τα φιλελέδικα χάπατα και η αποανάπτυξη

Η εκδίκηση της υπερεργασίας

26 Αυγ, ’18

Αγαπητέ μου blogger

Κάμποσα χρόνια πριν, όταν οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης ανοησίας ήταν λίγοι και μαζεμένοι στο καβούκι τους, υπήρχε ένα σχόλιο που κάναμε για τη συστηματική υπερεργασία. Λέγαμε πως, αν σε μια θέση εργασίας υπάρχει διαρκής υπεραπασχόληση, τότε, είτε η δουλειά είναι κακώς ή καθόλου οργανωμένη, είτε χρειάζεται περισσότερα (ή καλύτερα) άτομα.

Υπήρχε, βέβαια, και η ελληνική ιδιαιτερότητα, όπου, εκτός από τα προηγούμενα που συνέβαιναν ταυτόχρονα, είχες και κάποιον ηλίθιο προϊστάμενο ή αφεντικό που το μοναδικό του ταλέντο ήταν να περιπλέκει τα πράγματα και να διογκώνει την εργασία, για να κάνει τη φιγούρα του στον ιδιοκτήτη ή επειδή πίστευε πως έτσι δείχνει το κύρος του.

Μετά μπήκαμε στον αστερισμό της εντατικοποίησης κι έτσι βρήκαν ευκαιρία πάμπολλα λαμόγια να βγάλουν φράγκα και αρκετοί δήθεν μανατζαραίοι να ξεδιπλώσουν τη μ@λακία που τους έδερνε τρέχοντας σε διάφορα χαζο-σεμινάρια διαχείρισης χρόνου.

‘’Time management’’ σου λέει, και σε καθίζει σε ταχύρυθμη εκπαίδευση για να σου μάθει πως θα χωρέσεις όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες στο 14ωρο που έχεις βάλει για στόχο.

Επειδή οι 12 ώρες που καθημερινά καταθέτεις στον εργοδότη δεν αρκούν, αφού ο διπλανός σου πιάνει τις 14 και μοστράρεται για πιο σημαντικό πρόσωπο στη γαλέρα.

συνειδητότητα

Πάμε αντίστροφα

Γιάννης Μακριδάκης

Posted on October 29, 2014

Το ότι ο άνθρωπος έχει δώσει την ενέργειά του προς λάθος κατεύθυνση είναι πλέον βέβαιο.

Γι’ αυτό δυστυχεί ενώ υποτίθεται ότι προοδεύει.

Γι’ αυτό καταστρέφει ενώ υποτίθεται ότι αναπτύσσεται

Γι’ αυτό αποβλακώνεται και γίνεται δούλος ενώ υποτίθεται ότι εκσυγχρονίζεται

Γι’ αυτό αυτοκτονεί ενώ υποτίθεται ότι τρέφεται

Γι’ αυτό καταναλώνει τροφές και ανθρώπους ενώ υποτίθεται ότι τρώει, πίνει και ερωτεύεται

Γι’ αυτό αφανίζει ανθρώπους και άλλα πλάσματα ενώ υποτίθεται ότι εκπολιτίζεται

Γι’ αυτό γίνεται κυνικός ενώ υποτίθεται ότι μορφώνεται

Γι’ αυτό ζει ως γρανάζι μηχανής ενώ υποτίθεται ότι ευημερεί

Γι’ αυτό περιορίζεται σε ένα ατελές τεχνητό σύστημα ενώ υποτίθεται ότι ευρύνει τον νου και την οπτική του

Γι’ αυτό θεωρεί φυσικό πόρο το χρήμα ενώ υποτίθεται ότι σπουδάζει

Γι’ αυτό γίνεται ολοένα και πιο αδαής από ζωή ενώ υποτίθεται ότι εξελίσσεται

Γι’ αυτό έχει δημιουργήσει κοινωνίες κανιβάλων ενώ υποτίθεται ότι είναι ον κοινωνικό και αλληλέγγυο

Γι’ αυτό είναι γεμάτος απωθημένα ενώ υποτίθεται ότι ζει

Γι’ αυτό είναι προσκολλημένος στο χρήμα και στην ύλη ενώ υποτίθεται ότι φιλοσοφεί

Γι’ αυτό πεθαίνει έντρομος και πρόωρα και βίαια κάποιες φορές ενώ υποτίθεται ότι μια ζωή ασκείται για αυτή του την μεταμόρφωση που λέγεται θάνατος

Επειδή αντί να πορεύεται με οδηγό το μεγαλείο της ύπαρξής του και της ψυχής του επέλεξε να αφεθεί στην μικρότητά του.

Επειδή αντί να νιώσει και να βιώσει το μεγαλείο του, να το θέσει εμπρός σε κάθε του συναναστροφή με τον άλλον και με τα άλλα πλάσματα, επέλεξε να δείχνει τον ποταπό εαυτό του.

Ένας δρόμος υπάρχει για την αλλαγή της πορείας αυτής. Η συνειδητότητα.

Και ένας τρόπος για να την φτάσει κανείς.

Ο επαναπροσανατολισμός στην φυσική υπόστασή του, η επαναπροσέγγιση της ζωής και του οικοσυστήματος, η συναίσθηση της θέσης του ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, στα άλλα πλάσματα και στους φυσικούς πόρους, η πνευματική άσκηση και  η συνειδητοποίηση του μεγαλείου του που καθιστά ντροπή και αναξιοπρέπεια την πρόταξη τόσης μικρότητας στον καθημερινό του βίο.

Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα λοιπόν. Ας είμαστε καθημερινά μεγαλειώδεις στις επαφές μας με τα άλλα πλάσματα και κυρίως με τον άλλον άνθρωπο. Ακόμη και με τους υβριστές μας, τους χλευαστές μας, τους εκμεταλλευτές μας, τους ζηλόφθονες, τους αδαείς αυτούς που επιλέγουν να κυβερνιούνται από την ανθρώπινη μικρότητα, ας είμαστε συγχωρητικοί, για να συν-χωρέσουμε και να μην κανιβαλιζόμαστε. Ας τους αποδείξουμε το μεγαλείο που κρύβουν κι εκείνοι εντός τους.

Μόνον έτσι αλλάζει ο κόσμος γύρω μας. Όταν αλλάξει μέσα μας και όταν αλλάξουμε εμείς, ο καθένας προσωπικά στον μικρόκοσμό του την οπτική και την προσέγγισή μας.

πηγή: yiannismakridakis

συντονισμός και εναρμόνιση

Κατακλείδα έως όποτε..

Posted on February 20, 2014

Γιάννης Μακριδάκης

 

Ενώ οι προεκλογικές διαδικασίες για τις δημοτικές, περιφερειακές και ευροεκλογές συνεχίζονται καθημερινά με ολοένα αυξανόμενη την παρουσία τους στη ζωή μας, ξεκινήσαμε τις ανοιξιάτικες σπορές.

Τα πρώτα φυντάνια έχουν ξεφυτρώσει μέσα στα σπορεία, οι πρώτοι σβόλοι έπεσαν στο χωράφι, η ξινίθρα του χειμώνα αφαιρέθηκε αλλού κατά βούλησιν και αλλού δια χειρουργικής επεμβάσεως λόγω της γειτνίασής της με κάποια ανεπτυγμένα φυτά μας, κάπου δεν αγγίχτηκε καθόλου αφού η συγκαλλιέργεια επετεύχθη και η όποια διατάραξη της ισορροπίας μόνο ζημιά μπορούσε να προξενήσει.

Διαδικασία ξεχορταριάσματος εδώ και μέρες γονατισμένος στη γη ο άνθρωπος. Για να νιώσει ο αδαής και ανόητος αλαζόνας ότι, παρά τις βεβαιότητές του, είναι άπειρο το ένα τετραγωνικό εκατοστό της γης.

Θα συνεχίσουμε για όλο το διάστημα της άνοιξης να σπέρνουμε σε σπορεία και απευθείας στη γη, δεκάδες είδη φυτών ώστε να κερδίσουμε ακόμη περισσότερο χώρο απ’ τα λεγόμενα ζιζάνια. Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί για όσο πάει η σιωπή και η αποχή από γραψίματα, επικοινωνία και εκδηλώσεις, ενδεχόμενες δε επισκέψεις στην Αθήνα περνούν μόνον ως σκέψεις ανατριχιαστικές από το μυαλό. Χίλια ευχαριστώ σε σας που προτείνετε και προσκαλείτε αλλά δεν δύναμαι, είναι παράδεισος η φύση και οι φυτοκοινωνίες πρόκληση, αμαρτία και ύβρη να τις απαρνιέται κανείς έστω και για λίγες μέρες όταν μπορεί να μην το κάνει.

Και επειδή η πολιτική είναι καθημερινή στάση ζωής και οι επίδοξοι πολιτικοί μας προ(σ)καλούν, ας διώχνουμε από δίπλα μας σαν μύγες ενοχλητικές τους δήθεν ρεαλιστές, εκείνους που θεωρούν το φτιαχτό σύστημα των καταναλωτών ρεαλιστικό και ουτοπία το αυθύπαρκτο, το οικοσύστημα με όλα τα πλάσματά του. Ας γυρνάμε την πλάτη σε όσους συνεχίζουν υπερφίαλοι την στρεβλή των ανθρώπων πολιτική της σύγκρουσης με το οικοσύστημα αντί την αλλαγή πορείας και την προώθηση της συμβίωσης και της συνεργασίας μας με όλα τα άλλα πλάσματα που συναποτελούν τον κόσμο μας.

Ας έχουμε στον νου μας ότι μόνη ανάπτυξη που υφίσταται είναι η αβίαστη φυσική και η μόνη οικονομία, αυτή του οικοσυστήματος, της φύσης.

Ας δούμε επιτέλους το ξεκάθαρο. Ότι κάθε επέμβαση εκβιαστική επί των φυσικών ρυθμών και νόμων έχει μόνο δυσμενείς συνέπειες μακροπρόθεσμα, οι οποίες δια μέσου των χαοτικών δυνάμεων και δυναμικών που δημιουργούν και κρατούν κάθε στιγμή σε ισορροπία το οικοσύστημα, πολλαπλασιάζονται και επιστρέφουν ξανά στην ανθρωπότητα ως πληγές και θάνατος.

Ας συμμετέχουμε λοιπόν σε πολιτικές ομάδες και συνδυασμούς, και όπου δεν υπάρχουν ας κάνουμε προσπάθειες να τις οργανώσουμε, οι οποίες να απαρτίζονται από ανθρώπους και όχι από άτομα καταναλωτές, ανθρώπους που έχουν την ικανότητα την διανοητική και την συναισθηματική νοημοσύνη να ξεχωρίζουν σαφώς το σύστημα ως υποσύνολο από το οικοσύστημα ως γενικό σύνολο, και να έχουν στόχο σαφή την αναστροφή της πορείας της ανθρωπότητας, μιας πορείας που βαδίζει εδώ και αιώνες, αλλά την σύγχρονη εποχή ολοταχώς πλέον, στην πλήρη υποκατάσταση του οικοσυστήματος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, του ανθρώπου από τον καταναλωτή, οτιδήποτε φυσικού από την κατανάλωση, με άμεση συνέπεια αυτής της πορείας τον αφανισμό όλων των φυσικών πλασμάτων και την εξάντληση κάθε πόρου φυσικού λόγω της πολιτικής της μη ευθύνης με την οποίαν πορεύεται στην καθημερινότητά του το κάθε άτομο καταναλωτής.

Ας έχουμε εμπιστοσύνη απόλυτη στο Χάος το δημιουργικό και εξισορροπιστικό της φύσης, ας ζούμε ο καθένας μας προσωπικά, όχι ατομικά όπως λένε οι καταναλωτές, ως φυσικά πλάσματα εντός του κύκλου της ζωής και όχι ξεκομμένοι από αυτόν, ας αφοδεύουμε ζωή στη γη ζώντας κοντά της, πατώντας την καθημερινά, τρώγοντας ζωντανές τροφές και όχι νεκρές που είναι και πηγές ασθενειών εκτός όλων των άλλων, ας σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε πως είμαστε προοδευμένοι, σπουδαγμένοι και πολιτισμένοι ενώ την ίδια στιγμή τρώμε σκουπίδια και παράγουμε σκουπίδια, φτιάχνουμε χημικά κορμιά και αφοδεύουμε χημικά κόπρανα, σταματούμε τον κύκλο της ζωής όλης της φύσης με το κορμί μας το άθλιο, το άτομό μας το καταναλωτικό γρανάζι, αντί να συμβάλουμε στην αέναη αναγέννησή του και φυσικά πεθαίνουμε από ασθένειες που έρχονται ως συνέπειες ολοένα και πιο τρομακτικές του φαύλου κύκλου των επεμβάσεών μας επί της γης και του οικοσυστήματος. Είναι το μόνο φυσικό πια να πεθαίνουμε αφύσικα, ο χημικός ο θάνατος.

Ας ξαναφέρνουμε λοιπόν τον εαυτό μας στη φυσική του υπόσταση, ας γίνουμε ξανά ο καθένας από μας άνθρωπος και μόνο έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Αυτά. Έτσι ως κατακλείδα. Διότι η λογοτεχνία δεν είναι πια της εποχής, όπως αντιλαμβάνομαι και νιώθω ίσως ούτε εγώ, γι’ αυτό..

 

πηγή: Γιάννης Μακριδάκης

οργανικό λίπασμα για ταχεία* "ανάπτυξη"

*φαστ φουντ τρακ

image@fecskelaszlo

Αθηναιοχωριάτες

July 31, 2013

Γιάννης Μακριδάκης

Έγραψα προ ημερών ένα κάπως οργισμένο κείμενο για τους «Αθηναιοχωριάτες», όρος που περιγράφει μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, τους οποίους βλέπω ως δείκτη της οικονομικής κρίσης, αφού αυτοί είναι ο βασικός στόχος του συστήματος, μιας και στην πλειονότητά τους αποτελούν το πολυπληθέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία αστική τάξη, με σπίτι σε πόλη και εξοχικό σε χωριό. Κι έγραφα γι’ αυτούς επειδή άρχισα εδώ και ένα μήνα να τους βλέπω μπροστά μου και να τους αισθάνομαι γύρω μου, αφού κάθε χρόνο τέτοια εποχή επιστρέφουν στον μόνιμο τόπο διακοπών τους, το χωριό, το οποίο δυστυχώς οι περισσότεροι μόνο ως τόπο διακοπών το βλέπουν, μόνο ως τόπο από τον οποίον έχουν να πάρουν και να μην δώσουν τίποτα πλην των ρύπων και των αποβλήτων τους. Η μεταφορά της αστικής ζωής και πραγματικότητας στο χωριό, η αναλγησία αλλά κυρίως η αδιαφορία αποτελούν χαρακτηριστικά ανθρώπων που δεν έχουν καμία συνείδηση της ζωής, όπου κι αν βρίσκονται. Η φράση που άκουσα από κυρία αυτής της συνομοταξίας, η οποία ήταν ξαπλωμένη σε καρέκλα μπιτς μπαρ με τα παιδιά και τον σύζυγο είναι χαρακτηριστική του είδους: «Πήγαμε το μεσημέρι στο βουνό που είχε φωτιά για να δούμε φάση» . Ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, δυστυχώς… Και στην συντριπτική τους πλειονότητα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που περιγράφονται με τον όρο «Αθηναιοχωριάτες».

Είναι νομίζω ηλίου φαεινότερο πλέον, και μόνον κάποιος αρνητής της πραγματικότητας δεν μπορεί να το δει, ότι το σχέδιο μιας ξεπουλημένης Ελλάδας εξαθλιωμένων πολιτών, το οποίο εδώ και τρία χρόνια ξετυλίγεται μεθοδικά και αποτελεσματικά, δεν προβλέπει έλληνες πολίτες μεσαίας τάξης όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Δεν προβλέπει δηλαδή έλληνες πολίτες με δυνατότητα συντήρησης σπιτιού στην πόλη, εξοχικού στο χωριό, αυτοκινήτου, ταξιδιών και όλων αυτών των χαρακτηριστικών της ζωής που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Αυτοί λοιπόν, οι «Αθηναιοχωριάτες», και το ότι υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα, είναι η ένδειξη ότι τα Μνημόνια δεν τελειώνουν σύντομα. Επίσης, το ότι η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής και καθημερινότητας των περισσοτέρων από δαύτους δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από το παρελθόν, είναι η απόδειξη ότι τίποτε συνταρακτικό που θα φέρει την απελευθέρωσή μας από το καθεστώς και τα μνημόνια δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Όσο υπάρχει μεσαία τάξη με λεφτά στις τράπεζες, που μπορεί να συντηρεί τα κεκτημένα της πληρώνοντας φόρους και ζώντας ταυτόχρονα, τόσο τα Μνημόνια θα υπογράφονται , τόσο τα μέτρα πτώχευσης και εξαθλίωσης του πληθυσμού θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Κι όσο αυτή η μεσαία τάξη ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το τομάρι της, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ανθρώπινες σχέσεις, για αλληλεγγύη και συλλογικότητα, για ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Διότι το χρηματοοικονομικό σύστημα ευνοεί και καλλιεργεί τον ατομισμό, την ιδιώτευση, την βλακεία δηλαδή, και γνωρίζει πολύ καλά ανά πάσα στιγμή τι έχουν και τι δεν έχουν τα γρανάζια του. Γνωρίζει δηλαδή πάρα πολύ καλά από πού έχει να λαβαίνει, πού υπάρχει «λίπος», ποιοι και πόσα και για πόσο μπορούν να πληρώνουν. Και έχει καταστήσει απολύτως σαφές, άσχετα αν κάποιοι ακόμα δεν δύνανται να το δουν, ότι είναι πλέον αδύνατο και ασύμβατο σ’ αυτή την νέα τάξη πραγμάτων, να υπάρχουν προνομιούχοι μικρομεσαίοι, οι οποίοι θα διαθέτουν ιδιωτική περιουσία και μάλιστα εις διπλούν ή και τριπλούν και σε τόπους όμορφους, σε τόπους πλούσιους φυσικών πόρων.

Οι «Αθηναιοχωριάτες» λοιπόν, όπως όλοι μας αλλά ένα παραπάνω εκείνοι, που το ‘χουν ακόμα δίπορτο και πού όπως χώθηκαν κάποτε στο σύστημα διογκώνοντάς το, έτσι και θα βγουν βίαια και ως απόβλητοι, επιβάλλεται το συντομότερο, προτού επέλθει η προγραμματισμένη και αναπόφευκτη πτώχευσή τους, να αποκτήσουν πρώτα απ’ όλα συνείδηση του ότι οι ίδιοι προσωπικά, όπως ο καθένας μας, είναι το σύστημα, ότι οι ίδιοι προσωπικά δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση που ζούμε, συμβάλλοντας ενεργά, μεταξύ άλλων, και στην αστικοποίηση του πλανήτη που παράγει καταναλωτές, απορρίμματα και αδιέξοδα. Οφείλουν να ξαναδούν τους τόπους τους, όχι ως τόπους διακοπών αλλά ως πατρίδα, την οποίαν θα επιστρέψουν για να ξαναπάρουν στα χέρια τους, για να την δουλέψουν, για να την διαφυλάξουν και να την προστατεύσουν από αποικιοκράτες και χρηματοοικονομικά συμφέροντα καταστροφικά, που βρήκαν το έδαφος ελεύθερο, μιας και όλοι το απαρνήθηκαν και μετανάστευσαν στην πόλη, βρήκαν τη γη ανυπεράσπιστη και χύμηξαν πάνω της να την αρπάξουν. Οφείλουν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί να επαναπροσδιοριστούν, να θυμηθούν το είναι τους ως άνθρωποι και όχι πια ως καταναλωτές, ως άνθρωποι του τόπου που τους γέννησε και αποτελεί τον μοναδικό και διαρκή πλούτο τους, και όχι ως επισκέπτες, που έρχονται μόνο για να διασκεδάσουν σπαταλώντας πόρους και ενέργεια, ρυπαίνοντας και αδιαφορώντας.

Όλα αυτά θα γίνουν, όπως και άλλα πολλά, ακόμη και η απελευθέρωσή μας από την σύγχρονη Κατοχή, όταν οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης που έχουν ακόμα τον τρόπο τους και ελπίζουν ότι θα τον έχουν και στο μέλλον, νιώσουν επιτέλους την πραγματικότητα.  Δηλαδή ότι δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση να τον έχουν τον τρόπο τους. Ότι οι ίδιοι προσωπικά, αποτελούν τον αποκλειστικό στόχο ενός άθλιου και ανήθικου συστήματος, το οποίο έφτιαξαν με την ως τώρα στάση και τρόπο ζωής τους, και το οποίο νικιέται μονάχα με προσωπική αλλαγή αυτής της στάσης κι αυτού του τρόπου ζωής, με στροφή προς όλα όσα άφησαν, σνομπάρησαν, λησμόνησαν, με επαναμετάλλαξη του καταναλωτή σε άνθρωπο, με επαναπροσδιορισμό και επαναπροσέγγιση των αξιών και των βασικών και απλών εννοιών.

πηγή: yiannismakridakis

επαναστήνοντας τις αξίες

Ανάστροφη πορεία: Η σιωπηρή επανάσταση

Σε λίγο καιρό όποιος κατέχει αυτόν τον σπόρο της ολόγλυκιας ντομάτας Βόρειας Χίου, θα συλλαμβάνεται ως τρομοκράτης ενάντια στη δημόσια υγεία. Αυτoύς τους νόμους θεσπίζουν οι πολυεθνικές μέσω των κυβερνήσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας ποινικοποιούν κάθε σπόρο που έθρεψε για χιλιάδες χρόνια την ανθρωπότητα και της αφαιρούν το δικαίωμα της κοινοκτημοσύνης των σπόρων. Νομίζουν ότι θα υποτάξουν τη φύση και ότι θα ταϊζουν τους ανθρώπους με ό,τι βγάζει το εργαστήριο της ανήθικης κερδοσκοπικής τους μανίας.

Όλα αυτά δεν είναι μια θεωρεία συνωμοσίας την οποίαν πλέκουν άλλοι εις βάρος μας. Όλα αυτά τα μεθοδεύουμε εμείς οι ίδιοι, ο καθένας προσωπικά, με τον καθημερινό του τρόπο ζωής. Αφήσαμε την τροφή μας στα χέρια εταιριών. Αφήσαμε τους σπόρους ακαλλιέργητους. Πέσαμε με τα μούτρα στην αστική βολική (;) ζωή ξεχνώντας ότι τίποτα δεν κερδίζεις δίχως να χάσεις κάτι άλλο. Δώσαμε τον εαυτό μας, την υγεία μας, τη ζωή μας ενέχυρο στο ανήθικο σύστημά μας, με αντάλλαγμα μηνιαίο μισθό σε χαρτιά ευτελή, που αγοράζουν ευτελή προϊόντα.

Φτιάξαμε μέσα σε λίγες δεκαετίες έναν πλανήτη αστών που δεν έχουν δει ντομάτα πάνω σε φυτό, που δεν έχουν γευτεί ποτέ πραγματική ντομάτα. Έναν πλανήτη με κατοίκους που τρώνε τις σάρκες του(ς) καθημερινά. Τον απομυζούν για να ζήσουν και παρ’ όλα αυτά δεν ζουν.

Ανάστροφη πορεία η μόνη πρόταση. Αποσυμπίεση της αστυφιλίας των περασμένων δεκαετιών, της οποίας τις τραγικές συνέπειες ζούμε τώρα και τις τρομακτικές στο μέλλον το άμεσο. Διότι, είναι τελείως απλό και εύκολο να το καταλάβει και να το νιώσει ο καθένας: Ως πότε θα παίρνουμε μόνο από τη γη και το οικοσύστημα δίχως να κουνάμε ούτε το δαχτυλάκι μας για να δώσουμε κάτι τις πίσω; Ακόμα και τα περιττώματά μας που κάποτε γινόταν κοπριά και ζωή, τώρα είναι μόλυνση και καταστρέφουν το σύστημα που μας κρατά στη ζωντανούς, το οικοσύστημα. Ούτε αυτό το θυμόμαστε όμως πια. Νομίζουμε πως μας κρατά ζωντανούς το χρηματοοικονομικό σύστημα με το μηνιάτικο, ας είναι και άθλιο.

Όποιος πάρει τη χαρά τού να δει την ντοματιά του να δένει καρπό κι ύστερα, αφού ωριμάσει, να την κόψει και να την γευτεί, δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει αστός καταναλωτής. Δεν έχει επιστροφή η ανάστροφη αυτή πορεία από το σύστημα προς το οικοσύστημα. Μια κι έξω γίνεται. Και ευτυχώς στην Ελλάδα σήμερα γίνεται. Καθημερινά και σε περισσότερους.

Αυτή είναι η σιωπηρή μας επανάσταση. Επαναστήνουμε τις αξίες στην κορυφή και αφήνουμε το χρήμα στην ευτέλειά του.

ΥΓ

Όποιος αφήνει το χρηματοοικονομικό σύστημα και την πόλη και επιστρέφει στο οικοσύστημα και την παραγωγή δεν ιδιωτεύει. Γίνεται ένας υπερασπιστής της κοινοκτημοσύνης των σπόρων και των φυσικών πόρων, που οι αστοί με τον γιγαντισμό και την αλαζονεία τους απειλούν να αφανίσουν. Και μαζί τους όλη τη ζωή στον πλανήτη. Ανθρώπους, φυτά και ζώα

πηγή: Γιάννης Μακριδάκης

ανακεφαλαίωση της σήψης

  Στην κορφή του Πύργου της Βαβέλ

January 31, 2013 

Ζούμε σε μια εποχή σημείο καμπής για την ιστορία της ανθρωπότητας. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει προ πολλού μπουκώσει αλλά η ανθρωπότητα, η οποία από την εποχή που διολίσθησε σε αυτό, υπέγραψε με τον εαυτό της συμβόλαιο αυτοκαταστροφής, συνεχίζει να σκέφτεται και να πορεύεται με τους ίδιους ακριβώς όρους, επιταχύνοντας έτσι την πορεία της προς το τέλος και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να γίνει αυτό πιο επώδυνο.

Η πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα έκλεισε με τον πλανήτη γη να έχει, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, αστικό πληθυσμό περισσότερο από αγροτικό και η δεύτερη δεκαετία άνοιξε με όρους ακόμα χειρότερους, αφού το 2011 ήταν, επίσης η πρώτη χρονιά στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατά την οποία η Κίνα βρέθηκε με ποσοστό αστών κατοίκων 50,4%, ξεπέρασαν δηλαδή οι αστοί Κινέζοι τους αγρότες της αχανούς χώρας.

Σε αυτή την ανεξέλεγκτη αστικοποίηση οφείλονται όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην παγκόσμια κοινότητα και στην παγκόσμια οικονομία. Πολύ απλά μπορούμε να πούμε ότι όσο ο καπιταλισμός δημιουργούσε πελάτες για τις Αγορές του στην Δύση, τόσο ποδοπατούσε και κρατούσε στην φτώχεια τον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα που η Δύση μπούκωσε, ο καπιταλισμός δημιουργεί αστούς καταναλωτές στην Ανατολή και ταυτόχρονα φθηνούς εργάτες και νεόπτωχους στην Δύση, για να μπορέσει να συνεχίσει την παραγωγή και την διάθεση των προϊόντων των Αγορών του. Μόνο που λογαριάζουν δίχως τον ξενοδόχο οι κρατούντες την εξουσία του κόσμου διότι το βασικό στοιχείο της συνέχισης του βίου της ανθρωπότητας δεν είναι το αν θα υπάρχουν πελάτες και εργάτες αλλά το αν θα υπάρχουν φυσικοί πόροι και τι ποιότητας θα είναι αυτοί.

Θα προσπαθήσω να δώσω σε τίτλους κάποιες από τις συνέπειές της αστικοποίησης, του άκρατου γιγαντισμού, της ύβρης δηλαδή που διαπράττει η ανθρωπότητα, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του Πύργου της Βαβέλ, λίγο πριν την κατάρρευση, εξ ου και ο καθένας από μας διαπιστώνει ότι, παρόλο που μιλάει την ίδια γλώσσα με τον διπλανό του, δεν μπορεί να βρει συνεννόηση. Κατόπιν, σε άλλα ποστ, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω ένα προς ένα όλα αυτά τα ζητήματα. (Δεκτές και απαραίτητες βέβαια οι επισημάνσεις, οι προτάσεις, οι διαφωνίες και οι συμφωνίες σας, έτσι ώστε να διερευνήσουμε όσο γίνεται σε βάθος τα ζητήματα):

1) Άνθρωποι και τροφή. Οι λίγοι έμειναν πίσω για να παράξουν τροφή για τους πολλούς, οι οποίοι έφυγαν από την γη και την παραγωγή. Αυτό είχε ως άμεση συνέπεια την μαζική παραγωγή όχι πια τροφών αλλά υλικών διατροφής για το πλήθος, με όλα τα συνεπακόλουθα.

2) Άνθρωποι και ενέργεια. Οι πολλοί απομακρύνθηκαν από το φυσικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μην έχουν καμία συναίσθηση των συνεπειών της κάθε μικρής ή μεγάλης καθημερινής τους κίνησης, με την οποία καταναλώνουν ενέργεια.

3) Άνθρωποι και φυσικοί πόροι. Παρομοίως δεν υπάρχει πλέον στον αστικό και αστικοποιημένο πληθυσμό καμία συναίσθηση των φυσικών πόρων που χρειάζονται για να ζουν.

4) Άνθρωποι και αξίες. Οι άγραφοι νόμοι, το τσαγανό, ο λόγος-συμβόλαιο, η αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια αλλά και κάθε είδους αγνό προϊόν ύλης ή πνεύματος, αντικαταστάθηκαν με τυπικές σχέσεις, χαρτούρες, νόμους, χαμηλής ποιότητας εμπορεύματα και πολιτισμό, αλλά πάνω απ’ όλα με την ευτέλεια του χρήματος, το οποίο από μονάδα μέτρησης αξιών έγινε το ίδιο αξία, ανώτερη και από την ίδια τη ζωή.

5) Άνθρωποι και άλλα πλάσματα. Το άκρως υβριστικό και εγωπαθές “πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος”, το οποίο βέβαια είναι τρισχειρότερο λόγω του ότι εννοεί “πάνω απ’ όλα το άτομο-καταναλωτής”, καθιστά τον σύγχρονο άνθρωπο εξ ορισμού εχθρό και στυγνό εκμεταλλευτή ακόμα και εξολοθρευτή κάθε άλλου πλάσματος της φύσης, ακόμα και των εναπομεινάντων ανθρώπων άλλων πολιτισμών, αρχέγονων, τους επονομαζόμενους ηλιθίως και ως απολίτιστους.

6) Άνθρωποι και περιβάλλον γενικά. Η περιβαλλοντική συνείδηση καλλιεργείται πλέον σε επίπεδα θεωρίας. Ακόμα και οι “περιβαλλοντικά ορθές” πρακτικές που εφαρμόζονται, όπως π.χ. η ανακύκλωση ή η εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, εδράζονται σε λάθος βάση ή εφαρμόζονται υποκριτικά ως νέου τύπου καπιταλιστικές επενδύσεις.

7) Άνθρωποι και δημόσια υγεία. Στο όνομα της δημόσιας υγείας θα αφανιστεί η ανθρωπότητα, αφού κάθε νομοθεσία χειραγώγησης των βασικών αγαθών, βρίσκει πάτημα ακριβώς στην δήθεν διαφύλαξή της.

8)Άνθρωποι και άτομα. Από τις κοινωνίες των συμπληρωματικών ανθρώπων περάσαμε πολύ σύντομα στις κοινωνίες των ανταγωνιστικών ατόμων, με τραγικές συνέπειες στις ανθρώπινες σχέσεις και στην ψυχολογία του καθενός αλλά και του συνόλου. (αστική μοναξιά, αδυναμία επικοινωνίας και συλλογικής δράσης κλπ)

9) Άνθρωποι και πρόοδος. Απαξιώνοντας και αδιαφορώντας ή μάλλον θεωρώντας δεδομένα τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, αφήνοντάς τα να τα διαχειρίζονται οι Αγορές με όρους αγοραίους, χυδαίους, οποιαδήποτε προσωπική ή συλλογική εξέλιξη, μόρφωση, ειδίκευση και πρόοδος, εδράζεται σε βάσεις σαθρές, ετοιμόρροπες.

10) Άνθρωποι υπολογιστές – γρανάζια κυκλοφορίας χρήματος. Το μόνο που σκέφτονται πλέον οι άνθρωποι για να επιβιώσουν, είναι πόσο χρήμα πρέπει να εισπράξουν και πόσο να καταναλώσουν. Προσθέσεις των εξόδων και μια αφαίρεση από τον μισθό είναι οι πράξεις που κάνει πια το σύγχρονο αστικοποιημένο άτομο. Ο άνθρωπος μεταβλήθηκε σε αριθμό από μόνος του και ως αριθμό βέβαια τον θεωρούν οι κρατούντες  την εξουσία.

11) Άνθρωποι και πατρίδα. Η απομάκρυνση από το φυσικό περίβλημα και η διαβίωση με αστικούς όρους, δημιουργούν ανθρώπους ισοπεδωμένους από την παγκοσμιοποίηση, δίχως ιδιαίτερα συναισθήματα για τους γενέθλιους τόπους, δίχως την επιρροή του φυσικού ανάγλυφου και του περιβάλλοντος στον χαρακτήρα τους. Αυτά, σε συνδυασμό με την απουσία των ανθρώπων από την ύπαιθρο, αφήνουν ελεύθερο το πεδίο της εμπορευματοποίησης-ξεπουλήματος της πατρίδας.

12) Άνθρωποι και μέλλον. Ο πλήρης έλεγχος από “τις Αγορές” των βασικών αγαθών που έχει ανάγκη ένα ανθρώπινο πλάσμα για να βρίσκεται εν ζωή, δηλαδή οι σπόροι, το νερό και το οξυγόνο, είναι προ των πυλών. Οι συνέπειες αυτού στην ανθρωπότητα αλλά και στη φύση είναι τρομακτικές και μόνο το τέλος του παιχνιδιού προαναγγέλλουν. Η αλλαγή κατεύθυνσης και η επιστροφή στις αξίες, στην παραγωγή, στην αυτάρκεια, στη σμίκρυνση, φαντάζουν ως η μοναδική διέξοδος.

Γιάννης Μακριδάκης

ο λυτρωτικός μετασχηματισμός

Ομιλία-συζήτηση με το Δ. Μαρκόπουλο και το Γ. Μακριδάκη στα Τρίκαλα την Κυριακή 27-1-2013 στη μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία» στις 8 το βράδυ με θέμα:

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ «ΑΦΘΟΝΙΑΣ» ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ

Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής, που αποφασίζει μια φορά στα τέσσερα χρόνια να αναθέσει το δικαίωμα του «αποφασίζειν» στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η εκπαίδευση και η διαμόρφωση των ανθρώπων από αυτές τις ίδιες καταναλωτικές κοινωνίες αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μας, στην προοπτική της αποανάπτυξης και της άμεσης δημοκρατίας, καθώς η διαρκής μεγέθυνση αποτελεί θρησκευτική σχεδόν πεποίθηση αυτής της κοινωνίας. Ο καπιταλισμός όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δε συμμεριστούν και δεν εσωτερικεύσουν τις αξίες που τον στηρίζουν. Παράλληλα, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα νέο είδος οικονομίας που η καπιταλιστική δημιουργία αξίας αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τότε αυτό που σήμερα επικρατεί είναι το παρασιτικό ήθος μιας κοινωνίας της κατανάλωσης, του τζόγου, του εύκολου κέρδους, του υπερδανεισμού, της διαφθοράς, κ.τ.λ. Υπό μία έννοια το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καταστρέφει κάθε θετικό ανθρωπολογικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας νέος τύπος κοινωνίας.

Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε. Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχι περιμένοντας την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι, ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος, που ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει δηλαδή ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί αν χρειαστεί. Το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι σύμφυτο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν» και είναι ίσως ο μόνος τρόπος προαγωγής της αίσθησης της κοινότητας˙ και αυτό γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην κοινότητα των άλλων ανθρώπων ένα μέρος της ύπαρξής του που της το οφείλει. Έτσι, καλλιεργείται και η ξεχασμένη στις μέρες μας αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.

 

Η κοινωνία που θέλουμε να δημιουργηθεί δε θα βρεθεί «στα σπήλαια της ιδιώτευσης και της απάθειας» αλλά στις θορυβώδεις συνελεύσεις και δράσεις, όπου καθημερινά ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο και τη χαρά του δημιουργικού και συλλογικού βίου, μετατοπίζοντας το «εγώ» μας προς το «εμείς». Τοποθετεί την οικονομία στη θέση του μέσου και όχι του σκοπού της ζωής υιοθετώντας αξίες ξεχασμένες από το καπιταλιστικό φαντασιακό, όπως η αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η χαρά του ελεύθερου χρόνου, ο αυτοπεριορισμός, η οικονομία της εγγύτητας, η διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια, ο πολίτης-δημιουργός έναντι του παθητικού καταναλωτή (προϊόντων και πολιτικών). Οι πολίτες αυτοί δημιουργούν ανταλλακτικές κοινότητες χρόνου, προϊόντων, χαριστικά παζάρια, τράπεζες σπόρων, συλλογικούς αυτοδιαχειριζόμενους λαχανόκηπους, συνεταιρισμούς παραγωγών και καταναλωτών, αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, κινήσεις πολιτών για την κοινωνικοποίηση του νερού και της ενέργειας, δίκτυα οικοκοινοτήτων, πολίτες που εναντιώνονται και συγκρούονται για να μη γίνει στη Χαλκιδική το ορυχείο χρυσού και για να μην εγκατασταθούν οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες στην Χίο, να μη γίνει η επένδυση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο όρος Οίτη και αλλού. Οργανώνει κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία, συλλογικές κουζίνες, ραδιοσταθμούς στο διαδίκτυο, και έναν απίστευτο αριθμό καινούργιων αντικαπιταλιστικών, αυτοδιαχειριζόμενων, αμεσοδημοκρατικών συλλογικοτήτων. Όλα αυτά δημιουργούν έναν άλλο ανθρωπολογικό τύπο και μια νέα νοηματοδότηση της ζωής. Ταυτόχρονα συνιστούν μια ριζική πολιτική ρήξη με το σύστημα και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορικό σχήμα. Είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη, δημοκρατική και οικολογική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία.

Γιάννης Μακριδάκης