Πόσο
πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη
Ο κατά Ρέγκλινγκ λογαριασμός των 100 δισ. και τα
επιχειρήματα που σηκώνουν κουβέντα. Η ανάπτυξη, τα χαμένα έσοδα και οι
παρεξηγήσεις. Ο ρόλος των capital controls, οι τράπεζες και το mail Χαρδούβελη.
Γράφει ο Β. Παζόπουλος.
Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη δήλωση
Στουρνάρα για το κόστος της «περιόδου Βαρουφάκη» κι ακόμα κυριαρχεί η εντύπωση
πως το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 100 δισ. ευρώ. Είναι έτσι όμως;
Ας θυμηθούμε τι είπε ακριβώς ο κεντρικός τραπεζίτης:
«Η διαπραγματευτική τακτική είχε κόστος τα 86 δισ. του τρίτου μνημονίου και
τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων».
Για μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σκεπτικό.
Τα δάνεια που παίρνει ένα κράτος ποτέ δεν προστίθενται στα παλαιότερα.
Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους εξοφλεί παλαιότερα δάνεια. Όπως συνέβη
και σε αυτή την περίπτωση. Μόλις 12,3 δισ. δεν πήγαν για αποπληρωμή παλαιότερων
χρεών. (1)
Τότε ο Ρέγκλινγκ πως ανέβασε το ποσό στα 100
δισ.; Επειδή στηρίχθηκε σε μια έκθεση του ΔΝΤ που προέβλεπε ανάπτυξη 2,5%
το 2015 και 3,5% για το 2016. Άρα, σκέφτηκε, χάθηκε 6% του ΑΕΠ. Ας τα προσθέσω
και αυτά.
Προφανώς για τη θέση του επικεφαλής του EFSF δεν
θεωρήθηκαν απαραίτητες οι γνώσεις στοιχειωδών οικονομικών εννοιών. Αλλιώς θα
γνώριζε πως το ΑΕΠ δεν είναι ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε χρέος. Πρόκειται
για τον «τζίρο» που πραγματοποιεί μια οικονομία. Κάνοντας 14 δισ.
λιγότερο τζίρο, δεν σημαίνει πως αυξάνεις το χρέος 14 δισ. Σημαίνει πως
προσθέτεις αχλάδια με καρπούζια, επειδή είναι… πράσινα. (2)
Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την
εξέλιξη της ελληνικής κρίσης είχαν ευστοχία τυφλού που πυροβολεί με άσφαιρα.
Υπερεκτιμούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της χώρας. (3)
Γιατί; Γιατί αν ανέφεραν ρεαλιστικά νούμερα, θα
παραδέχονταν πως το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Θα έρχονταν σε αντίθεση με το
καταστατικό τους, που απαγορεύει να δίνουν δάνεια σε μια χώρα χωρίς δυνατότητα
αποπληρωμής. (4)
Τι πραγματικά έγινε στη θητεία
Βαρουφάκη
