προτεραιότητες

LoverDo friend

καλά ε, δεν υπάρχει αυτό που ζούμε!..

διαβάστε απόσπασμα από συνέντευξη του Υπουργού Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδου που βρήκα στο alfavita:

Συνέντευξη Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Ανδρέα Λοβέρδου στη ΝΕΡΙΤ (Από το δελτίο τύπου του Υπουργείου Παιδείας)

Για τις αλλαγές στην Εκπαίδευση:

"Εγώ δεν θα πειράξω καθόλου τους νόμους που βρήκα για το πανεπιστήμιο, ούτε για τις εισαγωγικές. Απλώς έκανα μια μικρή αλλαγή γιατί το θεωρώ χαζομάρα στο 2014 να μην εξετάζεις αυτούς που θέλουν να γίνουν επιστήμονες στην πληροφορική. Έκανα αυτή την προσθήκη.

Όπως επίσης στο πλαίσιο της προηγούμενης κουβέντας πήγα στο λύκειο στην τρίτη λυκείου και αύξησα κατά μία ώρα τη γυμναστική. Έλεος δηλαδή, να λέμε τα προηγούμενα σε όλο τον πλανήτη και να ερχόμαστε εδώ και να αφαιρούμε γυμναστική από το πρόγραμμα.

Δε θα πειράξω τίποτα άλλο, το μόνο μου ενδιαφέρον.. μάλλον αυτό δεν είναι αλλαγή, αυτό είναι προσαρμογή, πήγα στις περιοδείες μου στα εσπερινά σχολεία και στα κανονικά σχολεία τα πρωινά. Όλοι οι καθηγητές κυρίως των εσπερινών μου είπαν για "μείωση της ύλης, ότι η ύλη δε βγαίνει, η ύλη είναι πληθωρική και δε μένει τίποτα στο τέλος".

Αυτό το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής θα το προωθήσει, αυτά όμως είναι διορθώσεις στην πράξη, δεν είναι στρατηγικές αλλαγές. Ότι έγινε θα μείνει όπως είναι, κανένα τμήμα πανεπιστημίου δε θα κλείσει ή ΤΕΙ αν δεν το εισηγείται το ίδιο το πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ.

Πάμε τώρα εκεί που θα γίνουν αλλαγές. Το ανακοινώνω από την εκπομπή σας, το είπα και στη Βουλή, ξεκινάει τώρα τον Οκτώβριο, θα συνεδριάσει το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, θα το συγκαλέσουμε τον Οκτώβριο, το Συμβούλιο των πρώην Υπουργών Παιδείας που θεσμοποιήσαμε εμείς.

Και το βασικό του θέμα θα είναι οι αλλαγές στο δημοτικό. Το δημοτικό που διαμορφώνει τους Έλληνες.

Κατά βάση η φιλοσοφία της πρότασης που θα κάνω είναι λιγότερα μαθήματα, περισσότερη ενασχόληση με ζητήματα που ολοκληρώνουν το παιδί.

Δημιουργική απασχόληση, άθληση, καλλιτεχνικά.

Η εμπειρία μου όταν ανέλαβα, ένας φίλος μου ζωγράφος μου είπε ότι το παιδί του το ανιψάκι του κάτι, φιλοξένησε ένα γερμανάκι. Εγώ δεν ήξερα ότι γίνονται ανταλλαγές και μαθητών. Και το γερμανάκι φρικάρισε όταν είδε τι κάνει το δικό μας παιδί. Δηλαδή να γυρίζει από το σχολείο και μέχρι τις εννιά το βράδυ να έχει διάβασμα και είπε ότι "εμείς δεν τα κάνουμε αυτά, εμείς έχουμε λιγότερη δουλειά", αλλά πιο παραγωγική.

Το να έχεις 18 μαθήματα στο δημοτικό, είναι απόδειξη ότι είσαι για το τρελοκομείο, είναι απόδειξη ότι για κάποιον άλλον δουλεύεις, όχι για τα παιδιά."

μάϊστα!

παραβλέπουμε το ενδιαφέρον γεγονός ότι ο Υπουργός Παιδείας δεν γνώριζε την ύπαρξη του Comenius του Ευρωπαϊκού δηλαδή Προγράμματος που εδώ και πολλάαααα χρόνια χρηματοδοτεί ανταλλαγές μαθητών και εκπαιδευτικών σε χώρες της Ευρώπης: «Εγώ δεν ήξερα ότι γίνονται ανταλλαγές και μαθητών»

άντε να παραβλέψουμε και το ότι ο Υπουργός Παιδείας, ο προϊστάμενος δηλαδή Παιδαγωγικών Ινστιτούτων και ενός κάρου άλλων φορέων επανδρωμένων με αρμόδιους επιστήμονες και ειδικούς πάνω στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό, συνειδητοποιεί το τι παίζει στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και πείθεται για την ανάγκη αλλαγών, χάρις στον φιλόξενο φιλαράκο του τον ζωγράφο..

δε μαμείς, λοβέρδος είναι αυτός.

αυτό το "εμείς δεν τα κάνουμε αυτά, εμείς έχουμε λιγότερη δουλειά", αλλά πιο παραγωγική που είπε το γερμανάκι, δεν πήγε η μυαλουδάρα του Υπουργού, ότι αναφέρεται και οφείλεται κυρίως στα σχολεία που έχουν στη Γερμανία - στα οποία ντρέπεσαι να πατήσεις -, αλλά και στο εκπαιδευτικό μοντέλο που είναι γεμάτο διαδραστικότητες, πειράματα, εργαστήρια, ομαδικά πρότζεκτς, multimedia και τα ρέστα, επιτρέποντας στον μαθητή να μην χρειάζεται να μελετήσει ιδιαίτερα στο σπίτι?

μάλλον δεν πήγε, αφού η ερμηνεία του Υπουργού είναι ότι έχουμε πολλά μαθήματα.. «Το να έχεις 18 μαθήματα στο δημοτικό, είναι απόδειξη ότι είσαι για το τρελοκομείο, είναι απόδειξη ότι για κάποιον άλλον δουλεύεις, όχι για τα παιδιά»..

Καταρχήν δεν έχουν 18 μαθήματα αγαπητέ και αρμόδιε (κυρίως) Υπουργέ..Τα μαθήματα στην 6η είναι 12. Πάμε παρακάτω..

Ωραία, έμαθες αυτό το νέο από τον φίλο σου τον ζωγράφο και συγκλονίστηκες. Αφού ηρέμησες, τι αποφάσισες? Κατά λέξη: «Το ανακοινώνω από την εκπομπή σας, το είπα και στη Βουλή, ξεκινάει τώρα τον Οκτώβριο, θα συνεδριάσει το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, θα το συγκαλέσουμε τον Οκτώβριο, το Συμβούλιο των πρώην Υπουργών Παιδείας που θεσμοποιήσαμε εμείς»

Προσέξτε να δείτε τώρα.

Έχουμε τον αρμόδιο Υπουργό, να προβληματίζεται από σπόντα και για λάθους λόγους για κάποια κακώς κείμενα στην εκπαίδευση και αποφασίζει να τα διορθώσει συγκαλώντας το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας..

Κεσκεσέ «Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας»? Μια επιτροπή που απαρτίζεται από πρώην Υπουργούς Παιδείας.

Άννα Διαμαντοπούλου..Κοντογιαννίδης..Κοντογιαννόπουλος πωστονλένε..ΓΑΠ...κτλ

καταλαβαίνετε τώρα..

όπως καταλαβαίνετε και που το πάει ο ακραίος νεοφιλελές..

αύριο, μεθαύριο θα μειώσει τα μαθήματα ένεκα της μεταρρύθμισης, κι εκεί που έχουμε χιλιάδες κενά στα σχολεία, τι θα έχουμεεεεεεε?

Π λ ε ο ν ά σ μ α τ ααααα...

Και τι τα κάνει τα "πλεονάσματα" ένα καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του και κυβερνά με το διαίρει και βασίλευε?....τα ρίχνει στα ταλαιπωρημένα κανιβαλάκια του ιδιωτικού τομέα, για τους οποίους ακούω ήδη στο αυτί, τον παπαγάλο στο γυαλί να σκούζει «κανένας-δεν-διαδήλωσε-όταν-απολύονταν»

"βλάκα μέτοχε"

στη "Νέα Ελλάδα" του antonis_ τα εναπομείναντα δικαιώματα μεταρρυθμίζονται σε υποχρεώσεις μετόχων..

προφανώς

με εντολή σαμαρά

με το ζήλο που ο άδωνις πουλούσε βιβλία

με τις ίδιες συνέπειες που βλέπουμε μόνο σε εμπόλεμες περιοχές

αυτό που ζούμε πάντως δεν είναι το δόγμα του σοκ..

είναι το δόγμα της απενεχοποιημένης μαλακίας...

κυβερνώντων και κυβερνωμένων

μεταρρυθμιστικός γύψος..

κοντέρ "προόδου"

οι κατά φαντασίαν μεταρρυθμιστές

"ανεπίδεκτοι περαιτέρω μεταρρύθμισης"

κοίταζε τη χούφτα της

Με πλησίασε μια γυναίκα λίγο πριν τα σκαλάκια της εξόδου του μετρό. Τελευταία, διάφοροι άνθρωποι ζητάνε χρήματα όχι καθισμένοι όπως παλιά στην άκρη κάποιου πεζοδρομίου, αλλά κατεβαίνοντας στα εκδοτήρια των σταθμών του μετρό. Στέκονται δίπλα σου καθώς εσύ βάζεις τα κέρματα στο μηχάνημα. Έτσι, γρήγορα σκέφτεσαι ότι αυτό το εξωπραγματικό για την τσέπη σου 1,40, θα έπιανε περισσότερο τόπο αν αντί για εισιτήριο, γινόταν κουλούρι, καφές, τσιγάρο ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ή θέλει αυτός ο άνθρωπος. Η γυναίκα λοιπόν με πλησίασε, άρχισα να σκέφτομαι αν και πόσα ψιλά έχω, αν και πόσα θέλω να δώσω. Η γυναίκα όμως μόλις έφτασε μπροστά μου ζήτησε απλά αν έχω ένα εισιτήριο για να πάει σπίτι της. Τα ρούχα της έμοιαζαν με κουρέλια, το πρόσωπό της ήταν σε άσχημη κατάσταση και οι λέξεις της αν και κανονικά τοποθετημένες αντηχούσαν μόνο τη γενικευμένη απόγνωση. Θέλω ένα εισιτήριο να πάω στο Περιστέρι, σπίτι μου.

Βγαίνοντας απ’ το μετρό πέτυχα ένα φίλο που είχα να δω καιρό. Στο τέταρτο που κουβεντιάσαμε, μου ανέλυσε τα σχέδια του για τη χρονιά που έρχεται. Τις χρονιές τις υπολογίζουμε ακόμη, όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, από Σεπτέμβριο. Το περίπλοκο και με απειράριθμα αν σχέδιό του, μπορεί να συνοψιστεί στη λέξη επιβίωση. Ακούγονταν ποσά της τάξης των 200 και 300 ευρώ. Ακούγονταν φράσεις του στιλ μπορώ να ζήσω με τόσα. Μου αρκεί μια σαλάτα, δεν θα πολυβγαίνω και τέτοια. Δεν είχε απελπισία ο λόγος του φίλου, μόνο σκληρό ρεαλισμό και ίσως μια ελαφριά αίσθηση παραίτησης. Παραίτησης όχι απ’ τη ζωή, όσο απ’ τον άνισο και ανυπόφορο αγώνα με τα τέρατα της εποχής της λιτότητας και των ατελείωτων μέτρων. Θα ζήσουμε ναι, αλλά κουραστήκαμε πια να κυνηγάμε, να τρέχουμε σ’ ένα στάδιο χωρίς γραμμή τερματισμού, να τρέχουμε σ’ ένα αγώνα που είναι ταυτόχρονα σπριντ και μαραθώνιος και μετ’ εμποδίων. Κάπου θες απλά να σταθείς, να πιεις ένα δροσερό ποτήρι νερό και να ηρεμήσεις για πέντε λεπτά. Φέτος ο φίλος επέλεξε να είναι το δικό του πεντάλεπτο.

Λίγα λεπτά αργότερα σταματώντας με το αυτοκίνητο σε ένα φανάρι, βλέπω μια άλλη γυναίκα. Μοιάζει με την πρώτη του μετρό. Ρούχα βρώμικα, μαλλιά μπλεγμένα, πρόσωπο που φωνάζει όλα τα πιθανά είδη της απόγνωσης. Από τα πέντε μέτρα απόσταση μας μιλάει: «Πεινάω. Μήπως μπορείτε να μου δώσετε κάτι να φάω». Κοιτάζω το φανάρι, αλλά το κορίτσι ανοίγει την τσάντα της και δίνει ότι ψιλό είχε. Ας πούμε ότι ήταν δυομιση ευρώ. Τα δίνω στη γυναίκα, έκπληκτη κοιτάζει τη χούφτα της, μονολογεί «αυτά είναι πολλά λεφτά», ανάβει το φανάρι, συνεχίζει να κοιτάει τη χούφτα της, φεύγουμε.

Λέμε και ξαναλέμε για τη φτώχεια. Λέμε ότι δε μας φοβίζει. Μιλάμε για αλληλεγγύη, για κεράσματα, οι γονείς βοηθάνε, τα παιδιά βοηθάνε, οι φίλοι αλληλοβοηθιούνται. Μιλάμε για εγχειρήματα, συλλογικές κουζίνες και ένα σωρό ωραίες ιδέες.

Αλλά η φτώχεια μας κυκλώνει, δεν είναι εύκολος αντίπαλος, γονατίζει ανθρώπους, γονατίζει περαστικούς και φίλους, τους κλέβει χρόνια, τους αποκλείει απ’ την ίδια τους τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Η φτώχεια δεν είναι παλιά ελληνική ταινία, δεν έχει μόνο αυτοσαρκασμό και πλάκα και ωραίες ατάκες. Έχει κόσμο που παλεύει να ζήσει με 200 ευρώ και αυτό θα είναι το αισιόδοξο σενάριο. Έχει κόσμο που λέει πεινάω και θέλω να πάω σπίτι μου και κόσμο που ψάχνει το σπίτι του και δεν το βρίσκει πουθενά.

Μας βομβαρδίζουν με success stories και ανταγωνιστικότητα και τη θέση της χώρας που σταθεροποιείται στην Ευρώπη. Μιλάνε τη γλώσσα των αρπακτικών σε prime time, παρέχουν προκαταβολικά ασυλία στους ακριβούς εαυτούς τους, κουνάνε το δάκτυλο, μεταρρυθμίζουν χαλαρά, ασκούνται στον κυνισμό επαναλαμβάνοντας μονότονα «11.000 απολύσεις». Εμείς που δεν ζούμε στην τηλεόραση ή στο εικονικό κόσμο των υπουργικών γραφείων, κάθε μέρα, κάθε ώρα, περπατάμε μετρώντας τους πεσμένους, τους βουβούς επιβάτες των μέσων μεταφοράς, τους ανθρώπους που κουράστηκαν, τους ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο. Μετράμε τους ανθρώπους που δεν ανήκουν πια σ’ αυτή την εποχή.

πηγή: το βυτίο