γιαντονμπούτσο

Γάμμα Ταυ Πι

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ξεκινάμε από τα βασικά: τα λάικ δεν είναι ψήφοι. Οι αλληλεπιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μέρος της ζωής αλλά δεν είναι αντιπροσωπευτικές της ζωής: αν και σήμερα 9 Μαρτίου 2017 ασχολιόμασταν στο facebook και στο twitter με την ανταλλαγή απόψεων του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς και ακόμα κανα δυο ξέμπαρκων, για την μπάλλα, είμαι βέβαιος ότι ο κόσμος εκτός μέσων κοινωνικής δικτύωσης ασχολιόταν π.χ. με τους θηριώδεις λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Τι βλέπουμε λοιπόν κοιτώντας έξω από το στερέωμα του σοσιαλμηντιακού μικροσύμπαντός;

Βλέπουμε μια πολιτική ηγεσία που είναι χειρότερη από πολλές πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος, και οι πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος δεν ήταν ακριβώς άξιες κι ικανές, τουναντίον. Όταν δεν ήταν ανίκανες, όπως κάθε καραμανλάκας και παπατζής εγγονός και οι συν αυτώ, ήταν δόλιες, όπως κάθε παπατζής υιός που π.χ. επινοούσε γενοκτονίες ομάδων που αλλιώς δεν θα τον ψήφιζαν ούτε και αν απέναντί του βρισκόταν ο Μπαμπαστρούμφ.

Βλέπουμε μια κυβέρνηση που καμαρώνει επειδή κάνει τα ίδια και χειρότερα από όσα έκανε ο Σαμαράς κι εκείνος ο δοτός, ο αθάνατος, αλλά δεν είναι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, παρά είναι τουπίκλην αριστερή κυβέρνηση υποβασταζόμενη από το καζολίν της άκρας δεξιάς που πρέπει να τη λέμε λαϊκή δεξιά -- ευτυχώς γι' αυτήν έχουμε και ναζιστική συμμορία για τρίτο κόμμα, οπότε δεν στριμώχνεται στην άκρη του φάσματος. Στο μεταξύ κάποιοι άνευ σημασίας, αν και πάρα πολλοί, συνεχίζουν να είναι φτωχοί, άνεργοι, απερίθαλπτοι, πρόωρα νεκροί.

Βλέπουμε έναν δουλοπρεπή και ανειλικρινή γόνο που πουλάει εικόνες των παιδιών του και εκσυγχρονισμό σε βαθιά συγχυσμένους και απελπιστικά ζοχαδιασμένους κρατικοδίαιτους οπαδούς του μικρότερου κράτους, ο οποίος θέλει να γίνει πρωθυπουργός για να κάνει τα ίδια και χειρότερα από όσα κάνει ο Τσίπρας ο γελαστός, αλλά δεν είναι αγραβάτωτος και μπανάλ, παρά εσπρεσσοπότης κι αμερικανοσπουδαγμένος, ένας σοβαρός δεξιός που θα κάνει τους πανέλληνες δημογέροντες να νιώσουν ασφαλείς και θα επιδράσει ως λεξοτανίλ στους παρμένους νεοφιλελεύθερους.

Βλέπουμε και ένα τσίρκο (πασόκες, ποτάμια, λεβέντες κι αλλεπάλληλες κεντροαριστερές πρωτοβουλίες άνευ περιεχομένου, στελεχών ή κοινού) που αξίζει να σχολιαστεί όσο η σκηνοθετική δεινότητα και το βάθος υποκριτικής σε παραστάσεις τσίρκου.

Βλέπουμε την αναδιπλωση της αριστερης σκέψης, που ασχολείται πλέον αποκλειστικά με τον σχολιασμό και την ανθυποκριτική, όταν δεν ξεπουλιέται δώθε κείθε και παραπέρα κατηγορώντας τους πάντες ότι ηθικίζουν, αριστερή σκέψη που ούτε να κλαίει τη Βάρκιζα ή να κουνάει το δάχτυλο δεν έχει πια το κουράγιο. Όλα πια γι' αυτήν είναι κουλτούρα και την απασχολεί πλέον μόνον η όποια εσωτερική της συνέπεια: κάθε κίνημα τέλειωσε πια. Η αριστερή σκέψη αρκείται στη θεωρητική επανεπεξεργασία του μαρξισμού, στα χνάρια των χειρότερων τάσεων του '70 και του '80, σαν να μην έχει πάρει χαμπάρι ότι η θεολογία του παρόντος αιώνος είναι ο νεοφιλελευθερισμός· νοσταλγεί τον σοβιετικό σχηματισμό και αναρτά πορτραίτα του Στάλιν για να ξεδώσει, ενώ ο Πατερούλης της εποχής λέγεται Αγορά και οι φασίστες κυβερνάνε τις ΗΠΑ παίζοντάς το "εναλλακτική δεξιά". Ούτε η αριστερή σκέψη ασχολείται με κάποιους άνευ σημασίας, αν και πάρα πολλούς, που συνεχίζουν να είναι φτωχοί, άνεργοι, απερίθαλπτοι, πρόωρα νεκροί. Είναι πια θεολογία, μια θεολογία της επανάστασης: όπως η θεολογία περιμένει τη Δευτέρα Παρουσία που άργησε για 19 αιώνες, έτσι κι η αριστερή θεολογία υμνεί την επανάσταση και την προσδοκά, σαν μια συντέλεια ανέφικτη, για τη ματαίωση της οποίας πρέπει να έχουμε ενοχές εμείς οι αμαρτωλοί μικροαστούληδες.

ο μαλάκας γίνεται οπαδός, ή ο οπαδός είναι που κάνει τον μαλάκα?

το ποδόσφαιρο είναι και πολιτική

ή μήπως η πολιτική είναι που ποδοσφαιροποιήθηκε?

το ποδόσφαιρο εμπλέκεται στην (με την) πολιτική με έναν όχι και τόσο διακριτικό και έξυπνο τρόπο

τι χρειάζεται εξάλλου ο έξυπνος τρόπος, όταν έχουμε να κάνουμε με φελλούς οπαδούς? 

πάρτε τώρα μάτι σημερινό πρωτοσέλιδο και πείτε μου ότι τα παραλέω

(για τους μη μυημένους, χθες η ΑΕΚ γλέντησε τον γαυρούλη μέσα στην έδρα του για το κύπελλο, πανάξια και ψιλοαναμενόμενα..οι γαύροι που δεν είναι απλά σε πτώση, αλλά σε κανονική αποκαθήλωση απ'τον θρόνο της παράγκας, θέλουν να το ρίξουν στην δικτατορία του προλεταριάτου)

 

[το να διαμαρτύρεται ο ολυμπιακός για τη διαιτησία, είναι σαν να καταγγέλλει ο Κούλης ο Μητσοτάκης την οικογενειοκρατία]

μια παράφραση

το κώμα των ΟΦΑ*

* Όπου Φυσάει ο Άνεμος

το μέγεθος μετράει

Οι άνδρες με μικρή συνείδηση είναι καλύτεροι πολιτικοί

Το μέγεθος μετράει και στην πολιτική, αλλά αντίστροφα.

Οι άνδρες που έχουν μικρότερη ή και ανύπαρκτη συνείδηση φαίνεται πως ασχολούνται πιο ενεργά με την εξημέρωση, αλλά και την εξαπάτηση των ψηφοφόρων τους και είναι αποτελεσματικότεροι πρωθυπουργοί, όπως έδειξε μία νέα επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Έμορι στην Ατλάντα, με επικεφαλής τον James Rilling, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), χρησιμοποίησαν μαγνητικούς τομογράφους για να μετρήσουν το μέγεθος της τσίπας 55 πολιτικών. Η ομάδα έθεσε μια σειρά ερωτήσεων στους συγκεκριμένους άνδρες - και τους επιστημονικούς συνεργάτες τους- σχετικά με το πόσο ασχολούνται ως πολιτικοί με τους ψηφοφόρους και τις ανάγκες τους.

Οι εθελοντές κλήθηκαν επίσης να κοιτάξουν φωτογραφίες πλούσιων αλλά και απλών πολιτών, ενώ οι επιστήμονες απεικόνιζαν τον εγκέφαλο των ανδρών με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI).

Οι άνδρες με τη μικρότερη τσίπα ήταν αυτοί που φάνηκε να ασχολούνται περισσότερο με την παραπλάνηση των οπαδών τους. Επιπλέον, ο εγκέφαλος των πολιτικών με την ελλειμματική συνείδηση έδειχνε έως τρεις φορές μεγαλύτερη συναισθηματική ενεργοποίηση στη θέα διαφόρων εκπροσώπων του κεφαλαίου, σε σχέση με τον εγκέφαλο των ανδρών με μεγαλύτερη συνείδηση.

Προηγούμενες μελέτες είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνδρες με περισσότερη συνείδηση είναι πιο κοντά στα συμφέροντα του λαού, αλλά τα επίπεδά της πέφτουν μόλις αποκτήσουν θέση με εξουσία. Η σχέση που υπάρχει όμως μεταξύ του μεγέθους της τσίπας και της συμμετοχής στη διαπλοκή δεν μπορούσε να εξηγηθεί από τα επίπεδα ήθους και αξιοπρέπειας των συμμετεχόντων.

Όπως παραδέχτηκε ο Rilling, προς το παρόν δεν είναι σαφής ο μηχανισμός που συνδέει το μέγεθος της τσίπας με την συμπεριφορά ενός πολιτικού. Πιθανώς όμως, όταν ένας πολιτικός ασχολείται συνεχώς με τα συμφέροντα που τον βγάλανε βουλευτή, αντί με τα συμφέροντα των ψηφοφόρων του, σταδιακά η συνείδησή του συρρικνώνεται.

η αληθινή είδηση εδώ

μπουμπουκολεώνας

Η πολιτική, όπως ακριβώς τα τροπικά δάση, 

ανατροφοδοτείται από την ίδια της την αποσύνθεση.

 Paul Carvel