μόνο ζάλη των τάξεων, πουθενά πάλη

το πρωκτοθέμα

 του κονφερανσιέ των ναζί και μόνιμου κατοίκου Ελβετίας

ταΐζει ρατσιστικό σανό τα ζόμπι που δηλώνουν "νοικοκυραίοι"

και το κρυφοχρυσαύγουλο ο άδωνις φυσικά τρέχει να το αναπαράξει

ο χρήσιμος ηλίθιος

φτώχεια: ένα φυσικό φαινόμενο στον κόσμο των φιλελέδων

η Γυφτιά είναι όλη δική μας

Κρίμα, τόσο ωραίο παιδάκι και να είναι γυφτάκι

Οκτωβρίου 25, 2013

 

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός

Τελικά η Μαρία είναι γυφτάκι! Παιδί γύφτων. Και τι γύφτων, Βουλγάρων αν έχετε το Θεό σας. Οι οποίοι μόνο ο Θεός των γύφτων ξέρει πώς και γιατί τα καταφέρνουν να κάνουν ξανθά παιδιά με γαλανά μάτια, αντί για τα συνηθισμένα μαυροτσούκαλα που μας παρενοχλούν ενώ πίνουμε το φραπέ μας.

Κρίμα το ενδιαφέρον, κρίμα η άνθιση του ανθρωπισμού μας μέσα στην καρδιά του Φθινοπώρου, κρίμα τα δάκρυα που χύθηκαν από τηλεοράσεως και εφημερίδων, αλλά και σε καφενεία και σπίτια όπου πλημμυρίζει η ευαισθησία -ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Κρίμα και τα ντου της αστυνομίας κατά των γύφτικων καταυλισμών όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Τόσα ρεπορτάζ, τόσες έρευνες, τόσες εξετάσεις DNA και να μας προκύψει τελικά αυτό το αποτέλεσμα; Τόσοι δημοσιογράφοι να διασχίζουν τις γύφτικες λάσπες, τόσα σαΐνια να ψάχνουν πώς και γιατί έκλεψαν οι γύφτοι το παιδί, πώς και γιατί το πούλησαν, πώς το συνηθίζει η ράτσα τους όχι μόνο να μας κλέβει αντικείμενα, καλώδια, σίδερα, ασπρόρουχα, αλλά ακόμα και μωρά για να τα πουλήσει, και να μας βγαίνει γυφτάκι το γαλανομάτικο;

Δυστυχώς, τελικά ήταν ένα γυφτάκι. Και προφανώς είχε δίκιο η καημένη η γύφτισσα που έσπευσαν να κλείσουν μέσα, μαζί με το γύφτο της, όταν φώναζε ότι της το έδωσε η Βουλγάρα, κι αυτή το πήρε, το αγάπησε, το φρόντισε και το μεγάλωνε σαν να είναι δικό της παιδί. Μέχρι που ήρθαν το κράτος, η αστυνομία, η ευαισθησία μας, τα κανάλια και το κακό το ριζικό μας και όχι μόνο της πήραν το παιδί, αλλά τη φυλάκισαν μαζί με τον άντρα της για το ψυχικό που έκανε -και για κάτι νεοελληνικά κόλπα με τις μερίδες, τα επιδόματα πολυτέκνου και τα δημοτολόγια. Ενώ το ανήλικο βρέθηκε ξαφνικά από το γύφτικο σπίτι του, τους γύφτους γονείς του και τα γυφτάκια αδελφάκια του να αναζητά χαμόγελο στο Χαμόγελο του Παιδιού.

Το συμπέρασμα ποιο είναι για τη στάση μας, για την υποκρισία μας, για τον ανθρωπισμό που ξεχείλισε αυτές τις μέρες τις οθόνες μας; Οι γύφτοι είναι γύφτοι ως φυλή -με τα γνωστά χαρίσματα και ελαττώματα. Αλλά Γύφτοι με Γ κεφαλαίο από άποψη ηθικής, ειλικρίνειας, αισθημάτων και ψυχής είναι άλλοι. Όλοι εκείνοι που έπαιξαν με το ξανθό κοριτσάκι το παιγνίδι της δημοσιότητας, της τηλεθέασης, της πολιτικής φιγούρας, της ανθρωπιστικής επίδειξης;

Ποιος εκμεταλλεύτηκε περισσότερο τελικώς τη μικρή Μαρία; Και να το δείτε ότι τώρα όλοι οι φιγουρατζήδες φιλάνθρωποι θα της γυρίσουν την πλάτη: Κρίμα, τόσο ωραίο παιδάκι και να είναι γυφτάκι…

 

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

η ζωή ως προνόμιο

κοινωνικός ιστός

ανθρωποθυσίες με αίσιο τέλος

ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

τι θέλετε ρε?

Διαίρει και βασίλευε

Ο Κατσέλης, η ΕΡΤ κι ένας φίλος μου

26 Ιουν, ’13

Pitsirikos

 

Αργά χτες το βράδυ, μου τηλεφωνεί ένας φίλος. «Έκλεισε ο Κατσέλης» μου λέει, «800 εργαζόμενοι στον δρόμο». Δεν το ήξερα. Είχα επιστρέψει πριν από λίγο.Έλειπα για ώρες και δεν είχα διαβάσει τις ειδήσεις. «Για την ΕΡΤ, όμως, το ήξερες» μου κάνει, «και ξεσηκώθηκαν όλοι». 

Ενώ μιλάμε στο τηλέφωνο, μπαίνω στο Διαδίκτυο και διαβάζω την είδηση για το λουκέτο στην εταιρεία Κατσέλης.

Η εταιρεία είχε προβλήματα ρευστότητας, δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και κατέθεσε αίτηση πτώχευσης. Αλλού διαβάζω για 480 εργαζόμενους, αλλού για 540, και αλλού για 1.000 μαζί με τους συνεργάτες.

Επειδή κατοικώ στην Αθήνα, η είδηση με στενοχωρεί αλλά δεν μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Μετά από χρόνια με τα χιλιάδες λουκέτα να πέφτουν βροχή γύρω μου, με τους μισούς φίλους μου άνεργους -και με πάνω από τα μισά μαγαζιά της γειτονιάς μου άδεια πια- τι εντύπωση να μου κάνει; Όλα αναμενόμενα μου φαίνονται. Είδηση είναι να ανοίξει μια επιχείρηση, όχι να κλείσει.

Ο φίλος μου -που δεν μένει στην Αθήνα- επιμένει για την συμπαράσταση στους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τη μη συμπαράσταση στους εργαζόμενους του Κατσέλη.

Του λέω πως έχω βαρεθεί να συμπαραστέκομαι σε απολυμένους -χωρίς κανένα αποτέλεσμα- και του λέω ακόμα πως δεν μπορούσα να συμπαρασταθώ σε κάποιους που λίγα λεπτά πριν δεν ήξερα ότι έχουν χάσει τη δουλειά τους.

Θέλω να του πω -αλλά δεν του το λέω- πως δεν τον πειράζει η μη συμπαράσταση στους απολυμένους του Κατσέλη αλλά η συμπαράσταση στους απολυμένους της ΕΡΤ.