συνειδητότητα

Πάμε αντίστροφα

Γιάννης Μακριδάκης

Posted on October 29, 2014

Το ότι ο άνθρωπος έχει δώσει την ενέργειά του προς λάθος κατεύθυνση είναι πλέον βέβαιο.

Γι’ αυτό δυστυχεί ενώ υποτίθεται ότι προοδεύει.

Γι’ αυτό καταστρέφει ενώ υποτίθεται ότι αναπτύσσεται

Γι’ αυτό αποβλακώνεται και γίνεται δούλος ενώ υποτίθεται ότι εκσυγχρονίζεται

Γι’ αυτό αυτοκτονεί ενώ υποτίθεται ότι τρέφεται

Γι’ αυτό καταναλώνει τροφές και ανθρώπους ενώ υποτίθεται ότι τρώει, πίνει και ερωτεύεται

Γι’ αυτό αφανίζει ανθρώπους και άλλα πλάσματα ενώ υποτίθεται ότι εκπολιτίζεται

Γι’ αυτό γίνεται κυνικός ενώ υποτίθεται ότι μορφώνεται

Γι’ αυτό ζει ως γρανάζι μηχανής ενώ υποτίθεται ότι ευημερεί

Γι’ αυτό περιορίζεται σε ένα ατελές τεχνητό σύστημα ενώ υποτίθεται ότι ευρύνει τον νου και την οπτική του

Γι’ αυτό θεωρεί φυσικό πόρο το χρήμα ενώ υποτίθεται ότι σπουδάζει

Γι’ αυτό γίνεται ολοένα και πιο αδαής από ζωή ενώ υποτίθεται ότι εξελίσσεται

Γι’ αυτό έχει δημιουργήσει κοινωνίες κανιβάλων ενώ υποτίθεται ότι είναι ον κοινωνικό και αλληλέγγυο

Γι’ αυτό είναι γεμάτος απωθημένα ενώ υποτίθεται ότι ζει

Γι’ αυτό είναι προσκολλημένος στο χρήμα και στην ύλη ενώ υποτίθεται ότι φιλοσοφεί

Γι’ αυτό πεθαίνει έντρομος και πρόωρα και βίαια κάποιες φορές ενώ υποτίθεται ότι μια ζωή ασκείται για αυτή του την μεταμόρφωση που λέγεται θάνατος

Επειδή αντί να πορεύεται με οδηγό το μεγαλείο της ύπαρξής του και της ψυχής του επέλεξε να αφεθεί στην μικρότητά του.

Επειδή αντί να νιώσει και να βιώσει το μεγαλείο του, να το θέσει εμπρός σε κάθε του συναναστροφή με τον άλλον και με τα άλλα πλάσματα, επέλεξε να δείχνει τον ποταπό εαυτό του.

Ένας δρόμος υπάρχει για την αλλαγή της πορείας αυτής. Η συνειδητότητα.

Και ένας τρόπος για να την φτάσει κανείς.

Ο επαναπροσανατολισμός στην φυσική υπόστασή του, η επαναπροσέγγιση της ζωής και του οικοσυστήματος, η συναίσθηση της θέσης του ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, στα άλλα πλάσματα και στους φυσικούς πόρους, η πνευματική άσκηση και  η συνειδητοποίηση του μεγαλείου του που καθιστά ντροπή και αναξιοπρέπεια την πρόταξη τόσης μικρότητας στον καθημερινό του βίο.

Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα λοιπόν. Ας είμαστε καθημερινά μεγαλειώδεις στις επαφές μας με τα άλλα πλάσματα και κυρίως με τον άλλον άνθρωπο. Ακόμη και με τους υβριστές μας, τους χλευαστές μας, τους εκμεταλλευτές μας, τους ζηλόφθονες, τους αδαείς αυτούς που επιλέγουν να κυβερνιούνται από την ανθρώπινη μικρότητα, ας είμαστε συγχωρητικοί, για να συν-χωρέσουμε και να μην κανιβαλιζόμαστε. Ας τους αποδείξουμε το μεγαλείο που κρύβουν κι εκείνοι εντός τους.

Μόνον έτσι αλλάζει ο κόσμος γύρω μας. Όταν αλλάξει μέσα μας και όταν αλλάξουμε εμείς, ο καθένας προσωπικά στον μικρόκοσμό του την οπτική και την προσέγγισή μας.

πηγή: yiannismakridakis

σ'ένα παράλληλο σύμπαν

ένα πρωί, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μιας χώρας με χρεοκοπημένη κοινωνία, ξυπνάει με μια λυτρωτική ενόραση και χωρίς τσιρίδες, δίνει το σύνθημα για ένα νέο, ωραίο και βιώσιμο κόσμο, ο οποίος θα είναι απαλλαγμένος από το φαντασιακό πλέγμα του κέρδους, της συσσώρευσης και της επέκτασης, θα έχει στο επίκεντρο των σχέσεων τον άνθρωπο, ενταγμένο αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον, ελεύθερο από τα δεσμά της πλαστικής "ευδαιμονίας", να μπορεί να αφουγκράζεται το θαύμα της φύσης και να πάψει επιτέλους αυτήν την Ύβρι..

μπολιασμένοι μέχρι το κόκκαλο

Το μπόλι του ανθρώπου

Posted on March 12, 2014

Γιάννης Μακριδάκης

Αυτές τις μέρες νιώθω σαν θεός, όπως είναι δηλαδή φτιαγμένος για να νιώθει ο άνθρωπος. Ως διοργανωτής και συντονιστής των συνεργατών του, των άλλων πλασμάτων, που όλοι μαζί ισότιμα αποτελούν το Οικοσύστημα. Νιώθω έτσι επειδή όλη μέρα μπολιάζω δέντρα και φτιάχνω νέες ζωές πάνω σε παλιές, ήμερες πάνω σε άγριες. Είναι το μπόλιασμα μια επέμβαση από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού που είναι συμβατές με την θεωρία της μη επέμβασης επί της γης διότι είναι ανεπαίσθητη ουσιαστικά αλλά έχει αντιστρόφως ανάλογα ευεργετικά αποτελέσματα ως προς την παραγωγή τροφής για όλα τα πλάσματα.

Το μπόλιασμα γίνεται με δυο τρόπους. Με μάτι και με πένα ή καλέμι. Το μάτι το χώνει ο άνθρωπος σε μια σχισμή σχήματος Τ, ανάποδου κατά προτίμηση, την οποία κάνει επί του άγριου κλάδου και εκεί το δένει σφιχτά με χόρτο για να κλείσει η πληγή και να απορροφηθεί, και την πένα ή καλέμι την χώνει σε μια τομή στην κορυφή του άγριου κλάδου αφού πρώτα τον έχει κόψει με πριόνι και την καλύπτει κατόπιν με σακουλάκια πλαστικά και χάρτινα για να την προφυλάξει απ’ τους καιρούς. Το μάτι μεγαλώνει μέσα στον φλοιό και γίνεται ένα με το άγριο δέντρο οπότε είναι περισσότερο ανθεκτικό από την πένα, η οποία φαίνεται πάντα ως μέλος πρόσθετο και ξένο πάνω στο άγριο υποκείμενο και μπορεί να την σπάσει ο αγέρας και λοιπά. Επίσης πολλές φορές ο μπολιαστής βάζει το μάτι εξαρχής στο άγριο δεντράκι, όταν αυτό είναι ακόμη μικρό, δύο τριών χρόνων και έτσι μεγαλώνει απευθείας με το μπόλι μέσα του ως ήμερο πια, με μόνο τη ρίζα του άγρια κι ένα μικρό, απειροελάχιστο όσο το δέντρο μεγαλώνει, κομμάτι στη βάση του κορμού του.

Ας μεταφερθούμε τώρα από το οικοσύστημα στο σύστημα και από τον άνθρωπο θεό και συντονιστή των πλασμάτων, στον ιδιώτη καταναλωτή υποχείριο των λεγόμενων Αγορών, δηλαδή του εαυτού του.

Ο άνθρωπος γεννιέται φυσικά και από σπόρο, οπότε είναι το άγριο υποκείμενο επί του οποίου η οικογένεια, η εκπαίδευση, το σύστημα δηλαδή όλων των προηγούμενων από αυτόν ανθρώπων μπολιάζουν πάνω του τον ιδιώτη καταναλωτή, που είναι η ήμερη ποικιλία, η συστημική και απόλυτα αποδεκτή από τις αγορές ως πιο προσοδοφόρα. Αλλιώς κυκλοφορεί το χρήμα ένας καταναλωτής κι αλλιώς ένας αγριάνθρωπος. Άλλους τζίρους κάνει ο ένας δουλεύοντας, ψωνίζοντας, καταναλώνοντας, ασθενώντας και πεθαίνοντας και άλλους ο άλλος ζώντας φυσικά έως τον υγιή του θάνατο.

Η απόβαση των βαρβάρων και η εξόντωση του Φυσικού Ανθρώπου.

12 Οκτώβρη 1492: Η "Ανακάλυψη"

Το 1492, οι ντόπιοι ανακάλυψαν ότι ήταν Ινδιάνοι,

ανακάλυψαν ότι ζούσαν στην Αμερική, 

ανακάλυψαν ότι ήταν γυμνοί,

ανακάλυψαν ότι υπήρχε αμαρτία,

ανακάλυψαν ότι όφειλαν υπακοή σε ένα βασιλιά και μια βασίλισσα ενός άλλου κόσμου και σε ένα θεό ενός άλλου ουρανού,

και ότι αυτός ο θεός είχε εφεύρει την ενοχή και την ένδυση,

και είχε διατάξει να καίγεται ζωντανός όποιος λάτρευε τον ήλιο και τη σελήνη και τη γη και τη βροχή που τη μουσκεύει.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Τα Παιδιά των Ημερών

Ατέλειωτες μαρτυρίες... αποδεικνύουν την ήπια και ειρηνική φύση των ιθαγενών Ινδιάνων... όμως εμείς τους εξοργίζαμε, τους προξενούσαμε καταστροφές, τους σκοτώναμε, τους ακρωτηριάζαμε και τους αφανίζαμε. Συνεπώς δεν ήταν παράξενο ότι κατά καιρούς προσπαθούσαν να σκοτώσουν κάποιον από εμάς... Είναι αλήθεια ότι ο ναύαρχός μας ήταν τόσο τυφλωμένος - όπως και αυτοί που τον διαδέχτηκαν - και τόσο ανυπόμονος να ευχαριστήσει το βασιλιά, ώστε διέπραξε ανεπανόρθωτα εγκλήματα κατά των Ινδιάνων.

Μπαρτολομέ ντε λας Κάσας, Ιστορία των Ινδιών

Συνεπώς, ο Κολόμβος και οι διάδοχοί του, δεν έφτασαν σ' έναν έρημο αγριότοπο αλλά σ' έναν κόσμο ο οποίος σε μερικά σημεία ήταν τόσο πυκνοκατοικημένος όσο και η Ευρώπη, σ' έναν τόπο όπου ο πολιτισμός ήταν πολύπλοκος, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν πιο ισότιμες απ' ότι στην Ευρώπη και η σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και στη φύση ήταν πιο αρμονική απ' ότι σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

Χάουαρντ Ζιν, Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών

πηγή: sierra maestra