με δημιουργική και αγωνιστική σαφήνεια

Αναρχική ομάδα Ρουβίκωνας: Αν θέλαμε μπαίναμε στη Βουλή

Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομάδας Ρουβίκωνας για την παρεμβαση στην βουλή και την απεργία πείνας

Από τις 2/3 πραγματοποιείται απεργία πείνας πολιτικών κρατούμενων με τα εξής αιτήματα:

Κατάργηση ειδικής «αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας και συγκεκριμένα τους νόμους περί τρομοκρατικής και εγκληματικής οργάνωσης (νόμοι 187 και 187Α).

Κατάργηση ειδικών κατασταλτικών νόμων (κουκουλονόμος).

Κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, που αποτελούν την ολοκλήρωση του καθεστώτος εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων.

Οριοθέτηση της χρήσης και επεξεργασίας του DNA ως αποδεικτικό μέσο.

Την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού, που παρά το 98% αναπηρίας του εξοντώνεται συστηματικά εδώ και 13 χρόνια από το κράτος.

Την άμεση απελευθέρωση των συγγενών των μελών της ΣΠΦ.

Μερικές επισημάνσεις:

Η κατάσταση της υγείας των περισσότερων απεργών πεινάς είναι πλέον οριακή. Τα ιατρικά ανακοινωθέντα και τα αποτελέσματα των εξετάσεων τους, δεν αφήνουν χώρο για παρερμηνείες . Είμαστε στο παρά πέντε. Ο πρώτος νεκρός απεργός πείνας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη (μετά τον Bobby Sands) είναι ένα εφιαλτικό σενάριο που μας πλησιάζει απειλητικά. Ήδη ο Μιχάλης Νικολόπουλος παρολίγον να υποστεί τρεις φορές καρδιακή ανακοπή.

Στο ερώτημα που επίμονα μπαίνει από στελέχη της αντιπολίτευσης μετά τις κινήσεις αλληλεγγύης "υπάρχει κράτος;" απαντάμε: Ναι υπάρχει και μέσα στις φυλακές του αυτοκτονούν κρατούμενοι. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του στοιβάζονται σαν τα ζώα οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες. Το δικαστικό του σώμα προφυλακίζει μανάδες και γυναίκες πολίτικων κρατούμενων, εξοντώνει στα κελιά του επί σειρά ετών κρατούμενους με σοβαρές αναπηρίες, διώκει με τρομονόμους κάτοικους της Χαλκιδικής που αγωνίζονται για τον τόπο τους, συνεχίζει τις φοροεπιδρομές στα λαϊκά στρώματα, ενώ οι έχοντες και κατέχοντες απολαμβάνουν ακόμη φορολογική ασυλία. Παράλληλα δίνει και κατιτίς από τον κρατικό κορβανά για να παρελάσουν τα άρματα και τα αεροπλάνα υπό τους ήχους παραδοσιακών ασμάτων.

Οπότε μην ανησυχείτε κύριοι, υπάρχει κράτος και κάνει καλά τη δουλειά του.

Σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα πολιτικοί κρατούμενοι πραγματοποιούν απεργίες πείνας πότε με κυβερνήσεις ΝΔ πότε με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Ανέκαθεν τα κινήματα αλληλεγγύης που αναπτυσσόταν στόχευαν τους εκάστοτε διαχειριστές που υπήρχαν στη κυβερνητική εξουσία όταν λάμβανε χώρα μια απεργία πείνας. Δηλαδή τώρα με "αριστερή κυβέρνηση" θα πρέπει το κίνημα αλληλεγγύης να σταματήσει τον αγώνα και να αναθέσει τη λύση στους "αριστερούς διαχειριστές"; Τώρα θα πρέπει να "εμπιστευτούμε" την κυβέρνηση και να παρακολουθούμε; Και ποια αιτήματα είναι αυτά που υποτίθεται θα ικανοποιηθούν; Τα δυο από τα έξι και μάλιστα με τροποποιήσεις οι οποίες αφήνουν ερωτηματικά για το αν αποφέρουν τελικά το προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Υπάρχει η κριτική ότι τώρα, με τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γίνονται πράγματα που με άλλες κυβερνήσεις δεν γίνονταν, με το επιχείρημα ότι απολαμβάνουμε μιας ιδιότυπης "ανοχής" από τη σημερινή πολιτική εξουσία.

Απαντάμε: Το 2008 με τις γενικευμένες συγκρούσεις και καταλήψεις σε όλη τη χώρα, ποιανών την ανοχή απολαμβάναμε; Μήπως των υπουργών της δεξιάς; Όταν κρατήθηκε όμηρος ο Βενιζέλος στο πολυτεχνείο με κυβέρνηση ΝΔ τι είδους πολιτικό κενό εκμεταλλευτήκαμε; Όταν πηγαίναμε στα σπίτια, του τότε πρωθυπουργού Σημίτη και πρόσφατα στου Σαμαρά υπήρχε και τότε "κατειλημμένο κράτος" και "ξέφραγο αμπέλι";

Το 1991 με τις γενικευμένες συγκρούσεις μας έκλεινε το μάτι η κυβέρνηση του Μητσοτάκη;

Τελικά ας απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι. Ένα καθεστώς χειρότερο κι από τη κυβέρνηση Σαμαρά, ή διαχειριστές που δεν έχουν πρόσβαση σε κρίσιμους τομείς ασκούμενων πολιτικών και παρακολουθούν το αστυνομικό και δικαστικό σώμα να οργιάζει όπως κάνει το τελευταίο δίμηνο; Για εμάς πάντως φέρουν σε απόλυτο βαθμό την πολίτικη ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί στους απεργούς πείνας. Αν φτάσουμε στα χειρότερα, να ξέρουν όλοι ότι τότε μπορεί κάποιοι να επιχειρήσουν και κανονικές εισβολές.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ

Αναρχική ομάδα Ρουβίκωνας

ΥΓ1: Την πόρτα της βουλής την έκλεισαν μετά την άφιξη μας. Αν θέλαμε μπαίναμε, αλλά η απόφαση μας ήταν να μείνουμε με το πανό στο περιστύλιο.

ΥΓ2: Γραμμάτια ξεπληρώνουν αυτοί που άφησαν ελεύθερο τον Παπακωνταντίνου.

πηγή: καθημερινή

κάτω απ'το χαλί της εξημέρωσης..

Τέσσερις χιλιάδες αόρατοι άνθρωποι.

Φαντάσου, τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι να κάνουν ταυτόχρονα απεργία πείνας. Βάλε στο μυαλό σου τον αριθμό, τον όγκο, το γεγονός.

Εμένα μου φαίνεται απίστευτο. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι στα παγκόσμια χρονικά, πρέπει να είναι ελάχιστες, μετρημένες στα δάκτυλα οι φορές που ένας τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων, αποφασίζει με τέτοιον τρόπο να διαμαρτυρηθεί. Αν λάβει κανείς υπόψιν του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται αυτή η διαμαρτυρία, θα αντιληφθεί ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό , ως γεγονός, και ακόμα πιο ουσιαστική η παρακολούθησή του.

Το ξέρεις ότι γίνεται εδώ και μία εβδομάδα, ε;

Το ξέρεις ότι γίνεται εδώ, στην Ελλάδα, ε;

Όχι; Περίεργο. Δεν το διάβασες στις εφημερίδες, δεν το είδες σε ειδήσεις – τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι να κάνουν απεργία πείνας, κάποιοι εξ αυτών ήδη να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, να ζητούν γιατρούς γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί να τους προσέξουν, να είναι ίσως το μοναδικό σε όγκο γεγονός μετά την Ιρλανδία το 1923, δεν μπορεί, θα πρέπει να πάρει την δημοσιότητα που του αναλογεί, σωστά;

Σωστά;

Όχι; Δεν έπαιξε σχεδόν πουθενά; Μα, δεν γίνεται. Ακόμα και αν μία εφημερίδα, ή ένα κανάλι αποφάσιζε να κάνει εμπάργκο στην είδηση, για να μην παίξει, τα υπόλοιπα δεν θα είχαν λόγο να σιωπήσουν, σωστά;

Πως να κρύψεις τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους; Γίνεται;

Όχι; Σε κανένα κανάλι δεν το είδες; Σε κανένα δελτίο ειδήσεων; Σε καμία μεγάλη εφημερίδα δεν υπάρχει ως ρεπορτάζ; Πολύ περίεργο. Γιατί άραγε να γίνεται αυτό; Σαν γεγονός υπάρχει, το αναφέρουν αρκετές πηγές. Οι άνθρωποι όντως κάνουν απεργία πείνας, όντως έχουν αιτήματα, όντως κρατάει η διαμαρτυρία τους εδώ και μία εβδομάδα. Κανείς δεν το αρνείται.

Τότε γιατί;

Γιατί όλα μαζί τα συστημικά μέσα επέλεξαν να μην αναφέρουν πουθενά, με κανέναν τρόπο, αυτήν την είδηση;

Συμφωνήσαμε ότι είναι είδηση, αφορά τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους. Συμφωνήσαμε ότι είναι σημαντική, δεν έχει προηγούμενο ο όγκος της ούτε στην Ελλάδα, και ελάχιστα στον Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο. Συμφωνήσαμε ότι έγινε, δεν είναι μύθευμα κάποιων ανόητων. Ότι δεν έληξε, συμβαίνει ακόμα.

Τότε γιατί; Γιατί εκλείπουν οι αναφορές από όλους;

Ποιος, και για ποιον λόγο φοβάται αυτήν την είδηση;

Ποιος, και για ποιον λόγο φοβάται τόσο αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να κάνει πως δεν βλέπει τέσσερις χιλιάδες διαμαρτυρόμενους;

Τι φοβάται ότι θα συμβεί αν μάθεις;

Θα αντιδράσεις; Πολύ αμφιβάλλω. Άλλωστε και να θέλεις, αυτοί οι άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι, είναι δύσκολο να φτάσει η συμπαράστασή σου, χώρια που δεν νομίζω να θέλεις να κάνεις πολλά.

Οπότε;

Γιατί, τα συστημικά μέσα, αρνούνται να προβάλλουν (όχι να πάρουν την θέση – να προβάλλουν ως γεγονός!) την διαμαρτυρία με μορφή απεργίας πείνας τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα; Γιατί πασχίζουν, με κόπο (γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο) να αγνοήσουν αυτήν την είδηση απλώς για να μην το ακούσεις;

Τι φοβούνται ότι θα γίνει αν, απλώς, ενημερωθείς;

Εδώ το τελευταίο online άρθρο για την απεργία πείνας τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων.

Εδώ, το πιο ενημερωμένο blog για τα τεκταινόμενα αυτής της απεργίας πείνας.

πηγή: αρκούδος

όσες κι αν χτίζουν φυλακές..

κι αν ο κλοιός στενεύει

ο νους μας είναι αληταριό

που όλο θα δραπετεύει.

Ελλάδα: Συμμετοχή της Όλγας Οικονομίδου στην απεργία πείνας ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας

Στάλθηκε στο Inter Arma:

Στον κόσμο αυτόν υπάρχουν δύο περιπτώσεις ανθρώπων. Εκείνοι που εθελοντικά αφήνουν τη ζωή τους να ξοδεύεται μέσα σε κλειδωμένες μέρες που διαδέχονται παθητικά η μία την άλλη και αυτοί που ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά και θέλουν να καταργήσουν όλες τις κλειδαριές του κόσμου που φυλακίζουν τη ζωή μας σε κάγκελα, σε τοίχους, σε συνήθειες, σε κανόνες, σε νόμους… Μη μας αναζητάτε στους πρώτους… Από σήμερα Τετάρτη 25 Ιουνίου συμμετέχω και εγώ στην απεργία πείνας που πραγματοποιήται ενάντια στη λειτουργία του Γκουαντανάμο του Δομοκού.

Δύναμη-Αλληλεγγύη-Συνενοχή

Όλγα Οικονομίδου-Πυρήνας Φυλακής ΣΠΦ

Γυναικείες φυλακές

25/06/2014

η εθνική μας ντροπή

Ο πέμπτος άνθρωπος

Θέλω, σήμερα, να σου μιλήσω για πέντε ανθρώπους. Πέντε ανθρώπους μόνο.

Ο καθένας έχει μία μικρή ιστορία να μας πει. Μία για μένα, που έκατσα να την ακούσω – και μία γα σένα, που θα στην μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ.

Ο ένας λέγεται Παναγής Γιαννάκης. Είναι προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης. Είναι σημαίνων πρόσωπο της κοινωνίας μας, ακρογωνιαίος λίθος της δικαιοσύνης μας. Η ιστορία του, που θέλω να ακούσεις, ξεκινάει μερικούς μήνες πριν, όταν, για δεύτερη φορά, αναγκάζεται να διαμαρτυρηθεί για την ζωή των ανθρώπων που βάζει στην φυλακή. Είτε ένοχοι, είτε περιμένουν να δικαστούν, μένουν κλειδωμένοι σε απάνθρωπες συνθήκες, ανεξαρτήτως ηλικίας, μαζί τα σεξουαλικά με τα οικονομικά εγκλήματα, χωρίς να δουν το φως του ήλιου, για μήνες στις αθλιότερες συνθήκες. Αυτός ο άνθρωπος στέλνει την δεύτερη επώνυμη διαμαρτυρία του, κοινοποιόντας την στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Ξεκινάει την επιστολή του λέγοντας “Ντράπηκα”. “Ντράπηκα κ. υπουργέ για την Ελληνική Πολιτεία και για καθένα μας χωριστά”. Δεν έχω γνώση να άλλαξε κάτι, μετά την δημοσιοποίησή του.

Τον δεύτερο, ας τον πούμε Νίκο. Ο Νίκος, ήταν τρόφιμος του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού. Ζούσε, μαζί με τους συγκρατούμενούς του σε άθλιες συνθήκες, χωρίς σωστή διατροφή, χωρίς σωστή περίθαλψη, χωρίς συνθήκες υγιεινής. Ζούσε σε ένα κολαστήριο. Προσπάθησε να επικοινωνήσει το πρόβλημα της επιβίωσής τους, στην υπεύθυνη εισαγγελέα. Όταν συνάντησε αδιαφορία, άλλαξε τρόπο. Αποφάσισε να δημοσιοποιήσει τις συνθήκες διαβίωσής του κάνοντας κάτι που απαγορεύεται στις φυλακές: τράβηξε φωτογραφίες και βίντεο, πήρε συνεντεύξεις, έδειξε στον έξω κόσμο τι συμβαίνει στο κολαστήριο. Κατηγορήθηκε, παρότι παραδόθηκε αυτοβούλως από την ίδια εισαγγελέα που δεν τον άκουγε πριν. Αθωώθηκε, γιατί η επιτροπή αποφάνθηκε ότι το έκανε για να βελτιώσει την ζωή του και των συγκρατούμενών του, από όντως απάνθρωπες συνθήκες. Ζητούσε, το λιγότερο, περίθαλψη και τεστ μαντού σε όλους τους κρατούμενους του νοσοκομείου, κάτι που δεν μάθαμε ποτέ αν ολοκληρώθηκε, μήνες μετά το αίτημά του.

Τρίτος, είναι ο Μαμαντού Μπα. Ο Μαμαντού είναι από την Νέα Γουινέα, και κατόρθωσε να είναι στους τυχερούς που πήρε πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα. Νόμιμος μετανάστης πια, είχε ενεργή συμμετοχή στην κοινότητά του, και δούλευε ως λαντζέρης. Ο Μαμαντού δέχθηκε μία επίθεση με λοστούς, από την αποία γλύτωσε αιμόφυρτος να τρέχει στους δρόμους, γιατί οι δράστες του, μέλη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής όπως επιβεβαιώνει και το Δικτύου εκ μέρους της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τον άφησαν “να πάει να πεθάνει”. Ο Μαμαντού δεν έκατσε ούτε στο νοσοκομείο, για να αποφύγει το κόστος και την αστυνομία. Όπως καταγγέλει, λίγο καιρό πριν, του είχε επιτεθεί η αστυνομία, κλέβοντάς του και σαράντα ευρώ που είχε μαζί του. Όταν δημοσιοποίησε την ιστορία του οι επιθέσεις εντάθηκαν – και από τις δύο δυνάμεις. Ήταν υπο παρακολούθηση από τις ομάδες κρούσης της ΧΑ, ενώ ξανασυνελήφθη από την αστυνομία, όπου τον έγδυσαν και τον εξευτέλισαν – χωρίς λόγο, αφού ήταν νόμιμος. Για σώσει την ζωή του, ζήτησε άσυλο από την Ελλάδα, προς το Βέλγιο. Οι Βελγικές αρχές έκριναν ότι όντως, η ζωή του Μαμαντού Μπα δεν τυγχάνει της ελάχιστης προστασίας εδώ στην Ελλάδα, και αποφάσισαν κάτι πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά χρονικά: Για πρώτη φορά, χώρα μέλος της ΕΕ δίνει πολιτικό άσυλο σε πολίτη χωρας μέλους της ΕΕ. Για πρώτη φορά, χρειάζεται καποιος να πάρει άσυλο απο εμάς.

Τέταρτη ιστορία, είναι του κρατουμένου στις φυλακές της Τρίπολης Τσόκα. Περιέγραψε τις συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων διακόσια δεκαπέντε άτομα να ζουν σε κελιά για εξήντα πέντε συνολικά, εννέα ντουσιέρες για όλους – έξω στην αυλή, έξι σόμπες που δεν δουλεύουν ταυτόχρονα για όλους τους κρατουμένους τον χειμώνα, καμία προστασία από τις συνθήκες βρασμού που επικρατούν το καλοκαίρι, βρώμικο φαγητό, απαράδεκτες συνθήκες σε τουαλέτες. Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς του, και μόλις σήμερα καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση των όσων προβλέπονται στο άρθρο 3 της Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περί απαγόρευσης της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης.

Ο άνθρωπος της πέμπτης ιστορίας, είσαι εσύ. Εφτασες μέχρι εδώ, διαβάζοντας για τέσσερις ανθρώπους που πολέμησαν, θέτοντας σε κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα, τις δουλειές τους, την ελευθερία τους, θέτοντας σε κίνδυνο υπαρκτό ακόμα και την ζωή τους, για να επικοινωνήσουν, ο καθένας με όποιον τρόπο μπορούσε, το κακό που τους κάναμε εμείς. Εμείς είμασταν οι φύλακές τους, εσύ και εγώ, εμείς αυτοί που είχαμε υποχρέωση να τους προστατεύουμε, εμείς αυτοί που είχαμε την ευθύνη τους, που θα έπρεπε να ήμασταν η ασπίδα για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους – τα ελάχιστα, και όμως τόσο πολύτιμα. Εμείς τους βασανίσαμε ή τους αγνοήσαμε, εμείς είχαμε την ευθύνη για τα βάσανά τους ή αδιαφορήσαμε όταν άλλοι τους βασάνιζαν. Και αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς να μας πονέσουν, χωρίς να μας χτυπήσουν, χωρίς να μας απειλήσουν, με αξιοπρέπεια όλοι τους, με ευγένεια και μέσα στους κανόνες πολιτισμού και δικαιοσύνης, ζητήσαν να διαβάσεις αυτές τις μικρές ιστορίες, και να αναρωτηθείς αν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό.

Μην τους γελάσεις. Υπέστησαν πολλά για να διαβάσεις εσύ αυτές τις ιστορίες. Χρειάστηκαν αυτοί οι τέσσερις, πιο έντιμοι από μένα άνθρωποι, οι ιστορίες που χρειάστηκε να πουν για να σε αναγκάσω, να γίνεις, όπως είμαι και γω, ο πέμπτος άνθρωπος.

Τι θα κάνεις γι’ αυτό;

• Ελευθεροτυπία: «Ντρέπομαι για τις φυλακές»
• In.gr: Σοκαριστικό βίντεο από το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού
• Άρης Χατζηστεφάνου / ertopen: Το τέλος τους κράτους δικαίου στην Ελλάδα (με σύνδεσμο για την ιστορία του Μαμαντού Μπα) 
• Ημερησία: Καταδίκη της Ελλάδας για «απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση κρατουμένων»    

πηγή: αρκούδος

το Κτήνος νίκησε

«Αυτός είναι ένας άνθρωπος»

Pitsirikos  

 

 

Πιτσιρίκο, σταμάτησα το βίντεο λίγα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει και έμεινα να κοιτάζω αυτόν τον άνθρωπο με τα χέρια στη μέση. 

Αυτός είναι ένας άνθρωπος. Μέσης ηλικίας. Μέσης τάξης.

Με τα χέρια στη μέση κοιτάζει έναν βασανισμένο. Δεν ξέρω ποιος είναι. Δεν ξέρω καν αν έχει σχέση με τα βασανιστήρια. 

Το ότι δεν φαίνεται το πρόσωπό του, προσθέτει έναν λυρισμό. 

Είναι το βλέμμα του απογοητευμένο ή χαιρέκακο; 

Ανησυχεί για το τι θα συμβεί μετά ή -τυφλωμένος ακόμα από την εκδίκηση- απολαμβάνει το θέαμα; 

Στέκεται. Δεν λυγίζει. Δεν σοκάρεται κανείς.

Δεν έχει απομείνει καμία από τις αξίες μας. Έχουμε τελειώσει σαν πολιτισμός. Ξεχάστε μας.

Ύστερα θυμήθηκα πως διάβαζα μια ιστορία ενός Γερμανού αξιωματικού, δυστυχώς δεν θυμάμαι πού.

Αμέσως μετά τη μάχη της Κρήτης, πλησίασε μια γιαγιά που κλαίγοντας φρόντιζε το πτώμα ενός Γερμανού στρατιώτη. Ο διερμηνέας τη ρώτησε γιατί θρηνεί τον εχθρό. Του απάντησε: «Εχθρός ήταν όσο ήταν ζωντανός. Τώρα είναι ένα νεκρό παιδί».

Πιθανότατα είναι μύθος. Αλλά, αφού ξεμείναμε από λογική, ας κοιτάξουμε εκεί μπας και θυμηθούμε τι σημαίνει πολιτισμός.

Καληνύχτα φίλε μου…

(Αγαπητέ κύριε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μάλλον είναι πιο πιθανό να συνηθίσουμε την κτηνωδία παρά να θυμηθούμε τι σημαίνει πολιτισμός. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Βέβαια, αν η ζωή γίνει κτηνωδία, το θετικό είναι πως ο θάνατος θα είναι λύτρωση. Να είστε καλά.)

 

πηγή: pitsirikos

"νέα ελλάδα" με μεσαιωνικά υλικά