"μια αστραπή η ζωή μας...μα προλαβαίνουμε"..

Χαλάει την πιάτσα η Ζωή

21 Μαΐου 2015

Του Niko Ago

Ό,τι και να πει, γίνεται πρωτοσέλιδο. Ό,τι και να κάνει, έχει δώσει το κεντρικό θέμα στα δελτία ειδήσεων. Τα λόγια της δίνουν μεροκάματο σε πολλούς του σιναφιού μας και γεμίζουν τις κενές ώρες των χρηστών του διαδικτύου. Ακόμα κι όταν λέει ή πράττει τα αυτονόητα. Την έχουν κατηγορήσει για τα πάντα. Την έχουν συγκρίνει ακόμα και με τους πιο στυγερούς δικτάτορες της ιστορίας, επειδή δεν λειτουργεί και τόσο συμβατικά με τον ρόλο της Μήπως, όμως, ο ίδιος ο ρόλος έχει φτιαχτεί για ανθρώπους που διαβάζουν άρθρα, ανοίγουν συνεδριάσεις, κλείνουν συνεδριάσεις, λένε «ναι» σε οτιδήποτε φέρνει η κυβέρνηση (της οποίας είναι εφεδρεία) και για αυτό η παρουσία της «ξενίζει»; Ας το αφήσουμε ανοικτό προς συζήτηση για μια άλλη φορά.

Αυτή τη φορά, την κατέκριναν επειδή πήγε στον επικεφαλής αστυνομικό μπροστά στη Βουλή και τον ρώτησε για ποιο λόγο δεν αφήνει την πορεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία της χώρας να περάσει και να αφήσει ψήφισμα. Διαμαρτυρήθηκε όχι γιατί τους άφησαν, ούτε γιατί δεν επέβαλαν «τον νόμο»- που όπως επί χρόνια έχουμε δει στην Αθήνα, μεταφράζεται σε τόνους καρκινογόνων χημικών, κρότου λάμψης, κλομπ, κλοτσιές, μαλλιοτραβήγματα, σπασίματα χεριών και ποδιών, ξύλο σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ, «τυφλές» προσαγωγές στο πλήθος κ.λπ.- αλλά γιατί δεν αφήνουν τους πολίτες να περάσουν. Ναι. Να περάσουν ελεύθερα και να αφήσουν ψήφισμα στη Βουλή. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία το παρέχει το Σύνταγμα της Ελλάδας. Το παρέχουν οι νόμοι που η ίδια η Βουλή έχει ψηφίσει. Και δεν μπορεί παρά να είναι σημάδι Δημοκρατίας, όταν αυτό το δικαίωμα το υπερασπίζεται η Πρόεδρος της Βουλής.

Μας φαίνεται, όμως, τόσο περίεργο και ξαφνικό. Σχεδόν σοκαριστικό. Ξεχάσαμε τα αυτονόητα. Συμφιλιωθήκαμε με τη βία. Με οποιαδήποτε βία. Και τη στιγμή που κάποιος με εξουσία, ζητάει από εκείνους που δρουν στο όνομα της εξουσίας με ασπίδες και κλομπ, να κάνουν στην άκρη για να περάσουν οι πολίτες, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν διαμαρτύρονται άδικα και ούτε πήγαν να δουν τα περιστέρια και τον τσολιά, παθαίνουμε σοκ. Σοκ. Και λογικό. Είδαμε να οχυρώνεται η εξουσία πίσω από τα αδιαπέραστα τείχη που η ίδια, με τις «ευλογίες» μας, έφτιαξε για τον εαυτό της. Και να κοιτά τον «λαουτζίκο». Να μετατρέπεται σε Μαρία Αντουανέτα και να δυσφορεί επειδή τη διακόπτουν την ώρα που λιμάρει τα νύχια της. Εντός αλλά και εκτός εισαγωγικών. Νύχια που, πότε τα χρησιμοποιεί να ξύνεται και πότε να ξεΜΑΤιάζει. Με κλομπ, ασπίδες, χημικά.

Κι όμως, η Ζωή Κωνσταντοπούλου χαλάει την πιάτσα. Ο «λαουτζίκος», ο κατά Αντώνη Σαμαρά «απλός λαός», ο θιασώτης του «νόμου και της τάξης», αυτός που αν δει αστυνομικό να μη δέρνει, θρηνεί γοερά για την «χαμένη αίγλη της ηρεμίας», θα την κατακρίνει. Αλλιώς μας μάθαμε. Αλλιώς μας ξέρουμε.  Μα, είναι δυνατό, να ζητάει τον λόγο από αστυνομικό που κάνει τη δουλειά του; Είναι αρμόδια; Όταν στη Δημοκρατία, μετατρέπεις τον αστυνομικό σε εκφραστή των δικαιωμάτων και της ύπαρξής σου, ετοιμάσου να δεχθείς το κλομπ από την ανάποδη. Και δεν είναι απαραίτητα ο αστυνομικός ο κακός της ιστορίας. Κάτι έκανες κι εσύ για αυτό. Η Ζωή, λοιπόν, βγήκε από το γραφείο, πέταξε το «βαλσαμωμένο κοστούμι» της εξουσίας -για πολλοστή φορά- και ζήτησε να ανοίξει ο δρόμος. Τόσο απλό αλλά τόσο ακατανόητο συνάμα. Μας μάθαμε αλλιώς.

 

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ κάπου στις Σέρρες..

καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά

Νόμος είναι το δίκιο των μεταλλωρύχων του Μπόμπολα

16 Απρ, ’15

Διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποίησαν σήμερα οι μεταλλωρύχοι του Μπόμπολα, παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία και διαταράσσοντας την κοινωνικοοικονομική ζωή της πόλης.

Θα πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να δράσει σαν τις κυβερνήσεις Σαμαρά και Παπανδρέου και να στέλνει τα ΜΑΤ να σπάνε στο ξύλο όσους διαδηλώνουν και δεν επιτρέπουν σε εμάς τους υπόλοιπους να κάνουμε τις βόλτες μας.

Δεν είναι δυνατόν μερικές εκατοντάδες άνθρωποι να κλείνουν το κέντρο της Αθήνας και να παραλύουν μια πόλη που είναι γεμάτη τουρίστες, γιατί χαλάνε την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό (σ.σ. αυτά δεν μας λένε τόσα χρόνια αυτοί που κόπτονται τώρα για το δικαίωμα των μεταλλωρύχων να ζουν σαν αρουραίοι μέσα σε τρύπες;)

Οι μεταλλωρύχοι έχουν στο πλευρό τους -εκτός από το αφεντικό τους- τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ και τους γνωστούς παπαγάλους, οι οποίοι, αν βρεθούν ποτέ σε μεταλλωρυχείο, θα πάθουν ντουβρουτζά.

Στο πλευρό των μεταλλωρύχων είναι και ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος εγκατέλειψε την θέση του στα τηλεοπτικά στούντιο και κάνει εξωτερικά γυρίσματα, για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Μπόμπολα.

Δεν πρέπει να προκαλεί καμία εντύπωση που ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε διαδήλωση εργαζομένων, αφού είναι γνωστό πως ο χρυσός μας φέρνει πιο κοντά.

Οι μεταλλωρύχοι διεκδικούν το δικαίωμά τους να πεθάνουν από καρκίνο και να σκορπίσουν τον καρκίνο -εκτός από τα δικά τους παιδιά- στους συνανθρώπους τους και στα παιδιά τους, αλλά οι συνάνθρωποί τους δεν θέλουν να βγάλουν τον καρκίνο γιατί είναι οπισθοδρομικοί και τριτοκοσμικοί Έλληνες, και θέλουν να ζουν πάνω από τις δυνατότητες που τους προσφέρει ο καρκίνος.

Επίσης, οι μεταλλωρύχοι ζητούν να σβηστούν τα χρέη του αφεντικού τους και των άλλων ιδιοκτητών ΜΜΕ, ενώ ζητούν να δοθούν και άλλα δάνεια στα ΜΜΕ γιατί τα 36 εκατομμύρια στην χρεοκοπημένη Καθημερινή δεν φτάνουν.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στα χρεοκοπημένα ΜΜΕ και στους σφουγγοκωλάριους που εργάζονται σε αυτά, γιατί, ενώ επί πέντε χρόνια έκαναν επίθεση σε όλες τις ομάδες εργαζομένων ή αποσιώπησαν όλες τις εργατικές διαδηλώσεις, καλύπτουν τώρα με όλες τους τις δυνάμεις την διαδήλωση των μεταλλωρύχων του Μπόμπολα.

(Με την ευκαιρία να θυμίσω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Θέλουν να είναι δούλοι. Και θέλουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν.)

πηγή: pitsirikos

"ψηλά τα χέρια Μάριο"

σκηνές από ρίψη αντιδικτατορικού κονφετί

Επίθεση διαδηλώτριας στον Ντράγκι

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ δέχθηκε επίθεση από διαδηλώτρια, η οποία φώναζε «Τέλος στη δικτατορία της ΕΚΤ»

Η διαδηλώτρια «όρμησε» στον Μάριο Ντράγκι και τον «έλουσε» με χαρτοπόλεμο, πριν την απομακρύνουν οι δυνάμεις ασφαλείας. Το περιστατικό έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια προγραμματισμένης συνέντευξης Τύπου στη Φρανκφούρτη.

πηγή: the press project

αναπηρία

3 του Δεκέμβρη σήμερα και ένεκα της ημέρας (παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία) το καθεστώς έστειλε τους πραιτωριανούς του να εμποδίσουν (σπρώχνωντας καροτσάκια..) τους διαδηλωτές με αναπηρία, να προσεγγίσουν το Υπουργείο Οικονομικών

κάτω απ'το χαλί της εξημέρωσης..

Τέσσερις χιλιάδες αόρατοι άνθρωποι.

Φαντάσου, τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι να κάνουν ταυτόχρονα απεργία πείνας. Βάλε στο μυαλό σου τον αριθμό, τον όγκο, το γεγονός.

Εμένα μου φαίνεται απίστευτο. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι στα παγκόσμια χρονικά, πρέπει να είναι ελάχιστες, μετρημένες στα δάκτυλα οι φορές που ένας τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων, αποφασίζει με τέτοιον τρόπο να διαμαρτυρηθεί. Αν λάβει κανείς υπόψιν του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται αυτή η διαμαρτυρία, θα αντιληφθεί ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό , ως γεγονός, και ακόμα πιο ουσιαστική η παρακολούθησή του.

Το ξέρεις ότι γίνεται εδώ και μία εβδομάδα, ε;

Το ξέρεις ότι γίνεται εδώ, στην Ελλάδα, ε;

Όχι; Περίεργο. Δεν το διάβασες στις εφημερίδες, δεν το είδες σε ειδήσεις – τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι να κάνουν απεργία πείνας, κάποιοι εξ αυτών ήδη να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, να ζητούν γιατρούς γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί να τους προσέξουν, να είναι ίσως το μοναδικό σε όγκο γεγονός μετά την Ιρλανδία το 1923, δεν μπορεί, θα πρέπει να πάρει την δημοσιότητα που του αναλογεί, σωστά;

Σωστά;

Όχι; Δεν έπαιξε σχεδόν πουθενά; Μα, δεν γίνεται. Ακόμα και αν μία εφημερίδα, ή ένα κανάλι αποφάσιζε να κάνει εμπάργκο στην είδηση, για να μην παίξει, τα υπόλοιπα δεν θα είχαν λόγο να σιωπήσουν, σωστά;

Πως να κρύψεις τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους; Γίνεται;

Όχι; Σε κανένα κανάλι δεν το είδες; Σε κανένα δελτίο ειδήσεων; Σε καμία μεγάλη εφημερίδα δεν υπάρχει ως ρεπορτάζ; Πολύ περίεργο. Γιατί άραγε να γίνεται αυτό; Σαν γεγονός υπάρχει, το αναφέρουν αρκετές πηγές. Οι άνθρωποι όντως κάνουν απεργία πείνας, όντως έχουν αιτήματα, όντως κρατάει η διαμαρτυρία τους εδώ και μία εβδομάδα. Κανείς δεν το αρνείται.

Τότε γιατί;

Γιατί όλα μαζί τα συστημικά μέσα επέλεξαν να μην αναφέρουν πουθενά, με κανέναν τρόπο, αυτήν την είδηση;

Συμφωνήσαμε ότι είναι είδηση, αφορά τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους. Συμφωνήσαμε ότι είναι σημαντική, δεν έχει προηγούμενο ο όγκος της ούτε στην Ελλάδα, και ελάχιστα στον Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο. Συμφωνήσαμε ότι έγινε, δεν είναι μύθευμα κάποιων ανόητων. Ότι δεν έληξε, συμβαίνει ακόμα.

Τότε γιατί; Γιατί εκλείπουν οι αναφορές από όλους;

Ποιος, και για ποιον λόγο φοβάται αυτήν την είδηση;

Ποιος, και για ποιον λόγο φοβάται τόσο αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να κάνει πως δεν βλέπει τέσσερις χιλιάδες διαμαρτυρόμενους;

Τι φοβάται ότι θα συμβεί αν μάθεις;

Θα αντιδράσεις; Πολύ αμφιβάλλω. Άλλωστε και να θέλεις, αυτοί οι άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι, είναι δύσκολο να φτάσει η συμπαράστασή σου, χώρια που δεν νομίζω να θέλεις να κάνεις πολλά.

Οπότε;

Γιατί, τα συστημικά μέσα, αρνούνται να προβάλλουν (όχι να πάρουν την θέση – να προβάλλουν ως γεγονός!) την διαμαρτυρία με μορφή απεργίας πείνας τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα; Γιατί πασχίζουν, με κόπο (γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο) να αγνοήσουν αυτήν την είδηση απλώς για να μην το ακούσεις;

Τι φοβούνται ότι θα γίνει αν, απλώς, ενημερωθείς;

Εδώ το τελευταίο online άρθρο για την απεργία πείνας τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων.

Εδώ, το πιο ενημερωμένο blog για τα τεκταινόμενα αυτής της απεργίας πείνας.

πηγή: αρκούδος