αλλαγή

η Αλίκη στο μέγαρο των θαυμάτων

[παπαγαλί]ζουνε πάνω από τις δυνατότητές τους

το κρίμα, ο γκίκας και ο έρωτας, που δεν κρύβονται

Έξοδο στις διεθνείς κεφαλαιαγορές με μία νέα έκδοση ομολόγων σχεδιάζει η κυβέρνηση τις επόμενες εβδομάδες, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών, Γκίκας Χαρδούβελης, σε συνέντευξή του στους New York Times @news247

απόσπασμα από το κυβερνητικό σχέδιο

υγρασία μετά μούχλας

Πυρά Spiegel κατά Μέρκελ: "Η πολιτική της δεν αλλάζει τίποτα στην Ελλάδα"

19 Αυγούστου 2014

Την άποψη ότι η «ευρωκρίση» δεν έχει τελειώσει και ότι «η καγκελάριος Μέρκελ καταγίνεται με μια ψευδαίσθηση» εκφράζει ο Βόλφγκανγκ Μινχάου σε σχόλιο του στο Spiegel-online.

«Ο πολυδιαφημισμένος πραγματισμός της Άνγκελα Μέρκελ αποδεικνύεται οφθαλμαπάτη», αναφέρει το γερμανικό περιοδικό, εξηγώντας ότι οι κινήσεις της καγκελαρίου στο πεδίο της διαχείρισης της «ευρωκρίσης» είναι συγκρίσιμες με τις προσπάθειες ενός ιδιοκτήτη κατοικίας να καταπολεμήσει την υγρασία στους τοίχους του σπιτιού του με ένα νέο βάψιμο.

«Ο ευρωχώρος είναι ασθενής. Δεν θα πρέπει πλέον να κάνουμε λόγο για κρίση. Η κρίση συνεπάγεται αλλαγή και η δική μας η ασθένεια είναι χρόνια» επισημαίνει ο Γερμανός αναλυτής, επικαλούμενος τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στις χώρες της ευρωζώνης.

«Στη Γερμανία είναι λιγότερο αισθητή αυτή η ύπουλη αρρώστια, αλλά και εδώ σημειώθηκε ξαφνικά πτώση της ανάπτυξης κατά το δεύτερο τρίμηνο του έτους. Συρρικνωνόμαστε στον ίδιο ρυθμό με την Ιταλία και με πιο ισχυρούς ρυθμούς σε σχέση με τη Γαλλία» παρατηρεί ο Μινχάου, υπενθυμίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι τα επόμενα χρόνια η Γερμανία θα υποστεί και δημογραφικό σοκ.

«Βρίσκουμε μπροστά μας τώρα τις εσωτερικές αντιφάσεις μιας Νομισματικής Ένωσης, η οποία θέλει να είναι μόνο νομισματική και τίποτε περισσότερο. Αντί να επιλύσουμε την κρίση χρέους με μια διάσκεψη για το χρέος, μεταθέτουμε το πρόβλημα, δημιουργώντας πολύπλοκες ομπρέλες προστασίας, οι οποίες μεταφέρουν σε τελική ανάλυση τα χρέη από τη μία γωνία του συστήματος στην άλλη. Αυτό φαίνεται καλό, αλλά στην πραγματικότητα δεν αλλάζει τίποτε στην υπερχρέωση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας», επισημαίνει ο Βόλφγκανγκ Μινχάου.

Ο γερμανός αναλυτής αμφισβητεί και την πολιτική της αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ, στην οποία επιρρίπτει ότι παραμέλησε την παραδοσιακή νομισματική πολιτική, παρακολουθώντας άπρακτη την πτώση του πληθωρισμού.

«Στο επισφαλές θεμέλιο μιας απατηλής ελπίδας για ανάκαμψη στηρίζεται η σημερινή φήμη της Μέρκελ. Η κατάσταση μας είναι συγκρίσιμη με εκείνη του ιδιοκτήτη μιας κατοικίας, ο οποίος βλέπει με φρίκη τον λεκέ της υγρασίας να βγαίνει κάτω από τον βαμμένο τοίχο και ο οποίος όχι μόνο έχει ξοδέψει τσάμπα λεφτά για το βάψιμο, αλλά πρέπει τώρα να δαπανήσει ακόμη περισσότερα, επειδή μετέθεσε στο μέλλον τη λύση του προβλήματος. Εμείς όλοι, εκτός από τη Μέρκελ, θα κληθούμε να πληρώσουμε ακριβά την πολιτική της καθυστέρησης», καταλήγει ο Μινχάου.

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

"ρύθμιση χρεών"

και πληρωμή σε δόσεις

για περήφανους "κοψοχέρηδες" και μη..

ο τελευταίος των λαμπαδώρων

Ο Μιχαλιός και η Μιχαλού

November 30, 2012 

Γιάννης Μακριδάκης

Σήμερα πέρασα από μια γειτονιά της πόλης και πήρε το μάτι μου τον Μιχαλιό, να στέκει αγέρωχος εμπρός στο αυτοκίνητο πλανόδιου μανάβη και να ψωνίζει κατιτίς. Ο πιο ονομαστός λαμπαδώρος στα γριγριά της Χίου και της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής ήτανε σ’ όλο τον βίο του. Τον αφήνανε μεσοπέλαγα μες το βαρκάκι, έπιανε αυτός τη μαλαστούφα και το πετρέλαιο, άναβε τη λάμπα, έβαζε κι ένα ραδιοφωνάκι να παίζει και καθότανε αραχτός στην πρύμη. Πού και πού σηκωνότανε και πήγαινε κατάπλωρα να σκύψει, να δει από κάτω αν μαζεύτηκε η ψαριά. Το αφεντικό, με το γρι γρί το υπόλοιπο, ήτανε κάνα δυο μίλα μακριά απαγκιωμένοι σε κάποια βάλα και περιμένανε ν’ ακούσουνε τη μπουρού του Μιχαλιού να τους ειδοποιεί, να τρέξουνε. Ο Μιχαλιός δεν βιαζότανε. Ήξερε. Καθότανε μες στα μαύρα σκοτάδια του πελάγους και φωτιζότανε μονάχα αυτός από τη λάμπα, σαν ηθοποιός σε μαύρο φόντο, σαν να μην ύπαρχε τίποτα άλλο εκτός από εκείνον σε όλο το στερέωμα.

Φέτος σε μια από τις εκδηλώσεις που πήγα, δεν μπορώ καθόλου να θυμηθώ τώρα πού, κάποιος άνθρωπος που γνώρισα μου είπε πως σαν ήτανε παιδί είχε κάνει κι εκείνος λαμπαδώρος, πως έπαιρνε τα βιβλία του και διάβαζε για το σχολείο μες στη βάρκα, κάτω από το φως της λάμπας που ψάρευε, και πως ακόμα θυμάται την παράξενη και πολύ δυσάρεστη αίσθηση τού να είσαι η μόνη εικόνα που φαίνεται μες στη θάλασσα, τού να μη βλέπεις απολύτως τίποτα ολόγυρα, μόνο πηχτά μαύρα σκοτάδια αλλά όλοι να σε βλέπουν, την αίσθηση του ότι όλα τα φώτα είναι στραμμένα μονάχα πάνω σου και πουθενά αλλού.

Ο Μιχαλιός λοιπόν ήτανε λαμπαδώρος άριστος. Κάπνιζε τα τσιγάρα του, άκουγε την μουσική του και περίμενε υπομονετικά ρίχνοντας πού και πού ματιές στο φωτισμένο νερό. Κι όταν κάποτε έβλεπε πως η ψαριά από κάτω του φτουρούσε, έπιανε την τσαμπούνα, ένα βουητήρι σαν κέρατο και φυσούσε μέσα, ειδοποιούσε με τον τρόπο αυτόν το γρι γρι να ρθει κοντά και να ρίξει το δίχτυ. Τον ακούγανε οι άλλοι από τη βάλλα και βάζανε μπρος. Σαν πλησιάζανε, τους φώναζε: Εκατό κιλά κολιός και διακόσια σαρδέλα. Ρίχνανε τα εργαλεία και φέρνανε απάνω εκατό κιλά κολιούς και διακόσια σαρδέλες. Ποτέ του δεν έπεφτε έξω ο Μιχαλιός γι’ αυτό ήτανε περιζήτητος.

Όλα αυτά και πολλά ακόμα μου χε πει σαν τον πρωτογνώρισα πριν από δέκα χρόνια και κάθισα μια δυο φορές μαζί του να ηχογραφήσω τον βίο του. Ήτανε ενεννήντα χρονών πριν δέκα χρόνια. Και σήμερα τον ξανάδα στητό και καμαρωτό με το μαλλί του λευκό και πλούσιο, να ψωνίζει μαναβική.

Εκατό χρονών παλικάρι.

Εντυπωσιακό σκαρί, σαν τα παλιά γριγριά, που τα κόβει η Ευρωπαϊκή Ένωση με επιδότηση για να τα αφανίσει.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως ο Μιχαλιός έχει έναν γιο που είναι εδώ και χρόνια σπουδαγμένος αστός, γκλαμουράτος δημοσιοσχετίστας και πολιτευτής (με κόμμα καθεστωτικό βεβαίως κι επικροτεί τα μνημόνια). Ενσαρκώνει ο Μιχαλιός την μετάλλαξη και την κατάντια της χώρας μας δηλαδή.

Αυτή είναι η Ελλάδα. Από τη μια γενιά στην άλλη η παλικαριά γίνηκε φλωριά. Αλώθηκε η ψυχή από το χρήμα και την αμορφωσιά της εκπαίδευσης. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε στο σημείο να ξεπουλάμε την πατρίδα μας. Αφού πρώτα πρώτα ξεπουλήσαμε τα παιδιά μας, με δόλωμα δήθεν μια ζωή δίχως βάσανα, τα προσφέραμε δώρο στον Μινώταυρο του καπιταλισμού για να τα εκπαιδεύσει και να τα χειραγωγήσει, να τα καταβροχθίσει κατόπιν μαζί με την πατρίδα τους.

Αν ζούσανε οι Μιχαλιοί του παρελθόντος και μας βλέπανε, θα ήτανε βέβαιοι πως όλοι μαζί χρωστάμε πρώτα πρώτα στη Μιχαλού και κατόπιν στην Τρόικα. Μα το βάλανε το χεράκι τους κι εκείνοι στην κατάντια μας. Πλανευτήκανε πρώτοι.

πηγή: yiannismakridakis

«σχετική προσαρμογή του μοναδιαίου κόστους εργασίας»

Προβλέψεις Πυθίας για ένα σύστημα που σαπίζει 

Πώς γίνεται να ισχυρίζεσαι ότι διαφαίνεται μια τάση σταθεροποίησης στην παγκόσμια οικονομία και την ίδια στιγμή να παραδέχεσαι ότι οι ρυθμοί της παγκόσμιας ανάπτυξης είναι πιο μικροί από αυτούς που είχες προβλέψει μόλις πριν από ένα εξάμηνο; Αυτό μόνο τα «τσακάλια» του ΔΝΤ μπορούν να το πετύχουν!

Στην πρόσφατη έκθεση αυτού του... ευαγούς ιδρύματος, με τίτλο «Παγκόσμιες προοπτικές και προκλήσεις πολιτικής», η οποία παρουσιάστηκε στη σύνοδο του G20 στο Μεξικό και δημοσιοποιήθηκε στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας, το Ταμείο προβλέπει περιορισμένους ρυθμούς ανάπτυξης για την παγκόσμια οικονομία, της τάξης του 3.3% το 2012 και 3.6% το 2013. Για τις ανεπτυγμένες χώρες ο ρυθμός ανάπτυξης θα είναι ακόμα πιο κάτω (γύρω στο 1.6% τόσο για το 2012 όσο και για το 2013), ενώ για τις αναπτυσσόμενες προβλέπεται η πτώση από 7.11% που ήταν το 2011 σε 5.6% για το 2012, με ανοδική πρόβλεψη στο 6.2% για το 2013.

Όλα αυτά, όμως, βασίζονται σε δύο παραδοχές πολιτικής (έτσι τις ονομάζει η έκθεση). Η πρώτη είναι ότι οι πολιτικές που έχουν αποφασιστεί στη ζώνη του ευρώ θα τηρηθούν απαρέγκλιτα, για να αποκατασταθεί σταδιακά η «εμπιστοσύνη» (των δανειστών, φυσικά, προς τις χώρες που δανείζουν και όχι των εργαζόμενων - ποιος σκοτίζεται για δαύτους;). Η δεύτερη είναι ότι οι αμερικάνοι πολιτικοί ηγέτες θα αποφύγουν το «δημοσιονομικό γκρεμό». Με αυτό τον όρο χαρακτηρίζουν μια σειρά από περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και την αύξηση της φορολογίας, που θα τεθούν αυτόματα σε εφαρμογή στο τέλος αυτού του χρόνου, προκειμένου να συγκρατηθεί το έλλειμμα και να μην αυξηθεί άλλο το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ.

Πώς θ’ αποφύγουν το γκρεμό; Μα μόνο αν αυξηθεί το ανώτατο όριο δανεισμού του αμερικάνικου κράτους! Αυτό δηλαδή που για τις χώρες της Ευρωζώνης παρουσιάζεται σαν αρρώστια (η αύξηση του δημόσιου χρέους, δηλαδή), για τις ΗΠΑ παρουσιάζεται ακριβώς το αντίθετο. Το ΔΝΤ ευελπιστεί ότι οι ΗΠΑ θ’ αυξήσουν το όριο δανεισμού τους, όπως έγινε και το καλοκαίρι του 2011, όταν μπροστά στον κίνδυνο χρεοκοπίας του αμερικάνικου δημοσίου τα δύο μεγάλα κόμματα της αμερικάνικης βουλής (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι) συμφώνησαν «στο παραπέντε» να αυξηθεί το όριο δανειοδότησης του αμερικάνικου κράτους, που το ίδιο έχει θεσπίσει από το 1917 ως ένα μέτρο για τον έλεγχο του χρέους.

Σε περίπτωση που μία από τις δύο παραπάνω παραδοχές δεν εκπληρωθεί, τότε οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ είναι στον αέρα και «ο κόσμος θα μπορούσε να διολισθήσει σε νέο πισωγύρισμα, με βαθιά ύφεση στην περιφέρεια της ζώνης του ευρώ και συρρίκνωση ή βάλτωμα στον πυρήνα της και σε άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες».

Και καλά, η αμερικάνικη χρεοκοπία πολύ πιθανόν να αποφευχθεί με αύξηση του δανεισμού, τι θα γίνει όμως στη ζώνη του ευρώ; Να πως απαντάει η έκθεση: «Οι οικονομικές συνθήκες στην ζώνη του ευρώ παραμένουν εύθραυστες και οι κίνδυνοι εφαρμογής είναι παρόντες. Ενώ η δράση της ΕΚΤ έχει βγάλει από το τραπέζι ορισμένους σημαντικούς κινδύνους, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες μπορεί να εμποδίσουν χώρες από το να ζητήσουν βοήθεια από τα προγράμματα του ESM (σ.σ. μόνιμος μηχανισμός στήριξης) και να εισχωρήσουν έγκαιρα στο OMT (σ.σ. πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ). Ένας ακόμα κίνδυνος είναι ότι η λιτότητα μπορεί να αποβεί πολιτικά και κοινωνικά μη υπερασπίσιμη στις χώρες της περιφέρειας, καθόσον οι δομικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα πάρει χρόνια για να ολοκληρωθούν.

Επιπρόσθετα, οι κρίσιμοι παράγοντες της εγκαθίδρυσης μιας τραπεζικής ένωσης με κοινά οικονομικά στηρίγματα θα χρειαστεί χρόνο για να εφαρμοστούν. Μία επανάληψη των εντάσεων θα οδηγούσε σε αύξηση των σπρεντ (σ.σ. και επομένως των επιτοκίων δανεισμού) και συρρίκνωση των πιστώσεων και κυβερνήσεις υπό πίεση θα εξαναγκαστούν να εφαρμόσουν ακόμα και επιπρόσθετες οικονομικές προσαρμογές, με αποτέλεσμα μεγαλύτερες απώλειες στο ΑΕΠ και σημαντικές υπερχειλίσεις σε άλλες οικονομίες».

Πώς μεταφράζεται εν ολίγοις αυτή η προσεγμένη τεχνοκρατική γλώσσα; Απλά, ότι χρειάζεται χρόνος για να ολοκληρωθεί η κινεζοποίηση στις χώρες της περιφέρειας, που για χρόνια θα βαδίζουν σε τεντωμένο σκοινί. Οι Δουνουτάδες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, φοβούμενοι ότι η λιτότητα δε θα μπορέσει για πολύ ακόμα να είναι «υπερασπίσιμη», αφού η περιβόητη «ανάπτυξη» μάλλον θα καθυστερήσει μέχρι να «ολοκληρωθούν» οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις.

Ένα από τα αγκάθια που καθυστερούν την «ανάκαμψη» αυτή είναι ότι «τα αδύναμα ακόμη ιδιωτικά και δημόσια ισοζύγια βαραίνουν στη ζήτηση. Το υψηλό χρέος των νοικοκυριών μειώνει την ικανότητα δανεισμού και προωθεί την αποταμίευση (σ.σ. τον αποθησαυρισμό δηλαδή στις τράπεζες) και την επιφυλακτικότητα σε νέο δανεισμό, ενώ οι τράπεζες διατηρούν τα σφικτά δανειακά τους στάνταρντ, εν μέρει σε απάντηση των κανονιστικών πιέσεων και των πιέσεων των αγορών για να μειώσουν τη μόχλευση και να δυναμώσουν τα κεφάλαιά τους. Ως αποτέλεσμα, τόσο η παροχή όσο και η ζήτηση πίστωσης έχουν συμπιεστεί, μειώνοντας την κατανάλωση και τις επενδύσεις».

Τα νοικοκυριά και τα κράτη είναι βουτηγμένα στα χρέη. Όταν χρωστάνε και της Μιχαλούς, πώς να πάρουν κι άλλα δάνεια;
Οι τράπεζες από τη μεριά τους παραμένουν καχύποπτες και επιφυλακτικές στο ν’ ανοίξουν τους κρουνούς της δανειοδότησης. Η περιβόητη μόχλευση (δηλαδή δανεισμός πολλαπλάσιος από τα λεφτά που μπορεί να δώσει αυτός που δανείζεται, ο οποίος υπολογίζει να επιστρέψει τα λεφτά από το δανεισμό αυτό από μελλοντικά του κέρδη) δεν μπορεί να πάρει τον χαρακτήρα που είχε παλαιότερα, οδηγώντας σε χρηματοπιστωτικές φούσκες.

Τί μένει επομένως; Να συνεχιστούν οι πολιτικές κινεζοποίησης των εργατών στις χώρες της περιφέρειας, που τις ονομάζουν «σχετική προσαρμογή του μοναδιαίου κόστους εργασίας», ώστε να μειωθεί στις χρεώστριες και να αυξηθεί στις πλεονασματικές χώρες. Κι εφόσον «οι ελλειμματικές χώρες συνεχίζουν την απαραίτητη δημοσιονομική ενίσχυση, η παγκόσμια ανάπτυξη θα έπρεπε να βασιστεί σε δυνατότερη ζήτηση από τις πλεονασματικές χώρες». Μ’ άλλα λόγια, δουλεύτε ζώα, για ν’ αγοράσουν οι καταναλωτές στις πλουσιότερες χώρες! Και μη νομίζετε ότι ο κόσμος είναι πλεον πιο ασφαλής από τον κίνδυνο νέων κρίσεων: «Η χρηματοοικονομική κανονιστική μεταρρυθμιστική ατζέντα έχει προχωρήσει, ωστόσο η εφαρμογή της είναι ακόμα στα πρώτα στάδια και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι κατ' ανάγκη πιο ασφαλές απ’ όσο ήταν πριν από την κρίση».

Ένα πράγμα που χαρακτηρίζει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι η πλήρης αναρχία. Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει πότε θα σκάσει η επόμενη φούσκα, πού θα σκαλώσει η αλυσίδα των αέναων πωλήσεων και αγορών. Γι’ αυτό και οι προβλέψεις των «έγκριτων αναλυτών» πολλές φορές πέφτουν εντελώς έξω. Οι νομοθεσίες που προσπαθούν να θέσουν κάποιον έλεγχο για να μη δημιουργηθούν «φούσκες» είναι ανίκανες ν’ αποτρέψουν μια λειτουργία που στον καπιταλισμό παίρνει το χαρακτήρα οικονομικού νόμου: την πλήρη απουσία σχεδιασμού που ν’ ανταποκρίνεται στις καταναλωτικές δυνατότητες των λαϊκών μαζών. Όσο οι τελευταίες μειώνονται, ως απότοκο της αύξησης της εκμετάλλευσης, τόσο ο κίνδυνος ενός κραχ θ’ αυξάνεται, με την απεριόριστη δυνατότητα επέκτασης της παραγωγής να σκαλώνει πάντα στην περιορισμένη δυνατότητα κατανάλωσης των πλατιών λαϊκών μαζών. Και οι καπιταλιστές θα κινδυνεύουν να μείνουν… με τα εμπορεύματα στο χέρι.

Αυτός, όμως, ο φαύλος κύκλος του καπιταλισμού δεν διορθώνεται. Απλά σπάει με την επαναστατική ανατροπή του.

ΚΟΝΤΡΑ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

πηγή: ΚΟΝΤΡΑ