στο Ρέϊκιαβικ χθες βράδυ σβήσαν τα φώτα προτιμώντας τον υπέροχο φυσικό φωτισμό :)
Showing posts with label ισλανδία. Show all posts
Showing posts with label ισλανδία. Show all posts
Friday, 30 September 2016
Friday, 8 April 2016
ματάκιας και μαλάκας
Κάμερον παραιτήσου –
#ResignCameron
8 Απρ, ’16
Ο πρωθυπουργός της
Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον, παραδέχτηκε τελικά χτες πως είχε στο παρελθόν στην
κατοχή του μετοχές σε offshore εταιρεία του πατέρα του, και τώρα τα στοιχήματα
πέφτουν βροχή για το πόσο θα παραμείνει στην θέση του πρωθυπουργού.
Ήδη, στα social media
το hashtag ##ResignCameron (Παραιτήσου Κάμερον) κάνει θραύση, ενώ οι Βρετανοί
ετοιμάζουν διαδήλωση έξω από την πρωθυπουργική κατοικία το Σάββατο.
Το αρχικό αίτημα της
διαδήλωσης προς τον Κάμερον -πριν την τελευταία του δήλωση- ήταν να κλείσουν οι
φορολογικοί παράδεισοι της Βρετανίας, αλλά, μετά από την παραδοχή του Κάμερον
πως είχε μετοχές σε εξωχώρια εταιρεία, το σύνθημα θα είναι «Παραιτήσου Κάμερον»
Στο Twitter, ο
Έντουαρντ Σνόουντεν κάνει πάρτι, λέει πως το θέμα είναι στα χέρια των Βρετανών
πολιτών και θυμίζει σε όλους πως, στην Ισλανδία, το 10% των ψηφοφόρων ήταν στον
δρόμο μέσα σε 24 ώρες από την διαρροή των Panama Papers για τον Ισλανδό
πρωθυπουργό, ο οποίος παραιτήθηκε.
Αν ο Ντέιβιντ Κάμερον
παραιτηθεί κάτω από την πίεση των Βρετανών πολιτών, αυτό μάλλον θα είναι
καθοριστικό ενόψει του δημοψηφίσματος για το Brexit, αφού ο Κάμερον ηγείται της
καμπάνιας υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επίσης, θα είναι πολύ
θεαματικό να παραιτηθούν μέσα σε λίγες ημέρες δυο πρωθυπουργοί ευρωπαϊκών
κρατών, μετά τις αποκαλύψεις των Wikileaks για τα Panama Papers.
Και να σκεφτεί
κάποιος πως τα Panama Papers τα χρωστάμε σε χάκερ.
Οι πάντες κατηγορούν
την ανωνυμία στην δημοσιογραφία αλλά όλες οι μεγάλες αποκαλύψεις για τα
μεγαλύτερα σκάνδαλα του πλανήτη γίνονται από ανώνυμους πολίτες, ενώ όσοι από
αυτούς δεν μπορούν να παραμείνουν ανώνυμοι, φυλακίζονται ή ζουν κυνηγημένοι.
Την ίδια ώρα στην Ελλάδα οι περισσότεροι Έλληνες δημοσιογράφοι κάνουν
την καθημερινή τους προπαγάνδα υπέρ των συμφερόντων του ολιγάρχη για τον οποίο
δουλεύουν, αφού είναι τεράστιοι δημοσιογράφοι και δεν χρειάζεται να κάνουν
δημοσιογραφία για να μας το αποδείξουν.
Η Ελλάδα είναι μια
πολύ όμορφη χώρα όπου ο στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού είναι σε όποια
λίστα υπάρχει -και στα Panama Papers- αλλά αυτό δεν είναι είδηση για τους
περισσότερους Έλληνες δημοσιογράφους.
Όταν θα αρχίσουν να
σκάνε και άλλα ονόματα Ελλήνων -εκτός του Σταύρου Παπασταύρου– στα Panama
Papers ή σε άλλες λίστες, οι καλοί Έλληνες δημοσιογράφοι θα είναι εδώ για να
τους δικαιολογήσουν και να μας εξηγήσουν την τεράστια συνωμοσία σε βάρος των
Ελλήνων που έγιναν ζάπλουτοι με τον ιδρώτα τους.
Επίσης, στην Ελλάδα
διαπομπεύεται ο κάθε κύριος που φιστικώνει ανήλικα αλλά, όταν το κάνει αυτό το
δεξί χέρι του Κυριάκου Μητσοτάκη, τα ελληνικά ΜΜΕ είναι πολύ διακριτικά· άσε
που φιστίκωσε ξένο ανήλικο και όχι Ελληνόπουλο, οπότε δεν μας νοιάζει, γιατί μακριά
απ’ τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι.
Δεν πειράζει, θα
αλλάξει κάποτε και η Ελλάδα.
Οι Έλληνες δεν θέλουν
καμία αλλαγή αλλά, αν αλλάξει όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, θα αλλάξουν κι αυτοί
αναγκαστικά.
Μέχρι τότε, θεατές
στους αγώνες των άλλων.
Στο μάτι είμαστε οι
καλύτεροι.
Ένας λαός-ματάκιας.
πηγή: pitsirikos
Wednesday, 6 April 2016
μαθήματα από τους Βίκινγκς
Μαθήματα από τους Βίκινγκς
ένα ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου (ΕΞΑΝΤΑΣ)
Saturday, 6 February 2016
η Δημοκρατία στα Ισλανδικά είναι "lýðræði"
Pots Pans and Other Solutions
This documentary was idealized, conceived and
produced by Miguel Marques, Yolanda Rienderhoff, Pedro Bruno Carreira and
LIGHTS ON(E)
Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε
31 Ιαν, ’16
Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας
ή της Πορτογαλίας.
Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του
πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις,
ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.
Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.
Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η
Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα
χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).
Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω
όλα.
Reykjavik Rising
Τον
Οκτώβριο του 2008 η Ισλανδία χτυπήθηκε με μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές
καταστροφές που βίωσε ποτέ έθνος στην ιστορία. Η απάντηση των πολιτών ήταν να βγουν στους δρόμους δημιουργώντας αυτό που είναι τώρα
γνωστό ως "Επανάσταση της κατσαρόλας και του τηγανιού".
Προς απάντηση σε αυτήν την συνομωσία της σιωπής που υπάρχει στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης για αυτήν την επανάσταση, βγήκε το "Reykjavik Rising" το οποίο διερευνά το πώς και το γιατί οι άνθρωποι της Ισλανδίας αντιστάθηκαν στα μέτρα που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση τους μετά την κρίση του 2008 και πώς ανάγκασαν την κυβέρνησή τους να παραιτηθεί, σε μια προσπάθεια να σφυρηλατήσουν μια νέα πολιτική πορεία.
Γυρισμένο στο Ρέικιαβικ μεταξύ του 2012 και του 2014, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές της επανάστασης και ακολουθεί το πιο σημαντικό εθνικό δημοψήφισμα στην ιστορία της Ισλανδίας το οποίο έδωσε στον ισλανδικό λαό την ευκαιρία να αποφασίσει αν θα υποστηρίξει ένα σύνταγμα που είχε δημιουργηθεί μέσα από ένα δημοφιλές λαϊκό κίνημα. Μέσα από αυτό αποκαλύπτεται η σύγχρονη ιστορία του Ισλανδικού έθνους και της επανάστασής του, αλλά και ποια διδάγματα μπορούν να αντληθούν συνολικά από τις εμπειρίες του.
Το Ισλανδικό θαύμα που αναδείχθηκε μέσα από την αντίσταση των Ισλανδών, αποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα της αυξανόμενης διεθνούς τάσης που θέλει τα λαϊκά κινήματα να αναλαμβάνουν πιο ενεργό ρόλο εις βάρος της παραδοσιακής πολιτικής. Το ντοκιμαντέρ αυτό δίνει μια επίκαιρη εικόνα αυτού του κινήματος και της προσπάθειάς του να αλλάξει το πρόσωπο της Δημοκρατίας και να επαναφέρει στο προσκήνιο την ουσία της.
Προς απάντηση σε αυτήν την συνομωσία της σιωπής που υπάρχει στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης για αυτήν την επανάσταση, βγήκε το "Reykjavik Rising" το οποίο διερευνά το πώς και το γιατί οι άνθρωποι της Ισλανδίας αντιστάθηκαν στα μέτρα που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση τους μετά την κρίση του 2008 και πώς ανάγκασαν την κυβέρνησή τους να παραιτηθεί, σε μια προσπάθεια να σφυρηλατήσουν μια νέα πολιτική πορεία.
Γυρισμένο στο Ρέικιαβικ μεταξύ του 2012 και του 2014, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές της επανάστασης και ακολουθεί το πιο σημαντικό εθνικό δημοψήφισμα στην ιστορία της Ισλανδίας το οποίο έδωσε στον ισλανδικό λαό την ευκαιρία να αποφασίσει αν θα υποστηρίξει ένα σύνταγμα που είχε δημιουργηθεί μέσα από ένα δημοφιλές λαϊκό κίνημα. Μέσα από αυτό αποκαλύπτεται η σύγχρονη ιστορία του Ισλανδικού έθνους και της επανάστασής του, αλλά και ποια διδάγματα μπορούν να αντληθούν συνολικά από τις εμπειρίες του.
Το Ισλανδικό θαύμα που αναδείχθηκε μέσα από την αντίσταση των Ισλανδών, αποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα της αυξανόμενης διεθνούς τάσης που θέλει τα λαϊκά κινήματα να αναλαμβάνουν πιο ενεργό ρόλο εις βάρος της παραδοσιακής πολιτικής. Το ντοκιμαντέρ αυτό δίνει μια επίκαιρη εικόνα αυτού του κινήματος και της προσπάθειάς του να αλλάξει το πρόσωπο της Δημοκρατίας και να επαναφέρει στο προσκήνιο την ουσία της.
Wednesday, 1 April 2015
FreeTheNipple
#FreeTheNipple: Βουλευτής της Ισλανδίας δείχνει το στήθος στο διαδίκτυο
Κορυφώνεται η
διαδικτυακή καμπάνια κατά της λογοκρισίας ως προς το γυναικείο στήθος. Και
πολιτικοί στη μάχη υπέρ των φεμινιστικών αιτημάτων
Χρήστος Δεμέτης
Μάρτιος 31 2015 20:16
H 17χρονη φοιτήτρια από την Ισλανδία
Adda Smáradóttir δημοσίευσε μια φωτογραφία της όπου έδειχνε το στήθος της για
να διαμαρτυρηθεί κατά της πολιτικής του facebook και του instagram που
απαγορεύουν τα "γυμνά καρέ".
Η νεαρή δήλωνε ότι η διαμαρτυρία της
έχει να κάνει με τη "διακριτική συμπεριφορά" ως προς την αντιμετώπιση
του γυμνού ανδρών και γυναικών και συγκεκριμένα, σε ό,τι έχει να κάνει και
αφορά την απεικόνιση του στήθους.
Η φωτογραφία της κοινοποιήθηκε στο
Twitter η πολιτική του οποίου είναι πιο "χαλαρή", και η Smaradottir
δέχθηκε κριτική για την κίνηση της, ενώ άλλοι έσπευσαν να σταθούν στο πλευρό
της.
Στο κίνημα στήριξης της φοιτήτριας
πρωτοστατεί πλέον η βουλευτής της Ισλανδίας, Björt Ólafsdóttir, η οποία
υποστήριξε δημόσια τη νεαρή και ανάρτησε φωτογραφία στο διαδίκτυο δείχνοντας το
αριστερό της στήθος.
I might be an MP, but that doesn't stop me fighting sexism with my breasts,
says @bjortolafs http://t.co/IWMwWx64Jn pic.twitter.com/tS4QWuoWrc
— Independent Voices (@IndyVoices) March 31, 2015
Þessi er hérna til að gefa börnum að borða. Troðiði því upp í feðraveldið á
ykkur. #FreeTheNipple pic.twitter.com/4HmYzJO08k
— Björt Ólafsdóttir (@bjortolafs) March 25, 2015
Σε άρθρο της στον Independent διεμήνυσε ότι είναι υπερήφανη που λαμβάνει μέρος σε
μία τέτοια εκστρατεία γιατί όπως γράφει, "έχω βαρεθεί να βλέπω το
γυναικείο γυμνό να λοιδορείται και να γίνεται αντικείμενο επίθεσης".
Σημείωσε μάλιστα πως δεν δίνει
σημασία στην κριτική που δέχεται και η ίδια από χρήστες του διαδικτύου.
Αξίζει να σημειωθεί πως η Adda
Þóreyjardóttir Smáradóttir όπως είναι το πλήρες της όνομα, είναι και πρόεδρος
της φεμινιστικής κοινότητας του Commercial College της Ισλανδίας και ανακοίνωσε
την θέσπιση της ημέρας "Free
the Nipple" στις 26 Μαρτίου, για να δείξει την υποστήριξή της στο
κίνημα ενάντια στην λογοκρισία.
#FreetheNipple
explodes in Iceland after a woman was attacked online for exposing her own http://t.co/VVLmXizAs6 pic.twitter.com/bctk9Orn2x
— WorldMic (@World_Mic) March 30, 2015
#FreeTheNipple
is back! We reviewed the film based on the movement... it was awful. http://t.co/ZEfnXKbiem pic.twitter.com/CCjLLzvu8y
— Vibe Tickets (@VibeTickets) March 29, 2015
As #FreeTheNipple
goes viral, we dissect the backlash. http://t.co/oRKI2JIWpw
pic.twitter.com/4nFqN41bDm
— i-D (@i_D) March
29, 2015
πηγή: news247
Saturday, 16 March 2013
Στην Ισλανδία έχουν "μονόδρομους" αντίθετης κατεύθυνσης..
ο Ισλανδός Olafur Ragnar Grimsson περιγράφει πως έκανε το αυτονόητο
και στην τελική...το καθήκον του ως πρωθυπουργός.
Tuesday, 17 April 2012
lýðræði *
(*μετάφρ.: η Δημοκρατία στα Ισλανδικά)
Όταν ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπερασπίζεται τη Δημοκρατία
Του Χρήστου Μαγγούτα
Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο...
δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.
Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει». Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».
Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.
Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ---- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.
Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θάπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε - ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας -- στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη;
Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας....
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο...
δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.
Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει». Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».
Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.
Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ---- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.
Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θάπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε - ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας -- στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη;
Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας....
πηγή: πειρατές του ονείρου
Subscribe to:
Posts (Atom)


