η ευρώπη των τεχνοκρατών, το έλλειμμα 3%, οι προϋπολογισμοί και κάτι πούτσες μπλε σε γυάλινα βαζάκια

Περί χρεοκοπίας - 11 | Πώς μαγείρεψαν ένα σκληρά καταδυναστευτικό κριτήριο

11 Ιανουαρίου 2012

Είναι γνωστό ότι το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ορίζει σαν κριτήριο «υγείας» μιας κρατικής οικονομίας το όριο «3% του δημοσίου ελλείμματος επί του συνόλου του ΑΕΠ (ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος)». Είναι γνωστό επίσης, πως με αυτό το νούμερο στο χέρι αποφασίζεται η μοίρα των κρατών-μελών, δηλαδή των πολιτών τους. Πώς όμως ορίστηκε σαν κριτήριο ο λόγος «δημόσιο έλλειμμα προς ΑΕΠ»; Και πώς προσδιόρισαν τον αριθμό 3%; Με βάση άραγε ποιους διεξοδικά μελετημένους, στέρεα θεμελιωμένους σε πολυετείς έρευνες και υποστηριγμένους από έγκριτες οικονομικές θεωρίες επιστημονικούς υπολογισμούς;

Το εντόπισα ξαφνικά σήμερα σκαλίζοντας, αν και το είχε αποκαλύψει αναλυτικότατα από πρόπερσι τον Οκτώβριο ο γάλλος οικονομολόγος Γκι Αμπέιγ,  υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών επί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και στις αρχές της περιόδου Φρανσουά Μιτεράν, επιφορτισμένος μεταξύ 1977-1982 με το έργο της εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. 

Καταγράφοντας την ιστορική διαδρομή από το «πετρελαϊκό σοκ» του 1973, που σήμανε το τέλος της μεταπολεμικής «χρυσής τριακονταετίας», το πέρασμα στο νεοφιλελευθερισμό και στους απανωτούς πανικούς με το δημόσιο έλλειμμα, αφηγείται αναλυτικά τι συνέβη ένα βράδυ του 1981 στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών σε μια στιγμή που φαινόταν ότι, στον υπό κατάρτιση προϋπολογισμό για το 1982, το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής αριθμών των 100 δις γαλλικών φράγκων.

Οι τεχνοκράτες μας δεν παίζουν ούτε καν με αλγόριθμους. Παίζουν ζάρια! Ορίστε:

«(…) Μέσα στις συνθήκες αυτές, ο Πιέρ Μπιλζέρ (που αργότερα πήγε και διέπρεψε στην Alcatel), ο υπ’ αριθμόν 2 στο υπουργείο Οικονομικών, μας καλεί ένα βράδυ, αργά, −εμένα και τον Ρολάν ντε Βιλπέν (απόφοιτοι κι οι δυο της ENSAE, από τους λίγους που ήξεραν πρόσθεση σε αυτό το υπουργείο, όπως μας έλεγαν χαριτολογώντας)− κι αφού μας ενημερώνει με δυο λόγια για την τρικυμία στον προϋπολογισμό, μάς γνωστοποιεί ότι ο Πρόεδρος [Μιτεράν] ζήτησε προσωπικά ο ίδιος και κατεπειγόντως να σκαρώσουμε ένα κανόνα, ένα γνώμονα απλό, εύχρηστο αλλά που να δίνει και την αίσθηση επιστημοσύνης, για να τον κοπανάει στους πιο σκληρούς από όσους τον επισκέπτονταν για να ροκανίσουν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έπρεπε να  βιαστούμε. Ούτε ο Βιλπέν, ούτε κι εγώ είχαμε ιδέα τι να κάνουμε, αφού δεν υπήρχε καμιά οικονομική θεωρία για να μας βοηθήσει να σκαρώσουμε τον κανόνα αυτό, ούτε καν για να προσανατολίσει κάπως τη σκέψη μας. Αλλά η παραγγελία είχε έρθει από πολύ ψηλά. Στήσαμε λοιπόν το κτήνος του προϋπολογισμού πάνω στο ανατομικό τραπέζι κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε.

τα φάγαμε όλοι χαζοί

Θέλημα Θεού

31 Ιούλ, ’17

Πολύ επιτυχημένη είναι η παράσταση «Πολιτική στο προτεκτοράτο», αφού ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία συγκυβερνούν αλλά καταφέρνουν να πείθουν ακόμα αρκετούς αφελείς πως σκοτώνονται μεταξύ τους.

Επτάμισι χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, το θέμα είναι οι αποκαλύψεις που κάνει ο Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν από τρεις μήνες.

Το σόου γίνεται ακόμα καλύτερο, όταν εμφανίζεται ο Ευάγγελος Βενιζέλος και δηλώνει πως ο τρόπος που διαπραγματεύονταν ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης είναι πράξεις που συνιστούν εθνικό έγκλημα.

Ναι, αυτό το λέει ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος που, ως υπουργός Οικονομικών, υπέγραψε την υπαγωγή των ομολόγων της χώρας στο αγγλικό δίκαιο και την απαγόρευση της μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε εθνικό νόμισμα, με αποτέλεσμα να υποθηκευθεί η χώρα για πάντα.

Επτάμισι χρόνια μετά την χρεοκοπία, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αντί να έχει οδηγηθεί στην Δικαιοσύνη, είναι ελεύθερος, είναι στη Βουλή και σηκώνει και το δάχτυλο, μιλώντας για προδοσία.

Το παιχνίδι που παίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ με την Νέα Δημοκρατία και τα λιμά του ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές.

Όλοι αθώοι, όλοι ξεπουλημένοι.

Και ο ένοχος για την χρεοκοπία της χώρας;

Κανείς.

Ήταν θέλημα Θεού η Ελλάδα να χρεοκοπήσει.

Είναι θέλημα Θεού ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία να συγκυβερνήσουν στο προτεκτοράτο.

Και βέβαια, ήταν θέλημα Θεού οι Έλληνες να αποβλακωθούν εντελώς.

Καλό Αύγουστο!

 

πηγή: pitsirikos

φιδάκι τσίμπησε τον κόρφο γνωστής τηλεπωλήτριας

Τατιάνες είστε και φαίνεστε

20 Ιαν, ’17

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Γιάννης Λαγός, υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση σε βάρος της Τατιάνας Στεφανίδου -τον χαρακτήρισε «τραμπούκο», και οι αστυνομικοί την αναζήτησαν για να εκτελέσουν την μήνυση στο πλαίσιο του αυτόφωρου, χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι βλακώδης ο νόμος περί Τύπου -που επιτρέπει την δίωξη των δημοσιογράφων- αλλά δίνει και μια ευκαιρία σε κάποιους δημοσιογράφους ή τηλεπαρουσιαστές να ξεπλυθούν.

Επειδή δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου, θυμάμαι πως η Τατιάνα Στεφανίδου ήταν μια από τις τηλεπερσόνες που παρουσίαζαν με χαμόγελα τα στελέχη της Χρυσής Αυγής και αγανακτισμένους πολίτες από γειτονιές της Αθήνας.

Στο πιο δημοφιλές κείμενο αυτού του μπλογκ, έγραφα πέντε χρόνια πριν:

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία, η Ελλάδα επιμένει στις Ελένες και στους Σάκηδες.

Μια λούμπεν κοινωνία σε μια λούμπεν χώρα.

Η αποβλάκωση συνεχίζεται.

Η μήνυση του Γιάννη Λαγού στην Τατιάνα Στεφανίδου είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μέσα στον ίδιο χώρο.

Όσοι εξέθρεψαν τα τέρατα, ας τα λουστούν τώρα.

(Όταν θα ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες των κομμάτων στις επόμενες εκλογές, θα καταλάβει και ο τελευταίος Έλληνας.)

πηγή: pitsirikos

Επαναφορά Λαϊκών Ρυθμίσεων (People Defaults)

Μαρινόπουλος Α.Ε.: Εδώ και τώρα, κρατικοποίηση

30/06/2016

Β.Σ.

Πηγή: Kommon

Η αίτηση πτώχευσης εν λειτουργία του εμπορικού κολοσσού «Μαρινόπουλος Α.Ε.» κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ελληνική Lehman Brothers με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο της οικονομίας.

Πάνω από 12.000 εργαζόμενοι του Ομίλου και οι οικογένειές τους μπορεί από στιγμή σε στιγμή να πεταχτούν στο δρόμο της ανεργίας, πάνω από 2.500 είναι οι μεγάλες, μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που θα πληγούν καίρια από ένα πιθανό κλείσιμό του, ενώ δεν θα μείνουν άθιχτες και οι «συστημικές τράπεζες».

Το σύνολο των χρεών του ομίλου ανέρχονται στα 1,32 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή, κοντά στο 1% του ελληνικού ΑΕΠ! Πάνω από μισό δισ. ευρώ είναι οι μεταχρονολογημένες πληρωτέες επιταγές, πάνω από 400 εκ. τα χρέη σε προμηθευτές, 200 εκ. στις τέσσερις «συστημικές τράπεζες», 280 εκ. σε τράπεζες και εταιρείες του εξωτερικού.

Ωστόσο, όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα νούμερα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία αποκτούν τα χρέη της προς τα ταμεία ασφάλισης των εργαζομένων, που ανέρχονται σε 51 εκ. και στην εφορία που ανέρχονται σε 49 εκ. ευρώ.

Με την κίνησή του να προσφύγει τώρα σε αίτηση πτώχευσης, που θα εκδικασθεί καταρχήν την Παρασκευή 1η Ιουλίου, αλλά θα κριθεί τελικά, το νωρίτερο τον Σεπτέμβριο, ο Μαρινόπουλος εκβιάζει ταυτόχρονα τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τους προμηθευτές, μα πάνω από όλα τους εργαζόμενούς του, με τον κίνδυνο της… δικής του κατάρρευσης. «Αν με αφήσετε, αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων»! «Σώστε με για να σωθείτε»!

Τώρα, οι «αριστεροί» μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλευθερισμού, με πρώτο τον αρμόδιο υπουργό κ. Σταθάκη, τρέχουν να μαζέψουν τα απόνερα του success story του Τσίπρα, εκλιπαρώντας για μια λύση τις τράπεζες, τους άλλους πιστωτές και τον Σκλαβενίτη, ο οποίος φερόταν ως υποψήφιος συνεταίρος του Μαρινόπουλου, αλλά όταν κατάλαβε το μέγεθος της χρεοκοπίας του, φαίνεται ότι έκανε πίσω από το σχέδιο συνεργασίας.

Πολύ δύσκολο να πετύχουν όλοι αυτοί. Διότι, για να σωθεί ο Μαρινόπουλος, είτε θα πρέπει οι τράπεζες να του δώσουν δάνειο το λιγότερο μισό δισεκατομμύριο ευρώ, όταν πριν δυο χρόνια του έδωσαν 200 εκ. και τη στιγμή που δεν έχουν ακόμη καθαρίσει με τα υπόλοιπα «τοξικά δάνεια», είτε θα πρέπει τράπεζες και προμηθευτές να δεχτούν «κούρεμα» των χρεών του κατά 40-60%. Αλλά, όπως δίδαξε και ο μέντοράς τους, ο Σόιμπλε, «κούρεμα δεν τίθεται στο τραπέζι», απλά γιατί έπειτα, ο κάθε πικραμένος θα ζητάει κι αυτός το μερίδιό του.

Σε κάθε περίπτωση, για να σώσουν όλοι αυτοί τον όμιλο, θα απαιτήσουν ένα «μπίζνες πλαν» που θα περιλαμβάνει κλεισίματα εκατοντάδων υποκαταστημάτων, χιλιάδες απολύσεις με αποζημιώσεις – ψίχουλα, μεγάλες μειώσεις των μισθών όσων μείνουν και συνθήκες εργασιακής γαλέρας.

Για τη μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά, για το ταξικό εργατικό κίνημα, είναι η ώρα της δημιουργικής εφαρμογής του περίφημου «αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος» σε σύνδεση με τις ανάγκες των εργαζόμενων του ομίλου και όλου του λαού.

Η «Μαρινόπουλος Α.Ε.» είναι μια «εθνική» επιχείρηση, μετά την αποχώρηση της γαλλικής πολυεθνικής Carrefοur. Μέχρι τώρα ήταν ο ηγέτης του κλάδου με πάνω από 600 υποκαταστήματα και πάνω από 2 δισ. εκτιμώμενο τζίρο (εκτιμώμενο, διότι δεν έδινε ισολογισμούς εδώ και τρία χρόνια!). Η χρεοκοπία του ομίλου αποδεικνύει ότι η ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία, η «παγκοσμιοποίηση» και ο ελεύθερος ανταγωνισμός, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορούν να αναλάβουν με επιτυχία την ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία του εμπορίου, της διατροφής και της εργασίας σε έναν τόσο ζωτικό κλάδο!

Τώρα είναι η ώρα της προβολής ενός καίριου αιτήματος του «μεταβατικού προγράμματος»: Εργατικό –λαϊκό και αριστερό – πολιτικό μέτωπο για την κρατικοποίηση της «Μαρινόπουλος Α.Ε.», χωρίς καμία αποζημίωση για τους εγκληματίες ιδιοκτήτες του και με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο.

Για να σωθούν όλες οι θέσεις εργασίας, για να συνεχίσουν οι εργαζόμενοι να παρέχουν τρόφιμα και αγαθά για όλο το λαό, ποιοτικά και με φτηνές τιμές. Για να δημιουργηθεί γύρω τους μια στεφάνη συνεταιρισμένων μικρών παραγωγών, με τους συνεταιρισμούς στα δικά τους χέρια. Για να κάτσουν στο σκαμνί όλοι οι υπεύθυνοι για την τραγωδία: ιδιοκτήτες, τραπεζίτες και οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Η σωτηρία των εργαζόμενων, των οικογενειών τους και της διατροφής του λαού, πάνω από τους χρεοκοπημένους ιδιοκτήτες και τραπεζίτες, πάνω από το χρέος, το ευρώ και την ΕΕ!

πηγή: info-war

ψάρεμα σε λίμνες και ποτάμια του Καναδά

Λοιπόν, 6 χρόνια βαρβάτης κρίσης 3 και κάτι μνημόνια, ένα κούρεμα PSI, ένα κάρο γιούρογκρουπς, εκλογές, δημοψήφισμα, κωλοτούμπες, η κοινωνία πολλές δεκαετίες πίσω οικονομικά και αρκετούς αιώνες πίσω πολιτικά, με χιλιάδες Έλληνες να έχουν κουνήσει μαντήλι για άλλη γη άλλα μέρη, 2,3 γενιές τουλάχιστον χαμένες από χέρι και όλα αυτά γιατί?

Κάναμε τουλάχιστον ένα βήμα μακρυά από την οικονομική καταστροφή? Κάναμε κανένα βήμα μακρυά απ'τον μπαμπούλα της Δραχμής?

Όλα γύρω μας δείχνουν πως όχι. Όπως μας λέει και ο Tyler Durden στο zerohedge σήμερα, η κατάσταση έχει λίγο πολύ ως εξής:

Τα έσοδα είναι λιγότερα από τα προβλεπόμενα. Κάτι που ήταν πιο σίγουρο κι από τη βροχή της Μεγάλης Παρασκευής. Για το κενό αυτό, το φετινό αλλά και τα αναμενόμενα των επόμενων ετών, οι ξένοι δανειστές προτείνουν νέο μνημόνιο. Την ίδια βιόλα δηλαδή. Δανειούμπα, συνοδευόμενη από υφεσιακά μέτρα, τα οποία θα οδηγήσουν την οικονομία σε ακόμα χειρότερο σημείο, με ακόμα μεγαλύτερα κενά να προκύπτουν, τα οποία για να καλυφθούν θα χρειάζεται νέο μνημόνιο κι άλλο δάνειο κ.ο.κ. [Όποιος νομίζει ότι με την ίδια αποτυχημένη συνταγή, μπορεί κάποια στιγμή να βγει φαγητό που θα τρώγεται, παραείναι φιλελές και να πάει να κοιταχτεί σε κάνα ψυχίατρο λέω εγώ.]

Ο Τσίπρας λέει "όχι". Δε νομίζω να έχει κάνα συνειδησιακό θέμα ο σύντροφος Αλέξης. Ρεαλιστικό είναι το "όχι" του. Ξέρει ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κάνουν καινούργιο συκώτι με τα δύο μνημόνιά του. 

Το αυγό στον κώλο όμως δεν το έχουν οι ξένοι αλλά εμείς. Γιατί? Για πολλούς λόγους. Αυτός όμως που καίει τον Τσίπρα στην παρούσα φάση είναι οι δόσεις που πρέπει να πληρωθούν τους επόμενους μήνες. Ξέρετε...για την αποπληρωμή των εθνοσωτήριων δανείων που πήραμε στα προηγούμενα μνημόνια. Και μπορεί τον Μάϊο να πρέπει να καλυφθούν "μόλις" 460 εκατ. ευρώ δανειακών κεφαλαίων και τόκων και τον Ιούνιο άλλα 705 εκατ. ευρώ, ο φετινός Ιούλιος όμως, φαίνεται να είναι ο μήνας της αποκάλυψης αφού θα πρέπει να καλυφθούν υποχρεώσεις 3,666 δισ. ευρώ (σιξ σιξ σιξ, που λέει και η Λουκά). Τα φραγκοδίφραγκα των ταμειακών αποθεμάτων άντε να πληρώσουν τον Μάϊο και άντε με διάφορα από εδώ και από κει να πληρωθεί και ο Ιούνης. Το 3,number of the beast όμως του Ιουλίου, σε περιμένει να σε πάρει απ'το χεράκι και να σε οδηγήσει στα "αχαρτογράφητα νερά" της επίσημης χρεοκοπίας που μας έλεγαν και πέρυσι (και πρόπερσι και πριν 3 και πριν 4 χρόνια..)

Με άλλα λόγια χρειαζόμαστε λεφτουδάκια. Άμεσα. Γι'αυτό και ο Τσίπρας ζητάει αυτά τα λεφτουδάκια μέσω της "πολιτικής λύσης" που ελπίζει να δοθεί σε μια Σύνοδο Κορυφής, για την οποία όμως προς το παρόν παίρνει τα μέζεά του από τον Τουσκ. Και επειδή η γνώμη του Πολωνού ξάδερφου του ντόναλντ ντακ δεν πιάνει και πολλά, πήρε χθες κι ένα συγυρισμένο nein κι από τον Σόϊμπλε.

Η παραίτηση στην ατμόσφαιρα είναι πηχτή σαν τη φθινοπωρινή πρωινή ομίχλη στην επαρχία της νοτιοδυτικής Αγγλίας, ο κλασικός ο μαλάκας ο σέλινας ελπίζει σε Κούλη και Άδωνι και νομίζω ότι παραπλησίασε η ώρα για να κάνω την μεγάλη καριέρα που πάντα ήθελα στο ψάρεμα.