πρώτη ύλη

Μέσα σ'αυτήν την αγριότητα των "ελεύθερων αγορών" και του καπιταλισμού που μας πάει γαμιώντας (σε Ανατολή και Δύση, πλέον), το να είσαι φιλελές προϋποθέτει μία απ'τις δύο συνθήκες: ή ανήκεις στην οικονομική ελίτ (οπότε κερδίζεις από όλη αυτή τη βαρβαρότητα και δεν σε αγγίζει), ή είσαι τέρμα ηλίθιος (αφού δεν καταλαβαίνεις ότι όλο αυτό αργά ή γρήγορα αποβαίνει εις βάρος σου).

Επειδή τα πάντα στη ζωή και τη φύση είναι ντεγκραντέ, υπάρχουν και κάποιοι που είναι φιλελέδες από αυτοπεποίθηση, θεωρώντας εαυτούς "ξύπνιους", που θα καταφέρουν αργά ή γρήγορα να εισχωρήσουν στην πρώτη κατηγορία, αλλά δεν ξέρουν οι καημενούληδες ότι κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνουν στη δεύτερη με την (μικροαστική) φαντασίωσή τους αγκαλιά (και τη γλίτσα του δρόμου ως μπόνους).

Το παραπάνω σίχαμα για παράδειγμα, εκ θέσεως ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Θυμίζει λίγο σε κυνισμό τη ρήση του δικού μας άδωνι, που είχε πει το περίφημο "όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει", αλλά υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Ο λατρεμένος αντιπρόεδρος, μας είπε κάτι που ισχύει. Είναι βάρβαρο μεν, απάνθρωπο, αλλά δατς λάϊφ σουίτχαρτ. Έτσι γίνεται στη φύση. Εκεί ο αδύναμος, αυτός που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του περιβάλλοντός του, την έχει όντως άσχημα.

Εδώ έρχεται ο πολιτισμός, η εξέλιξη, η κυριαρχία της σκέψης πάνω στα ζωώδη ένστικτα και ο διαφωτισμός με κάποιες πανανθρώπινες αξίες που έφερε στο προσκήνιο, να μας ανυψώσουν λίγο, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε και λίγο πιο πέρα απ'το ατομάκι μας και να μην μένουν όλοι αυτοί εκτεθειμένοι σ'αυτή την βαρβαρότητα.

Υπάρχουν πολλοί, που όλα αυτά τα θεωρούν αυτονόητα, όπως και από την άλλη, υπάρχουν επίσης πολλοί, που τα βρίσκουν ανεδαφικά, γραφικά και αντιαναπτυξιακά. Ο καθένας με τις επιλογές του. 

Αυτό που λέει όμως το τραμποειδές, είναι τέρμα μαλακία και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, την υπαρκτή, την πανταχού παρούσα βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Αυτό που ξεστομίζει ο γερουσιαστής είναι συνέπεια γνωστής ψυχασθένειας, που προέρχεται από μακροχρόνια ή απότομη έκθεση σε εξουσία και χρήμα. Καταδεικνύει υψηλότερα λέβελ κανιβαλισμού από αυτό του κοινού, λούμπεν νεοφιλελέ.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι είναι η άλλη όψη του ίδιου, ματωμένου νομίσματος. Ίσως και να είναι. Ας μην ξεχνάμε ότι για πλανητάρχη έχουμε τον τραμπ. Η εποχή δείχνει να μην γνωρίζει από όρια. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν είχε πει και εκείνη η καθηγήτρια του ΣΚΑΪ και του Ποταμιού, που όλως τυχαίως ήταν του μητσοτάκη βαφτισιμιά? ή ανηψιά?-θα σας γελάσω..Είναι και το άλλο. Αυτή καθαυτή η ΤΙΝΑ τους, το μόνο ανθρώπινο που έχει είναι πρώτη της ύλη.

φιλοξενεία επενδυτών

ο χρήσιμος ηλίθιος

φτώχεια καταραμένη

ο καπιταλισμός σε θέλει χαμένο

Παίζεις Μονόπολη.

Ο αντίπαλός σου ξεκινάει με σχεδόν όλα τα ακίνητα δικά του, όπως και το 95% των χρημάτων της τράπεζας.

Όλοι περιμένουν από εσένα να τα καταφέρεις.

Με το που αρχίζει το παιχνίδι, φυσικά χάνεις αμέσως.

Γιατί? Μα γιατί είσαι τεμπέλης (ή όπως λένε και κάτι Ποταμίσια καθίκια, επειδή δεν έκανες τις σωστές επιλογές στο παιχνίδι).

το "ταξικό μίσος" αυτή η μάστιγα

ζουν ανάμεσά μας

καμένα μικροαστικά μυαλά καταχωνιασμένα μέσα σε κεφάλες, οι οποίες στέκονται πάνω σε σβέρκους, που συνήθως καλύπτονται από ναυτικό φούτερ, για να μην φαίνεται η κοκκινίλα από τις φάπες της ζωής που είναι "μίζερη" μακρυά απ'τα στενά της μυκόνου και της αράχωβας

είναι οι ίδιες φάπες που έφαγε και η πετροκωστοπούλεια "Ζωάρα" με αποτέλεσμα να χαζέψει και να αρχίσει να φωνάζει "Κράζεις? Ζηλεύεις!"

 τζημεροειδή ζόμπι που τρέφονται με ονειρώξεις μεγάλης ζωής και βλέπουν τους "πτωχούς" (δηλ. όσους έχουν κάνει "αποτυχημένες επιλογές") ως απειλή μόλυνσης της "υψηλής κοινωνίας" που έχουν παραχωμένη στον τροφαντό πάτο τους

δεν είναι οι πιο φτωχοί ανάμεσά μας....αλλά σίγουρα είναι οι πιο πεινασμένοι

ρε τους φουκαράδες!...

χρόνια του Ντίκενς..

«Εξοντωτικά πρόστιμα για τους φτωχούς» στα βρετανικά δικαστήρια-Μαζικές παραιτήσεις δικαστών

10.09.2015

«Είναι σαν να μπαίνεις στον κόσμο του Ντίκενς«, λέει η Φράνσις Κρουκ, από την οργάνωση Howard’s League για την Ποινική Μεταρρύθμιση. Ο Κιθ Σμιθ δε θα διαφωνεί. 40 χρόνων, χωρίς εισόδημα, χωρίς οικονομίες, με εθισμό στα ηρεμιστικά, βρέθηκε κατηγορούμενος επειδή έκλεψε μερικές μπριζόλες και δύο ζαχαρωτά από ένα κατάστημα.

Παραδοσιακά, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «Independent« οι δικαστές επέβαλαν οικονομικά πρόστιμα σταθμίζοντας τη σοβαρότητα του αδικήματος με τη δυνατότητα του κατηγορούμενου να πληρώσει. Τον περασμένο Απρίλιο, η κυβέρνηση πέρασε νόμο που υποχρεώνει οποιονδήποτε καταδικάζεται να πληρώνει και ένα επιπλέον ποσό για τη λειτουργία των δικαστηρίων.

Ο Κιθ Σμιθ δήλωσε ένοχος. Του επιβλήθηκε πρόστιμο δικαστηρίου 206 ευρώ. Αν είχε δηλώσει αθώος, θα κατέληγε να πληρώσει πολύ περισσότερα. Πολλοί κάνουν το ίδιο. Ακόμη και αθώοι θα δηλώνουν ένοχοι, λένε οι δικαστές της χώρας, προκειμένου να αποφύγουν να πληρώσουν μεγαλύτερα ποσά, καθώς όσοι δηλώνουν ένοχοι θα πληρώνουν λιγότερα χρήματα.

Το πρόστιμο θα είναι επιπρόσθετο ποσό, ανεξάρτητο από τα υπόλοιπα πρόστιμα, τα δικαστικά έξοδα και τις εντολές αποζημίωσης. Στην ουσία, λένε, οι επικριτές του νόμου, οι κατηγορούμενοι θα χρηματοδοτούν απευθείας τα λειτουργικά έξοδα των δικαστηρίων.

Στην περίπτωση του Σμιθ, οι δικαστές αποφάσισαν να του επιβάλουν 12μηνη ποινή κοινωνικής υπηρεσίας και παραμονή επί έξι μήνες σε κέντρο αποτοξίνωσης. Με τον νέο νόμο, δε μπορούσαν να σταματήσουν εκεί. Από τη στιγμή που καταδικάστηκε, θα έπρεπε να πληρώσει το συγκεκριμένο ποσό για το λειτουργικό κόστος του δικαστηρίου.

Το γεγονός έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις ώστε ο Independent να μιλά για «πρωτοφανή δικαστική ανταρσία«. Περισσότεροι από 50 δικαστές παραιτήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Στο προσκήνιο έρχονται όλο και περισσότερες υποθέσεις πάμφτωχων ανθρώπων που αναγκάζονται να πληρώνουν εκατοντάδες ευρώ για μικροαδικήματα.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών Ρίτσαρντ Μονκχάους έλεγε τον περασμένο Μάρτιο στο δίκτυο BBC: «Βλέπουμε πάρα πολλούς ανθρώπους  που υποτροπιάζουν επειδή δεν έχουν καθόλου χρήματα, οπότε το να τους φορτώνουμε με άλλο ένα πρόστιμο, δε θα έχει και μεγάλη σημασία αφού δε θα μπορούν να πληρώσουν«.

Οι περιπτώσεις είναι χαρακτηριστικές: Ένας 26χρονος που προσπάθησε να αυτοκτονήσει πηδώντας μπροστά στο αυτοκίνητο ενός αστυνομικού εκτός υπηρεσίας πλήρωσε 247 ευρώ φόρο δικαστηρίου. Ένας 77χρονος άστεγος πλήρωσε φόρο 206 ευρώ για κλοπή λαχανικών από ένα πολυκατάστημα. Μία 30χρονη κλήθηκε να πληρώσει 412 ευρώ φόρο δικαστηρίου επειδή έκλεψε ψάρι και κρασί αξίας 13 ευρώ.

Η Φράνσις Κρουκ προχωρά τη συζήτηση ακόμη πιο πέρα: «Γιατί βρίσκεται στο δικαστήριο κάποιος που είναι άστεγος και έχει κλέψει μια κονσέρβα; Γιατί τον έχουν συλλάβει; Αυτό που βλέπουμε είναι μια εικόνα πλήρους δυσλειτουργίας των δικαστηρίων, ποινικοποίησης της φτώχιας, της ψυχικής κατάστασης και της έλλειψης στέγης«.

πηγές: Independent, BBC @ΕΡΤ

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ στην Ισπανία..

αναζητάνε τα αίτια της συντριβής του Ραχόϊ..

ανυπολόγιστη η επιτυχία του

Ιστορικό ρεκόρ για τη μακροχρόνια ανεργία στην Ελλάδα

Η τριμηνιαία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που συμμετέχει στην τρόικα, αναγνωρίζει ότι η μακροχρόνια ανεργία αυξήθηκε στη χώρα, οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι και η παραγωγικότητα στην εργασία συρρικνώθηκε ενώ οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο απ' όλους τους εταίρους.

περισσότερα εδώ

όπως λέγανε και οι φίλοι μας οι Βαβυλώνιοι...

η αδιαφορία είναι μισό γαμήσι

Η Pilion Trust είναι μια οργάνωση αλληλεγγύης για τους φτωχούς. Τα τελευταία χρόνια η κρατική επιχορήγηση μειώθηκε κατά 60%, όπως και η βοήθεια από δωρεές κατά 20%. Έτσι οι άνθρωποι της Pilion  σκέφτηκαν να κάνουν λίγο θόρυβο παραπάνω με μια νέα και έξυπνη, αλλά και για μερικούς αμφιλεγόμενη εκστρατεία που ονομάζεται "Fuck The Poor". Η εκστρατεία άρχισε να "τρέχει" τον Απρίλιο κι έχει σαν σλόγκαν ένα μήνυμα, το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση λέει: "Ξέρουμε ότι ενδιαφέρεστε. Παρακαλούμε να ενδιαφέρεστε αρκετά, ώστε να το κάνετε και έμπρακτα.".

Όπως θα δείτε και στο video πιο κάτω, η εκστρατεία αυτή είχε αρκετά στοιχεία κοινωνικού πειράματος, με διάφορα χρήσιμα συμπεράσματα να βγαίνουν.

Είμαι βέβαιος ότι θα χρησιμοποιηθεί σε αρκετά αμφιθέατρα, από διδάσκοντες θεμάτων κοινωνικής ψυχολογίας ή σημειολογίας της επικοινωνίας, μέχρι εισηγητές σεμιναρίων marketing και τεχνικών πωλήσεων.

Αυτό που έκαναν ήταν να βάλουν έναν άνδρα να "φοράει" ένα πλακάτ με το προβοκατόρικο μήνυμα "Γαμήστε τους φτωχούς" και να κάνει έρανο σ’ένα πολυσύχναστο δρόμο. Με κρυφές κάμερες κατεγράφησαν οι οργισμένες αντιδράσεις πολλών περαστικών.

Μετά από λίγες ημέρες ο άντρας έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα, έχοντας όμως αυτή τη φορά το μήνυμα "Βοηθήστε τους φτωχούς". Η διαφορά στη σημασία που του δίνανε οι περαστικοί, είναι χαρακτηριστική για πολλά.

       

τι είδε ο φούχτελ? #2

τι είδε ο φούχτελ?

φτωχοί με ευρώ

φτώχεια: ένα φυσικό φαινόμενο στον κόσμο των φιλελέδων

ΜΜΕκτροφεία φασιστών

Ο δημοτ.σύμβουλος Θέμης Σεβαστιάδης μιλάει στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης στις 23/09/2013.

(το όνομα Δημαρέλος που βγάζει στην αρχή, είναι λάθος)

"ανεπίδεκτοι περαιτέρω μεταρρύθμισης"

κοίταζε τη χούφτα της

Με πλησίασε μια γυναίκα λίγο πριν τα σκαλάκια της εξόδου του μετρό. Τελευταία, διάφοροι άνθρωποι ζητάνε χρήματα όχι καθισμένοι όπως παλιά στην άκρη κάποιου πεζοδρομίου, αλλά κατεβαίνοντας στα εκδοτήρια των σταθμών του μετρό. Στέκονται δίπλα σου καθώς εσύ βάζεις τα κέρματα στο μηχάνημα. Έτσι, γρήγορα σκέφτεσαι ότι αυτό το εξωπραγματικό για την τσέπη σου 1,40, θα έπιανε περισσότερο τόπο αν αντί για εισιτήριο, γινόταν κουλούρι, καφές, τσιγάρο ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ή θέλει αυτός ο άνθρωπος. Η γυναίκα λοιπόν με πλησίασε, άρχισα να σκέφτομαι αν και πόσα ψιλά έχω, αν και πόσα θέλω να δώσω. Η γυναίκα όμως μόλις έφτασε μπροστά μου ζήτησε απλά αν έχω ένα εισιτήριο για να πάει σπίτι της. Τα ρούχα της έμοιαζαν με κουρέλια, το πρόσωπό της ήταν σε άσχημη κατάσταση και οι λέξεις της αν και κανονικά τοποθετημένες αντηχούσαν μόνο τη γενικευμένη απόγνωση. Θέλω ένα εισιτήριο να πάω στο Περιστέρι, σπίτι μου.

Βγαίνοντας απ’ το μετρό πέτυχα ένα φίλο που είχα να δω καιρό. Στο τέταρτο που κουβεντιάσαμε, μου ανέλυσε τα σχέδια του για τη χρονιά που έρχεται. Τις χρονιές τις υπολογίζουμε ακόμη, όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, από Σεπτέμβριο. Το περίπλοκο και με απειράριθμα αν σχέδιό του, μπορεί να συνοψιστεί στη λέξη επιβίωση. Ακούγονταν ποσά της τάξης των 200 και 300 ευρώ. Ακούγονταν φράσεις του στιλ μπορώ να ζήσω με τόσα. Μου αρκεί μια σαλάτα, δεν θα πολυβγαίνω και τέτοια. Δεν είχε απελπισία ο λόγος του φίλου, μόνο σκληρό ρεαλισμό και ίσως μια ελαφριά αίσθηση παραίτησης. Παραίτησης όχι απ’ τη ζωή, όσο απ’ τον άνισο και ανυπόφορο αγώνα με τα τέρατα της εποχής της λιτότητας και των ατελείωτων μέτρων. Θα ζήσουμε ναι, αλλά κουραστήκαμε πια να κυνηγάμε, να τρέχουμε σ’ ένα στάδιο χωρίς γραμμή τερματισμού, να τρέχουμε σ’ ένα αγώνα που είναι ταυτόχρονα σπριντ και μαραθώνιος και μετ’ εμποδίων. Κάπου θες απλά να σταθείς, να πιεις ένα δροσερό ποτήρι νερό και να ηρεμήσεις για πέντε λεπτά. Φέτος ο φίλος επέλεξε να είναι το δικό του πεντάλεπτο.

Λίγα λεπτά αργότερα σταματώντας με το αυτοκίνητο σε ένα φανάρι, βλέπω μια άλλη γυναίκα. Μοιάζει με την πρώτη του μετρό. Ρούχα βρώμικα, μαλλιά μπλεγμένα, πρόσωπο που φωνάζει όλα τα πιθανά είδη της απόγνωσης. Από τα πέντε μέτρα απόσταση μας μιλάει: «Πεινάω. Μήπως μπορείτε να μου δώσετε κάτι να φάω». Κοιτάζω το φανάρι, αλλά το κορίτσι ανοίγει την τσάντα της και δίνει ότι ψιλό είχε. Ας πούμε ότι ήταν δυομιση ευρώ. Τα δίνω στη γυναίκα, έκπληκτη κοιτάζει τη χούφτα της, μονολογεί «αυτά είναι πολλά λεφτά», ανάβει το φανάρι, συνεχίζει να κοιτάει τη χούφτα της, φεύγουμε.

Λέμε και ξαναλέμε για τη φτώχεια. Λέμε ότι δε μας φοβίζει. Μιλάμε για αλληλεγγύη, για κεράσματα, οι γονείς βοηθάνε, τα παιδιά βοηθάνε, οι φίλοι αλληλοβοηθιούνται. Μιλάμε για εγχειρήματα, συλλογικές κουζίνες και ένα σωρό ωραίες ιδέες.

Αλλά η φτώχεια μας κυκλώνει, δεν είναι εύκολος αντίπαλος, γονατίζει ανθρώπους, γονατίζει περαστικούς και φίλους, τους κλέβει χρόνια, τους αποκλείει απ’ την ίδια τους τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Η φτώχεια δεν είναι παλιά ελληνική ταινία, δεν έχει μόνο αυτοσαρκασμό και πλάκα και ωραίες ατάκες. Έχει κόσμο που παλεύει να ζήσει με 200 ευρώ και αυτό θα είναι το αισιόδοξο σενάριο. Έχει κόσμο που λέει πεινάω και θέλω να πάω σπίτι μου και κόσμο που ψάχνει το σπίτι του και δεν το βρίσκει πουθενά.

Μας βομβαρδίζουν με success stories και ανταγωνιστικότητα και τη θέση της χώρας που σταθεροποιείται στην Ευρώπη. Μιλάνε τη γλώσσα των αρπακτικών σε prime time, παρέχουν προκαταβολικά ασυλία στους ακριβούς εαυτούς τους, κουνάνε το δάκτυλο, μεταρρυθμίζουν χαλαρά, ασκούνται στον κυνισμό επαναλαμβάνοντας μονότονα «11.000 απολύσεις». Εμείς που δεν ζούμε στην τηλεόραση ή στο εικονικό κόσμο των υπουργικών γραφείων, κάθε μέρα, κάθε ώρα, περπατάμε μετρώντας τους πεσμένους, τους βουβούς επιβάτες των μέσων μεταφοράς, τους ανθρώπους που κουράστηκαν, τους ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο. Μετράμε τους ανθρώπους που δεν ανήκουν πια σ’ αυτή την εποχή.

πηγή: το βυτίο

θα αγγίξει την τελειότητα