φτωχός+φασίστας=κανίβαλος

Φτωχό και φασίστα (δηλαδή σύγχρονο κανίβαλο) σε θέλουν αναγνώστη μου οι νεοφιλελέδες.

Δεν το λέω εγώ αυτό. Οι ίδιοι το ομολογούν. Απροκάλυπτα.

 

Και αναρωτιέμαι.

Πως να γίνεται κάποιος όταν επέρχεται η αποκομμουνιστικοποίηση του τρόπου σκέψης του?

Δεν τον ενοχλεί πλέον η φτώχεια του? Μήπως την θεωρεί και ευλογία?..Μπα. "Ευλογία" θα θεωρεί το ξεροκόμματο που θα του δώσει ο "γενναιόδωρος" ισχυρός. Για να τον πάρει στην φάμπρικά του. Στο κουπί του πλοίου του. Στο χαρέμι του. Στην ΕΟΖ του, στην οποία οι διάφοροι "Στούπες" εύχονται να τιμηθούν με τη θέση του Επιστάτη. Κι έτσι να λιγδώσει λίγο το στεγνό εντεράκι του.

Είναι και το άλλο. Πως η φτώχεια αλλάζει τον τρόπο που κάποιος βλέπει τον κόσμο, τη ζωή του, τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του? Τι να του συμβαίνει, όταν τον δέρνει η ανέχεια και τον επηρεάζει τόσο? Σε τι να μετατρέπεται αυτός που φτάνει στην κατάσταση να ενδιαφέρεται για το λιγοστό φαϊ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ?

χωρίς αυτόνανε

Το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια ανθρωπιστική καταστροφή είναι λίγο πολύ γνωστό, ωστόσο ο πρόεδρος της κυβέρνησης, προφανώς ανησυχώντας από την ολοένα αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση μερίδας της Ελληνικής κοινωνίας, κάνοντας ακόμη μια εμφάνιση είπε λίγο πολύ ότι η μη ψήφιση του Σταύρου Δήμα είναι εθνική προδοσία…

Η ακριβής του φράση ήταν η εξής: «Προδίδουν αυτήν τη χώρα εδώ και πολλά χρόνια προωθώντας τη Δημοκρατία και προσπαθώντας να χαλάσουν τα ντιλς μας».

Να σημειωθεί εδώ ότι ο Σαμαράς_ έχει ήδη δηλώσει αντίθετος στις εκλογές, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αφορμή για τα λεχθέντα του «Ευρωπαίου» «ηγεμόνα» στάθηκε το αποτέλεσμα της δεύτερης ψηφοφορίας στην οποία παραβρέθηκε και επειδή τον παίρνανε οι κάμερες, θεώρησε σκόπιμο να δώσει ορισμένες συμβουλές καθώς όπως συμπλήρωσε, ο καταποντισμός της νουδού είναι προδοσία στην φιλοδοξία της Ελλάδας να γίνει η πρώτη χώρα-ΕΟΖ.

η αληθινή είδηση εδώ

ο οδικός χάρτης του antonis_

αποκαλύπτουμε τον οδικό χάρτη εισόδου στην εκσόδου από την κρίση

διά χειρός antonis_

μια νέα, δυστοπική ελλάδα από τα παλιά

Νέα Ελλάδα | ζώντας στο φως

Πριν δυο τρεις εβδομάδες κυκλοφόρησαν κάτι ρεπορτάζ που έλεγαν ότι αστυνομικοί εισέβαλαν σε σχολεία σε μια επαρχιακή πόλη για να εντοπίσουν απείθαρχους μαθητές που κάπνιζαν στις τουαλέτες του σχολείου. Δεν παρακολούθησα τη συνέχεια της είδησης, μόνο λίγες μέρες μετά είδα μια παρόμοια. Η αστυνομία μέσα στο σχολείο για να συλλάβει ένα μαθητή για κάποιο αδίκημα. Οι τοπικές ΕΛΜΕ διαμαρτυρήθηκαν γιατί η αστυνομία δεν ειδοποίησε, δεν ζήτησε τη συνεργασία ή την άδεια του συλλόγου των καθηγητών.

Την προηγούμενη Κυριακή στα Ενθέματα, ένα άρθρο μας ενημέρωνε «Πριν μία εβδομάδα, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε, με ισχυρή πλειοψηφία, τη διοργάνωση δύο ιδιωτικών εκδηλώσεων με δείπνο μέσα στην Αρχαία Αγορά, στη Στοά του Αττάλου, και στο Παναθηναϊκό Στάδιο».

Σε αυτές τις δύο μικρές ειδησούλες συνοψίζεται νομίζω με αρκετή καθαρότητα η «Νέα Ελλάδα». Χρησιμοποιώ τον όρο που ο πρωθυπουργός έχει βάλει στις δημόσιες τοποθετήσεις του τον τελευταίο καιρό. Πιθανότατα για να υπογραμμίσει το σημείο τομής, την αφετηρία, τη χρονική στιγμή που ξεκινά μια νέα εποχή για τη χώρα. Αυτή η ορολογία (Νέα Ελλάδα) που επανέρχεται είναι αποκαλυπτική. Κάποιος (που δεν θυμάμαι τώρα) έγραψε κάπου (που δεν θυμάμαι τώρα) για τον «τρίτο ελληνικό πολιτισμό».

Η Νέα Ελλάδα λοιπόν είναι αυτός ο τόπος που οι βαλκανικές μπίζνες συναντούν τον παλιό καλό φασισμό.

Η Νέα Ελλάδα είναι ο τόπος που ο «αλβανός» που βασανίζεται και δολοφονείται είναι κυρίως ο «αλβανός» που πριν σκότωσε έναν έλληνα πατέρα. Οι καταγγελίες των άλλων κρατουμένων, οι καταγγελίες των συγγενικών προσώπων του νεκρού δεν μετράνε. Ήταν «αλβανός φονιάς» (εδώ ίσως για κάποιους ιδεολογικούς συντρόφους του μπαλτάκου ή του κασιδιάρη, η χρήση της λέξης φονιάς να μοιάζει πλεονασμός). Η Νέα Ελλάδα είναι ο τόπος που προετοιμάζεται το ειδικό καθεστώς κρατουμένων, μια ρύθμιση που έρχεται από ένα δυστοπικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Η Νέα Ελλάδα νοικιάζει τον πρώην δημόσιο χώρο σε κάποια εταιρεία για ένα δείπνο δημοσίων σχέσεων. Η Νέα Ελλάδα κλείνει νοσοκομεία και χτίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης, κάνει συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και χρησιμοποιεί θολές εκφράσεις όπως «κέντρο φιλοξενίας για τον ευπαθή πληθυσμό».

Η Νέα Ελλάδα είναι μια νέα (αλλά και ταυτόχρονα πολύ παλιά) οπτική, είναι μια νέα κουλτούρα, ένα νέος πολιτισμός. Είναι η μέθοδος που υπαγορεύει την επανακατάληψη των πόλεων, είναι ο τρόπος που υπαγορεύει στον Καμίνη να ζητάει ο κάθε δήμος να αναλάβει τις ευθύνες του σχετικά με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είναι η ιδέα που επιβάλλει στον Σπηλιωτόπουλο να επαναφέρει τον λόγο της δεξιάς του ’50.  Είναι η διαρκής υποτίμηση της ζωής των ανθρώπων, η μείωση του βασικού μισθού, η καθήλωση του βασικού μισθού, η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, το κάθε μέρα όλη μέρα ανοιχτά τα μαγαζιά για να έρθει η ανάπτυξη και κάποια στιγμή ίσως ναι, ίσως να συζητήσουμε ότι δεν πρέπει να μένουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι. Αλλά πρώτα να ανοίξουμε τα μαγαζιά, να κινηθεί η αγορά, να έρθει η ανάπτυξη και να προσγειωθεί στην Κρήτη, στο Ελληνικό, στην Εύβοια, στις Σκουριές και παντού, όπου υπάρχει ελληνικό χώμα. Η Νέα Ελλάδα είναι ένας φοβερός συνδυασμός. Μια ατέλειωτη ειδική οικονομική ζώνη και μια πελώρια επενδυτική ευκαιρία. Ιατρικός τουρισμός για τους συνταξιούχους βορειοευρωπαίους, νταμάρια και ορυχεία και σκουπίδια για τους έλληνες επιχειρηματίες. Στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες με αόριστο χρόνο διαμονής, μαύρη εργασία και μεγάλη ανεργία (η απειλή που καθιστά τους πάντες διαχειρίσιμους) για τους ντόπιους.

 πηγή
 Εδώ λοιπόν, υπάρχει μόνο ένα σαξές στόρι κι αυτό δεν είναι άλλο απ’ την δημιουργία της Νέας Ελλάδας. Σ’ αυτή δεν υπάρχει μόνο (ούτε καν κυρίως) το φως του Μίλερ, το ζωογόνο, αυτό που αν είσαι λίγο ανυποψίαστος σε πείθει ότι ο κόσμος κάνει φιλοσοφικά σχόλια από μόνος του. Εδώ, κυριαρχεί το φως του Φραγκιά. Το φως κάτω απ’ το οποίο υπομένεις και καταπιέζεσαι, χωρίς λόγο ή πιθανότητα απόδρασης. Το φως που σε τυφλώνει κάθε μέρα, καθώς παραδίνεσαι, δουλεύοντας ή περιμένοντας να δουλέψεις ή περιμένοντας να τιμωρηθείς για κάτι που δεν ξέρεις κι εσύ ο ίδιος πια αν έκανες ή αν εννοείς.

Κατά τ’ άλλα, δημοσιογράφοι θα μας ενημερώνουν ότι ο σαμαράς δεν είχε σχέση με τίποτα, πολίτες θα λένε χοντράδες πάνω απ’ τα πτώματα των βασανισμένων και οι οργανώσεις θα βγάζουν ανακοινώσεις (πχ. εδώ και εδώ ) για τα αίσχη της Νέας Ελλάδας. Τουλάχιστον, κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέραμε τίποτα. Όλα βρίσκονται κάτω απ’ το υπέροχο αττικό φως.

πηγή: το βυτίο

in the year twenty twenty one...

Ο Σαμαράς και η αιωνιότητα

8 Σεπ, ’13

Pitsirikos

Χθες, ο Αντώνης Σαμαράς, από το βήμα της ΔΕΘ, είπε πως το 2021 μπορούμε να γιορτάσουμε όχι μόνο τα 200 χρόνια από την επανάσταση αλλά και τη δημιουργία μιας νέας Ελλάδας. Αντιπαρέρχομαι το γεγονός πως την ίδια ακριβώς φράση είχε πει πριν από δυο χρόνια ο Αντώνης Σαμαράς, πάλι από το βήμα της ΔΕΘ, και θέλω να κάνω μια πρόταση.

Επειδή το 2021 είναι κοντά και μπορεί τότε το χρέος της Ελλάδας να έχει φτάσει στα 10 τρισεκατομμύρια ευρώ και η ανεργία στο 70%, προτείνω να γιορτάσουμε την δημιουργία της νέας Ελλάδας του Αντώνη Σαμαρά το 2040, μαζί με τα 100 χρόνια από το «ΟΧΙ».

Δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε.

πηγή: pitsirikos

τα υβρίδια και η Ύβρις

artwork by Propaganda Panda

Kύριε Σαμαρά, «ιδού ο στρατός σας»...

Η κυβέρνηση Σαμαρά, κατ’ ακολουθίαν της κυβέρνησης Σημίτη, κατασκευάζει έναν «νέον τύπο ανθρώπου», ταιριαστόν στον νέο «θαυμαστό και γενναίο μας κόσμο», όπως επίσης κατασκευάζει και μια «νέου» τύπου μεσαιωνική χώρα καθ’ υπαγόρευσιν της Νέας Τάξης, ένα μετεθνικό μόρφωμα εξαρτημένο στην παγκοσμιοποίηση και εγκλωβισμένο στην ενιαία σκέψη.

Μέσα στον κομφορμισμό και τη φορμόλη του πολιτικώς ορθού καθεστώτος, κάθε παρέκκλιση συνιστά... εχθροπάθεια εναντίον του, διώκεται και καταστέλλεται. Για την εύρυθμη λειτουργία ενός τέτοιου καθεστώτος, όμως, προτιμότερη απ’ την καταστολή είναι η (προ)κατασκευή των υποκειμένων του, εν προκειμένω υπηκόων.

Έτσι κατασκευάζονται πολλά και νέα υβρίδια εργαζομένων, συμπλέοντα αλλά και αλληλοσυγκρούμενα, τα οποία αποτελούν όλα μαζί την πεμπτουσία της Ύβρεως εναντίον τους, της Ύβρεως εναντίον των ανθρώπων.

Το καθεστώς, με πρωτεργάτες τα ανδρείκελα της Τρόικας, Σαμαρά και Βενιζελοκουβέλη, κατασκευάζει εργαζόμενους με προδιαγραφές για να ζουν σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, σε Στρατόπεδο Συγκέντρωσης.

Έτσι, εν πρώτοις έχουμε τον Εργαζόμενο-Ανεργο. Μια στρατιά 2.000.000 διαθέσιμων για εργασία, που ελπίζουν ή καραδοκούν για οποιασδήποτε μορφής σκλαβιά που θα τους δώσει μια μπουκιά ψωμί. Στη συνέχεια έχουμε

τον Εργαζόμενον-Απλήρωτον. Στην ουσία είναι ένας οιονεί άνεργος, που μάλιστα χρηματοδοτεί την επιχείρηση στην οποίαν εργάζεται με την ίδια την παρακράτηση του μισθού του.

Ο Εργαζόμενος-Κακοπληρωμένος. Ο χαμηλόμισθος. Μεγάλο επίτευγμα του κ. Σαμαρά, άξιου διαδόχου του κ. Σημίτη, όταν ήδη από την εποχή του

άρχισε να ευδοκιμεί ο Απασχολήσιμος-Εργαζόμενος, ο Ευέλικτος-Εργαζόμενος! ήταν το σημείο καμπής, όταν στη συλλογική συνείδηση ο Εργαζόμενος μπορούσε πλέον να είναι Αναλώσιμος-Εργαζόμενος.

Από τότε δεν πέρασε πολύ νερό κάτω απ’ τις γέφυρες, αλλά ενθυλακώθηκε πολύς πλούτος στα χαρτοφυλάκια των Δυνατών, με αποτέλεσμα η Υβρις εναντίον των Εργαζομένων να δημιουργεί όλο και πιο πολλά υβρίδια, όπως

ο Ενοικιαζόμενος-Εργαζόμενος. Κανονικό δουλεμπόριο ανθρώπων, δουλεμπόριο λευκής και κάθε άλλου χρώματος σαρκός, στο οποίον, ανάμεσα σε άλλους αλιγάτορες που το ασκούν, διακρίνονται και οι ΜΚΟ, άλλο ένα

δημιούργημα του πολυπολιτισμικού μοντέλου.

Αλλά, όταν μιλάμε για τον Εργαζόμενο-Ανεργο εννοούμε πολλές υποκατηγορίες που υπάρχουν, όπως σε ένα Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, ως προϋπόθεση (αλλά και αποτέλεσμα) της ευστάθειας και της λειτουργίας του συστήματος. Ετσι έχουμε

τον Εργαζόμενο υπό το σοκ της απόλυσης και το δέος για την άγρια αγορά εργασίας που τον περιμένει. Εχουμε τον Μακροχρόνια Ανεργον Εργαζόμενον. Κλάψτον! Εχουμε τον νεαρό που χάνει τη δουλειά του και ψάχνει για μια χειρότερη, τον μεσήλικα που χάνει τη δουλειά του και ψάχνει για σχοινί. Κι έχουμε

αυτόν που δεν θα εργασθεί ποτέ, που δεν θα βρει δουλειά ποτέ, που η ζωή του θα πάει στα αζήτητα.

Υπάρχουν οι Εργαζόμενοι που δεν θα κάνουν οικογένεια ποτέ (είτε ως άνεργοι, είτε ως χαμηλόμισθοι) κι εκείνοι που δεν μπορούν να υποστηρίξουν πια τις οικογένειές τους.

Ο Καταρρακωμένος-Εργαζόμενος που δεν μπορεί να πληρώσει το στεγαστικό του. Που δεν μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Ο Ταπεινωμένος-Εργαζόμενος που δεν μπορεί να υποστηρίξει τους γονείς του ή κλαίει με μαύρο δάκρυ όταν καταδέχεται να τον υποστηρίζουν εκείνοι απ’ το υστέρημά τους.

Ο Απελπισμένος-Εργαζόμενος που δεν έχει να πληρώσει τους όλο και πιο πολλούς, επαχθέστατους και ειδεχθείς φόρους, έμμεσους και άμεσους, ο Περιφρονημένος-Εργαζόμενος που τον βρίζουν «τεμπέλη» και «διεφθαρμένο», ο Εντρομος-Εργαζόμενος που βλέπει την απόλυσή του εφιάλτη στον ύπνο του, έχουμε

τον Εργαζόμενο που τα παράτησε και αυτοκτόνησε. Αυτόν τον «νέο τύπο ανθρώπου» κατασκευάζετε, κύριε Σαμαρά, έναν σκλάβο και ραγιά, με αυτόν εξοπλίζεται την πατρίδα, τους Εργαζόμενους-Επιστήμονες που φεύγουν μετανάστες, τους

Εργαζόμενους, γυναίκες και άνδρες, που θρηνούν διαρκώς για την πείνα που ενδημεί στο σπίτι τους, που ντρέπονται μπροστά στα παιδιά τους,

ανήμποροι πλέον να τα θρέψουν και να τα μορφώσουν, αυτόν

τον Εργαζόμενο δημιουργείτε, κύριε, τον Εργαζόμενο Θήραμα, που μπορεί να τον βιάζει, άνδρα, γυναίκα ή τα παιδιά τους, ο κάθε λεχρίτης, διαπλεκόμενος ή Δυνατός, έχοντάς τον στη δούλεψή του χωρίς Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, χωρίς ασφάλιση, κολίγον και είλωτα. Απόκληρον.

Αλλά, αν η αλαζονεία, η απληστία και η βαναυσότητα είναι η πρώτη ύλη της Ύβρεως, η Ύβρις με τη σειρά της είναι η πρώτη ύλη της Νεμέσεως.

Απέναντι στον Εργαζόμενο Κρατούμενο που κατασκευάζετε θα υπάρχει πάντοτε ο άνθρωπος. Δεν χρειάζεται να σας πω για την αξιοπρέπεια, την υπερηφάνεια και τη δύναμη του Εργαζόμενου-Ανθρώπου. Ουδείς υπεράνθρωπος, δηλαδή υπάνθρωπος, τον νίκησε ποτέ, διότι απλούστατα η εργασία τα παράγει όλα, τον πλούτο, τον πολιτισμό, την ιστορία.

Ο «νέος τύπος ανθρώπου» που προσπαθεί να κατασκευάσει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός ούτε «νέος» είναι, ούτε ανθρώπινος. Και για την κατάληξη αυτό του εγκληματικού εγχειρήματος δεν χρειάζεται να γραφεί ούτε μια λέξη. Η γκιλοτίνα το τραγούδι της το έχει τραγουδήσει...

email: stathis@enikos.gr

πηγή: enikos

κατάρτιση φθηνού κρέατος

ΕΟΖούγκλα

Welcome to the Jungle

Ειδικές Κανιβαλικές Ζώνες

photo: building Empire State 1931

Wałbrzych, Πολωνία.

Η αγαπημένη Ειδική Οικονομική Ζώνη

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Το Wałbrzych, στην νοτιοδυτική Πολωνία, με εκατόν είκοσι χιλιάδες πληθυσμό είναι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη στην Κάτω Σιλεσία, μετά το Βρότσλαβ, την πρωτεύουσα της περιοχής. Μόλις δέκα χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Τσεχία, το Wałbrzych, υπήρξε μεγάλο ανθρακοπαραγωγικό και βιομηχανικό κέντρο, από τον 19ο αιώνα, με ισχυρή κλωστοϋφαντουργία και υαλουργία. Ένα από τα μεγάλα επίκεντρα του εργατικού ξεσηκωμού του Ογδόντα που συγκλόνισε την χώρα και όλη την Ευρώπη, η πόλη είδε να θάβονται όλες οι ελπίδες όταν ξεκίνησε η διαδικασία της μετάβασης στον γνήσιο καπιταλισμό. Το ένα μετά το άλλο τα ορυχεία έκλεισαν, οι βιομηχανίες μαράζωσαν και η ανεργία στην περιοχή έσπασε όλα τα εθνικά ρεκόρ. Μια σκληρή διαδικασία εκκαθάρισης του κοινωνικού τοπίου από τα κατάλοιπα της σοσιαλιστικής απόπειρας των προηγούμενων δεκαετιών αλλά και των αγώνων του Εβδομήντα και του Ογδόντα, εκτυλίχθηκε με ταχείς ρυθμούς, αλλάζοντας δραματικά τους συσχετισμούς και τις δυνατότητες των εργαζομένων να μπορούν να αντισταθούν. Το κύμα μετανάστευσης συμπλήρωσε τις αρνητικές εξελίξεις στερώντας την περιοχή από ένα τμήμα του νεανικού και πιο αποφασισμένου δυναμικού της.

Έτσι όταν η κυβέρνηση αποφάσισε το 1997, να δημιουργήσει και στο Wałbrzych, ένα επενδυτικό πάρκο εντός των ορίων της ομώνυμης Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (EOZ), πολλοί από τους φτωχούς και άνεργους στην πόλη δεν είχαν την πολυτέλεια μιας δεύτερης σκέψης. Καλοδέχτηκαν τα ξένα αφεντικά που είχαν ήδη μάθει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής. Καλή γεωγραφική θέση κοντά σε αυτοκινητόδρομους που οδηγούσαν στα μεγάλη αστικά κέντρα της Δυτικής Ευρώπης, πλουσιοπάροχα φορολογικά προνόμια και κρατική επιδότηση, εκπαιδευμένο από τα προηγούμενα χρόνια εργατικό δυναμικό και κυρίως φθηνό, ανοργάνωτο και απροστάτευτο από εργατικές νομοθεσίες, κρατική προστασία και άλλες αγκυλώσεις- όπως λέγονται - του παρελθόντος. Σε λίγο καιρό στο πάρκο άρχισαν να έρχονται πολυεθνικές από την Δύση και την μακρινή Ανατολή εγκαθιστώντας μονάδες παραγωγής. Υπάρχουν πάνω από εκατό εργοστάσια δίπλα στο Wałbrzych, και ανάμεσα τους φίρμες όπως η Toyota, η General Electric, η Bridgestone, η Electrolux, η IBM,η Wabco, η Colgate-Palmolive, η Cadbury και άλλες. Η ΕOZ στο Wałbrzych, που ο αρχικός νόμος προβλέπει πως θα λειτουργεί τουλάχιστον μέχρι το 2020, ανακηρύχτηκε πρόσφατα σαν μια από τις πιο ελκυστικές παγκόσμια, τρίτη στην κατάταξη των Φαινάνσιαλ Τάιμς ύστερα από μια κινέζικη και μια ινδική. Οι τοπικές δημοτικές αρχές και η διοίκηση της Ζώνης δεν σταματούν να διαφημίζουν την αγάπη τους για τους ξένους επενδυτές και τα ισχυρά κίνητρα που τους περιμένουν για να χτίσουν τα εργοστάσια τους.

Σε αντίθεση με τους φανατικούς φίλους της Ζώνης οι εργάτες σε αυτήν βρίσκονται αιχμαλωτισμένοι σε συνθήκες τριτοκοσμικής εκμετάλλευσης. Οι μέσοι μισθοί κυμαίνονται από τετρακόσια ευρώ για τους μόνιμους και μέχρι τριακόσια ευρώ για τους συμβασιούχους που είναι και οι περισσότεροι. Τα ωράρια είναι στην πλήρη ευχέρεια των αφεντικών να αλλάζουν σύμφωνα με τις ανάγκες της παραγωγής, και τυχαίνει όχι λίγες φορές η βάρδια να κρατά δώδεκα ώρες και δεκαοκτώ ώρες. Η συνδικαλιστική οργάνωση είναι στην πράξη παράνομη και κάθε συλλογική κίνηση αντιμετωπίζεται με απολύσεις των πρωταιτίων. Πρόσφατα σε ένα εργοστάσιο κινέζικης πολυεθνικής, την Chung Hong Electronics, που κατασκευάζει τμήματα των τηλεοράσεων Ελ-Τζι, η εργοδοσία απέλυσε τους επικεφαλής μιας κινητοποίησης για αυξήσεις στους μισθούς. Η πλειοψηφία των εργατών που προσλαμβάνονται στην Ζώνη και ιδίως οι γυναίκες αναγκάζονται να υπογράψουν συμβάσεις ορισμένου χρόνου που τους αποκλείουν από επιδόματα, άδειες και άλλες στοιχειώδεις παροχές με το κόλπο της αυτό-απασχόλησης. Στην Πολωνία αυτές οι συμβάσεις-σκουπίδια είναι διαδεδομένη κατάσταση ειδικά στις δεκατέσσερις ειδικές ζώνες και ένας στους τρεις Πολωνούς που προσλαμβάνεται σε όλη την χώρα υπογράφει τέτοιοι είδους σύμβαση.

Σε αντίθεση όμως με τους θιασώτες των ειδικών ζωνών, στο Wałbrzych η ανεργία φτάνει το 20%, από τα υψηλότερα στην χώρα και η φτώχεια, η έλλειψη στέγης και αλλά στοιχειώδη προβλήματα διαβίωσης είναι έντονα. Το 2008 μια κινητοποίηση κυρίως γυναικών γνωστή σαν η Απεργία των Μητέρων, για τα προβλήματα της στέγης και την χρήση εγκαταλειμμένων κτιρίων έφερε στο προσκήνιο την κατάσταση στην πόλη και ανέδειξε την αθέατη άγρια πλευρά της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης.

ΔΕΙΤΕ το ντοκιμαντέρ «Mothers' strike» για την απεργία των γυναικών http://blip.tv/szumtv/strajk-matek-5623289

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα αποκαλυπτικό άρθρο στον Γκάρντιαν http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/jul/23/sackings-poland-junk-jobs-chung-hong και μια παρουσίαση των 14 ΕΟΖ από μια εταιρεία επενδυτικών πληροφοριών http://www.kpmg.com/PL/en/IssuesAndInsights/ArticlesPublications/Documents/A-Guide-to-Special-Economic-Zones-in-Poland.pdf. 

πηγή: αθέατος κόσμος