Ο ανθρωπάκος, μπορεί να καταντήσει φασιστάκος. Το αντίστροφο όμως, δεν ισχύει.

[....]

Δεν έχεις κανένα αισθητήριο για να διακρίνεις τον πραγματικά μεγάλο άνθρωπο. Ο χαρακτήρας του, τα βάσανά του, η λαχτάρα του, η οργή του κι ο αγώνας του για σένα σου είναι άγνωστα. Αγνοείς εντελώς πως υπάρχουν άντρες και γυναίκες που, από φύση τους, είναι ανίκανοι να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταλλευτούν άντρες και γυναίκες που θέλουν να είσαι ελεύθερος, πραγματικά κι αληθινά ελεύθερος. Μα αντιπαθείς τούτους τους άντρες και τις γυναίκες, επειδή είναι έξω από τη φύση σου. Είναι απλοί και ειλικρινείς. Εκτιμούν την αλήθεια, όσο εκτιμάς εσύ την κομπίνα. Βλέπουν μέσα σου σαν να ‘σαι διάφανος, αλλά δε σε περιφρονούν. Θλίβονται για την κατάντια του ανθρώπου. Μα διαισθάνεσαι πως βλέπουν μέσα σου και νιώθεις να απειλείσαι. Αναγνωρίζεις τη μεγαλοσύνη τους, ανθρωπάκο, μόνο όταν πολλά άλλα ανθρωπάκια σού πουν ότι είναι μεγάλοι. Φοβάσαι τους μεγάλους ανθρώπους, την επαφή τους με τη ζωή και την αγάπη τους γι’ αυτή. Όμως ο μεγάλος άνθρωπος σε αγαπά, όπως θα αγαπούσε κάθε ζωντανό πλάσμα. Δεν θέλει να υποφέρεις, όπως υποφέρεις χιλιάδες χρόνια τώρα. Δεν θέλει να λες ανοησίες, όπως λες εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δεν θέλει να δουλεύεις σαν μουλάρι, επειδή αγαπά τη ζωή και θέλει να την απαλλάξει από τα βάσανα και τον εξευτελισμό.

Ωθείς τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους να σε περιφρονούν, να αποστρέφουν με θλίψη το κεφάλι στη θέα της μικρότητάς σου, να σε αποφεύγουν και, το χειρότερο, να σε λυπούνται… Χαρακτηρίζεις τον αληθινά μεγάλο άνθρωπο εγκληματία ή εν δυνάμει εγκληματία και τρελό, επειδή ο μεγάλος άνθρωπος, αντίθετα από σένα, δεν βάζει στόχο στη ζωή του τα πλούτη, την κοινωνική αποκατάσταση της κόρης του μ’ έναν καλό γάμο, την πολιτική καριέρα ή τους ακαδημαϊκούς τίτλους. Έτσι, επειδή είναι διαφορετικός από σένα, τον αποκαλείς «μεγαλοφυία» ή «παλαβιάρη». Εκείνος από την πλευρά του είναι πρόθυμος να παραδεχτεί πως δεν είναι μεγαλοφυία, μα ένα απλό, ζωντανό πλάσμα. Τον χαρακτηρίζεις ακοινώνητο, επειδή προτιμά να μένει μόνος με τις σκέψεις του, παρά να ακούει ανόητες φλυαρίες στις κοινωνικές εκδηλώσεις σου. Τον αποκαλείς τρελό επειδή ξοδεύει τα λεφτά του σε επιστημονικές έρευνες, αντί να τα επενδύει στο χρηματιστήριο, όπως εσύ. Έχεις το θράσος, ανθρωπάκο, στον αβυσσαλέο εκφυλισμό σου, να αποκαλείς έναν απλό, ειλικρινή άνθρωπο «ανώμαλο». Τον συγκρίνεις με τον εαυτό σου, τον μετράς με τα ευτελή σου κριτήρια και βρίσκεις πως δεν φτάνει τις απαιτήσεις της δικής σου ομαλότητας. Δεν μπορείς να δεις, ανθρωπάκο. Αρνείσαι να αναγνωρίσεις ότι εξωθείς αυτόν τον άνθρωπο, που σε αγαπά και θέλει να σε βοηθήσει, μακριά από κάθε μορφή κοινωνικής ζωής, επειδή την έχεις καταντήσει αφόρητη, είτε στο σαλόνι, είτε στην ταβέρνα…

[....] 

Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτιστικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι’ αυτό. Τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, είμαι παράγωγο όλων των τάξεων, των φυλών και των εθνών. Δεν υποκρίνομαι πως είμαι φυλετικά και κοινωνικά αμιγής όπως εσύ, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητα σου, η φυλή και η τάξη σου. Άκουσα πως δεν δέχτηκες στην Παλαιστίνη κάποιον Εβραίο μηχανικό, επειδή ήταν απερίτμητος. Δεν έχω τίποτα κοινό με τους Εβραίους φασίστες, όπως και με τους υπόλοιπους φασίστες του πλανήτη.

[.....]

Σου πήρε πολλά εκατομμύρια χρόνια να εξελιχθείς από μέδουσα σε δίποδο της ξηράς. Η σημερινή σου βιολογική παρέκκλιση έχει ηλικία μερικών χιλιάδων χρόνων, και θα σου πάρει εκατό, πεντακόσια ή πέντε χιλιάδες χρόνια για να ανακαλύψεις ξανά τη φύση μέσα σου, τη μέδουσα μέσα σου…

Διώκεις για ανήθικες τις «ανύπαντρες μητέρες», ανθρωπάκο. Διακρίνεις αυστηρά μεταξύ «νόμιμων» και «παράνομων» παιδιών. Αλήθεια τι αξιοθρήνητο πλάσμα που είσαι, και σ’ έχουν και τρέχεις έτσι αμολητός σε τούτη την κοιλάδα των δακρύων! Δεν καταλαβαίνεις καν το νόημα των λέξεων της γλώσσας σου.

[.....]

Θέλεις «ιδιοφυΐες» κι είσαι πρόθυμος να τις τιμήσεις. Αλλά θέλεις καλές ιδιοφυΐες, κόσμιες, σοβαρές και μετρημένες. Όχι από κείνη την ατίθαση ράτσα που γκρεμίζει φραγμούς κι αντιτίθεται στο κατεστημένο. Εσύ θες μια ιδιοφυΐα συμμαζεμένη, πειθήνια και προσγειωμένη, που να μπορείς να επιδεικνύεις στις παρελάσεις σου, χωρίς τον κίνδυνο να σε φέρει σε δύσκολη θέση.

[.....]

Ωρύεσαι, όποτε σου υπενθυμίζει κάποιος την ψυχική δυσκοιλιότητά σου, ανθρωπάκο. Δεν θέλεις να ξέρεις, δεν θέλεις να ακούσεις. Θέλεις οπωσδήποτε να ζητωκραυγάζεις…

[.....]

αποσπάσματα από το Άκου ανθρωπάκο του Βίλχεμ Ράιχ

βγαλμένος απ'τον "Θίασο"

Η αρχή του τέλους

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*

Η διαδικασία της ψήφου δυσπιστίας έδειξε στις πραγματικές της διαστάσεις την πολιτική γύμνια της κυβέρνησης, αλλά και τη στρατηγική που έχει επιλέξει για όσο διάστημα της απομένει. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, ασκούνται στην πράξη οι προτάσεις μομφής. Η κοινοβουλευτική εμπειρία όλης της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας δείχνει ότι η κομματική πειθαρχία κρατά πάντα τα πρόβατα στο μαντρί.

(Ειδικά σήμερα, που τα περισσότερα από αυτά θα οδηγηθούν σε βέβαιη σφαγή στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.) Συνεπώς, η αντιπολίτευση ενεργοποιεί το ύψιστο μέσο κοινοβουλευτικού ελέγχου που διαθέτει όχι για να ανατρέψει την κυβέρνηση, αλλά για να αναδείξει τις αντιφάσεις της πολιτικής της, ειδικά σε ακραίες επιλογές, όπως η ολοκλήρωση του αυταρχικού πραξικοπήματος - κλεισίματος της ΕΡΤ.

Η στάση του πρωθυπουργού ήταν εξόχως αντικοινοβουλευτική, ό,τι θα περίμενε κανείς από πολιτικό που σε δεκαπέντε μήνες έχει εμφανιστεί μόνο τρεις φορές στη Βουλή και δεν έχει απαντήσει σε καμιά από τις ερωτήσεις που του απευθύνθηκαν, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής. Απείλησε, μάλιστα, ότι δεν θα ξανάρθει, εάν δεν συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις του το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η επίπλαστη λαϊκότητα που επέλεξε στην τελική του ομιλία, στα όρια της κουτσαβάκικης μαγκιάς, ξένισε μερικούς, που δύσκολα αναγνώρισαν σε αυτήν τον φύσει και θέσει μεγαλοαστό Αντώνη Σαμαρά.

Αποτελεί όμως αυτή σκόπιμη επιλογή, που σκοπό δεν έχει να πείσει τον ελληνικό λαό, αλλά απλώς να συσπειρώσει το σκληρό πυρήνα της δεξιάς παράταξης, παράλληλα με τη θεωρία των δύο άκρων. (Προσωπικά το ύφος και το ήθος της πρωθυπουργικής εμφάνισης μου θύμισε τον εσμό των ακροδεξιών που παρουσιάζει ο Αγγελόπουλος στο «Θίασο» να φιλομαχούν με την αριστερή παρέα στην ταβέρνα, την επαύριο των Δεκεμβριανών.)

Δεν μίλησε, συνεπώς, για να πείσει, αλλά για να περιχαρακώσει και να διχάσει. Ετσι εξηγούνται και πλήρως στερούμενες νοήματος, α-νόητες, φράσεις, όπως η απίθανη κατηγορία προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «πλαστογραφεί ένα μέλλον που δεν υπάρχει» (sic!). Για τους άλλους, όσοι δεν ανήκουν στην αταβιστική Δεξιά, η πρωθυπουργική ομιλία απλώς επιχείρησε να αποπροσανατολίσει. Ισχυρίστηκε, για παράδειγμα, ότι το 2014 φεύγουμε ούτως ή άλλως από το Μνημόνιο, οπότε, τάχα, η αντίθεση στις μνημονιακές πολιτικές δεν θα έχει πια περιεχόμενο.

Εντούτοις, πέραν του ότι μας ετοιμάζουν και νέο Μνημόνιο, ακόμη και εάν κάτι τέτοιο δεν συμβεί, θα παραμείνει αλώβητο όλο το παρασύνταγμα των νόμων, Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και Πράξεων του Υπουργικού Συμβουλίου που μας επιβλήθηκαν και που κατάργησαν, ανάμεσα σε άλλα, την ελευθερία των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τον ελάχιστο νόμιμο μισθό, την αργία της Κυριακής, τη δωρεάν Υγεία. Προσπάθησε, επιπλέον, ο πρωθυπουργός να μπερδέψει τα Μνημόνια και τη νομοθεσία τους με τις δανειακές συμβάσεις, αν και πρόκειται για αλληλένδετα, διαφορετικά όμως πράγματα.

Δύο είναι τα βασικά πράγματα που πρέπει να ξέρουμε σχετικά:

α) Τα Μνημόνια καθ' εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις, συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε οι σχετικοί νόμοι που τα εφαρμόζουν έχουν τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο.

β) Δεδομένου ότι οι δανειακές συμβάσεις, που αποτελούν διεθνή συνθήκη, δεν έχουν κυρωθεί από τη Βουλή, οι σχετικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, ως κανόνες διεθνούς δικαίου.

Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία των δανειακών συμβάσεων. Επομένως, δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα στηριζόταν στο λαό για να τερματίσει την καταστροφική εξάρτηση της χώρας από τις άδικες και αντιαναπτυξιακές δεσμεύσεις που της επιβλήθηκαν.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας μπορεί να καταγγείλουν από τη δική τους μεριά τη δανειακή σύμβαση, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών νόμων. Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις συνθήκες. Είναι αλήθεια ότι μπορεί να συνεπάγεται τη διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που όμως θα σημαίνει κυρίως ότι οι δανειστές μας δεν θα πάρουν πίσω τα δανεικά τους. Γι' αυτό το λόγο, κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι ότι θα προχωρήσουν σε παρόμοια κίνηση, που θα αποσταθεροποιήσει, μάλιστα, όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Θα αναγκαστούν να διαπραγματευτούν, για πρώτη φορά μετά το 2010.

Για το σκοπό αυτό πρέπει να τελειώνουμε με την παρούσα κυβέρνηση.

* Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ

πηγή: enet

από χώρα, wifi hotspot

Χαμένη περίπτωση

11 Νοε, ’13

Pitsirikos

Ανεξάρτητα από ποια είναι η γνώμη του καθενός μας για την ΕΡΤ, οι πάντες παραδέχονται πως ο χειρισμός της κυβέρνησης Σαμαρά με το λουκέτο, το μαύρο στις οθόνες και –τελικά- την πρωινή έφοδο των ΜΑΤ στην ΕΡΤ ήταν λανθασμένος, αντιδημοκρατικός, αντισυνταγματικός και εξαιρετικά επικίνδυνος.

Υπήρξαν αντιδράσεις για την στάση της κυβέρνησης στο θέμα της ΕΡΤ. Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.

Αλλά, αν σκεφτείς πως αυτό που συνέβη στην Ελλάδα με την κρατική τηλεόραση δεν έχει συμβεί ποτέ πριν σε καμία χώρα του δυτικού κόσμου, οι αντιδράσεις ήταν εξαιρετικά χλιαρές.

Φυσικά, υπήρξαν διαμαρτυρίες. Από τις καταγγελίες πολλών ξένων ενώσεων δημοσιογράφων για το μαύρο στην ΕΡΤ μέχρι το δημοσίευμα του Spiegel για «κράτος-Μπανανία» μετά την έφοδο των ΜΑΤ, η στάση της κυβέρνησης Σαμαρά καταδικάστηκε. Στα λόγια.

Θα περίμενα μεγαλύτερες αντιδράσεις για το λουκέτο στην ΕΡΤ από το εξωτερικό. Ιδιαίτερα από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πριν από 10 χρόνια, αν μια ελληνική κυβέρνηση έβαζε λουκέτο στην κρατική τηλεόραση και έστελνε τα ΜΑΤ στα στούντιο της κρατικής τηλεόρασης, θα αντιμετώπιζε τον κίνδυνο να πεταχτεί η χώρα έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα ήταν αδιανόητο για την Ευρωπαϊκή Ένωση το λουκέτο της κρατικής τηλεόρασης στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία.

Το γεγονός πως το λουκέτο στην ΕΡΤ και η έφοδος των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής αντιμετωπίστηκε μεν σαν κάτι δυσάρεστο αλλά δεν είχε αρνητικές συνέπειες και κυρώσεις για την κυβέρνηση Σαμαρά δείχνει κάτι πολύ αρνητικό.

Δείχνει πως η Ελλάδα αντιμετωπίζεται πια σαν μια χαμένη περίπτωση.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζεται πια σαν μια χαμένη περίπτωση.

(Και κάποιοι ασχολούνται ακόμα με το ευρώ.)

πηγή: πιτσιρίκος

κότσια που χαλάνε την πιάτσα

Ζωή, Θεοδώρα, Ραχήλ

Νοεμβρίου 11, 2013

Του Κώστα Βαξεβάνη

«Μία από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας, είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει.»

Αλμπέρ Καμύ

Είναι καιρός που θέλω να γράψω αυτή την φράση του Καμύ, γιατί πιστεύω πως αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο, πράγματα που συμβαίνουν στην κοινωνία και πασχίζουμε να τους δώσουμε «ανώτερη» πολιτική διάσταση. Η μικροπρέπεια συχνά επικαλείται τον προβληματισμό, ο κανιβαλισμός την πολιτική ορθότητα και η μικροψυχία και το μίσος κάτι το ιδεατό που είναι το μέτρο για να κρίνονται ο άλλοι. Όχι βέβαια ο εαυτός μας. Να το γράψω χοντρά και όπως δεν θα αρέσει σε πολλούς. Γύρω μας η σκατοψυχία κάνει καριέρα απαίτησης που αναβλύζει ευγενή αρώματα.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η Ραχήλ Μακρή και η Θεοδώρα Τζάκρη, είναι τρεις διαφορετικές γυναίκες που έχουν ένα κοινό στοιχείο. Αντιστάθηκαν με τον τρόπο που επέλεξε η καθεμιά, σε αυτό που θεωρούσε απαράδεκτο. Η Ζωή στάθηκε στην πόρτα της ΕΡΤ ανυποχώρητη απαιτώντας να έρθει Εισαγγελέας, η Ραχήλ καβάλησε τα κάγκελα και η Θεοδώρα ψήφισε την πρόταση δυσπιστίας που δεν ψήφισε το κόμμα της.

Εναντίον τους υπήρξε μια σκληρή επίθεση, όχι για τις πράξεις και τις θέσεις τους, αλλά για άλλα χαρακτηριστικά που δεν κρίνονται με τη λογική, παρά με το θυμικό και την κακή πρόθεση. Η Κωνσταντοπούλου είναι μια γλωσσού που δεν έχει όριο, η Μακρή μια τρελαμένη για τα κάγκελα και η Τζάκρη μια καιροσκόπος που μιλάει για την πείνα και το μνημόνιο, φορώντας ακριβά ρούχα.

Ας αφήσουμε το γεγονός πως το σύστημα απαξιώνει τους μη αρεστούς και ας πάμε στο γιατί οι από κάτω, ακόμη και αυτοί που αντιμάχονται το σύστημα,είναι έτοιμοι να καταναλώσουν την πιο φτηνή προπαγάνδα και τον πιο άρρωστο σεξισμό, μόνο και μόνο για να αποκεφαλίσουν όποιον σηκώνει κεφάλι.

Όσοι αποκαλούν φλύαρη την Κωνσταντοπούλου, έχουν αποκαλέσει με την ίδια ευκολία φαφλατά τον Βενιζέλο ή άρρωστο εγωπαθή που λέει 40 «εγώ» σε μια ομιλία 500 λέξεων; Όσοι αποκαλούν τρελή την Μακρή (ανάμεσά τους και ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Μουρούτης) έχουν αποκαλέσει ποτέ τρελό τον Σαμαρά ο οποίος υποστηρίζει σοβαρά πως μιλάει με το Θεό; Όσοι κατηγορούν την Τζάκρη γιατί δεν πάει ντυμένη με προβιές στη Βουλή, έχουν αποκαλέσει νούμερο, κάποια από τις αρσενικές κοκότες που ψωνίζουν από το Μιλάνο για να «γράφουν» όπως πρέπει μπροστά στις κάμερες;

Στις τρεις γυναίκες, που ξαναλέω διαφέρουν μεταξύ τους για να μην παρεξηγηθώ, μισούν πως έχουν τα κότσια να κάνουν αυτό που δεν κάνουν άλλοι. Που δεν κάνουμε εμείς. Αντί λοιπόν να αναιρέσουμε τον εαυτό μας, απαξιώνουμε αυτόν που τολμά. Για να μην χρειαστεί να απαντήσουμε γιατί δεν τολμάμε εμείς. Έτσι η προπαγάνδα για την γραφική, για την φωνακλού, για την περίεργη, γίνεται αποδεκτή από αυτούς που μισούν την προπαγάνδα αλλά αγαπούν περισσότερο τον εαυτό και το βόλεμά τους. Αν κάνεις την παραδοχή πως έχουν αυτές δίκιο, τότε αμέσως έχεις άδικο εσύ. Και αυτό είναι πολύ σκληρό. Πιο σκληρό από τα ελατήρια του καναπέ, πάνω από τα οποία εξαντλείς τα καυστικά σεξιστικά σου σχόλια.

Είναι τραγικό (και αυτό δεν ισχύει μόνο για τις τρεις κυρίες) ενώ ξέρουμε πως το σύστημα χτυπάει και συκοφαντεί όσους του αντιστέκονται, όταν ξεκινήσει η συκοφαντία, το πρώτο πράγμα που αναρωτιόμαστε είναι αν είναι αλήθεια.

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

stand up δάγκας

Ο πρωθυπουργός που γελούσε.

Του Στέλιου Κούλογλου

11 Νοε 2013

Όπως ήταν αναμενόμενο, η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ δεν οδήγησε στη πτώση της κυβέρνησης. Ο Α. Τσίπρας κατάφερε να νικήσει στα σημεία, συσπειρώνοντας για πρώτη φορά γύρω από μια κορυφαία πρόταση του το ΚΚΕ, τους περισσότερους από τους ανεξάρτητους βουλευτές(χωρίς κανείς από τους υπόλοιπους να υποστηρίξει την κυβέρνηση)αλλά και την βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Θ.Τζάκρη, καταφέρνοντας έτσι ένα πλήγμα στην κυβερνητική πλειοψηφία. Όμως περισσότερη πληγωμένος από την όλη διαδικασία βγαίνει ο θεσμός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με βασική ευθύνη του πρωθυπουργού.

Ο λόγος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για την υποστήριξη της πρότασης δυσπιστίας κινήθηκε στα γνώριμα επίπεδα, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις ή εκπλήξεις. Νωρίτερα, ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, που επίσης υπερψηφίσαν την πρόταση, χρησιμοποίησε μια σειρά από ντοκουμέντα για αποδείξει την αθέτηση των υποσχέσεων της κυβερνητικής πλειοψηφίας και την διαφθορά που επικρατεί στους κόλπους της, με αποτέλεσμα η ομιλία του να μοιάζει  περισσότερο εμπεριστατωμένη και κοινοβουλευτική.

Αυτό που βασικά φαίνεται να επεδίωξε ο Α. Τσίπρας ήταν να στριμώξει και να εκνευρίσει προσωπικά τον Α. Σαμαρά. Αν στόχος του ήταν ο πρωθυπουργός να δείξει ένα άλλο, όχι τόσο γνώριμο πρόσωπο, τότε επιτεύχθη. Αντίθετα με ότι συνήθως συμβαίνει σε αναμετρήσεις τέτοιου επιπέδου, ο Α. Σαμαράς απέφευγε να κοιτάει τον Τσίπρα σε όλη την διάρκεια της ομιλίας του. Όταν ο τελευταίος τον κάλεσε να τον κοιτάξει, ο πρωθυπουργός απάντησε, εμφανώς εκνευρισμένος: “κοιτάω από την άλλη μεριά για να μην βάλω τα γέλια”!

Τουλάχιστον στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, δεν υπάρχει προηγούμενο ανάλογης συμπεριφοράς πρωθυπουργού προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμη και όταν ο Α. Παπανδρέου κατακεραύνωνε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή εξαπολύοντας τις πιο ακραίες κριτικές -ή και πολύ πρόσφατα ο Σαμαράς της αντιπολίτευσης τον Γ. Παπανδρέου- οι τότε πρωθυπουργοί έδειχναν να έχουν συναίσθηση ότι η αντιπαράθεση και ο σεβασμός του αντιπάλου είναι μέσα στους κανόνες του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού. Ο Α. Σαμαράς απέδειξε ότι δεν τον απασχολούν αυτοί οι κανόνες και δυστυχώς το νέο στιλ που εγκαινίασε επικροτήθηκε από την κοινοβουλευτική του ομάδα, που χειροκρότησε και συνέχισε να χασκογελάει στην διάρκεια της ομιλίας Τσίπρα.

Η ίδια συμπεριφορά αποθεώθηκε στην ομιλία Σαμαρά που ακολούθησε λίγο μετά, μετά από μια σύντομη, αλλά με πρωθυπουργικό αέρα, παρέμβαση Βενιζέλου. Ήδη από την πρώτη στιγμή, η “γλώσσα του σώματος” του κ. Σαμαρά ήταν εύγλωττη: “ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;”. Για πρώτη φορά ακούστηκαν εκφράσεις του τύπου “είστε λίγο ξεχασιάρης κύριε Τσίπρα”, “τζουράσικ παρκ” και “καραγκιόζ μπερντέ”(η αντιπολίτευση στην ΕΡΤ) ή “το άφησα τελευταίο γιατί είναι το πιο χαριτωμένο”, “άκουσε καλά” κλπ. Είναι μάλλον ευτύχημα που ο κ. Σαμαράς δεν πατάει το πόδι του στο Κοινοβούλιο: αν συμπεριφερόταν με το ίδιο ειρωνικό και αλαζονικό στιλ συχνότερα, ερεθίζοντας φίλους και εχθρούς, θα είχαμε σύντομα συμπλοκές βουλευτών, αλά Ταϊβάν.

Στην πρωθυπουργική παράσταση, που θύμιζε κάτι μεταξύ φθηνής stand up comedy( “Θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να κρυφτεί, αλλά οι παλαιές συνήθειές του δεν τον αφήνουν” είπε κάποια στιγμή) και συνεδρίασης δημοτικού συμβουλίου σε κάποια προβληματική κωμόπολη, επαναλήφθηκε για αρκετές φορές το επιχείρημα των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, για τον κατευνασμό των οποίων ο κ. Τσίπρας κατέθεσε την πρόταση μομφή, μετά τις δηλώσεις του στις ΗΠΑ για την ανάγκη παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Η ΝΔ εκτιμά ότι η εσωκομματική αντιπολίτευση αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα του ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα στην έκτη φορά ο Α. Σαμαράς ανέφερε ονομαστικά τον Π.Λαφαζάνη.

Το βέβαιο είναι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ ή θα πρέπει να συμφωνήσουν ότι άλλο πλειοψηφία και άλλο μειοψηφία ή να χωρίσουν τα τσανάκια τους. Θα βοηθήσει και την εκλογική συσπείρωση των πρώτων και την ιδεολογική καθαρότητα των δεύτερων. Οι ερμαφρόδιτες καταστάσεις που οδήγησαν σε διάφορα παρατράγουδα μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου (προχθές Σάββατο ο Π.Λαφαζάνης, λόγω των επεισοδίων στην ΕΡΤ, απείλησε με αποχώρηση από την συζήτηση για την πρόταση μομφής!) ή στην χθεσινή συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έξω από την Βουλή δεν βοηθούν κανένα.

Ανεξάρτητα όμως από το βαθμό ωρίμανσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο βασικός κίνδυνος προέρχεται από την αντίληψη του πρωθυπουργού-κουτσαβάκη που ξεδίπλωσε μεγαλοπρεπώς ο Α. Σαμαράς. “Θέλω και εγώ να συζητάμε τακτικότερα δημόσια. Παρακαλώ όμως να έχετε μια άποψη και όχι δέκα απόψεις…”, είπε σε κάποια στιγμή λες και ο σεβασμός των κοινοβουλευτικών κανόνων έχει να κάνει με την ...μονολιθικότητα της αντιπολίτευσης. "Εδώ δεν είναι αμφιθέατρο και όχι πεζοδρόμιο. Να προσέχετε τις εκφράσεις σας, όπως ότι είμαστε εγκάθετοι των ξένων τοκογλύφων, Μερκελιστές κλπ. Αυτά να τα κόψετε εάν θέλετε να τα λέμε”!!

Ελάχιστα από τα λεχθέντα από τον πρωθυπουργό είχαν να κάνουν με την πολιτική σε μια χώρα που βασανίζεται από μια εθνική και κοινωνική κρίση χωρίς προηγούμενο. Οι άνθρωποι που υποφέρουν απουσίαζαν εντελώς από την πρωθυπουργική ρητορική, ούτε καν με την μορφή υποκριτικής εκδήλωσης συμπόνοιας. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο κ. Σαμαράς απέφυγε να απαντήσει στην πρόκληση που του είχε απευθύνει λίγο πριν ο Α. Τσίπρας να δεσμευθεί ότι η κυβέρνηση δεν θα πάρει νέα μέτρα και προφανώς η προοπτική αυτών των τελευταίων του προκαλεί πρόσθετη νευρικότητα.

Αντίθετα έκλεισε την ομιλία του με μια περίτεχνα διατυπωμένη απειλή ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ “θα καταλάβει σύντομα” το λάθος να ταυτιστεί με την Χρυσή Αυγή, που επίσης ψήφισε την πρόταση μομφής. Μετά από όλα αυτά και με δεδομένη την περιφρόνηση των κανόνων και τον τσαμπουκά, το σοβαρότερα ερώτημα είναι ακριβώς πως θα αντιδράσει το Μέγαρο Μαξίμου, στην περίπτωση που κινδυνεύσει να χάσει ή θα πρέπει να παραδώσει την εξουσία.

πηγή: tvxs

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ στην Αλβανία..

δεν θα πάνε ποτέ μπροστά....

Εντάξει σ'αυτούς δεν έχει φθάσει ακόμα η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση την οποία εμείς χαιρόμαστε εδώ και χρόνια, ούτε γεννήθηκε εκεί η δημοκρατία......Αλλά τόσο υποανάπτυκτοι ρε παιδί μου?!!!....Ούτε μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου δεν μπορούν να στήσουν σωστά?...!

Μπαλτακομουρούστηδες δεν έχουν εκεί?..

πρόταση δυσπιστίας

                                                      dr.Strangelove.-

η νομιμότητα στα κάγκελα

όταν η αδικία γίνεται νόμος..

ομαδική

το σώμα του θα είναι εκεί, στη Βουλή, το πνεύμα του όμως θα είναι στις Βρυξέλλες

it's party time

H ΕΡΤ και οι δημιουργοί του ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε σας προσκαλούν σε μια μεγάλη μουσική γιορτή, 9/11 στο ραδιομέγαρο.

save Skouries

9 νοεμβρίου - παγκόσμια ημέρα δράσης

μπορούμε και πιο χαμηλά..

"Ποια Ευρώπη? Φέρτε μας το σύμπαν να το Προεδρεύσουμε"

ΕΡΤ για πάντα

Κατέλαβαν το κτίριο, όπως νωρίτερα είχαν καταλάβει τις συχνότητες. Και τώρα τι; Θ’ αρχίσουν μήπως να μεταδίδουν εμβατήρια και αυστηρά διαγγέλματα του καθεστώτος;

Χειροπέδες στην αλυσίδα. Μια εικόνα που συμπυκνώνει την πολιτική εικόνα της χώρας αυτή τη στιγμή, μια εικόνα την οποία καλούμαστε να ανατρέψουμε.

Η ΕΡΤ δεν έκλεισε σήμερα, όπως δεν έκλεισε και στις 11 Ιουνίου.

Με μια αστυνομική επιχείρηση στις 4.20 δεν κλείνεις έναν δίαυλο ενημέρωσης που αγκαλιάστηκε από την κοινωνία περισσότερο από όσο έχει ποτέ αγκαλιαστεί σ’ αυτή τη χώρα η δημόσια ενημέρωση.

Να μιλήσουμε νομικά; Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν για την κυβέρνηση ένα ελληνικό και διεθνές Βατερλό. Η ίδρυση της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ ήταν και παραμένει μια εκτρωματική κατάσταση που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις πλάτες των ΜΑΤατζήδων.

Να μιλήσουμε πολιτικά; Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν η αρχή του τέλους της κυβέρνησης Σαμαρά. Η ίδρυση της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ είναι απλώς η επικύρωση του αδιεξόδου, η παράταση της εκκρεμότητας, το μπάλωμα πάνω στα προηγούμενα μπαλώματα μιας εξουσίας που μόνο με τα ΜΑΤ μπορεί να ελπίζει ότι θα επιβάλει τις πολιτικές της.

Όχι μόνο στο πεδίο της ενημέρωσης αλλά και στο πεδίο της οικονομίας και των κοινωνικών αγώνων.

Οι μνημονιακές πολιτικές τείνουν στο όριό τους. Δεν αποδίδουν, δεν πείθουν, δεν οδηγούν τη χώρα πουθενά. Το παράδειγμα της ΕΡΤ απλώς επιβεβαιώνει την εικόνα του γενικού λουκέτου της χώρας.

Η ΕΡΤ θα συνεχίσει να εκπέμπει με κάθε μέσο, θα παραμείνει το σύμβολο ενός αγώνα που δεν θα κλείσει προτού δικαιωθεί. Από τη στιγμή που η αυτοδιαχειριζόμενη δημόσια ραδιοτηλεόραση απέκτησε και διεύρυνε τους διαύλους της επικοινωνίας της με την δοκιμαζόμενη κοινωνία, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την πορεία.

Χριστόφορος Κάσδαγλης

© 2010-2014 ThePressProject.gr

χειροπέδες ελλήνων

Γιατί εκκινήθεις?

στάζει

0,5mg σοβαρότητα

γουάϊρλες σέλερ

"ήρθε ο γκουγκλ"

remember, remember

ασύρματα καθρεφτάκια

"η εργασία απελευθερώνει" #2

"η εργασία απελευθερώνει"

"η εργασία την Κυριακή, αγιάζει"

παγίδα

τρόμος στη στάνη

προβοκάτσια για πρόβατα

Το παρακράτος φτιάχνει μάρτυρες για την ΧΑ.

Του Σ. Κούλογλου

Η προβοκάτσια είναι χοντροκομμένη. Θυμίζει “τα χρόνια του μολυβιού” στην Ιταλία την δεκαετία του 70 και τις δολοφονικές επιθέσεις των μυστικών υπηρεσιών που φορτώνονταν στην αριστερά. Εδώ και 6 εβδομάδες οι νεοναζί είχαν περάσει στην άμυνα, η Βουλή είχε ψηφίσει την άρση της ασυλίας βουλευτών της και οι έρευνες για τις εγκληματικές δραστηριότητες της συνεχίζονταν. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, αυτό το Σαββατοκύριακο επρόκειτο να γίνουν και νέες συλλήψεις στελεχών της Χρυσής Αυγής. Μόνο μερικά φέρετρα μπορούσαν να εμποδίσουν την παραπέρα εξάρθρωση της.

Ήδη τις προηγούμενες μέρες, έγκυροι παρατηρητές από τον “Πατριωτικό Χώρο” που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, προέβλεπαν ένα “μεγάλο χτύπημα” που θα ανέτρεπε το σκηνικό. Οι δολοφόνοι των μελών της Χρυσής Αυγής έκαναν ακριβώς αυτό: πρόσφεραν στους νεοναζί τους μάρτυρες που είχαν τόσο μεγάλη ανάγκη.

Μόλις μερικά λεπτά μετά το έγκλημα, ο ντετέκτιβ Κασιδιάρης το είχε ήδη εξιχνιάσει. Οι δράστες ήταν “αριστεροί τρομοκράτες”,τους οποίους έχει αφήσει ελεύθερους το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, την ώρα που φυλακίζει τους “αγωνιστές” θαυμαστές του Χίτλερ. Οι δε ηθικοί αυτουργοί είναι τα ΜΜΕ που τους συκοφαντούν, κατέληξε ο βουλευτής της ΧΑ, που όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος είχαν ξαναβρεί το έξαλλο στιλ στο οποίο διακρίθηκαν και πριν την δολοφονία Φύσσα. Το κλίμα είχε αλλάξει: “δικαιολογημένα είναι θυμωμένοι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής”, συμπέραινε η παρουσιάστρια των ειδήσεων του Αντέννα,ούτε μια ώρα μετά την δολοφονία!

Στην πραγματικότητα βέβαια, σε κάθε σκοτεινή ενέργεια όπως είναι όλες οι τρομοκρατικές ενέργειες, ένα από τα βασικά ερωτήματα είναι ποιος ωφελείται από αυτές. Στην περίπτωση των δολοφονιών στο Νέο Ηράκλειο, η κυβέρνηση δεν είναι από τους ωφελημένους. Μπορεί με τις νέες δολοφονίες να ξεχνιούνται προσωρινά τα νέα οικονομικά μέτρα που ζητάει η τρόικα και η κυβερνητική νευρική κρίση(ο διευθυντής του “Βήματος” προέβλεπε το πρωί πιθανή πτώση της δικομματικής) αλλά το κλίμα της πολιτικής αστάθειας που δημιουργείται υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση ελέγχει όλο και λιγότερο τις εξελίξεις.

Απ΄ ότι φαίνεται έχει χάσει τον έλεγχο και του παρακράτους. Ίσως οι έρευνες στο σπίτι και το γραφείο του Καρχιμάκη, πράγμα που φέρνει αντικειμενικά σε δυσκολότερη θέση το ΠΑΣΟΚ αποσταθεροποιώντας παραπάνω την κυβέρνηση, να ήταν στην ίδια κατεύθυνση.

Το βέβαιο είναι ότι οι δύο δολοφονίες εγκαινιάζουν ένα νέο κύκλο αίματος, που αν τα χέρια του παρακράτους δεν κοπούν, δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ. Το επόμενο θύμα θα προέρχεται πιθανότατα από την άλλη πλευρά, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η στρατηγική της έντασης που το Μέγαρο Μαξίμου εγκαινίασε για να αντιμετωπίσει την αριστερά, αλλά τώρα γυρνάει σαν μπούμεραγκ σε βάρος του. 'Η, καλύτερα, σε βάρος αυτών που δεν έχουν χάσει τελείως την ψυχραιμία τους, μπροστά στην προοπτική απώλειας της εξουσίας...

Το πιθανότερο είναι, τις επόμενες μέρες, κάποια άγνωστη ή εξαφανισμένη για χρόνια τρομοκρατική οργάνωση, να αναλάβει την ευθύνη της δολοφονικής επίθεσης. Και αυτή την φορά ίσως να προσέξουν και να μην βγάλουν προκήρυξη με καθαρευουσιάνικες εκφράσεις, όπως έβγαλε η μαιμού-οργάνωση για την επίθεση στα γραφεία της ΝΔ.

Στη πραγματικότητα όμως, δεν υπάρχει σήμερα τρομοκρατική οργάνωση στην Ελλάδα που να μπορεί να οργανώσει μια τόσο καλοσχεδιασμένη επίθεση, όπως η σημερινή. Αντί λοιπόν να ξεκινήσει ξανά τις αηδίες περί δύο άκρων, η κυβέρνηση θα πρέπει να διαλύσει το παρακράτος, να βρει τους δολοφόνους και να συνεχίσει την εξάρθρωση της άλλης εγκληματικής οργάνωσης που ελπίζει τώρα, με δύο μάρτυρες σημαία, να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Και τα σημερινά γεγονότα απέδειξαν, ότι η παρουσία της είναι καταστροφική για την χώρα και την πολιτική ομαλότητα.

πηγή: tvxs

ο Κυνικός Φιλόψοφος

"άσε που αν μειώσουμε τον παρονομαστή, αυξάνεται το κλάσμα..."

Άδωνις: Δεν μπορούν όλοι να έχουν πρόσβαση στη δημόσια Υγεία

Νοεμβρίου 01, 2013

Σε μία ακόμη κυνική ομολογία προχώρησε ο τηλεπλασιέ πωλών βιβλία με το κιλό και υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης, παραδεχόμενος ότι λόγω των συνθηκών «δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε την πρόσβαση όλων των πολιτών στην Υγεία, όπως θα θέλαμε». Η φράση του αυτή πυροδότησε τη δριμύτατη αντίδραση του προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου της Αθήνας.

«Δεν είναι ώρα το κράτος να αυξήσει τις δομές του, αλλά να τις μειώσει» δήλωσε ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης, την Πέμπτη, ερωτηθείς εάν και πότε θα λειτουργήσουν τα τέσσερα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ για να χορηγούν δωρεάν φάρμακα στους ανασφάλιστους και τους άπορους, όπως είχε προαναγγείλει η κυβέρνηση.

Μιλώντας στο Mega, ο κ. Γεωργιάδης ανακοίνωσε ότι το υπουργείο σχεδιάζει να λειτουργήσει απογευματινά χειρουργεία στα δημόσια νοσοκομεία, έναντι κάποιου τιμήματος που θα δίνουν οι ασφαλισμένοι που δεν θέλουν να περιμένουν σε λίστες προτεραιότητας.

Ο κ. Γεωργιάδης, ο οποίος προχθές στο πρωινό του MEGA δήλωνε ότι προτιμά την ιδιωτική Υγεία, έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει όσους αντιτάσσονται στην εξαθλίωση της δημόσιας Υγείας ότι «προασπίζονται τα συμφέροντα των ιδιωτών». «Όσοι χειρουργηθούν στα δημόσια νοσοκομεία, πιθανόν αν περίμεναν καιρό για το δημόσιο, να πήγαιναν σε ιδιωτικό. Άρα, η άλλη πλευρά πρέπει να ανησυχεί. Μου κάνει εντύπωση γιατί ορισμένοι οι οποίοι -υποτίθεται- προασπίζουν το ΕΣΥ, τελικά προασπίζουν τα συμφέροντα των ιδιωτών» ανέφερε χαρακτηριστικά.

πηγή:το κουτί της Πανδώρας

Εξωγήινος Ζευς

ο Μπαλούρδος σε Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου

αδιάβροχο μοντέλο

κουλουροφάγος μάδερφάκερ