπλα μπλα μπλα..Το κλασικό επιχείρημα των απανταχού φιλελέδων. "Χωρίς κονδύλια δεν μπορείς να κάνεις κοινωνική πολιτική", "χωρίς λεφτά ο ανθρωπισμός είναι λαϊκισμός", τα γνωστά. Κι έτσι, και επειδή αντικειμενικά δεν έχουμε λεφτά, ας είμαστε κανιβαλάκοι ε?. Μεταμοντέρνοι ευγονιστές. Θυμίζουν τους ναζί του 1939.

Κάντε μια υπόθεση. Δεν έχουμε Σοβιετία μεν, αλλά έχουμε μια κυβέρνηση που την παλεύει για λίγο Σοσιαλισμό. Υπόθεση λέμε. Και αυτή η κυβέρνηση αποφασίζει να επιδοτεί την φοίτηση παιδιών από τις φτωχότερες γειτονιές σε όλα τα ιδιωτικά σχολεία. Να υποχρεώσει δηλαδή κάθε ιδιωτικό σχολείο, μικρό ή μεγάλο, να έχει ένα ποσοστό, ας πούμε 10% μαθητών από λαϊκές, φτωχές οικογένειες. Να μην το "χοντρύνω" και βάλω και προσφυγόπουλα, ας το αφήσουμε με ελληνόπουλα. Όλο το κόστος λοιπόν της φοίτησης αυτών των παιδιών, θα το αναλάβει το Κράτος, ώστε να μην επιβαρύνεται ο καημένος ο επιχειρηματιούλης για να έχουν και παιδάκια από φτωχές οικογένειες την ευκαιρία να απολαύσουν τις χαρές και τα κομφόρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Πως λέτε να αντιδρούσαν σε μια τέτοια απόφαση οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων? Μήπως θα μαζεύονταν με πολλούς από τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία σε κάνα Σύνταγμα, κραυγάζοντας περί "Σοβιετίας"?

Επιβεβαιώνεται συνέχεια. Φιλελές, εκσυγχρονιστής και ευρωπαίος και "όλοι μαζί μπορούμε" καιναχαμεναλέγαμε αλλά όταν είναι να έρθουν και προσφυγάκια ή ΑμΕΑ στο σχολείο του παιδιού του, απομακρύνεται περπατώντας σαν πάπια και χαιρετώντας ναζιστικά. Κατά τα άλλα, στην κοσμάρα του Άδωνι, οι ναζί είναι εθνικοσοσιαλιστές και άρα αριστεροί.

Κι επειδή ο Άδωνις και γενικότερα ο Αδωνισμός δεν είναι τυχαία φαινόμενα και το μυαλό πολλών έχει γίνει χυλός και αντιλαμβάνεται μόνο δίπολα και on/off, εννοείται ότι δεν επιτελείς το χρέος σου ως σύγχρονη, δημοκρατική πολιτεία, κάνοντας μόνο ένα από τα αυτονόητα, που είναι η απαξίωση τέτοιας φύσεως υπομνημάτων ως απαράδεκτα. Οφείλεις να διασφαλίσεις δημόσια, δωρεάν παιδεία υψηλού επιπέδου για όλους.

Απλά αναρωτιέμαι. Τι είδους παιδεία μπορεί να προσφέρει ένα σχολείο που αρνείται να δεχθεί ΑμΕΑ ή επιλέγει ταξικά τους μαθητές του?

"Παραγωγική" ακούγεται απ'το βάθος να πετάγεται ο €δουλος νεοφιλελές, μπερδεύοντας στο άριστο μυαλουδάκι του την εκπαίδευση με την κατάρτιση και κάνοντας να ξεκαρδιστούν μέχρι και οι (εναπομείνασες) κιμωλίες.

ἡ οὐτοπία καί τό πραγματοποιήσιμον

RIP Muhammad Ali

Ο Muhammad Ali δεν ήταν απλά μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ ο παγκόσμιος αθλητισμός. Ήταν πραγματική μορφάρα! Χρησιμοποίησε τις γροθιές του για να φτάσει στην κορυφή-μακράν του δεύτερου και στη συνέχεια τη δόξα και τα χρήματα που κέρδισε, για να παλέψει για την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.

Όταν ήρθε η ώρα του να καταταγεί στο στρατό, αρνήθηκε να το κάνει τόσο εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων όσο και λόγω του πολέμου του Βιετνάμ, στον οποίο δεν έβλεπε κανέναν λόγο να προσχωρήσει. Το κόστος της ανυποταξίας του μεγάλο, αφού το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ τον έσυρε σε δίκη όπου και καταδικάστηκε, του αφαιρέθηκαν οι 3 παγκόσμιοι τίτλοι και του απαγορεύτηκε η συμμετοχή του σε αγώνες για 3,5 χρόνια.

Βάζοντας συνειδητά τις προσωπικές του αξίες πάνω από "καριέρα" και "επιτυχία", ο Muhammad Ali δικαιολόγησε την άρνησή του με μερικές σαφείς και ιστορικές φράσεις:

"..Κανένας Βιετκόνγκ δεν με έχει αποκαλέσει Νέγρο. Όχι δεν πρόκειται να ταξιδέψω 10.000 μίλια για να βοηθήσω στη δολοφονία, τον σκοτωμό και το κάψιμο ανθρώπων, βοηθώντας απλώς στην συνέχιση της κυριαρχίας των λευκών δουλεμπόρων σε βάρος των μαύρων ανά τον κόσμο. Έφτασε η μέρα που το κακό και η αδικία πρέπει να τερματιστεί. Γιατί μου ζητούν να βάλω μία στολή και να βομβαρδίζω και πυροβολώ ανθρώπους στο Βιετνάμ, όταν φωνάζουν Νέγρους τους ανθρώπους στο Λούισβιλ, μας συμπεριφέρονται σαν σκυλιά και δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Εχθροί μου είναι οι λευκοί άνθρωποι όχι οι Βιετκόνγκ... Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ελευθερία μου. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις όταν ζητώ την δικαιοσύνη. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ισότητα."

και με το τηλεκοντρόλ δεν αλλάζει ο κόσμος σου..

αριστερά είναι η Ισότητα και δεξιά η Δικαιοσύνη

και στο σύνολο, εικονογραφημένη η θεμελιώδης διαφορά τους..

έτσι, για να μην μπερδεύουμε τις έννοιες, όταν και αν ποτέ αποφασίσουμε να τις ανακαλύψουμε και εδώ,

στη χώρα που έχει τον εκπρόσωπο της οικογενειοκρατίας να παίρνει κεφάλια εργαζομένων για να βάλει "τάξη στο Δημόσιο",

τα φιλαράκια και τους γλείφτες του πρωθυπουργού να παίρνουν από εκπομπές στην ΝΕΡΙΤ, μέχρι φιλέτα του Δημοσίου

και τους κανίβαλους τηλεθεατές από κάτω, να ζητωκραυγάζουν ζαλισμένοι απ'τις megaδόσεις κανονικότητας, που έχει η συνήθεια του να παίρνεις τα τρία σου και να νιώθεις και ο πρώτος μάγκας

στιγμές πλούτου

Χωρίς οικογένεια

4 Ιαν, ’14

Pitsirikos

Την νιώθεις την κούραση γύρω σου. Και πάνω σου. Την νιώθεις στα βλέμματα των ανθρώπων. Στις κουβέντες που μένουν μισές. Στα «επαναστατικά» λόγια για τις ρήξεις και τις ανατροπές που παίζουν πια από κασέτα• οι εκφωνητές έφυγαν. Νιώθεις την κούραση και στα καθεστωτικά παπαγαλάκια. Πόσες φορές να πεις τα ίδια ψέματα; Πόσες φορές να υποδυθείς τον νικητή στην χώρα των ηττημένων;

Από το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω- την κυρίαρχη ιδεολογία στην χώρα τα τελευταία χρόνια- περνάμε σιγά σιγά στο «άντε να πεθάνουμε, να ησυχάσουμε».

Είναι κι αυτό μια κάποια εξέλιξη.

Χτες στο ίδρυμα, τα παιδιά ήταν ασυγκράτητα.

Χάρηκαν που μας είδαν – πιο πολύ από ποτέ- αλλά στην ομάδα μιλούσαν όλα μαζί. Με το δίκιο τους.

Η Α. είπε στην ομάδα ότι η μεγαλύτερη επιθυμία της είναι να βρεθεί μια οικογένεια να την υιοθετήσει.

Όλα τα παιδιά στο ίδρυμα αυτή την επιθυμία έχουν αλλά δεν την λένε. Δεν το παραδέχονται, ειδικά τα αγόρια.

Όταν έχεις καταλάβει πως τα χρόνια πέρασαν και είναι πια απίθανο να βρεθεί μια οικογένεια να σε υιοθετήσει, κάνεις πως δεν σε νοιάζει. Κι εγώ αυτό θα έκανα στην θέση τους. Σιγά μην κλάψω.

Η Α. επιμένει να εκφράζει την επιθυμία της να υιοθετηθεί. Επειδή ξέρει –όπως όλα τα παιδιά- πως πλησιάζει η ώρα που θα βρεθεί σε κάποιο άλλο ίδρυμα.

Μετά από κάποια ηλικία, τα παιδιά στέλνονται σε άλλα ιδρύματα, σε γηροκομεία και άλλες μονάδες. Για να πεθάνουν εκεί. Χώρια από τους φίλους τους με τους οποίους μεγάλωσαν μαζί.

Τα παιδιά νομίζουν πως είμαστε πλούσιοι. Μάλλον είναι βέβαια πως είμαστε ζάπλουτοι. Αφού δεν ζούμε σε ίδρυμα, αφού μπορούμε και περπατάμε, αφού έχουμε οικογένειες, αφού μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάνα δώρο και να πηγαίνουμε σε κάνα θέατρο, αφού έχουμε τον χρόνο να είμαστε εθελοντές στο ίδρυμα, πρέπει να είμαστε κροίσοι.

Όταν τους λες πως δεν είσαι πλούσιος, σε κοιτάνε καχύποπτα. Δεν σε πιστεύουν.

«Δεν πεθαίνω σαν χώρα, η χώρα έχει πεθάνει» λέει η Α. καθώς φεύγουμε από το ίδρυμα.

Είναι στενοχωρημένη όπως και η Π.

Ξέρουμε πως κάποια μέρα θα πάμε και κάποιο από τα παιδιά δεν θα είναι εκεί. Και μπορεί να μην το ξαναδούμε ποτέ. Και μετά θα ακολουθήσουν και τα άλλα παιδιά.

Από την αρχή το ξέραμε αυτό. Ήμουν ο πρώτος που είχε πει «και τι ακριβώς κάνουμε εμείς εδώ, αφού ξέρουμε πως πάμε ντουγρού στον τοίχο και πως δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα, αφού τίποτα δεν εξαρτάται από εμάς και το μέλλον των παιδιών είναι προδιαγεγραμμένο;».

Αλλά η «λογική» απάντηση είναι πως εσύ κάνεις ό,τι μπορείς για μερικές στιγμές χαράς και συντροφικότητας για τα παιδιά. Να έχουν κάτι να θυμούνται μετά. Αν και σκέφτομαι πως, αν έχεις περάσει και καλές στιγμές στη ζωή σου, μπορεί να είναι ακόμα χειρότερα μετά αν βρεθείς σε κάποιο άθλιο ίδρυμα.

Είναι κάπως σαν τον ήρωα της ταινίας «Δώδεκα χρόνια σκλάβος». Από ελεύθερος άνθρωπος με αξιοπρέπεια, οικογένεια και σπίτι, βρίσκεται σκλάβος στις φυτείες του Αμερικάνικου Νότου.

Όποιος θέλει να δει ποια είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας σήμερα, ας επισκεφτεί κάποιο ίδρυμα για παιδιά.

Τα κονδύλια κόβονται, το προσωπικό μειώνεται –απολύονται γυναίκες που είναι σαν μητέρες για τα παιδιά (παιδιά που ήδη είναι ορφανά)-, τα παιδιά μένουν πια σε θαλάμους με πολύ περισσότερα παιδιά που έχουν διαφορετικά προβλήματα από τα δικά τους (ένα παιδί που έχει μόνο κινητικά προβλήματα μπορεί να βρεθεί σε ένα θάλαμο με παιδιά που έχουν νοητικά προβλήματα), και η εγκατάλειψη είναι πασιφανής.

Το βράδυ, συζητάμε με την Μ. και την Α. Συζητάμε για όλα. Για το ίδρυμα, για ταινίες, για θέατρα κλπ.

Κάποια στιγμή, η Μ. μας λέει πως ένας γνωστός της που είχε μια περιπέτεια με την υγεία του έκανε PSI.

«PSA» της λέω και σκάμε στα γέλια.

Μετά από τέτοιο βομβαρδισμό οικονομικών ειδήσεων επί τόσα χρόνια, είναι λογικό να λέει PSI το PSA. Από δω και πέρα, θα μιλάμε για θέματα υγείας, με οικονομικούς όρους.

«Ναι» λέει η Α., «θα λέμε για κούρεμα αντί για εγχείριση». Γέλια ξανά.

Μετά δίνουμε ραντεβού για σήμερα, να πάμε στον ήλιο. Αν έχει ήλιο. Έχει.

Εγώ, πάντως, περιμένω να έρθει η άνοιξη. Για να μπω στην θάλασσα. Και να χαθώ.

 

πηγή: pitsirikos

να μοιραζόμαστε

εικόνα από acidvicious