ο Βαρουφάκης μας στοίχισε οχτακόσια σαρανταδώδεκα δις

Πόσο πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη

Ο κατά Ρέγκλινγκ λογαριασμός των 100 δισ. και τα επιχειρήματα που σηκώνουν κουβέντα. Η ανάπτυξη, τα χαμένα έσοδα και οι παρεξηγήσεις. Ο ρόλος των capital controls, οι τράπεζες και το mail Χαρδούβελη. 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη δήλωση Στουρνάρα για το κόστος της «περιόδου Βαρουφάκη» κι ακόμα κυριαρχεί η εντύπωση πως το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 100 δισ. ευρώ. Είναι έτσι όμως;

Ας θυμηθούμε τι είπε ακριβώς ο κεντρικός τραπεζίτης: «Η διαπραγματευτική τακτική είχε κόστος τα 86 δισ. του τρίτου μνημονίου και τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων».

Για μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σκεπτικό. Τα δάνεια που παίρνει ένα κράτος ποτέ δεν προστίθενται στα παλαιότερα. Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους εξοφλεί παλαιότερα δάνεια. Όπως συνέβη και σε αυτή την περίπτωση. Μόλις 12,3 δισ. δεν πήγαν για αποπληρωμή παλαιότερων χρεών. (1)

Τότε ο Ρέγκλινγκ πως ανέβασε το ποσό στα 100 δισ.; Επειδή στηρίχθηκε σε μια έκθεση του ΔΝΤ που προέβλεπε ανάπτυξη 2,5% το 2015 και 3,5% για το 2016. Άρα, σκέφτηκε, χάθηκε 6% του ΑΕΠ. Ας τα προσθέσω και αυτά.

Προφανώς για τη θέση του επικεφαλής του EFSF δεν θεωρήθηκαν απαραίτητες οι γνώσεις στοιχειωδών οικονομικών εννοιών. Αλλιώς θα γνώριζε πως το ΑΕΠ δεν είναι ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε χρέος. Πρόκειται για τον «τζίρο» που πραγματοποιεί μια οικονομία. Κάνοντας 14 δισ. λιγότερο τζίρο, δεν σημαίνει πως αυξάνεις το χρέος 14 δισ. Σημαίνει πως προσθέτεις αχλάδια με καρπούζια, επειδή είναι… πράσινα. (2)

Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης είχαν ευστοχία τυφλού που πυροβολεί με άσφαιρα. Υπερεκτιμούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της χώρας. (3)

Γιατί; Γιατί αν ανέφεραν ρεαλιστικά νούμερα, θα παραδέχονταν πως το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Θα έρχονταν σε αντίθεση με το καταστατικό τους, που απαγορεύει να δίνουν δάνεια σε μια χώρα χωρίς δυνατότητα αποπληρωμής. (4)

Τι πραγματικά έγινε στη θητεία Βαρουφάκη

dystopia

Ας δούμε λίγο τη μεγάλη εικόνα.

Είχαμε ένα χρέος. Γύρω στα 270δις. Είχαμε κι ένα έλλειμμα. Της τάξης του 7% με 9%, που με διάφορες ταρζανιές των εθνοσωτήρων ΓΑΠ και παπακωνσταντίνου "εκτινάχθηκε" σε dt γύρω στο 14%, 15%. Και μετά ήρθε το μνημόνιο.

Για να μας σώσει.

Μη τα ξαναλέμε για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες και τι σώσαμε τελικά, τα έχουμε ξαναγράψει.

Πως μας "σώσανε" λοιπόν? Μας δώσανε ΔΑΝΕΙΟ ΜΕ ΤΟΚΟ γύρω στα 220δις για να "αγοράσουμε" στην ουσία το παλιό μας χρέος και να χρωστάμε τα καινούργια. Στην ουσία ανανεώσαμε την γκαρνταρόμπα του χρέους μας.

Επιπλέον, πήραμε άλλα 100δις ΔΑΝΕΙΑ για τις τραπεζάρες μας. Σώσαμε τις ξένες τράπεζες, θα αφήσουμε έτσι τις δικές μας?

6 χρόνια τώρα εφαρμόζουμε υφεσιακά μέτρα, τα οποία τα βαφτίζουνε "μεταρρυθμίσεις", ενώ στην ουσία αποσκοπούν να μαζέψουν ό,τι ευρώ κινείται ή είναι κρυμμένο σε σεντούκι των μικρομεσαίων που δεν έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν τα λεφτά τους σε offshore.

Η υφεσάρα που ζούμε είναι φυσικό επακόλουθο. Η "ανάπτυξη" ακούγεται μόνο σαν ανέκδοτο. [Είσαι φραγκάτος κι έχεις ένα ποσό να το επενδύεις για να αβγατίζεις τα λεφτά σου. Θα το έριχνες στην Ελλάδα? Σε μια χώρα με φτωχοποιημένο πληθυσμό, χωρίς αγοραστική δύναμη και άγνωστο πολιτικό και οικονομικό μέλλον? Γιατί? Μαλάκας είσαι? Ένα κάρο χώρες υπάρχουν να επενδύσεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Γιατί να μπλέξεις με την Ελλάδα? Για τα χαμηλά μεροκάματα, που θα σου προσφέρουν ένα κάπως μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους? Σοβαροί να είμαστε.]

Τι πιο φυσιολογικό και αναμενόμενο απ’το να μην μπορούμε να πιάνουμε τους εξωπραγματικούς στόχους που έχουν προκαθοριστεί για το μέλλον? Είναι σα να ζητάς από κάποιον με σπασμένο πόδι, να μάθει να χορεύει τσάρλεστον σε μία βδομάδα. Κι επειδή η φάση έδειχνε να είναι "το’να μνημόνιο φέρνει τ’άλλο", είπαν να ξεμπερδεύουν με το θέμα, αυτοματοποιώντας τη διαδικασία με τον περίφημο "κόφτη".

Τι έχουμε 6 χρόνια μετά την έναρξη της σωτηρίας μας με τα μνημόνια?

Χρέος αυξημένο κατά 100δις (αλλά με "καλύτερους" όρους-επιτόκιο), το οποίο είναι σε Αγγλικό δίκαιο και το χρωστάμε πλέον σε κράτη.

Έλλειμμα αρκετά μικρότερο. Σχεδόν έχει μηδενιστεί. Μάλιστα στα χαρτιά, έχουν υπογράψει και υποσχεθεί να έχουμε και πλεόνασμα στο εξής! Αλλά ας είμαστε σοβαροί. Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πόσο πλασματικός είναι αυτός ο μηδενισμός. Με τρελή υπερφορολόγηση από τη μια, η οποία χρόνο με το χρόνο θα αποδίδει όλο και λιγότερα και νομοτελειακά δεν μπορεί να συνεχιστεί και πιστώνοντας τους ιδιώτες (για πόσο ακόμα?) από την άλλη. Είναι δηλαδή σαν να κρύβεις το αληθινό έλλειμμα κάτω απ’το χαλί. Ή καλύτερα το χάλι σου. Το ερώτημα είναι το για πόσο ακόμη θα μπορείς να κρύβεις κάτι που λογικά (με διαλυμένη οικονομία και παραγωγή) θα αυξάνεται χρόνο με το χρόνο? Πως διάολο θα παραχθεί τόσος πλούτος ώστε να αφήνει και πλεόνασμα, όταν επέλεξες στο προηγούμενο διάστημα να διαλύσεις ακόμα και αυτά τα μέσα που παράγουν πλούτο.

Τι άλλο έχουμε μετά από 6 χρόνια?

Ανεργία. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, κυρίως επιστήμονες, μετανάστες στα ξένα. Φτωχοποίηση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Τριτοκοσμικές συνθήκες στην Υγεία. Οι εργασιακές σχέσεις διαλυμένες. Οι πολιτικοί απαξιωμένοι. Οι δημοσιογράφοι από αναξιόπιστοι έως αξιοθρήνητοι. Οι ναζί στη βουλή. Ο κόσμος συμβιβασμένος με όλα αυτά.

Η βουλή και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες σταδιακά έχουν καταντήσει απλά εθιμοτυπικές, ενώ η νομοθετική λειτουργία είναι στα χέρια των ξένων αφού εμείς αναλαμβάνουμε πλέον μόνο την μετάφραση και την επικύρωση (κάτι σαν πρωτοκόλληση) των νόμων. Η δικαιοσύνη έχει καταντήσει φάρσα του σεφερλή και ο "πνευματικός κόσμος" λάμπει διά της ανυπαρξίας του.

Χμμμμ..άλλο? Ω, μα φυσικά έχουμε ακόμα το πολυαγαπημένο ευρώ, που στο θυμικό του νεοέλληνα δεν είναι ένα απλό νόμισμα, είναι ένα εισιτήριο εισόδου στο σαλονάκι των εστέτ του είδους, από την αυλή της Ανατολής. Ένα πιστοποιητικό εξέλιξης. Προόδου. Διαφωτισμού. Επιτυχίας. Περίπου όπως λειτουργούσε και το μπουκάλι της κοκακόλας στα χέρια ενός σοβιετικού. Γι'αυτό και δήλωνε με κάθε ευκαιρία ότι είναι έτοιμος να κάνει και θυσίες για χάρη του. Τώρα που σπανίζει, ο λούμπεν φιλελές είναι έτοιμος να του προσδώσει και μεταφυσικές ιδιότητες ανάβοντάς του και καντήλι τα βράδια.

Ας δούμε και τι ΔΕΝ έχουμε πια. Σε επίπεδο χώρας, πρακτικά λειτουργούμε ως αποικία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον. Απλά να υπενθυμίσω ότι δεν έχουμε πλέον δημόσια περιουσία, να εκμεταλλευτούμε, να αξιοποιήσουμε, να ασκήσουμε επενδυτική πολιτική. Όλα είναι ξεπουλημένα και υποθηκευμένα. Από τα πετρέλαια που θα βγάλουμε μέχρι το νερό που θα πίνουμε. Σε ατομικό επίπεδο, ξέρουμε όλοι καλύτερα τι κερδίσαμε και τι χάσαμε. Πλέον θα χρειαζόμαστε λεφτά για ο,τιδήποτε, αφού το δημόσιο, το δωρεάν, η κοινωνική πρόνοια πέθανε μαζί με τις ελπίδες όλα αυτά να είναι προσωρινά. Θα πρέπει να πληρώνεις για την υγεία σου, για τη μόρφωσή σου, για τις μετακινήσεις σου, για την ασφάλισή σου, για τα σκουπίδια που θα σου μαζεύουν.

Μαζί με τα ψήγματα αξιοπρέπειάς σου χάθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες που είχες για μια αλλαγή, επιτέλους προς όφελός σου.  Με άλλα λόγια μας δόθηκε μια καλή αφορμή να τη δούμε αλλιώς και να αλλάξουμε όχι απλά σελίδα αλλά βιβλίο κι εμείς (επειδή φοβηθήκαμε ή απλά βαριόμασταν) προτιμήσαμε να σπρώξουμε τον διπλανό μας στην κιμαδομηχανή τους. Νομίζοντας ότι θα γεμίσει και θα τη γλυτώσουμε. Ό,τι θα νομίζει δηλαδή και αυτός που θα μας σπρώξει αργά ή γρήγορα.

Όποιος έχει λίγο νιονιό δεν γίνεται να τρέφει άλλες ελπίδες. Δεν είναι πολλοί αυτοί κι έτσι καταγράφεται στην ατμόσφαιρα των ΜΜΕ μια τραγικωμική προσμονή να αλλάξει ο χειριστής της κιμαδομηχανής για πιο ανώδυνα αποτελέσματα. Άσε που με τέτοιο βιρτουόζο αντιπρόεδρο, θα έχουμε και καλύτερο πωλητή του κιμά.

Μετά από 6 χρόνια σωτηρίας δηλαδή, είμαστε λιγότεροι, φτωχότεροι, μικρότεροι, κουρασμένοι και πιο χρεωμένοι, με λιγότερη δημοκρατία και περισσότερη απελπισία.

Αυτά στη μεγάλη εικόνα. Στην τηλεοπτική εικόνα, "ευτυχώς που δεν γίναμε Βενεζουέλα". Ακόμα.

Σε άλλα νέα, άρχισαν οι τελικοί του εξ-φάκτορ με παρουσιαστή τον sakis.

κάτι..

σαν την παροχή "βοήθειας" στην Ελλάδα με δάνεια..

ψάρεμα σε λίμνες και ποτάμια του Καναδά

Λοιπόν, 6 χρόνια βαρβάτης κρίσης 3 και κάτι μνημόνια, ένα κούρεμα PSI, ένα κάρο γιούρογκρουπς, εκλογές, δημοψήφισμα, κωλοτούμπες, η κοινωνία πολλές δεκαετίες πίσω οικονομικά και αρκετούς αιώνες πίσω πολιτικά, με χιλιάδες Έλληνες να έχουν κουνήσει μαντήλι για άλλη γη άλλα μέρη, 2,3 γενιές τουλάχιστον χαμένες από χέρι και όλα αυτά γιατί?

Κάναμε τουλάχιστον ένα βήμα μακρυά από την οικονομική καταστροφή? Κάναμε κανένα βήμα μακρυά απ'τον μπαμπούλα της Δραχμής?

Όλα γύρω μας δείχνουν πως όχι. Όπως μας λέει και ο Tyler Durden στο zerohedge σήμερα, η κατάσταση έχει λίγο πολύ ως εξής:

Τα έσοδα είναι λιγότερα από τα προβλεπόμενα. Κάτι που ήταν πιο σίγουρο κι από τη βροχή της Μεγάλης Παρασκευής. Για το κενό αυτό, το φετινό αλλά και τα αναμενόμενα των επόμενων ετών, οι ξένοι δανειστές προτείνουν νέο μνημόνιο. Την ίδια βιόλα δηλαδή. Δανειούμπα, συνοδευόμενη από υφεσιακά μέτρα, τα οποία θα οδηγήσουν την οικονομία σε ακόμα χειρότερο σημείο, με ακόμα μεγαλύτερα κενά να προκύπτουν, τα οποία για να καλυφθούν θα χρειάζεται νέο μνημόνιο κι άλλο δάνειο κ.ο.κ. [Όποιος νομίζει ότι με την ίδια αποτυχημένη συνταγή, μπορεί κάποια στιγμή να βγει φαγητό που θα τρώγεται, παραείναι φιλελές και να πάει να κοιταχτεί σε κάνα ψυχίατρο λέω εγώ.]

Ο Τσίπρας λέει "όχι". Δε νομίζω να έχει κάνα συνειδησιακό θέμα ο σύντροφος Αλέξης. Ρεαλιστικό είναι το "όχι" του. Ξέρει ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κάνουν καινούργιο συκώτι με τα δύο μνημόνιά του. 

Το αυγό στον κώλο όμως δεν το έχουν οι ξένοι αλλά εμείς. Γιατί? Για πολλούς λόγους. Αυτός όμως που καίει τον Τσίπρα στην παρούσα φάση είναι οι δόσεις που πρέπει να πληρωθούν τους επόμενους μήνες. Ξέρετε...για την αποπληρωμή των εθνοσωτήριων δανείων που πήραμε στα προηγούμενα μνημόνια. Και μπορεί τον Μάϊο να πρέπει να καλυφθούν "μόλις" 460 εκατ. ευρώ δανειακών κεφαλαίων και τόκων και τον Ιούνιο άλλα 705 εκατ. ευρώ, ο φετινός Ιούλιος όμως, φαίνεται να είναι ο μήνας της αποκάλυψης αφού θα πρέπει να καλυφθούν υποχρεώσεις 3,666 δισ. ευρώ (σιξ σιξ σιξ, που λέει και η Λουκά). Τα φραγκοδίφραγκα των ταμειακών αποθεμάτων άντε να πληρώσουν τον Μάϊο και άντε με διάφορα από εδώ και από κει να πληρωθεί και ο Ιούνης. Το 3,number of the beast όμως του Ιουλίου, σε περιμένει να σε πάρει απ'το χεράκι και να σε οδηγήσει στα "αχαρτογράφητα νερά" της επίσημης χρεοκοπίας που μας έλεγαν και πέρυσι (και πρόπερσι και πριν 3 και πριν 4 χρόνια..)

Με άλλα λόγια χρειαζόμαστε λεφτουδάκια. Άμεσα. Γι'αυτό και ο Τσίπρας ζητάει αυτά τα λεφτουδάκια μέσω της "πολιτικής λύσης" που ελπίζει να δοθεί σε μια Σύνοδο Κορυφής, για την οποία όμως προς το παρόν παίρνει τα μέζεά του από τον Τουσκ. Και επειδή η γνώμη του Πολωνού ξάδερφου του ντόναλντ ντακ δεν πιάνει και πολλά, πήρε χθες κι ένα συγυρισμένο nein κι από τον Σόϊμπλε.

Η παραίτηση στην ατμόσφαιρα είναι πηχτή σαν τη φθινοπωρινή πρωινή ομίχλη στην επαρχία της νοτιοδυτικής Αγγλίας, ο κλασικός ο μαλάκας ο σέλινας ελπίζει σε Κούλη και Άδωνι και νομίζω ότι παραπλησίασε η ώρα για να κάνω την μεγάλη καριέρα που πάντα ήθελα στο ψάρεμα.

ποτέ δεν ζητάει, μόνο του ζητάνε, τι είναι?

Θα γελάσει και η παρδαλή γάτα Ιμαλαΐων

28 Φεβρουαρίου 2016

του Κώστα Βαξεβάνη

Είχε καιρό ο Σταύρος Ψυχάρης να φτιάξει σενάριο στο οποίο αποκαλύπτει μυστικές συναντήσεις με την εξουσία απέναντι στην οποία εμφανίζεται πάντα αθώος και τίμιος. Η προηγούμενη φορά ήταν το 2012 όταν έθεσε το αμείλικτο ερώτημα στον Παπανδρέου και πάλι μέσω Βήματος “να πει η κυβέρνηση τι έκανα στου Μαξίμου από την πίσω πόρτα;”.

Για να θυμηθούμε λοιπόν τι υπονοούσε πως έκανε, είχε πάει γιατί η Εθνική Τράπεζα του αρνήθηκε να του δώσει δάνειο με εντολή κυβέρνησης και πήγε στου Μαξίμου όπως υποστήριξε, όχι για να ζητήσει δάνειο (γιατί όπως λέει ο Ψυχάρης ποτέ δεν εκφράζει αιτήματα αλλά ακούει αιτήματα) αλλά για να του πει ο Παπανδρέου τι θέλει.

Δηλαδή και τότε, ο Ψυχάρης το είχε το πρόβλημα με τα δάνεια, αλλά ο Παπανδρέου είχε το αίτημα.

Στο νέο σενάριο-δημοσίευμα, ο Ψυχάρης αποκαλύπτει πως ο Τσίπρας τον συνάντησε για να του ζητήσει να τον υποστηρίξει με αντάλλαγμα το σβήσιμο των δανείων. Μάρτυράς του ήταν μια γάτα  Ιμαλαΐων η οποία ήταν παρούσα και τα άκουγε όλα. Φαντάζομαι διότι το παρδαλό κατσίκι δεν συνηθίζεται σε διαμερίσματα ως pet.

Το πρώτο συμπέρασμα από όλα αυτά είναι πως ο Ψυχάρης παρότι όπως υποστηρίζει τα δάνειά του είναι νόμιμα, όλο και κάνει κάτι συναντήσεις με αντικείμενο αυτά τα νόμιμα δάνεια, πράγμα το οποίο δεν είναι και τόσο συνηθισμένο, για νόμιμα δάνεια.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ ο ίδιος έχει το ζόρι, οι άλλοι είναι πρόθυμοι να τον εξυπηρετήσουν αλλά περιέργως δεν το κάνουν και έτσι μένει μετέωρο το σενάριο που θα αποκάλυπτε τον εκβιαστή και θα επιβεβαίωνε τον Ψυχάρη.

Το τρίτο συμπέρασμα είναι πως ο Ψυχάρης –αν πιστέψουμε όσα γράφει- είναι και λίγο ρουφιανάκος, αφού καρφώνει εκ των υστέρων πάντα, πράγματα που έπρεπε να έχει καταγγείλει όταν συνέβαιναν γιατί δεν είναι και τόσο αθώα.

Το τέταρτο όμως και βασικό συμπέρασμα, είναι πως η διαπλοκή είναι τελικώς ηλίθια και σε κατάσταση σοκ. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τον εαυτό της για τις κρυφές συναλλαγές και τους «εκβιασμούς». Εκβίαζε ο Τσίπρας τον πρόσκοπο Ψυχάρη, του πούλαγε προστασία και αυτός έκανε την πάπια, παρότι η φύση του είναι να είναι γάτα και όχι σπιτική  Ιμαλαΐων, αλλά αλανιάρα και πονηρή; Δεν βγήκε να καταγγείλει και να αποκαλύψει; Γιατί; Περίμενε αποτελέσματα ή δεν είχε αποδείξεις; Στοιχειοθετούνται οι εκβιασμοί με το αρνητικό αποτέλεσμα που υπάρχει για τον Ψυχάρη ή με το θετικό που θα υπήρχε αλλά δεν υπήρξε τελικώς;

Εικοσιτέσσερις ώρες πριν τον Ψυχάρη, ο Αντρέας Βγενόπουλος χρησιμοποίησε ακριβώς την ίδια τακτική. Βγήκε και είπε πως ο Βαξεβάνης του πούλαγε προστασία και τον εκβίαζε για να μην τον χτυπάει. Μάρτυράς του μάλιστα ήταν όχι μια γάτα  Ιμαλαΐων αλλά ένας συνεργάτης του, ο οποίος παρότι δεν είναι pet, έχει την ίδια φροντίδα από το Βγενόπουλο ο οποίος τον πληρώνει και τον έχει συνεχώς δίπλα του για να εξασφαλίζει τα επιθυμητά δημοσιεύματα. Όπως ακριβώς στην περίπτωση Ψυχάρη, ο Βγενόπουλος δεν βγήκε να το καταγγείλει τότε που συνέβη. Όπως ακριβώς στην περίπτωση Ψυχάρη, ο Βγενόπουλος δεν τη γλύτωσε πράγμα που θα άφηνε ίσως κάποιες υποψίες για τον εκβιασμό και την προστασία. Αντιθέτως του έγινε η ζωή δύσκολη όπως και του Ψυχάρη. Επιπλέον και στις δύο περιπτώσεις, οι δύο αγαθοί και τίμιοι επιχειρηματίες (αυτό δα το ξέρουν όλοι) έχουν κάτι προβλήματα με τη Δικαιοσύνη εξαιτίας της στάσης των «εκβιαστών» τους πράγμα που δεν είναι και τόσο ευχάριστο.

Η διαπλοκή είναι σε κατάσταση σοκ. Ο Ψυχάρης όχι μόνο πέρασε την πόρτα του εισαγγελέα αλλά είναι και υπόδικος. Ο Βγενόπουλος το επόμενο διάστημα θα έχει σοβαρά προβλήματα με την Κυπριακή Δικαιοσύνη (γι αυτό κατασκευάζει προκαταβολικά συνωμότες και συνωμοσίες από Βαξεβάνη, Παπαγγελόπουλο, εισαγγελείς και την κυβέρνηση) ενώ ήδη τα ελληνικά δικαστήρια διέταξαν τη δέσμευση της περιουσίας του σε ύψος 3,7 δισεκατομμύρια ευρώ με αίτημα της Κύπρου.

Η κατάσταση της διαπλοκής  είναι τόσο δραματική που ξεχνά και τους τύπους και τις ευγένειες και αυτό που λέγεται υποτυπώδης ύπαρξη fair play. Πετάει λάσπη επενδύοντας στην καχυποψία και στην κουλτούρα που έχει δημιουργήσει η ίδια στην ελληνική κοινωνία πως «όλοι είναι ίδιοι και είτε έτσι είτε αλλιώς τα παίρνουν». Έχουν στη διάθεσή τους ένα μιντιακό σύστημα που είναι συντονισμένο στη λάσπη, που έτσι κι αλλιώς είχε ως καύσιμο τα βοθρολύματα της κοινωνίας.

Στόχος τους δεν είναι να τους πιστέψει η κοινωνία, αλλά να σπείρουν την αμφιβολία. Στόχος δεν είναι να τους πιστέψουν οι πολίτες, αλλά να αναρωτηθούν μήπως όλοι είναι τελικώς όπως αυτοί. Είπαμε, ο βρώμικος δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Απλώς να απλώσει τα χέρια του και να σε ακουμπήσει.

Κάτι όμως μου λέει πως θα γελάσει και η παρδαλή γάτα Ιμαλαΐων.

Υ.Γ (σημείωση αναγνώστριας @ai_katerina ) Λες να έχει μείνει αυτή η γάτα Ιμαλαΐων από τη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν που είχε ανακαλύψει το Βήμα ενώ δεν έγινε;

πηγή: το κουτί της Πανδώρας