Στροφή στα Δεξιά

           

η ψυχιατρική απορρύθμιση στα χρόνια των μνημονίων

το κακοστημένο reality και η ξεφτίλα

σχεδόν 1 χρόνος σχεδόν αριστεράς

προτεραιότητες

η χαμένη αξιοπιστία του Τσίπρα

Στο ανοιχτό όρυγμα των Σκουριών θάφτηκε η τιμή και η αξιοπιστία του Τσίπρα και της «πρώτη φορά αριστεράς» κυβέρνησής του;

Posted on 01/08/2015 by soshalkidiki

Με τις δηλώσεις του, περί της προστασίας των 5.000 εργαζομένων στην «Ελληνικός Χρυσός», στην συνέντευξη που έδωσε, την Τετάρτη 29-7 στον Κ. Αρβανίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό Κόκκινο, ξέφτισε και τις τελευταίες ελπίδες όσων ήλπιζαν ότι η κυβέρνησή του κι ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, θα ήταν διαφορετικοί από τους προηγούμενους, τουλάχιστον ως προς την συνέπεια και την ηθική τους.

Δεν θα μείνουμε στο συνειδητό ψέμα (προέλευσης Άδωνη, Πάχτα, Μπόμπολα) περί 5.000 εργαζομένων, ούτε στο μικρότερο ψέμα των 2.000 που τους έκανε όταν πήγε να τα μαζέψει την επομένη, στην Κ.Ε. του κόμματός του, μετά την κατακραυγή που προκάλεσαν οι κατάπτυστες δηλώσεις του. Έχει όμως σημασία να επισημάνει κανείς ότι ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα τους εργαζόμενους με τον ίδιο τρόπο που το κάνει εδώ και καιρό η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική, ανέφερε. Ποιος του είπε πως το κίνημά μας θέλει την εκδίκηση από τους εργαζόμενους της εταιρείας, αυτούς που κι ο ίδιος χαρακτήριζε ως ομήρους της; Ας βρουν τρόπους να τους απασχολήσουν για να μην μείνουν άνεργοι, αν αυτό είναι το ζήτημα. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι κοινωνικά δίκαιο είναι να μη χάσουν τις δουλειές τους τόσοι εργαζόμενοι. Αναρωτιόμαστε όμως, αφενός αν είναι κοινωνικά δίκαιο να τις χάσουν εκατοντάδες άλλοι, που θα πληγούν από τις καταστροφικές δραστηριότητες της εταιρείας. Αφετέρου, είναι απορίας άξιον αν μία κυβέρνηση της αριστεράς στηρίζει εργαζόμενους σε μία παράνομη και καταστροφική εταιρεία.

Εμείς, ως κίνημα, είχαμε, έχουμε και θα έχουμε μέχρι τέλους την τεκμηριωμένη θέση πως κάθε εξόρυξη στον Κάκαβο είναι καταστροφική και δεν θα μπούμε ποτέ σε διλήμματα και συνδιαλλαγές του τύπου: «ακυρώνουμε την μεταλλουργία, συνεχίζουμε την εξόρυξη στον Κάκαβο», που είναι άλλωστε και το σχέδιο της εταιρείας.

Το μεγάλο ηθικό ζήτημα είναι αλλού και το ξέρει πολύ καλά ο κ. Τσίπρας: Δεν μπορεί να καταστρέφεται ένας τόπος, μια οικονομία, μια κοινωνία, για να μην μείνουν άνεργοι κάποιοι εργαζόμενοι της εταιρείας που δέχτηκαν να πληρώνονται για να καταστρέψουν τον τόπο μας.

Νοιάστηκε το ίδιο για τους 350 αγωνιστές που διώκονται με βαριές κατηγορίες γιατί τόλμησαν να υπερασπιστούν τον τόπο τους; Δεν περίσσεψε στον κ. Τσίπρα μια στιγμή για να αναφερθεί στους διωκόμενους συναγωνιστές μας, οι κατηγορίες των οποίων προεκλογικά θεωρούνταν σχεδόν φρονηματικές.

Όσοι κάθεστε στο σπιτάκι σας, όσοι συνεργάζεστε με τους κατακτητές που ξεκοιλιάζουν και καταστρέφουν τον τόπο σας, θα έχετε πάντα μια κυβέρνηση να σας φροντίζει και να σας περιθάλπει. Όσοι αγωνίζεστε και θυσιάζετε τις ζωές σας, την ησυχία και την βόλη σας, θα είστε πάντα διωκόμενοι, απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Κάποιοι θα σας χρησιμοποιούν για να γίνουν υπουργοί, πρωθυπουργοί και βουλευτάδες και μετά οι ίδιοι θα σας δικάζουν ως εγκληματίες. Αυτό είναι το παράδειγμα ζωής που προτείνετε; Αυτή είναι η ηθική της «πρώτη φορά αριστεράς» σας;

Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλές αναφορές στο τι έλεγε ο κ. Τσίπρας προεκλογικά, όταν ερχόταν στην περιοχή μας και μιλούσε στον κόσμο, όταν έλεγε πως η κυβέρνηση της αριστεράς θα σταματήσει την καταστροφή της Χαλκιδικής αμέσως μόλις γίνει κυβέρνηση. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι δεσμεύσεις του και στην Ιερισσό και στην Θεσσαλονίκη και στην Βουλή, στις προγραμματικές δηλώσεις. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι καταγγελίες των σημερινών υπουργών –όσο ήταν στην αντιπολίτευση- για το έγκλημα που σχεδίασαν και εκτελούσαν στην Χαλκιδική ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και τον Πάχτα. Ηχεί ακόμα στα αυτιά μας η επίκληση -εκ μέρους του- των πολλών πορισμάτων της επιστημονικής κοινότητας που τεκμηρίωναν την οικολογική-οικονομική-κοινωνική καταστροφή της Χαλκιδικής απ’ αυτό το εξορυκτικό σχέδιο.

Για μας η επιλογή να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την οριστική μας δικαίωση είναι μονόδρομος. Οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό θα σημαίνει την καταστροφή του τόπου μας και των ζωών μας. και αυτό εμείς κ. Τσίπρα δεν το διαπραγματευόμαστε.

Ακούει κανείς;

πηγή: soshalkidiki

η εργαζόμενη και ο γιαρμάς

διαπραγμάτευση με εταίρα

-τσιμπουκάκι και πισωκολλητό, 50€ κούκλε

-έχω μόνο 150δρχ...τι μου κάνεις?

-.....τον άδωνι σε υστερία

το λαϊκό κεφάλαιο

Ρ Η Ξ Η

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ραντεβού με την Ιστορία

5 Ιουν, ’15

Η Ελλάδα δεν πλήρωσε τη σημερινή δόση προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αν και έχει τα χρήματα, και αν και ο Αλέξης Τσίπρας είπε προχτές στις Βρυξέλλες πως οι δόσεις θα πληρωθούν.

Ο Αλέξης Τσίπρας ζητάει αλλαγές στους όρους των «εταίρων», ώστε να υπάρξει συμφωνία και να αποφευχθεί στάση πληρωμών.

Αν όλα αυτά δεν είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι της κυβέρνησης και των «εταίρων» -ώστε να παρουσιάσουν όλοι την συμφωνία που έχουν ήδη κάνει ως επιτυχία στα κόμματα και στους ψηφοφόρους τους-, η κυβέρνηση δεν έχει και πολλές επιλογές.

Αν η κυβέρνηση ψηφίσει ένα νέο Μνημόνιο, η τύχη της Ελλάδας και των Ελλήνων για τα επόμενα χρόνια είναι γνωστή: η χώρα θα διαλύεται μέρα με την μέρα, και όλο και μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών θα εξαθλιώνονται.

Είναι θέμα μερικών μηνών η κυβέρνηση να πέσει και οι λέξεις «ΣΥΡΙΖΑ» και «Αριστερά» να ταυτιστούν με την απάτη. Η ελπίδα που έγινε κατάρα.

Η γερμανική κυβέρνηση θα έχει επιτύχει την ανατροπή της ελληνικής κυβέρνησης -που τόσο επιθυμεί- και θα γελάει με την ψηχή της, με την αφέλεια των Συριζαίων.

Η κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή από την ρήξη.

Ρήξη και στάση πληρωμών.

Με αυτό τον τρόπο, γίνεται εξαιρετικά αβέβαιο το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της γερμανικής κυβέρνησης.

Αν η Ελλάδα κάνει στάση πληρωμών, η Ευρωζώνη θα αναστενάξει. Καιρός είναι να αναστενάξει και κάποιος άλλος εκτός από τους Έλληνες.

Αντί να ανατραπεί η ελληνική κυβέρνηση, θα ανατραπεί η γερμανική κυβέρνηση.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα μιλήσει απόψε στη Βουλή.

Δεν ξέρω αν το έχει αντιληφθεί αλλά έχει το δικό του ραντεβού με την Ιστορία.

Σε αυτά τα ραντεβού, καλό είναι να πηγαίνεις και να στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων.

Η Ιστορία είναι σαν γκόμενα.

Αν η Ιστορία σε βρει λίγο, ψάχνει για άλλον.

πηγή: pitsirikos

όχι γι'αυτήν..

..αλλά για το φουκαριάρικο το κόμμα κώμα της

μα την Παναρίτη?...

την Παναρίτη?!!....

 

η ζωή, ως ένα αλισβερίσι χρόνου

"έξυπνες λύσεις" για βλάκες χρήστες

Οι έξυπνες λύσεις έξυπνα καίγονται. Του Χρήστου Λάσκου

16 May 2015

Νομίζω, δεν είμαι ο μόνος που μου προκύπτει έντονη αναφυλαξία κάθε φορά που, απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, ακούω να προτείνονται «έξυπνες» και «μοντέρνες» λύσεις. Δεδομένου πως η εξυπνάδα και ο μοντερνισμός σε κάθε περίοδο κρίνονται βάσει του γνωστού καταραμένου συσχετισμού δυνάμεων, προτιμώ, λοιπόν, τις σαφείς, έστω και «ξύλινες», διατυπώσεις.

Στην τωρινή φάση, μάλιστα, με παραδεκτό από όλους πως «ο χρόνος που κερδίσαμε» αναζητείται ως χαμένος, όπως και η ρευστότητα, ως προς την οποία «οι εταίροι δεν έδειξαν μπέσα», δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για ασάφειες. Και επειδή υπήρξαν πολλές ασάφειες προηγουμένως, το θέμα είναι η κίνηση προς την άμεση αποσαφήνιση ζητημάτων.

Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα, καθόλου τυχαία, το εργασιακό, που αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, την καρδιά του κοινωνικού ζητήματος, πάντοτε.

Όπως είναι γνωστό, η προγραμματική εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ, ανελαστικά έθετε ως αμεσότατη, της πρώτης μέρας, δέσμευση την επαναφορά των εργασιακών δεδομένων στην προ μνημονίου κατάσταση.

Όπως είναι επίσης γνωστό, ο εκβιασμός του Φεβρουαρίου σήμανε μια μεταβολή αυτής της δέσμευσης, η οποία μεταβολή, κατά τη γνώμη μου, ήταν κάτι περισσότερο από υποχώρηση. Θυμίζω τη διατύπωση της συμφωνίας του Φεβρουαρίου, κατά την οποία, αποδεχόμαστε, με τη «συνεισφορά του ΟΟΣΑ» να υιοθετήσουμε «μια «έξυπνη» (smart) νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης. Αυτό περιλαμβάνει την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης. Η έκταση και ο χρόνος των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και διεθνούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ILO, ενώ θα ληφθούν υπόψη οι συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος (independent body) για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα»[1].

Ισχυρίζομαι πως πρόκειται περισσότερο από υποχώρηση στο μέτρο που η διατύπωση κάνει αποδεκτούς προς επίτευξη όρους, οι οποίοι αποτελούν κατεξοχήν τα αγκωνάρια της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας στα σχετικά ζητήματα. Τα σημεία, δηλαδή, στα οποία παίζεται το πιο χοντρό παιχνίδι. Η «ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης» μαζί με τη «σε βάθος χρόνου αύξηση του κατώτατου μισθού με τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα» είναι, από αυτήν την άποψη, εμβληματικές φράσεις.

Η ευελιξία ξέρουμε καλά πως δεν είναι καθόλου ασαφής έννοια, όπως και η ανταγωνιστικότητα, άλλωστε. Η πρώτη σημαίνει σαφέστατα πως το «έξυπνο» μοντέλο εργαζόμενου  είναι πλέον ο ενοικιαζόμενος που περιμένει στο τηλέφωνο, να τον καλέσει ο κινέζος, ενώ η δεύτερη ότι αυξήσεις απαγορεύονται μέχρις ότου η κερδοφορία ανακάμψει επαρκώς.

Όπως έγραψε ο Μαρξ πριν από πολλά χρόνια, «[η] άσκηση της εργασιακής δύναμης, δηλαδή η εργασία, είναι η δραστηριότητα ζωής του εργάτη, η εκδήλωση της ζωής του. Και πουλά αυτήν τη δραστηριότητα ζωής σε κάποιον άλλο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την επιβίωσή του. Έτσι, για τον ίδιο, η δραστηριότητα της ζωής του είναι, απλώς, ένα μέσο που του επιτρέπει να επιβιώνει. Δουλεύει προκειμένου να ζει. Δεν θεωρεί καν την εργασία του μέρος της ζωής του∙ είναι η θυσία της ζωής του. Είναι ένα εμπόρευμα που το δίνει σε κάποιον άλλο… και η ζωή ξεκινά γι’ αυτόν όταν διακόπτεται αυτή η διαδικασία στο τραπέζι, στο σπίτι, στο κρεβάτι».

Και, πάνω σε αυτό, σχολιάζει ο David McNally: «Αν, όμως, η ζωή αρχίζει μετά τη δουλειά, τότε αυτό σημαίνει ότι η δουλειά  -το χρονικό διάστημα, όπου πουλάμε την ενέργειά μας σε κάποιον άλλο- είναι ένα είδος θανάτου, μια απουσία της ζωής. Κατά  τη διάρκεια της δουλειάς βιώνουμε τον «νεκρό χρόνο», ένα διάστημα που δεν υπάρχει ζωή, βιώνουμε τη ζωή του νεκροζώντανου»[2].

Έδωσε μεγάλες μάχες ο κόσμος της εργασίας ενάντια στην καπιταλιστική θέσμιση της ζωής. Ήδη από τις απαρχές, αντιστάθηκε στην κυριαρχία του χρόνου της κεφαλαιοκρατίας. Κι ακόμη κι όταν αυτή επικράτησε οι θεμελιώδεις αγώνες αφορούσαν το ίδιο ζήτημα. Οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις αυτό ρύθμιζαν.

Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται τόσο πολύ για «τα εργασιακά», ακόμη κι όταν «δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος». Ο στόχος είναι ο έλεγχος της ζωής, όλο και περισσότερης ζωής. Ειδικά οι «έξυπνες» λύσεις έχουν ως στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της ζωής. Πράγμα που πετυχαίνεται αποτελεσματικά με την κατάργηση κάθε προστασίας και την απόλυτη εξατομίκευση της εργασιακής σχέσης. Όταν και οι 24 ώρες ανήκουν στο αφεντικό: στη δουλειά, στην αναμονή, στη μετάβαση, παντού.

Το καλύτερο «Πανοπτικόν», εσωτερικευμένο, χωρίς την ανάγκη κανενός μπάτσου ή επιστάτη.

Ενάντια, λοιπόν, στις «έξυπνες» λύσεις, να κατατεθεί αμέσως το νομοσχέδιο, που έχει έτοιμο το υπουργείο Εργασίας και που θα έπρεπε πρώτο απ’ όλα να είχε ψηφιστεί. Και να βελτιωθεί κιόλας σε ό,τι αφορά την επαναφορά του κατώτατου.

Να νιώσουν προστατευμένοι οι εργαζόμενοι, να αισθανθούν την ταξική μεροληψία της κυβέρνησης, να το πάρουν πάνω τους το παιχνίδι.

---

[1] Ο Χ. Γεωργούλας, την περασμένη Κυριακή, σχολιάζει με παρόμοιο τρόπο, την «ασάφεια» της περίφημης κοινής δήλωσης Τσίπρα-Γιούνγκερ. Βλ. Τα επίθετα των συμβιβασμών, Εποχή, 10 Μαΐου 2015

[2] Η γη των νεκροζώντανων, από τον τόμο: Καταστροφολογία: Η εσχατολογική πολιτική της κατάρρευσης και της αναγέννησης, εκδόσεις Φάλαινα, 2015

 

πηγή: alterthess

στο ίδιο έργο

Θεατές

8 Μάι, ’15

Τρεις μήνες μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης και με την διαπραγμάτευση να συνεχίζεται, το μόνο σίγουρο είναι πως οι πολίτες συνεχίζουν να είναι θεατές. Βουβοί θεατές.

Ως προς αυτό το σημείο, δεν έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Παράλληλα, οι πολίτες ενημερώνονται από τα ίδια ΜΜΕ και από τους ίδιους τηλεδημοσιογράφους που ενημερώνονταν τα προηγούμενα χρόνια.

Ο πρωθυπουργός και τα στελέχη της κυβέρνησης κάνουν εξαγγελίες πως θα ρυθμίσουν το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και θα κλείσουν τον κύκλο της διαπλοκής -όπως υπόσχονταν προεκλογικά- αλλά, για την ώρα, έχουν μείνει στα λόγια.

Τα στελέχη της κυβέρνησης είναι καθημερινά στα κανάλια που καταγγέλλουν, κολακεύονται από τους γλείφτες δημοσιογράφους, και όλα αυτά είναι εντελώς γελοία.

Ο πρωθυπουργός δίνει συνέντευξη σε κανάλι ολιγάρχη -χωρίς άδεια και χωρίς να πληρώνει φόρους-, ο δημοσιογράφος τον ρωτάει τι θα γίνει με τις αποδείξεις στις ταβέρνες και ο πρωθυπουργός κάνει πως δεν τρέχει τίποτα. Ε, αυτά έκαναν και οι προηγούμενοι.

Επίσης, η κυβέρνηση θα διέλυε τους ολιγάρχες -ψάξτε τις προεκλογικές τους δηλώσεις αλλά και τις δηλώσεις τους τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές- αλλά δεν βλέπω κάποια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση.

Κανένα μέλος της κυβέρνησης δεν αναλαμβάνει να ενημερώσει τους πολίτες για το τι ακριβώς διαπραγματεύονται.

Πληροφορίες υπάρχουν, ενημέρωση δεν υπάρχει.

Είναι ολοφάνερο πως η κυβέρνηση έχει απομακρυνθεί πολύ από τα όσα υποσχόταν προεκλογικά.

Για την ακρίβεια, κάνει ακριβώς τα αντίθετα από όσα υποσχόταν προεκλογικά.

Από την διαγραφή των Μνημονίων, η κυβέρνηση έφτασε στον έντιμο συμβιβασμό.

Αυτό δεν πρέπει να το εξηγήσει κάποιος στους πολίτες;

Τι πάει να πει έντιμος συμβιβασμός; Τι ανοησίες είναι αυτές;

Μήπως θα κλείσει η συμφωνία, θα πάμε σε ένα νέο Μνημόνιο, και θα αναλάβουν πάλι να μας εξηγήσουν πόσο καλό είναι αυτό οι Πρετεντέρηδες από τα χρεοκοπημένα χουντοκάναλα;

Αν η Πρώτη φορά Αριστερά σκοπεύει να κάνει αυτά που έκαναν η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και οι Σαμαροβενιζέλοι, θα είναι εξίσου κατάπτυστη με αυτούς.

Βέβαια, θα είναι πολύ παρηγορητικό να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως αριστεροί, δεξιοί και λοιπές δυνάμεις είναι όλοι σκατάδες, οπότε δεν πειράζει, αφού τελικά είμαστε όλοι τα ίδια σκατά και αυτό είναι πολύ …δημοκρατικό.

Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση εκλαμβάνει τη σιωπή των πολιτών ως αποδοχή των κινήσεών της.

Για να αποδεχθείς τις κινήσεις κάποιου, πρέπει πρώτα να τις γνωρίζεις. Αυτό δεν συμβαίνει. Η κυβέρνηση κινείται σε κλειστούς χώρους και δεν μας ενημερώνει.

Οι πολίτες είναι θεατές -και μοιάζουν αποκοιμισμένοι- αλλά αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με μεγάλες ανάγκες στην ελληνική κοινωνία.

Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να τους σεβαστεί. Να σεβαστεί την ανάγκη τους.

Αυτό δεν γίνεται με το να εξοφλούνται οι δόσεις στο ΔΝΤ και το ίδιο διάστημα να δίνονται ψίχουλα στα νοσοκομεία.

Η κυβέρνηση πρέπει να δράσει και όχι να αρκείται σε επικοινωνιακά σόου.

Εγώ το έγραψα.

 πηγή: pitsirikos

το απίθανο γιουβέτσι

Catch 22, ή το πιο γρήγορο πιστόλι της δύσης

Date: 2015.04.30

Τα υπο-κεφάλαια 1-4 του παρακάτω κείμενου είναι λίγο πολύ μια γρήγορη ανακεφαλαίωση όλων αυτών που ειπώθηκαν στα τελευταία IRC. Το βάζω μόνο και μόνο επειδή υποσχέθηκα να γράψω μόνο όταν υπάρχουν νέα, και σε κάποιο κόσμο η συζητήση στο irc φαίνεται δύσκολη. Τα υποκεφάλαια 5 και 6 είναι στην ουσία μια επέκταση των πορισμάτων.

Το catch 22 είναι μια έκφραση που στα αμερικάνικα σημαίνει μια κατάσταση όπου η λύση της είναι πρακτικά αδύνατη. Ή όπως κάποιος είχε πει, είναι σαν να έχεις ένα κλειδωμένο μπαούλο, που το μοναδικό του κλειδί βρίσκεται μέσα στο μπαούλο. Ποιο είναι το catch 22 της κυβέρνησης λοιπόν?

ο Αγώνας τώρα, ντροπιά-ζε-ται

                

Σκουριές: εικόνες ντροπής για μια κυβέρνηση της Αριστεράς!

Σχόλιο από το «Ξεκίνημα»

Τα όσα συνέβησαν σήμερα το πρωί στις Σκουριές, η ανοιχτή συνεργασία ανδρών των ΜΑΤ και εντεταλμένων εργαζόμενων της Eldorado Gold, η κοινή επίθεση στην οποία προχώρησαν ενάντια στους κατοίκους της περιοχής που είχαν συγκεντρωθεί για να διαδηλώσουν ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, προκαλούν οργή και αγανάκτηση!

Συγκεκριμένα, οι δυνάμεις των ΜΑΤ, όχι μόνο επέτρεψαν σε ομάδα εργαζομένων της Eldorado Gold να προσεγγίσουν τον χώρο όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι κάτοικοι της περιοχής προκειμένου να πάρουν μέρος στην διαδήλωση ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, αλλά όταν αυτοί επιτέθηκαν στους κατοίκους με πέτρες, καδρόνια, κλπ., οι αστυνομικοί άρχισαν ταυτόχρονα να τους ρίχνουν χημικά!!!

Αυτή είναι εικόνα ντροπής για μια αριστερή κυβέρνηση. Τέτοιες συμπεριφορές από τα ΜΑΤ είχαμε επί κυβέρνησης Σαμαρά! Μάλιστα, επί κυβέρνησης Σαμαρά το κίνημα διαδήλωνε επάνω στο βουνό ενώ τώρα η αστυνομία σταματάει τις διαδηλώσεις πριν καν φτάσουν στις Σκουριές! Που πήγαν οι εξαγγελίες για «κατάργηση των ΜΑΤ» και για «άμεση απαγόρευση των χημικών» στις λαϊκές κινητοποιήσεις;

Ούτε πρόκειται για «ανεξέλεγκτους αστυνομικούς» μια και είναι η τρίτη φορά μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν είναι λοιπόν «μεμονωμένο περιστατικό»!

Απαιτούμε:

- την παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων αστυνομικών. Αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει άμεσα στην αποπομπή τους, θα φέρει και αυτή την ευθύνη για ότι έγινε σήμερα.

-  ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γ. Πανούσης, 9 ώρες μετά την επίθεση δεν έχει πάρει θέση. Αυτό δείχνει ότι καλύπτει ή προσπαθεί να καλύψει την στάση της αστυνομίας. Στο βαθμό που ισχύει αυτό δεν μπορεί να παραμένει στην θέση του και πρέπει να παραιτηθεί! Μόλις προχτές, είχε χρόνο να αρθρογραφήσει στα «Νέα» ενάντια στην «ανομία» της «Αριστεράς του τίποτα». Σήμερα, δεν έχει να πει τίποτα για τις τραμπούκικες επιθέσεις που καλύπτουν την καταστροφική εξόρυξη στις Σκουριές

- Άμεση ακύρωση της σύμβασης με την Eldorado Gold και παύση των εργασιών

πηγή: ξεκίνημα

Είναι χαρακτηριστικό ότι η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνα Ιγγλέζη δήλωσε (Στο Κόκκινο):

«Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές! Τα ΜΑΤ, όχι μόνο επέτρεψαν στους μεταλλωρύχους, που είχαν προφανείς άγριες διαθέσεις, να φθάσουν στο σημείο της συγκέντρωσης των κατοίκων, αλλά συνασπίστηκαν μαζί τους! Η αστυνομία επιτέθηκε εναντίον των κατοίκων μαζί με τους μεταλλωρύχους της Eldorado Gold. Καταγγέλλω τους υπεύθυνους της Αστυνομίας, Μανωλά και Μαντουβάκη, γι' αυτό. Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση δεν στρέφεται μόνο εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής και του κινήματος εναντίον της ολέθριας εξόρυξης. Εκθέτει την ίδια την κυβέρνηση. Ποιος ελέγχει την αστυνομία; Η κυβέρνηση ή η Eldorado Gold; Ο κόσμος εδώ είναι απογοητευμένος. Δεν περίμενε ότι θα του ρίχνουν χημικά, όταν διαδηλώνει, και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ».

πηγή: εφημερίδα των συντακτών

μπαίνοντας αριστερά, βγαίνοντας δεξιά

Η Αριστερά του Τίποτα.

Του Χρήστου Λάσκου

4 April 2015

Η Αριστερά του Τίποτα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τιποτένιοι οι περισσότεροι από τους συριζαίους. Αυτό μας διαμήνυσε ο υπουργός δημόσιας τάξης, με βαρυσήμαντη παρέμβασή του από το πρωτοσέλιδο της ναυαρχίδας του προοδευτικού τύπου της χώρας μας. Για το καλό του λαού και του τόπου, όπως με σαφήνεια εξήγησε.

Η επίσημη τοποθέτηση από μέρους μας ήταν κλασσικό παράδειγμα στάσης, που δυσκολεύεται να διακρίνει το πτύειν από το βρέχειν. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτήν, "[ο]ι αναφορές του αναπληρωτή υπουργού Γ. Πανούση στο άρθρο του προφανώς και δεν αφορούν ούτε την πολιτική της Κυβέρνησης, ούτε κυβερνητικά στελέχη, ούτε τις πολιτικές δυνάμεις που τη στηρίζουν".

Προφανώς αφορούν τη Λότα Κοντίνουα και το Φαραμπούτο Μαρτί!

Το πράγμα, ωστόσο, δεν είναι προς διακωμώδηση: τέτοιες τοποθετήσεις, στην προσπάθεια να λειάνουν καταστάσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν επιπλέον προβλήματα, στην πραγματικότητα αναπαράγουν τις πιο κακές εκδοχές τεχνικών της εξουσίας, σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της αλήθειας. Της προφανούς αλήθειας. Αυτής, που όλος ο κόσμος ξέρει κι εμείς επιχειρούμε (!) να κρύψουμε.

Όλος ο κόσμος, λοιπόν, ξέρει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Αριστερά του Τίποτα. Αυτό λέει ο Πανούσης και γι’ αυτό συντάσσονται ενθέρμως μαζί του όλοι οι καθεστωτικοί, δίνοντάς του κριτική (sic) στήριξη και ωφέλιμες συμβουλές. Το Ποτάμι, μάλιστα, ονομάζει και κάποιους προσωπικούς στόχους του Πανούση, τον Παρασκευόπουλο και τον Βούτση, για να διερμηνεύσει καθαρότερα τι συγκεκριμένα, πέρα από τη γενική απαξίωση, παίζεται.

Περί αυτού, λοιπόν, πρόκειται. Και το ξέρει, ξαναλέω, όλος ο κόσμος.

Οι δηλώσεις για τον φράχτη, η άποψη πως «δεν χωράνε άλλοι», τώρα το άρθρο στα Νέα, μεταξύ αρκετών άλλων. Μια συνεκτική λογική, που είναι αλλού. Αλλού από την Αριστερά του Τίποτα. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει ή αδιαφορεί, νομίζω, πως δεν θα τα καταφέρει μαζί της. Μόνο κόστος θα πληρωθεί σε αυτήν την υπόθεση, αν τα πράγματα εξελιχθούν στη βάση της διαπίστωσης πως… βρέχει.

Πρέπει να ξεκαθαρίσω πως είμαι προκατειλημμένος με τον Πανούση. Τα κείμενά του, με αμφίβολα ποιητικές περικοκλάδες πάντοτε, δεν αισθανόμουν να μου δίνουν τίποτε. Η υπερψήφιση από μέρους του της κυβέρνησης Σαμαρά και η κραυγαλέα εγκατάλειψη του σκάφους της κατεξοχήν «κυβερνώσας Αριστεράς», της ΔΗΜΑΡ, με το που άρχισε η εξαέρωσή της, η μετατροπή της, δηλαδή, σε Τίποτα Αριστερά, μου φαίνονταν οι δύο όψεις του ίδιου απορριπτέου προσανατολισμού. Η επιλογή του, προφανώς, έγινε λόγω «τεχνογνωσίας», όπως και άλλων στελεχών της κυβέρνησης. Ήδη κρίνεται αυτή η μέθοδος και δεν θα πω περισσότερα.

Αλλά αρκετά με το συγκεκριμένο. Το σοβαρότερο ζήτημα είναι πως υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να απαξιώνουν με σκαιότητα τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι άλλοι τόσοι με την αξίωση να του δίνουν συνεχώς συμβουλές χρηστομάθειας.

Και, το χειρότερο, τους δόθηκαν από μας τους ίδιους οι δυνατότητες και το σχεδόν ελεύθερο να το κάνουν. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, όπως καταλαβαίνετε, η διατύπωση της τελευταίας απόφασης της Κ.Ε. πως εδώ και καιρό πριν από τις εκλογές «το κόμμα υποβαθμίστηκε».

***

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, είναι η Αριστερά του Τίποτε. Που σημαίνει πως δεν κάνει για «Κυβερνώσα Αριστερά». Γι’ αυτό και οι μεταγραφές –εσωτερικού και εξωτερικού- είναι απολύτως αναγκαίες. Δεν κάνουμε, ρε παιδί μου. Δεν μπορούμε. Η εξουσία είναι ζόρικο πράγμα –δεν ασκείται από τιποτένιους.

Ε, λοιπόν, πράγματι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ονειρεύτηκε ποτέ το ρόλο της «Κυβερνώσας Αριστεράς». Η ΔΗΜΑΡ τον διέσπασε, άλλωστε, ακριβώς γι’ αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η Ριζοσπαστική Αριστερά, που έφτασε και στη διακυβέρνηση. Και αυτός ο ριζοσπαστισμός και ο αντισυστημισμός του ήταν που άνοιξε ακριβώς το δρόμο για τη διακυβέρνηση. Όσοι είχαν ονειρώξεις «Κυβερνώσας Αριστεράς» τις ικανοποίησαν δια της ψήφισης του Σαμαρά το 2012. Και νομιμοποίησαν το κατεξοχήν αντιπροσωπευτικό του κράτους δικαίου σύστημα 4-2-1.

Τόσο απλά, τόσο τιποτένια.

* Ο Χρήστος Λάσκος είναι εκπαιδευτικός - οικονομολόγος και αρθρογραφεί κάθε Σάββατο στο alterthess.gr

πηγή: alterthess

do it like greek channels

με δημιουργική και αγωνιστική σαφήνεια

Αναρχική ομάδα Ρουβίκωνας: Αν θέλαμε μπαίναμε στη Βουλή

Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομάδας Ρουβίκωνας για την παρεμβαση στην βουλή και την απεργία πείνας

Από τις 2/3 πραγματοποιείται απεργία πείνας πολιτικών κρατούμενων με τα εξής αιτήματα:

Κατάργηση ειδικής «αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας και συγκεκριμένα τους νόμους περί τρομοκρατικής και εγκληματικής οργάνωσης (νόμοι 187 και 187Α).

Κατάργηση ειδικών κατασταλτικών νόμων (κουκουλονόμος).

Κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, που αποτελούν την ολοκλήρωση του καθεστώτος εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων.

Οριοθέτηση της χρήσης και επεξεργασίας του DNA ως αποδεικτικό μέσο.

Την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού, που παρά το 98% αναπηρίας του εξοντώνεται συστηματικά εδώ και 13 χρόνια από το κράτος.

Την άμεση απελευθέρωση των συγγενών των μελών της ΣΠΦ.

Μερικές επισημάνσεις:

Η κατάσταση της υγείας των περισσότερων απεργών πεινάς είναι πλέον οριακή. Τα ιατρικά ανακοινωθέντα και τα αποτελέσματα των εξετάσεων τους, δεν αφήνουν χώρο για παρερμηνείες . Είμαστε στο παρά πέντε. Ο πρώτος νεκρός απεργός πείνας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη (μετά τον Bobby Sands) είναι ένα εφιαλτικό σενάριο που μας πλησιάζει απειλητικά. Ήδη ο Μιχάλης Νικολόπουλος παρολίγον να υποστεί τρεις φορές καρδιακή ανακοπή.

Στο ερώτημα που επίμονα μπαίνει από στελέχη της αντιπολίτευσης μετά τις κινήσεις αλληλεγγύης "υπάρχει κράτος;" απαντάμε: Ναι υπάρχει και μέσα στις φυλακές του αυτοκτονούν κρατούμενοι. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του στοιβάζονται σαν τα ζώα οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες. Το δικαστικό του σώμα προφυλακίζει μανάδες και γυναίκες πολίτικων κρατούμενων, εξοντώνει στα κελιά του επί σειρά ετών κρατούμενους με σοβαρές αναπηρίες, διώκει με τρομονόμους κάτοικους της Χαλκιδικής που αγωνίζονται για τον τόπο τους, συνεχίζει τις φοροεπιδρομές στα λαϊκά στρώματα, ενώ οι έχοντες και κατέχοντες απολαμβάνουν ακόμη φορολογική ασυλία. Παράλληλα δίνει και κατιτίς από τον κρατικό κορβανά για να παρελάσουν τα άρματα και τα αεροπλάνα υπό τους ήχους παραδοσιακών ασμάτων.

Οπότε μην ανησυχείτε κύριοι, υπάρχει κράτος και κάνει καλά τη δουλειά του.

Σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα πολιτικοί κρατούμενοι πραγματοποιούν απεργίες πείνας πότε με κυβερνήσεις ΝΔ πότε με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Ανέκαθεν τα κινήματα αλληλεγγύης που αναπτυσσόταν στόχευαν τους εκάστοτε διαχειριστές που υπήρχαν στη κυβερνητική εξουσία όταν λάμβανε χώρα μια απεργία πείνας. Δηλαδή τώρα με "αριστερή κυβέρνηση" θα πρέπει το κίνημα αλληλεγγύης να σταματήσει τον αγώνα και να αναθέσει τη λύση στους "αριστερούς διαχειριστές"; Τώρα θα πρέπει να "εμπιστευτούμε" την κυβέρνηση και να παρακολουθούμε; Και ποια αιτήματα είναι αυτά που υποτίθεται θα ικανοποιηθούν; Τα δυο από τα έξι και μάλιστα με τροποποιήσεις οι οποίες αφήνουν ερωτηματικά για το αν αποφέρουν τελικά το προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Υπάρχει η κριτική ότι τώρα, με τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γίνονται πράγματα που με άλλες κυβερνήσεις δεν γίνονταν, με το επιχείρημα ότι απολαμβάνουμε μιας ιδιότυπης "ανοχής" από τη σημερινή πολιτική εξουσία.

Απαντάμε: Το 2008 με τις γενικευμένες συγκρούσεις και καταλήψεις σε όλη τη χώρα, ποιανών την ανοχή απολαμβάναμε; Μήπως των υπουργών της δεξιάς; Όταν κρατήθηκε όμηρος ο Βενιζέλος στο πολυτεχνείο με κυβέρνηση ΝΔ τι είδους πολιτικό κενό εκμεταλλευτήκαμε; Όταν πηγαίναμε στα σπίτια, του τότε πρωθυπουργού Σημίτη και πρόσφατα στου Σαμαρά υπήρχε και τότε "κατειλημμένο κράτος" και "ξέφραγο αμπέλι";

Το 1991 με τις γενικευμένες συγκρούσεις μας έκλεινε το μάτι η κυβέρνηση του Μητσοτάκη;

Τελικά ας απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι. Ένα καθεστώς χειρότερο κι από τη κυβέρνηση Σαμαρά, ή διαχειριστές που δεν έχουν πρόσβαση σε κρίσιμους τομείς ασκούμενων πολιτικών και παρακολουθούν το αστυνομικό και δικαστικό σώμα να οργιάζει όπως κάνει το τελευταίο δίμηνο; Για εμάς πάντως φέρουν σε απόλυτο βαθμό την πολίτικη ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί στους απεργούς πείνας. Αν φτάσουμε στα χειρότερα, να ξέρουν όλοι ότι τότε μπορεί κάποιοι να επιχειρήσουν και κανονικές εισβολές.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ

Αναρχική ομάδα Ρουβίκωνας

ΥΓ1: Την πόρτα της βουλής την έκλεισαν μετά την άφιξη μας. Αν θέλαμε μπαίναμε, αλλά η απόφαση μας ήταν να μείνουμε με το πανό στο περιστύλιο.

ΥΓ2: Γραμμάτια ξεπληρώνουν αυτοί που άφησαν ελεύθερο τον Παπακωνταντίνου.

πηγή: καθημερινή