το μακρύ χέρι των αγορών μας χαιρετάει φασιστικά

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια

15 Νοέ, ’18

Πιτσιρίκο, ένας μικρός πανικός επικρατεί στο Τελειωμένο Βασίλειο. Η μικρή Τερέζα έφερε στο υπουργικό την συμφωνία για την …έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Ακόμα οι λεπτομέρειες δεν είναι γνωστές αλλά, από τις πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις του ευρωπαίου διαπραγματευτή κυρίου Μπαρνιέ, καταλαβαίνει κανείς ότι Brexit επί της ουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει.

Τίποτα δεν προκειται να αλλάξει όσο αφορά την συμμετοχή του Τελειωμένου Βασιλείου στην ενιαία αγορά και της υποχρέωσής του να ακολουθεί τις ντιρεκτίβες που αποφασίζονται στις Βρυξέλλες χωρίς πια την συμμετοχή του.

Καμία αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει όσο αφορά την δικαιοδοσία του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και ανθρώπων, κλπ.

Μόνο οι Εγγλέζοι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες της Βρετανίας ότι τάχα μου το Τελειωμένο Βασίλειο είναι πια πιο ανεξάρτητο από ποτέ, την στιγμή μάλιστα που θα ακολουθεί υποχρεωτικά όλες τις προβλεπόμενες από τις ευρωπαϊκές συνθήκες δεσμεύσεις, χωρίς να διαθέτει την παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης στις αποφάσεις που θα λαμβανονται στις Βρυξέλλες, την οποία είχε πριν από το δημοψήφισμα.

Γιατί τώρα η Βρετανία αποχωρεί -κι εδώ χτυπιόμαστε κάτω από τα γέλια- από την ΕΕ.

Βλέποντας την στραβοχυμένη Τερέζα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι το μυαλό μου πήγε αυτόματα σχεδόν στον Αλέξη Τσίπρα και χαμογέλασα.

Τουλάχιστον αυτός, μέσα σε μια βδομάδα, μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι» και δεν μας επρηξε τα αρxίδια για δύο χρόνια, όπως οι Βρετανοί πολιτικοί. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε αυτό.

Βέβαια, η Βρετανία είναι βαθιά διχασμένη στο εσωτερικό της και το ρήγμα αυτό -σε συνδυασμό με την εθνική υποταγή που σήμερα αποφασίστηκε- θα πληρωθεί ενδεχομένως πολύ ακριβά.

Η ψήφος ενάντια σε όλους και υπέρ του Brexit ήταν μια ψήφος που σχετιζόταν με τις πολιτικές λιτότητας των συντηρητικών και εργατικών νεοφιλελεύθερων τα τελευταία 30 χρόνια και, φυσικά, με την συνειδητοποίηση ότι η Γερμανία ήταν πια η κυρίαρχη δύναμη στην ΕΕ που επέβαλε -χωρίς να κρατά ούτε καν τα προσχήματα- την θέλησή της στους υπόλοιπους.

Μετά την συνθηκολόγηση της Μέι, είτε καταφέρει να περάσει την συμφωνία από το κοινοβούλιο είτε όχι, οι επιπτώσεις –πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές– για την Βρετανία δεν θα έχουν θετικό πρόσημο.

Το ένα πουλάκι έπεσε μετά την εκπυρσοκρότηση του όπλου από το δέντρο. Καιρός να δούμε τι γίνεται και το δεύτερο.

Οι Γερμανοί και οι λοιποί της ΕΕ πανηγυρίζουν φυσικά μετά από την επιβολή των όρων τους στο ΗΒ και την παραμονή της χώρας στην ενιαία αγορά με τους όρους που εκείνοι υπαγόρευσαν παρά την …αποχώρησή της από την ένωση.

Εκείνο που φυσικά δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί είναι ότι έχουν ήδη ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και έχουν θέσει σε λειτουργία την ωρολογιακή βόμβα που θα τινάξει σύντομα την ΕΕ στον αέρα.

Ίσως όχι την ευρωζώνη αλλά την ΕΕ σίγουρα.

Γιατί το μήνυμα που φτάνει στα αυτιά των Πολωνών, των Δανών, των Σουηδών, κλπ. είναι διαφορετικό από αυτό που εισπράττουν οι πολίτες στην Βρετανία.

Για τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, η πιθανότητα να εγκαταλείψουν την ΕΕ, χωρίς όμως να χάσουν τα πλεονεκτήματα που η πρόσβαση στην ενιαία αγορά φέρνει, θα γεννήσει πολλά καινούργια Exit τα αμέσως επόμενα χρόνια και θα φουσκώσει τα πανιά των ακροδεξιών δυνάμεων στις ευρωεκλογές της ερχόμενης Άνοιξης.

Ακόμα και σε χώρες του σκληρού πυρήνα του ευρώ –και αναφέρομαι στην Γερμανία και στην Γαλλία– οι δυνάμεις που αντιτίθενται σε ό,τι θετικό συνδέεται με την συνύπαρξη τόσων διαφορετικών λαών σε κοινό πλαίσιο συνεργασίας θα ενισχυθούν.

Φαντάζει οξύμωρο αλλά υπάρχουν μονάχα δύο δρόμοι για την διατηρήση της ενότητας στην ΕΕ αυτήν την χρονική περίοδο.

Είτε ο μέγιστος δυνατός εκδημοκρατισμός και η απομάκρυνση από τις νεοφιλελευθερες πολιτικές που έχουν τινάξει την κοινωνική συνοχή στον αέρα, είτε η πολιτική του εκφοβισμού που θα περιελάμβανε την παραδειγματική τιμωρία των Βρετανών και όχι την «επιβράβευσή» τους με την παραμονή στην ενιαία οικονομική αγορά.

Η πρώτη επιλογή δεν παίζει ούτε για αστείο.

Η δημοκρατία είναι στον αντίποδα των θεσμών και του σκοπού της ΕΕ και ιδιαίτερα της ευρωζώνης.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας επιβάλλονται από τις αγορές, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρίες.

Όλους αυτούς που διορίζουν την γραφειοκρατία των Βρυξελλών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Η επιλογή του μαστιγίου αποσύρθηκε από το τραπέζι στο όνομα των πιθανών απωλειών της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η ΕΕ βαδίζει ολοταχώς προς την διάλυση.

Απλά, διστάζουν να το παραδεχτούν και προσποιούνται πως δεν το αντιλαμβάνονται. Ακόμα.

Λιγό μετά τον αντίλαλο από τον πυροβολισμό, πέφτει και το δεύτερο πουλάκι από το κλαδί που καθόταν.

Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει. Είναι ένα αστείο. Και το βλέπουμε αυτό το αστείο, κάθε φορά που ο Τραμπ ή ο Πούτιν λένε κάτι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν υπάρχει κανείς για να τους απαντήσει. Βέβαια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα της Βρετανίας δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά το ότι είναι μια τόσο ταξική κοινωνία με μια ωραιότατη βασιλική οικογένεια. Και ζούμε πια στον 21ο αιώνα. Πάντως, η δημοκρατία έχει πάει στον διάολο και τώρα αντιλαμβάνονται και οι χαζοί πόσο χρήσιμη ήταν η Σοβιετική Ένωση για τις δυτικές αστικές δημοκρατίες. Η δημοκρατία χρειάζεται έναν εξωτερικό εχθρό για να αποδεικνύνει την ανωτερότητά της, δεν τον έχει πια, και φτιάχνει τον εχθρό -την Ακροδεξιά- εντός της. Έρχονται πολύ ενδιαφέρουσες μέρες, Ηλία. Δημοκρατία ή φασισμός των αγορών. Να το βάλουν και σε δημοφήφισμα. Για να το αγνοήσουν μετά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

πηγή: pitsirikos

η Ιθάκη κι ο Λεβέντης

Η αναγγελία του τέλους των μνημονίων στην Ιθάκη, είναι η μεγαλύτερη παρτούζα σημαινόντων και σημαινομένων έβερ. Γνώμη μου πάντα.

Και εξηγούμαι. Οκ και η Ομηρική Οδύσσεια, βρίθει συμβολισμών και σπουδαίων νοημάτων, αλλά όλα αυτά είναι νοήματα ζωής και συνδεδεμένα με πανανθρώπινες αξίες, χωρίς ιδιαίτερα "ενδημικό" χαρακτήρα. Τούτο εδώ το έπος είναι καθαρά νεοελληναράδικο.

Η σύγχρονη πολιτική σκηνή είναι τίγκα στις Σειρήνες, στους Μνηστήρες, στις Πηνελόπες, στους Λωτοφάγους, στους Κύκλωπες και στους περιπλανώμενους Οδυσσέες.

Η αναζήτηση της Ιθάκης (και της Ομηρικής και της Καβαφικής) είναι εσωτερική υπόθεση, όλοι το ξέρουν αυτό. Όπως είναι και καθαρά προσωπική. Ο καθένας δηλαδή με την Ιθάκη του και μάλιστα χωρίς να είναι υποχρεωμένος και να την ψάξει.

Η κρίση ήταν μια ευκαιρία για αυτοκάθαρση και για μια επαναπροσέγγιση του τρόπου που υπάρχουμε ως άτομα αλλά και ως μέλη ενός συνόλου, μιας κοινωνίας, ενός κράτους, μιας κοινότητας.

 Όλοι ξέρουμε καλά ότι δεν καταφέραμε και πολλά πάνω σ'αυτό. Ποτέ δεν είναι αργά βέβαια, γιατί μπορεί τα μνημόνια να τελείωσαν στο τυπικό τους μέρος, αλλά τα εφαρμοστικά τους μέτρα και οι δεσμεύσεις πλεονάσματος είναι εδώ, για να συνεχίσουν την κρίση. Όπως και ο φασισμός ξύπνησε και είναι εδώ. Και ως νοοτροπία και ως πολιτική κατεύθυνση (σιγά μην είναι ιδεολογία).

Τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς. Αμφιβάλλει κανείς ότι η Ιθάκη, δεν είναι παρά μια στάση, στην ΤΙΝΑ την ανθρωποφάγα καπιταλισμόγρια? Κάτι σαν τον Λεβέντη της εθνικής.

Ξέρει κανείς προς τα που πέφτει το νησί των Λωτοφάγων? Εκεί έπρεπε να πάει ο Τσίπρας για τον πανηγυρικό.

όχι τόσο βαθιά, είμαι Ευρωπαίος

Για σύνταξη στα 72 μιλάνε τώρα οι νεοφιλελέ σωτήρες μας. 

[Εφόσον βέβαια θα έχεις δουλειά μέχρι τα 72 σου. Αν δεν έχεις, είσαι απροσάρμοστος και άχρηστος για τις Αγορές, οπότε καλύτερα να παίρνεις τον πούλο σου νωρίτερα, γιατί μειώνεις και το κατά κεφαλή εισόδημα.]

Φταίμε κι εμείς όμως. Είναι τόσο μεγάλη η επιτυχία της Καπιταλισμάρας κι εμείς, οι άχρηστοι, οι αχάριστοι, αφήνουμε τους Ρουβίκωνες να αλωνίζουν με τα δολοφονικά τρικάκια τους και να τον βρίζουν. 

Πάμε και σκαλίζουμε οικονομικά σκάνδαλα και χοντρά μιζαρίσματα πολιτικών, για να αποπροσανατολιζόμαστε και να μην ασχολούμαστε με το πραγματικό πρόβλημα της κοινωνίας που είναι το άβατο στα Εξάρχεια. Οκ και το 6μηνο Βαρουφάκη.

φιλελεδόπουλο Αρίστο

κάνε μας με το λάβαρο ίσκιο

Οκ, να μιλάει ακόμα και ο Κούλης υπέρ της Αριστείας και κατά της τύχης από κλήρωση για τον ορισμό του σημαιοφόρου. Ο Κούλης, που προφανώς ως άριστος μεταπήδησε από το Κολλέγιο Αθηνών κατευθείαν στο Χάρβαρντ και όχι ως παιδί του Μητσοτάκη.

Να μιλάει υπέρ της Αριστείας ακόμα και ο Άδωνις που έκανε καμιά 12αριά χρόνια να πάρει το πτυχίο του. Γιατί όχι? Μπορεί να μην ήταν άριστος ως φοιτητής ο Αντιπρόεδρος,  αλλά όλοι γνωρίζουμε σε τι άριστο περφόρμερ εξελίχθηκε.

Τι θα πει "από σπου κιω σπου ο Σταύρακας ο Τιποτάμης βγαίνει και ειρωνεύεται την κυβέρνηση χρησιμοποιώντας την περίπτωση του μετακλητού Καρανίκα"?! Τι σημασία έχει που ο δεύτερος έχει πτυχίο ενώ ο πρώτος όχι? Αυτό που μετράει είναι το πως γράφεις στον φακό, δεν έχει σημασία το τι γράφεις, ούτε το πόσο ανορθόγραφα το γράφεις. Δείτε εξέλιξη. Ο ένας μετακλητός υπάλληλος κόμματος, ενώ ο άλλος αρχηγός κώματοςκόμματος.

Άντε να βγαίνουνε και οι πάσης φύσεως socialχαζοί, με διάφορες "σπουδές" και (κυρίως) "καριέρες", που βγάζουνε μάτι ότι είναι κοινωνικά και πολιτισμικά αναλφάβητοι, να μηρυκάσουν με το θράσος του βλάκα, οποιαδήποτε "ριξιά" των επικοινωνιολόγων της αντιπολίτευσης (αλλά και της συμφοράς). Ποιος είμαι εγώ που θα τους κρίνω και θα τους λογοκρίνω άλλωστε?

Αλλά μιλάτε περί "Αριστείας" για μαθητές του Δημοτικού ρε μπαγλαμάδες? Για παιδιά δηλαδή και όχι μόνο μαθητές του Δημοτικού? Που στην τελική και στην πράξη, όλα 10 παίρνουν και άριστα.

Και κάθονται διάφοροι αδωνίτσοι και ιδεολογικοποιούν την επιλογή της κλήρωσης για την ανάδειξη του σημαιοφόρου στα Δημοτικά, μιλώντας για "Αριστερά της μετριότητας", σε μια μπανανία που ακόμα έχει μαθητικές παρελάσεις. Και η "κανονικότητά" της θέλει να βλέπει τη σημαία ως έπαθλο. Και η κυβέρνηση είναι τόσο Αριστερά, όσο εγώ είμαι ο σωφέρ του Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Που οι περισσότεροι από δαύτους δηλώνουν υπερήφανοι φιλελέδες και στην ουσία την Αριστεία την χρησιμοποιούν ως μέσο ενίσχυσης των ταξικών διαφορών και μόνο. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να βλέπεις την Αριστεία ως κριτήριο αξιολόγησης (μαθητών ή ανθρώπων), παραβλέποντας την δεδομένη αδικία που δημιουργούν οι διαφορετικές οικονομικές και ταξικές αφετηρίες του κάθε αξιολογούμενου.

Για να μην το πάρουμε από την παιδαγωγική και διδακτική του σκοπιά, που εκεί ανοίγονται ολάκερα πεδία διερεύνησης και ποικίλλων θεωριών, που θέτουν σε ισχυρή αμφισβήτηση το καθεστώς της ενίσχυσης του ατομικού εις βάρος του ομαδικού. Την καλλιέργεια της ατομικής ταυτότητας εις βάρος της συλλογικής. Ή μιλάνε για τους κινδύνους που ελλοχεύει η αποθέωση του αρρωστημένου ανταγωνισμού (πολλές φορές στη σκιά των γονεϊκών κόμπλεξ) σε παιδάκια 7,8 και 10 ετών. 

Όλα αυτά βέβαια για τους οπαδούς της "κανονικότητας" των Αγορών, είναι σαν τη σως στην ψαρούκλα. Οκ καλό είναι να υπάρχει, αλλά όχι ότι δεν την ξεσκίζεις την συναγριδάρα και χωρίς σως.

σέλινο

Επαναφορά Λαϊκών Ρυθμίσεων (People Defaults)

Μαρινόπουλος Α.Ε.: Εδώ και τώρα, κρατικοποίηση

30/06/2016

Β.Σ.

Πηγή: Kommon

Η αίτηση πτώχευσης εν λειτουργία του εμπορικού κολοσσού «Μαρινόπουλος Α.Ε.» κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ελληνική Lehman Brothers με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο της οικονομίας.

Πάνω από 12.000 εργαζόμενοι του Ομίλου και οι οικογένειές τους μπορεί από στιγμή σε στιγμή να πεταχτούν στο δρόμο της ανεργίας, πάνω από 2.500 είναι οι μεγάλες, μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που θα πληγούν καίρια από ένα πιθανό κλείσιμό του, ενώ δεν θα μείνουν άθιχτες και οι «συστημικές τράπεζες».

Το σύνολο των χρεών του ομίλου ανέρχονται στα 1,32 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή, κοντά στο 1% του ελληνικού ΑΕΠ! Πάνω από μισό δισ. ευρώ είναι οι μεταχρονολογημένες πληρωτέες επιταγές, πάνω από 400 εκ. τα χρέη σε προμηθευτές, 200 εκ. στις τέσσερις «συστημικές τράπεζες», 280 εκ. σε τράπεζες και εταιρείες του εξωτερικού.

Ωστόσο, όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα νούμερα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία αποκτούν τα χρέη της προς τα ταμεία ασφάλισης των εργαζομένων, που ανέρχονται σε 51 εκ. και στην εφορία που ανέρχονται σε 49 εκ. ευρώ.

Με την κίνησή του να προσφύγει τώρα σε αίτηση πτώχευσης, που θα εκδικασθεί καταρχήν την Παρασκευή 1η Ιουλίου, αλλά θα κριθεί τελικά, το νωρίτερο τον Σεπτέμβριο, ο Μαρινόπουλος εκβιάζει ταυτόχρονα τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τους προμηθευτές, μα πάνω από όλα τους εργαζόμενούς του, με τον κίνδυνο της… δικής του κατάρρευσης. «Αν με αφήσετε, αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων»! «Σώστε με για να σωθείτε»!

Τώρα, οι «αριστεροί» μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλευθερισμού, με πρώτο τον αρμόδιο υπουργό κ. Σταθάκη, τρέχουν να μαζέψουν τα απόνερα του success story του Τσίπρα, εκλιπαρώντας για μια λύση τις τράπεζες, τους άλλους πιστωτές και τον Σκλαβενίτη, ο οποίος φερόταν ως υποψήφιος συνεταίρος του Μαρινόπουλου, αλλά όταν κατάλαβε το μέγεθος της χρεοκοπίας του, φαίνεται ότι έκανε πίσω από το σχέδιο συνεργασίας.

Πολύ δύσκολο να πετύχουν όλοι αυτοί. Διότι, για να σωθεί ο Μαρινόπουλος, είτε θα πρέπει οι τράπεζες να του δώσουν δάνειο το λιγότερο μισό δισεκατομμύριο ευρώ, όταν πριν δυο χρόνια του έδωσαν 200 εκ. και τη στιγμή που δεν έχουν ακόμη καθαρίσει με τα υπόλοιπα «τοξικά δάνεια», είτε θα πρέπει τράπεζες και προμηθευτές να δεχτούν «κούρεμα» των χρεών του κατά 40-60%. Αλλά, όπως δίδαξε και ο μέντοράς τους, ο Σόιμπλε, «κούρεμα δεν τίθεται στο τραπέζι», απλά γιατί έπειτα, ο κάθε πικραμένος θα ζητάει κι αυτός το μερίδιό του.

Σε κάθε περίπτωση, για να σώσουν όλοι αυτοί τον όμιλο, θα απαιτήσουν ένα «μπίζνες πλαν» που θα περιλαμβάνει κλεισίματα εκατοντάδων υποκαταστημάτων, χιλιάδες απολύσεις με αποζημιώσεις – ψίχουλα, μεγάλες μειώσεις των μισθών όσων μείνουν και συνθήκες εργασιακής γαλέρας.

Για τη μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά, για το ταξικό εργατικό κίνημα, είναι η ώρα της δημιουργικής εφαρμογής του περίφημου «αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος» σε σύνδεση με τις ανάγκες των εργαζόμενων του ομίλου και όλου του λαού.

Η «Μαρινόπουλος Α.Ε.» είναι μια «εθνική» επιχείρηση, μετά την αποχώρηση της γαλλικής πολυεθνικής Carrefοur. Μέχρι τώρα ήταν ο ηγέτης του κλάδου με πάνω από 600 υποκαταστήματα και πάνω από 2 δισ. εκτιμώμενο τζίρο (εκτιμώμενο, διότι δεν έδινε ισολογισμούς εδώ και τρία χρόνια!). Η χρεοκοπία του ομίλου αποδεικνύει ότι η ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία, η «παγκοσμιοποίηση» και ο ελεύθερος ανταγωνισμός, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορούν να αναλάβουν με επιτυχία την ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία του εμπορίου, της διατροφής και της εργασίας σε έναν τόσο ζωτικό κλάδο!

Τώρα είναι η ώρα της προβολής ενός καίριου αιτήματος του «μεταβατικού προγράμματος»: Εργατικό –λαϊκό και αριστερό – πολιτικό μέτωπο για την κρατικοποίηση της «Μαρινόπουλος Α.Ε.», χωρίς καμία αποζημίωση για τους εγκληματίες ιδιοκτήτες του και με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο.

Για να σωθούν όλες οι θέσεις εργασίας, για να συνεχίσουν οι εργαζόμενοι να παρέχουν τρόφιμα και αγαθά για όλο το λαό, ποιοτικά και με φτηνές τιμές. Για να δημιουργηθεί γύρω τους μια στεφάνη συνεταιρισμένων μικρών παραγωγών, με τους συνεταιρισμούς στα δικά τους χέρια. Για να κάτσουν στο σκαμνί όλοι οι υπεύθυνοι για την τραγωδία: ιδιοκτήτες, τραπεζίτες και οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Η σωτηρία των εργαζόμενων, των οικογενειών τους και της διατροφής του λαού, πάνω από τους χρεοκοπημένους ιδιοκτήτες και τραπεζίτες, πάνω από το χρέος, το ευρώ και την ΕΕ!

πηγή: info-war