διαφορικός παραλογισμός

Τον πέρασε για τρομοκράτη επειδή έλυνε διαφορικές εξισώσεις

Ένας καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, κατέγραφε μαθηματικές εξισώσεις αλλά η επιβάτης δίπλα του νόμιζε πως ήταν αραβικά, με αποτέλεσμα να τον κατεβάσουν από το αεροπλάνο.

Ο Ιταλός καθηγητής, κατέγραφε μαθηματικές εξισώσεις σε ένα κομμάτι χαρτί, ενώ περίμενε την πτήση του με την εταιρία American Airlines να απογειωθεί, αλλά μια συνεπιβάτης του υποψιάστηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Η γυναίκα που καθόταν δίπλα στον Guido Menzio ειδοποίησε μια αεροσυνοδό ότι ήταν «άρρωστη» καθηλώνοντας το αεροπλάνο της πτήσης 3950 στην πίστα για περίπου 30 λεπτά. Ενας πιλότος κατέβασε από τη πτήση τον Menzio, μαζί με την ψευδο-ασθενή γείτονά του.

Ευτυχώς για αυτόν, αν και η γυναίκα ήταν πολύ φοβισμένη για να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο, ο πιλότος, ίσως αναγνωρίζοντας τις «ισλαμικές μουτζούρες» του ως «μαθηματικά», τον άφησε να συνεχίσει την πτήση του. Ομως ο Menzio ήταν αρκετά σίγουρο από πού προέρχονται όλες αυτές οι ανοησίες. Σε μια ανάρτηση στο Facebook που έχει διαγραφεί (αλλά διατηρείται στο twitter), ο Menzio αναφέρει: «Είναι λίγο αστείο. Είναι λίγο ανησυχητικό. Η κυρία απλά με κοίταξε, κοίταξε τα γραπτά μου με μυστηριώδεις τύπους και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σχεδίαζα κάτι κακό. Για τον λόγο αυτό μια ολόκληρη πτήση καθυστέρησε κατά 1,5 ώρες. Η Αμερική του Τραμπ είναι ήδη εδώ. Δεν είναι ακόμη στην εξουσία, όμως. Προσωπικά, θα αντισταθώ».

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

στάσου, κόφτης

δεν ισιώνει

είναι απλό

ο ΤΙΝΑ-γιαλός του καπιταλισμού είναι από κατασκευής στραβός

ρε τον φουκαρά τον άδωνι...

είναι...είναι να ΣΚΑΣΕΙ από χθες...

πάρτε μάτι σημερινό πικροχόλιασμα :)

ξαφνικά

στο μετρό

Και ξαφνικά είδα την κοπέλα απέναντί μου να τρελαίνεται, να φεύγει απ’ το μυαλό της και να λέει ότι είδε κάποια να πέφτει. Εκεί μας έφτασαν, να πηδάμε στις ράγες του μετρό για τα χρέη. Και δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, μας έχουν φτάσει στο χειρότερό μας σημείο. Και άρχισα να μιλάω με την διπλανή μου και να της εξηγώ ότι η μόνη σωτηρία είναι ο σύριζα, γιατί δεν γίνεται εγώ που είμαι εξήντα χρονώ να περιμένω άλλα έξη χρόνια την σύνταξη που δουλεύω από τα μικράτα μου κι έχω πληρώσει φόρους και φόρους. Κι όλα εκεί καταλήγουν. Γιατί σιγά μην πήδαγε ο κόσμος και μην αυτοκτονούσε αν είχαν λεφτά να φάνε. Και αν δεν είχαμε τα μνημόνια θα υπήρχε ένας άνθρωπος του μετρό κάτω να προσέχει ποιος περνάει την κόκκινη γραμμή και ποιος όχι και θα τους κρατούσε αυτούς που αυτοκτονούνε. Και μετά πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου να του πω τι έγινε γιατί πρέπει να ξέρει γιατί θα αργήσω σαράντα λεπτά παραπάνω. Ε και αφού θα του πω ότι θ’ αργήσω να μην του εξηγήσω με λεπτομέρειες τι έγινε; Και η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, ούτε και με τις αυτοκτονίες, ότι η πολιτική είναι που μας σκοτώνει. Και τα ‘πα στην κοπελίτσα εκεί δίπλα, αλλά αυτός ο σιχαμένος ο πρεζάκιας μας σταμάτησε, γιατί λέει μπορεί να πάθει τίποτα η έγκυος ή το κοριτσάκι που είδε την άλλη να πέφτει.

Και ξαφνικά άκουσα κάποια να φωνάζει να ουρλιάζει να σκίζεται το μέσα της και να ξεσπά σε κλάματα. Εκεί κοντά μου. Εκείδίπλαμου. Και μού κοπήκαν τα πόδια. Γιατί κάποια, λέει, είχε πέσεις στις γραμμές του μετρό. Και δεν έβγαλα άχνα και δεν την πλησίασα και δεν έκανα άλλη κίνηση από το να βγάλω το μπουκάλι με το νερό μου να το περάσουν στην κοπέλα που δεν είχε σταματήσει να φωνάζει. Και μου κοπήκαν τα πόδια. Άρχισα να τρέμω και να ζαλίζομαι. Και δεν είχαμε αέρα, γιατί έκοψαν το ρεύμα στον συρμό και ήμασταν μόνο με τα φώτα ασφαλείας. Και δεν ήξερα για ποιο πράγμα να λυπηθώ περισσότερο, για έναν άνθρωπο που πέφτει για να βρει το τελευταίο του καταφύγιο, για έναν άνθρωπο που βλέπει το κεφάλι ενός να συνθλίβεται ανάμεσα σε μέταλλα, για έναν άνθρωπο που παίρνει πάνω του το φορτίο του θανάτου ενός άλλου, για έναν άνθρωπο που λιποθυμάει γιατί είναι κλειστοφοβικός, για έναν άνθρωπο που δεν σταματάει να σκέφτεται την απελπισία και την μαυρίλα του κόσμου; Και ίδρωσα. Και ήθελα να έχω ένα μπαζούκα να τους γαζώσω όλους. Όλους εκτός από την κοπελίτσα και τον πρεζάκια που τους έκανε όλους να το βουλώσουν με την πιο απλή ατάκα ‘έχουμε και έγκυο και πανικοβλημένη εδώ μέσα, βουλώνετε τώρα’. Και η αναμονή ήταν τεράστια, ατελείωτη. Και γκρίζα.

πίσω από τον τοίχο των εκτελέσεων

Nέα από το αριστεροχώρι

05.05.2016

Συντάκτης:

Γιώργος Κοκκινάκος

Ηρθαν / ντυμένοι φίλοι / αμέτρητες φορές οι εχθροί μου / το παμπάλαιο χώμα πατώντας / και το χώμα δεν έπεσε ποτέ με τη φτέρνα τους

Οδυσσέας Ελύτης (Το Αξιον Εστί)

«Το κόμμα πλέον απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια και όχι σε ένα αριστεροχώρι» είπε ο κ. Τσίπρας σαν απάντηση σε ενοχλητική ερώτηση κάποιου συντρόφου του στην τελευταία πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Και εμείς είμαστε αναγκασμένοι να διαβάσουμε τη δήλωση όχι μόνο γραμματολογικά αλλά και πολιτικά. Ο κ. Τσίπρας πλέον δεν θεωρεί τον αριστερό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ ως το προζύμι από όπου ξεκίνησε όλη αυτή η διαδικασία του 36% και της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών, αλλά πλέον στοχεύει σε «ευρύτερα ακροατήρια».

Αλλά η ιστορία διδάσκει ότι αυτά τα «ευρύτερα ακροατήρια» πολλές φορές διελύθησαν εις τα εξ ων συνετέθησαν, χωρίς να προχωρήσουν την κοινωνία ούτε πόντο.

Η συγκρότηση ενός νέου συλλογικού πολιτικού υποκειμένου προϋποθέτει άσκηση παιδευτικής πολιτικής, προσήλωση σε ιδεολογικά πλαίσια, συμμετοχή του πολίτη, ενεργοποίηση και αφύπνιση των λαϊκών δυνάμεων που υπνώττουν κάτω από το βάρος της μνημονιακής, νεοφιλελεύθερης λαίλαπας και δεν επιτυγχάνεται με τον πολιτικό φακιρισμό.

Το πολιτικό υποκείμενο ΣΥΡΙΖΑ, αφού χρησιμοποιήθηκε σαν όχημα για την κατάληψη της κυβέρνησης και αφού σιγά σιγά καθάρισαν το τοπίο από κάθε ενοχλητική φωνή, τώρα μια παρέα απολαμβάνει τα προνόμια της εξουσίας. Οφείλουμε όμως να παραδεχθούμε ότι είναι άσοι στην πολιτική διπλωματία. Μία παρέα κυβερνά τη χώρα.

Τα τσογλάνια (iҫ coğlan) επί τουρκοκρατίας (χρησιμοποιώ τον όρο όχι με την εκπεσούσα έννοιά του) ήσαν ελληνόπουλα από καλές οικογένειες, τα οποία λόγω του παιδομαζώματος, ή κατ’ άλλους εθελοντικώς, υπηρετούσαν τον σουλτάνο. Τα πιο ικανά τα έστελναν για σπουδές στην Αδριανούπολη, στην Προύσσα και αλλού και όσοι αρίστευαν επέστρεφαν στο παλάτι όπου ο σουλτάνος τούς έδινε πολιτικά και στρατιωτικά αξιώματα.

Και έφταναν να γίνονται από προσωπικοί ακόλουθοι του σουλτάνου μέχρι πασάδες και μπέηδες. Στα μαθήματά τους είχαν μαθηματικά, μαθήματα καλής συμπεριφοράς και κυρίως μάθαιναν να στέκονται με επάρκεια απέναντι σε οποιεσδήποτε συνθήκες αφού είχαν μάθει άριστα την «πολιτική διπλωματία». Ο καθένας ας κάνει τις αναλογίες για τον σουλτάνο, τα τσογλάνια, την υψηλή πύλη κ.λπ. στη σημερινή εποχή.

Θυμάμαι τώρα την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί πήγε ως κάτοικος του αριστεροχωρίου ή των ευρύτερων ακροατηρίων; Αλλά κυρίως αναδύεται το ερώτημα: Γιατί πήγε; Ίσως για να επιβεβαιωθεί ο ποιητής που είπε «τώρα πίσω από τον τοίχο των εκτελέσεων έμποροι πουλάνε την πραμάτεια τους». Προφανώς και για να μεταμορφώσει όλους τους κατοίκους του αριστεροχωρίου σαν κι αυτόν.

Αλλά «το χώμα δεν έπεσε ποτέ με τη φτέρνα τους» μας λέει ο Ελύτης. Ας δούμε τι τύχη θα έχει στις επόμενες εκλογές το ευρύτερο ακροατήριο. Οι κάτοικοι του αριστεροχωρίου πάντως δεν έχουν δίλημμα «εμείς ή ο Κυριάκος» που θα προβάλει πονηρά ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν θα συνεχιστεί ο φενακισμός της Αριστεράς ή θα σταματήσει.

πηγή: η εφημερίδα των Συντακτών

δημιουργική και λυτρωτική καταστροφή

image source

[....] Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι διεκδικήσεις δεν αποτελούν επιλογή, αλλά αναγκαιότητα – και  μερικές φορές ζωτικής σημασίας. Αλλά, με κάποια προβοκατόρικη πρόθεση, θέλω να τονίσω τα όρια ενός κινήματος διεκδικήσεων. Τα όρια αυτά φαίνονται ξεκάθαρα όταν βάζουμε τα ζητήματα σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορούμε να διαδηλώσουμε όσο θέλουμε διεκδικώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού, την εβδομάδα των 32 ωρών ή την επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων: αλλά αυτό δεν έχει κανένα νόημα όταν δεν αμφισβητούνται ταυτόχρονα οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, δομές που κάνουν αυτές τις διεκδικήσεις αδύνατες. Παγιδευμένες ανάμεσα στην χρηματιστικοποίηση, την εξουσία των μετόχων, το ανεξέλεγκτο ελεύθερο εμπόριο και τη λιτότητα του ευρώ, οι διεκδικήσεις των μισθωτών, σε όλο τον πλανήτη, δεν έχουν καμία τύχη.

Όταν οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» λένε την αλήθεια. Αλλά είναι μια αλήθεια υπό όρους. Είναι αλήθεια ότι όταν το πλαίσιο το ορίζουν οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, ναι, δεν υπάρχει πλέον καμία εναλλακτική λύση – και το πλαίσιο έχει οριστεί ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, για να μην υπάρχουν εναλλακτικές. Ωστόσο, αν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εντός πλαισίου, εξακολουθεί να υπάρχει η εναλλακτική λύση της επαναχάραξης του πλαισίου. Αλλά αυτό σημαίνει πολιτική· κι αυτό είναι  κάτι διαφορετικό από τη διατύπωση αιτημάτων. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να υποβάλλουμε «αιτήματα» αλλαγής του πλαισίου στους φύλακες του εν λόγω πλαισίου. Πρέπει να τους διώξουμε και στη συνέχεια να ξαναχτίσουμε πολιτικά το πλαίσιο. Και θα το κάνουμε ακριβώς για να ξαναδημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ύπαρξης των δράσεων που θα προβάλουν διεκδικήσεις. [....]

Frédéric Lordon

απόσπασμα από ομιλία του στην Bourse du Travail στο Παρίσι, με θέμα τις προοπτικές της Nuit Debout*, στις 20.4.2016

*"nuit depout" είναι μια νέα αμεσοδημοκρατική δομή συσπείρωσης και δράσης διαφόρων κινημάτων αλληλεγγύης, που "ανθίζει" αυτές τις μέρες στις πλατείες διαφόρων πόλεων της Γαλλίας

**κι ένα προσωπικό σχόλιο για αυτά τα πολύ ωραία που μας είπε ο φρεντερίκ: τίτλος της ομιλίας του είναι ο "Δεν είμαστε φίλοι με όλους. Δεν ερχόμαστε για να φέρουμε την ειρήνη." Αυτό είναι μια λογική συνέπεια (ή/και προέκταση) του "Ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται. Μόνο καταστρέφεται" των αναρχικών. Μια μεγάλη αλήθεια που ισχύει πολύ και στις μέρες μας, στα μέρη μας. Εδώ που ακούγεται πολύ τελευταία το "όλοι χαζοίμαζί", εθνικές κενότητες και οικουμενικά παραμύθια με δράκους για απολιτίκ νούμερα, που προσφέρουν χαμόγελα στην ανιαρή καθημερινότητα της οικονομικής ελίτ. Να πας δηλαδή με το τσουτσέκι του αρχιμιζαδόρου μεγαλοεργολάβου που 'χει στο payroll του υπουργούς και βουλευτές για να κάνει δουλίτσες, να αλλάξετε μαζί τη χώρα. Ή με τον φασίστα/κοπρόσκυλο των εφοπλιστών, που δεν κοιτάει τα χάλια του και νιώθει και άριος. Ή με τον ρατσίσταρο ψηφοφόρο του που ψηφίζει ναζί-δολοφόνους, ενώ ξέρει. Ή με το χυδαίο παπαγαλάκι της εξημέρωσης, που στο βωμό της δουλίτσας και των μισθών, έχει μεταλλαχθεί σε ομιλούσα γλίτσα. Ή με τον λούμπεν νεοφιλελέ, που το μόνο που θέλει να αλλάξει είναι το status του και να αρχίσει κι αυτός να κάνει "καριέρα".

είναι που είναι Εθνικός, ηλίθιε!

Τι άλλο θα μας κάνουν οι αλήτες οι μπολσεβίκοι?

Και ξέρετε γιατί τον έκλεισαν τον Εθνικό Κήπο, ε? Διότι είναι Εθνικός. Τους ενοχλεί ο,τιδήποτε είναι Εθνικό..ο,τιδήποτε παραπέμπει στο περίφημο και θεόπνεφστο Ελληνικό πνέβμα.

Και τώρα ανθελληνικά μιάσματα? Πως θα ταΐσει ο τίμιος Έλληνας νοικοκυραίος τις πάπιες και να αγαλλιάσει από αυτή την πράξη μεγαλοσύνης η περήφανη Ελληνική πσυχούλα του? Ε?

Δεν θα τις ταΐσει. Δεν θα αγαλλιάσει. Δεν θα ξεκουράσει το τσακίρικο ματάκι του. Δεν θα ενδοσκοπήσει για να καμαρώσει τον γίγαντα που κρύβεται μέσα του. Και δεν τον εμποδίζουν τυχαία. Γιατί αυτή η ενδοσκόπηση του Ελληναρά είναι η αφορμή, το πρόσχημα για να επιδοθεί στην αγαπημένη του ομφαλοσκόπηση, που την κάνει τόσο ωραία! Και τον ζηλεύουνε γι’αυτό (όπως και για το μεγάλο του πουλί) όλοι οι βελανιδοφάγοι βάρβαροι.

Έτσι έχουν βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο Γάματα, μιας και  οι ψεκασμοί δεν φαίνεται να πιάνουν.

Η τυφλή γερόντισσα αναγνώστη μου το έχει πει ξεκάθαρα και μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ένα βράδυ που τα’χε τσούξει λίγο παραπάνω, της ξέφυγαν διάφορα και είχε μιλήσει ερεθισμένη και αναστατωμένη  για τον αγγελόμορφο διάβολο με τα στραβά δόντια και τα φτηνιάρικα σακάκια. Για την ελπίδα που ‘γινε δίκοπο μαχαίρι για να κόβεις και ανάποδα.

Οι φλέβες σου έχουν μαζέψει πουρί από τη χρόνια τηλοψία και εμποδίζεται το Ιχώρ να κυλάει σωστά, να προστατεύει κάθε Ελληνικό κύτταρό σου  και να διατηρεί μέσα σου τη Χρυσή Αναλογία της Φυσικής Αρμονίας που διέπει κάθε τι το Ελληνικό.

Η μέρα που θα βρέχει φωτιά στη στράτα σου πλησίασε και ήδη τσουρουφλίζονται οι τρίχες του ιερού ποπού σου. Δεν σου μένουνε πολλές ζωές. Το ξέρεις καλά Ελληναρά μου ότι αγγίζεις το τέλειο.  Έχεις φτάσει στη Θέωση και δεν έχεις άλλο να εξελιχθείς. Θα ξαναρχίσεις από εκεί που από πάντα ήθελες. Από την κατάσταση που προβάρεις μια ζωή. Θα ξαναγίνεις αμοιβάδα.

Αυτή είναι η μοίρα σου. Μην προσπαθήσεις να το εμποδίσεις αυτό που έρχεται. Άσε..άσε που δεν βαριέσαι μωρετώρα, ναπούμε?...