η ταξική ψήφος

               

τι είναι φασιστική θεοκρατία

ό,τι βασίζεται πάνω σε ψέμα, αποτελεί και το ίδιο ένα ψέμα

 

με πόσες ντουζίνες ελλήνων βουλευτών θα ανταλλάσατε τον 12χρονο?

απεργώ γιατί..

γιατί θα απεργήσω

Το γράμμα μιας καθηγήτριας προς τους μαθητές της

Σεπτεμβρίου 16, 2013

Μία καθηγήτρια εξηγεί στους μαθητές της τους λόγους για τους οποίους θα απεργήσει, θεωρώντας ότι τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης αδικούν τους εκπαιδευτικούς. Τα λόγια της συγκλονίζουν. Όπως αναφέρει, δεν απεργεί τόσο γι αυτήν όσο για τους ίδιους τους μαθητές της. Επειδή πιστεύει ότι όλο αυτό που γίνεται είναι σε βάρος των μαθητών της. Επειδή βλέπει την ελπίδα από τα μάτια τους να έχει χαθεί.

Διαβάστε το γράμμα της εκπαιδευτικού:

«Θεωρώντας άδικη όλη την κατάσταση, απέναντι σε όλους μας αλλά κυρίως απέναντι σε σας που τώρα βάζετε τις βάσεις για το μέλλον σας, και νιώθοντας φοβερά αδικημένη με τις εντυπώσεις που δημιουργούνται από τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης σε σας, στους γονείς σας και γενικότερα στους συμπολίτες μας, αισθάνομαι την ανάγκη να λογοδοτήσω σε σας και μόνο γιατί αποφάσισα να απεργήσω και να μην είμαι στη θέση εργασίας μου από Δευτέρα ώστε να ξεκινήσουμε τα μαθήματά μας για φέτος.

Δε θα απεργήσω για τις «2 ώρες παραπάνω» που έβαλαν στο πρόγραμμά μας διότι ούτως ή άλλως τις ώρες αυτές, από τότε που είμαι στην εκπαίδευση, βρίσκομαι στο σχολείο και εργάζομαι.

Δε θα απεργήσω γιατί με αυτές τις δύο ώρες παραπάνω αρκετοί συνάδελφοι αναγκάζονται να μπουν σε μια διαδικασία επιπρόσθετου άγχους για να συμπληρώσουν ωράριο σε 2 ή 3 σχολεία ανεξαρτήτου χιλιομετρικής απόστασης.

Δε θα απεργήσω γιατί φίλοι και συνάδελφοί μου αναπληρωτές πιθανότατα δε θα εργαστούν φέτος.

Δε θα απεργήσω γιατί έχει ξεκινήσει ήδη η σχολική χρονιά και δεν έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες ώστε όλοι οι καθηγητές να είναι στη θέση τους για να ξεκινήσετε τα μαθήματά σας κανονικά όπως θα έπρεπε.

Δε θα απεργήσω γιατί φοβάμαι για περαιτέρω περικοπή του μισθού μου ή και για ενδεχόμενη απόλυσή μου.

Θα απεργήσω γιατί πιστεύω πως όλο αυτό που εφαρμόζεται στην παιδεία πλέον, είναι εις βάρος σας.

Γιατί πιστεύω πως είναι ανέντιμο να κόβουν τις ελπίδες και τα όνειρά σας από την εφηβεία ακόμη.

Γιατί όταν μπαίνω σε τάξη 3ης λυκείου ένα μήνα πριν τις πανελλήνιες δε βλέπω φως και ελπίδες στα μάτια σας και τρέμω στην ιδέα πως αυτό θα αρχίσει να γίνεται από την 1η λυκείου.

Γιατί θέλω να μπορώ να σας κοιτώ στα μάτια και να σας προτρέπω να κυνηγήσετε τα όνειρά σας, όσο τρελά και αν είναι αυτά.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να γίνει εργαλείο μεταφοράς ενός μυαλού που λειτουργεί με συγκεκριμένο λογισμικό, αλλά έχει ανάγκη την τέχνη, την ελεύθερη έκφραση, τη σωματική άσκηση, την κριτική σκέψη.

Γιατί σας αξίζει να γίνονται βήματα μπροστά στην εκπαίδευση και όχι πίσω, εν έτει 2013. Θα απεργήσω για να διεκδικήσω ένα καλύτερο μέλλον για σας…

Άννα Νατάσα Βαρβέρη,

εκπαιδευτικός πε16»

Πηγή alfavita.gr @το κουτί της Πανδώρας

εα-φτού-λης

Μάθημα 1ο: Ζωή και Συνειδητότητα

η ευνουχισμένη συνείδηση του μικροαστού

original image

Καλώς την άοπλη πολιτοφυλακή του Ναζισμού

Σεπτεμβρίου 09, 2013

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Το σημαντικότερο κοινωνικό στοίχημα που παίζεται στην Ελλάδα την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή δεν είναι μόνο το κατά πόσον θα καταφέρει να γλιτώσει η Ελληνική άρχουσα τάξη τον κυριολεκτικό αποκεφαλισμό στην γκιλοτίνα, δηλαδή το αιματηρό τέλος που της αξίζει δικαιωματικά.

Ακόμα σημαντικότερος στόχος από την ατιμωρησία των γνωστών πασίγνωστων, μιας και η απληστία είναι το βασικό κίνητρο κάθε διεφθαρμένης κάστας, δεν είναι απλά το να επιβιώσουν οι ηγέτες και οι συνεργοί του Ναζισμού, αλλά επιπλέον να καταφέρουν να βγουν οικονομικά κερδισμένοι, μιας και δεν έχει κανένα νόημα αλλιώς ο πόλεμος που κήρυξαν στον λαό.

Ο θρίαμβος της άρχουσας τάξης πρέπει να επιτευχθεί χωρίς να γυρίσει εναντίον της από καμία άποψη, είτε νομική, είτε οικονομική, είτε έμπρακτης βίας, το αναίσχυντο καψόνι που έχουν επιβάλλει στους αγαθιάρηδες που τους υφίστανται.

Πλουτοκράτες, πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, και όσοι τους περιφρουρούν, δηλαδή μια μειοψηφία που δεν ξεπερνάει το 5% του πληθυσμού της χώρας, συνεργάζονται συνειδητά και διαπράττουν χωρίς ίχνος δισταγμού ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα της νεότερης Ευρωπαϊκής ιστορίας.

ο βασικός νόμος της συνείδησης

“Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα ‘χει να σπουδάσει το παιδί του”

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη/ αναδημοσίευση από την προσωπική του σελίδα στο facebook

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

οργανικό λίπασμα για ταχεία* "ανάπτυξη"

*φαστ φουντ τρακ

image@fecskelaszlo

Αθηναιοχωριάτες

July 31, 2013

Γιάννης Μακριδάκης

Έγραψα προ ημερών ένα κάπως οργισμένο κείμενο για τους «Αθηναιοχωριάτες», όρος που περιγράφει μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, τους οποίους βλέπω ως δείκτη της οικονομικής κρίσης, αφού αυτοί είναι ο βασικός στόχος του συστήματος, μιας και στην πλειονότητά τους αποτελούν το πολυπληθέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία αστική τάξη, με σπίτι σε πόλη και εξοχικό σε χωριό. Κι έγραφα γι’ αυτούς επειδή άρχισα εδώ και ένα μήνα να τους βλέπω μπροστά μου και να τους αισθάνομαι γύρω μου, αφού κάθε χρόνο τέτοια εποχή επιστρέφουν στον μόνιμο τόπο διακοπών τους, το χωριό, το οποίο δυστυχώς οι περισσότεροι μόνο ως τόπο διακοπών το βλέπουν, μόνο ως τόπο από τον οποίον έχουν να πάρουν και να μην δώσουν τίποτα πλην των ρύπων και των αποβλήτων τους. Η μεταφορά της αστικής ζωής και πραγματικότητας στο χωριό, η αναλγησία αλλά κυρίως η αδιαφορία αποτελούν χαρακτηριστικά ανθρώπων που δεν έχουν καμία συνείδηση της ζωής, όπου κι αν βρίσκονται. Η φράση που άκουσα από κυρία αυτής της συνομοταξίας, η οποία ήταν ξαπλωμένη σε καρέκλα μπιτς μπαρ με τα παιδιά και τον σύζυγο είναι χαρακτηριστική του είδους: «Πήγαμε το μεσημέρι στο βουνό που είχε φωτιά για να δούμε φάση» . Ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, δυστυχώς… Και στην συντριπτική τους πλειονότητα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που περιγράφονται με τον όρο «Αθηναιοχωριάτες».

Είναι νομίζω ηλίου φαεινότερο πλέον, και μόνον κάποιος αρνητής της πραγματικότητας δεν μπορεί να το δει, ότι το σχέδιο μιας ξεπουλημένης Ελλάδας εξαθλιωμένων πολιτών, το οποίο εδώ και τρία χρόνια ξετυλίγεται μεθοδικά και αποτελεσματικά, δεν προβλέπει έλληνες πολίτες μεσαίας τάξης όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Δεν προβλέπει δηλαδή έλληνες πολίτες με δυνατότητα συντήρησης σπιτιού στην πόλη, εξοχικού στο χωριό, αυτοκινήτου, ταξιδιών και όλων αυτών των χαρακτηριστικών της ζωής που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Αυτοί λοιπόν, οι «Αθηναιοχωριάτες», και το ότι υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα, είναι η ένδειξη ότι τα Μνημόνια δεν τελειώνουν σύντομα. Επίσης, το ότι η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής και καθημερινότητας των περισσοτέρων από δαύτους δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από το παρελθόν, είναι η απόδειξη ότι τίποτε συνταρακτικό που θα φέρει την απελευθέρωσή μας από το καθεστώς και τα μνημόνια δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Όσο υπάρχει μεσαία τάξη με λεφτά στις τράπεζες, που μπορεί να συντηρεί τα κεκτημένα της πληρώνοντας φόρους και ζώντας ταυτόχρονα, τόσο τα Μνημόνια θα υπογράφονται , τόσο τα μέτρα πτώχευσης και εξαθλίωσης του πληθυσμού θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Κι όσο αυτή η μεσαία τάξη ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το τομάρι της, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ανθρώπινες σχέσεις, για αλληλεγγύη και συλλογικότητα, για ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Διότι το χρηματοοικονομικό σύστημα ευνοεί και καλλιεργεί τον ατομισμό, την ιδιώτευση, την βλακεία δηλαδή, και γνωρίζει πολύ καλά ανά πάσα στιγμή τι έχουν και τι δεν έχουν τα γρανάζια του. Γνωρίζει δηλαδή πάρα πολύ καλά από πού έχει να λαβαίνει, πού υπάρχει «λίπος», ποιοι και πόσα και για πόσο μπορούν να πληρώνουν. Και έχει καταστήσει απολύτως σαφές, άσχετα αν κάποιοι ακόμα δεν δύνανται να το δουν, ότι είναι πλέον αδύνατο και ασύμβατο σ’ αυτή την νέα τάξη πραγμάτων, να υπάρχουν προνομιούχοι μικρομεσαίοι, οι οποίοι θα διαθέτουν ιδιωτική περιουσία και μάλιστα εις διπλούν ή και τριπλούν και σε τόπους όμορφους, σε τόπους πλούσιους φυσικών πόρων.

Οι «Αθηναιοχωριάτες» λοιπόν, όπως όλοι μας αλλά ένα παραπάνω εκείνοι, που το ‘χουν ακόμα δίπορτο και πού όπως χώθηκαν κάποτε στο σύστημα διογκώνοντάς το, έτσι και θα βγουν βίαια και ως απόβλητοι, επιβάλλεται το συντομότερο, προτού επέλθει η προγραμματισμένη και αναπόφευκτη πτώχευσή τους, να αποκτήσουν πρώτα απ’ όλα συνείδηση του ότι οι ίδιοι προσωπικά, όπως ο καθένας μας, είναι το σύστημα, ότι οι ίδιοι προσωπικά δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση που ζούμε, συμβάλλοντας ενεργά, μεταξύ άλλων, και στην αστικοποίηση του πλανήτη που παράγει καταναλωτές, απορρίμματα και αδιέξοδα. Οφείλουν να ξαναδούν τους τόπους τους, όχι ως τόπους διακοπών αλλά ως πατρίδα, την οποίαν θα επιστρέψουν για να ξαναπάρουν στα χέρια τους, για να την δουλέψουν, για να την διαφυλάξουν και να την προστατεύσουν από αποικιοκράτες και χρηματοοικονομικά συμφέροντα καταστροφικά, που βρήκαν το έδαφος ελεύθερο, μιας και όλοι το απαρνήθηκαν και μετανάστευσαν στην πόλη, βρήκαν τη γη ανυπεράσπιστη και χύμηξαν πάνω της να την αρπάξουν. Οφείλουν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί να επαναπροσδιοριστούν, να θυμηθούν το είναι τους ως άνθρωποι και όχι πια ως καταναλωτές, ως άνθρωποι του τόπου που τους γέννησε και αποτελεί τον μοναδικό και διαρκή πλούτο τους, και όχι ως επισκέπτες, που έρχονται μόνο για να διασκεδάσουν σπαταλώντας πόρους και ενέργεια, ρυπαίνοντας και αδιαφορώντας.

Όλα αυτά θα γίνουν, όπως και άλλα πολλά, ακόμη και η απελευθέρωσή μας από την σύγχρονη Κατοχή, όταν οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης που έχουν ακόμα τον τρόπο τους και ελπίζουν ότι θα τον έχουν και στο μέλλον, νιώσουν επιτέλους την πραγματικότητα.  Δηλαδή ότι δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση να τον έχουν τον τρόπο τους. Ότι οι ίδιοι προσωπικά, αποτελούν τον αποκλειστικό στόχο ενός άθλιου και ανήθικου συστήματος, το οποίο έφτιαξαν με την ως τώρα στάση και τρόπο ζωής τους, και το οποίο νικιέται μονάχα με προσωπική αλλαγή αυτής της στάσης κι αυτού του τρόπου ζωής, με στροφή προς όλα όσα άφησαν, σνομπάρησαν, λησμόνησαν, με επαναμετάλλαξη του καταναλωτή σε άνθρωπο, με επαναπροσδιορισμό και επαναπροσέγγιση των αξιών και των βασικών και απλών εννοιών.

πηγή: yiannismakridakis

Come slowly slowly, the ground is wet..

"ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΕΣ"....

πηγή: gerogriniaris

"βαθύ κράτος"/"rixaeinai-beite"

ΖΑΠ "Ο Ερντογάν συμπεριφέρεται λες και είναι σουλτάνος και σουλτάνοι σήμερα υπάρχουν μόνο στα σήριαλ που βλέπετε στην Ελλάδα"...είπε μια νεαρή Τουρκάλα σε ρεπόρτερ/απεσταλμένο του Alpha.

ΖΑΠ Μια άλλη 54χρονη, μιλάει μπροστά στην κάμερα, με το βλέμμα να σπινθιρίζει: "Είμαι 54 και ποτέ δεν είχα κατέβει σε διαδηλώσεις. Σήμερα στηρίζω με όλη μου τη ψυχή αυτό που γίνεται. Και κάτι άλλο. Έχω δύο γιους και θεωρώ πως η μεγαλύτερη πατριωτική πράξη που θα μπορούσα να κάνω, είναι που κατάφερα και έστειλα τα παιδιά μου και σπούδασαν στο πανεπιστήμιο."

από τι ακριβώς λύνεσαι?

Είμαστε κάπου στο 1987 και Η Ιερή Φυλή Διαγαλαξιακών ταξιδευτών (Ι.Φ.Δ.Τ.) στο 10ο τεύχος της θρυλικής Ανοιχτής Πόλης αναδημοσιεύει το παρακάτω κόμιξ που εξηγεί γλαφυρά γιατί οι λέξεις "δουλειά" και "δουλεία" μοιάζουν τόσο :)

ξανά και ξανά, μέχρι να το χωνέψουμε