Η εκδίκηση της
υπερεργασίας
26 Αυγ, ’18
Αγαπητέ μου blogger
Κάμποσα χρόνια πριν,
όταν οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης ανοησίας ήταν λίγοι και μαζεμένοι στο
καβούκι τους, υπήρχε ένα σχόλιο που κάναμε για τη συστηματική υπερεργασία.
Λέγαμε πως, αν σε μια θέση εργασίας υπάρχει διαρκής υπεραπασχόληση, τότε, είτε
η δουλειά είναι κακώς ή καθόλου οργανωμένη, είτε χρειάζεται περισσότερα (ή
καλύτερα) άτομα.
Υπήρχε, βέβαια, και η
ελληνική ιδιαιτερότητα, όπου, εκτός από τα προηγούμενα που συνέβαιναν
ταυτόχρονα, είχες και κάποιον ηλίθιο προϊστάμενο ή αφεντικό που το μοναδικό του
ταλέντο ήταν να περιπλέκει τα πράγματα και να διογκώνει την εργασία, για να
κάνει τη φιγούρα του στον ιδιοκτήτη ή επειδή πίστευε πως έτσι δείχνει το κύρος
του.
Μετά μπήκαμε στον
αστερισμό της εντατικοποίησης κι έτσι βρήκαν ευκαιρία πάμπολλα λαμόγια να
βγάλουν φράγκα και αρκετοί δήθεν μανατζαραίοι να ξεδιπλώσουν τη μ@λακία που
τους έδερνε τρέχοντας σε διάφορα χαζο-σεμινάρια διαχείρισης χρόνου.
‘’Time management’’
σου λέει, και σε καθίζει σε ταχύρυθμη εκπαίδευση για να σου μάθει πως θα
χωρέσεις όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες στο 14ωρο που έχεις βάλει
για στόχο.
Επειδή οι 12 ώρες που
καθημερινά καταθέτεις στον εργοδότη δεν αρκούν, αφού ο διπλανός σου πιάνει τις
14 και μοστράρεται για πιο σημαντικό πρόσωπο στη γαλέρα.
