περιούσιοι

Σεισμός ή πλειστηριασμός;

6 Φεβ, ’14

Pitsirikos

Η κυβέρνηση αποφάσισε την απαλλαγή των κατοίκων της Κεφαλονιάς από τον ειδικό φόρο ακινήτων για το 2014, την επιδότηση ενοικίου μέχρι 500 ευρώ, την ενίσχυση για την αγορά οικοσυσκευής μέχρι 6.000 ευρώ, την επιδότηση για τις επισκευές των κτιρίων, την συνέχιση της καταβολής του εφάπαξ επιδόματος και άλλα. Βέβαια, όλα αυτά αποφασίστηκαν με εντολή Σαμαρά.

Διαπιστώνω πως, αν το σπίτι σου υποστεί ζημιές από σεισμό, η κυβέρνηση σπεύδει να σε βοηθήσει• ειδικά, αν είναι προεκλογική περίοδος.

Αν, όμως, έχεις χρέη, το σπίτι σου θα βγαίνει σε πλειστηριασμό και θα σε πετάνε στον δρόμο.

Δηλαδή, αν σε χτυπήσει ο σεισμός, η κυβέρνηση σε βλέπει με κάποια συμπάθεια.

Αν δεν σε χτυπήσει ο σεισμός, σε χτυπάει η κυβέρνηση.

Δεν την καταλαβαίνω αυτή τη λογική. Δεν την καταλαβαίνω γιατί δεν είναι λογική.

Οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς βλέπουν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται, ή να κινδυνεύουν, και τις ζωές τους να διαλύονται.

Τα τελευταία χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες είδαν τις ζωές τους να διαλύονται.

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έφυγαν μετανάστες στο εξωτερικό.

Έφυγαν μετανάστες για τον ίδιο λόγο που πολλοί Κεφαλονίτες εγκαταλείπουν σήμερα την Κεφαλονιά: για να σωθούν.

Δεν είναι η πρώτη φορά: μετά τον μεγάλο φονικό σεισμό του ’53, από τους 125 χιλιάδες κατοίκους της Κεφαλονιάς έμειναν στο νησί μόνο 25 χιλιάδες.

Έγιναν πολλοί σεισμοί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Ατομικοί σεισμοί.

Χιλιάδες άνθρωποι κατέρρευσαν. Μέσα σε γενική απάθεια.

Χιλιάδες συνάνθρωποί μας αυτοκτόνησαν.

Αν είχε γκρεμιστεί το σπίτι τους, ίσως να μας είχαν απασχολήσει περισσότερο.

Η περιουσία συγκινεί τους Έλληνες περισσότερο από τους ανθρώπους.

Μάλλον επειδή είμαστε ο περιούσιος λαός.

Κι όπως είχε πει και ένας αξέχαστος δημοσιογράφος μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά την προηγούμενη δεκαετία «χάθηκαν σπίτια, περιουσίες, άνθρωποι».

Με αυτή τη σειρά.

(Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε έναν φίλο μου που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του. Και δεν μένει στην Κεφαλονιά.)

πηγή: pitsirikos

πάρτε το αλλιώς..

όσο υπάρχει καιρός..

Η αυτογκολάρα του ΣΥΡΙΖΑ με τους υποψήφιους βγάζει μάτι. Ο Βουδούρης και ειδικά αυτός ο περίεργος ο Καρυπίδης δείχνουν ότι έχουν μπερδευτεί χοντρά μερικά πολυσυλλεκτικά μπούτια…

Δεν ξέρω αν είναι φάση λάθους….που δεν παίρνεται πίσω ή εμπίπτει σε μια γενικότερη φιλοσοφία που ο σοφός λαός το λέει από παλιά «νέρωμα κρασιού»,

αλλά αν παίζει να μας σκάσουν και καμιά συνεργασία με τον καρατζαφύρερ (και αυτός αντιμνημονιακός δηλώνει τελευταία..) να μας το πούνε οι σύντροφοι, να το γυρίσουμε κι εμείς οι ρομαντικοί στην ποίηση.

ο λακές βλέπει "λεκέδες"

σταγονίδια υψηλής ποιότητας

το πολύ πολύ καμιά βολική ισοπαλία..

εθνικά αυγά

akrodexius kwlotubus

Δημόσια Παιδεία και Υγεία. 

Όχι ελεημοσύνες του αυτοκράτορα.

του Θάνου Ανδρίτσου

«Με εντολή του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, 17.7 εκατομμύρια από «μίζες» επιστρέφουν στον ελληνικό λαό», έγραφε η αφίσα που εξέδωσε η ΝΔ. Ο αυτοκράτορας Σαμαράς μας λυπήθηκε. Δίνει 17.7 εκατομμύρια για την περίθαλψη ανασφάλιστων πολιτών, τη στέγαση άπορων φοιτητών και την εκπαίδευση τυφλών μαθητών. Όποιος είναι τυχερός θα ευεργετηθεί από την εύνοια του ευγενικού άρχοντα.

17.7 εκατομμύρια. Όσο ακριβώς κόστισε το φόρεμα που σχεδίασε πέρυσι η βρετανίδα Ντέμπι Γουίνγκαμ γεμάτο διαμάντια και ρουμπίνια. Το 0,07% των 25 δις που χαρίζονται από το κράτος στις τράπεζες με την επανιδιωτικοποίησή τους.

Είναι φιλεύσπλαχνη η αστική τάξη και οι κυβερνήτες μας. Εδώ ο Δήμος Γλυφάδας – αυτός που ο επίσης γενναιόδωρος σε δολοφονίες και συλλήψεις υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης κάποτε πανηγύρισε ότι πήρε υπό τον έλεγχό του, πριν μάθει ότι βγήκε δεύτερος- αποφάσισε να παρέχει δωρεάν πρόσβαση στο κέντρο που τραγουδά η Βίσση και ο Ρέμος, για όσους συμπολίτες μας το έχουν ανάγκη.

Γέλια και κλάματα. Και πάνω από όλα οργή. Για μια χώρα που καταρρέει ολοκληρωτικά κάθε σπιθαμή κοινωνικού κράτους. Που η παιδεία και η υγεία διαλύονται για να γίνουν βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο, αφήνοντας στην τύχη τους εκατομμύρια εργαζόμενους και νέους. Που η κοινωνική πολιτική, οι δημόσιες υπηρεσίες πληρωμένες από το μόχθο της κοινωνίας θεωρούνται περιττές και το μόνο που θα μπορεί να περιμένει κανείς είναι η ελεημοσύνη του καλού αυτοκράτορα. Ή καμιάς πολυεθνικής, σαν τη Siemens που αφού δωροδόκησε όλες τις κυβερνήσεις και αφαίμαξε τον ελληνικό λαό, επανήλθε στην «τιμωρία» της σαν ευεργέτης των άπορων νέων ερευνητών, δίνοντας το όνομά της στις κρατικές υποτροφίες.

Η υποχρέωση του κράτους είναι να σκοτώνει παιδιά στα πελάγη, να παίρνει τα σπίτια του λαού, να χτυπά φοιτήτριες στο δρόμο. Ότι μαζεύει από κεφαλικούς φόρους να το δίνει στους τραπεζίτες. Και για στάχτη στα μάτια, κάτι ψίχουλα από αυτούς τους λίγους που ήρθε η ώρα του να φαγωθούν από τους επόμενους στον ανταγωνισμό. Δεν είναι υποχρέωση. Είναι η καλοσύνη του Αντώνη, που ήρθε να μείνει δίπλα μας, στο σεισμό. Σαν τη καλοσύνη του αυτοκράτορα που έβγαζε κι έναν από τον σταυρό κάθε χρόνο. Που καμιά φορά δεν κατέβαζε το δάχτυλο για να δοθεί η χαριστική βολή σε κάποιον μονομάχο. Τι κι αν χάνονταν χιλιάδες χωρίς λόγο στις αρένες; Τι κι αν χανόμαστε τόσοι καθημερινά στην αρένα του κοινωνικού κανιβαλισμού της μνημονιακής Ελλάδας;

Και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα φιλεύσπλαχνοι. Ας πούμε ο πλουσιότερος άνδρας της Κίνας και ρυθμιστής του παγκοσμίου εμπορίου, έδωσε την περασμένη εβδομάδα τρία εκατομμύρια δολάρια στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για έρευνα στην υγεία. Ή για παράδειγμα ο δεύτερος πλουσιότερος άνδρας της Αφρικής και κατηγορούμενος για τις συνθήκες δουλείας στις φυτείες ζάχαρης, Αλίκο Νταγκότε που ανακοίνωσε πρόσφατα ότι θα επενδύσει άλλα 4,6 δις στη Νιγηρία ώστε να βοηθήσει τη φτωχή χώρα.

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έγραφε παλιά ότι «πλάι στη φανερή φιλανθρωπική στάση, η αστική τάξη διατηρούσε πάντοτε την κρυφή στάση της ταξικής πάλης». Έτσι είναι. Όμως μοιάζει και λίγο φανερά πια να μας κοροϊδεύουν. Κι αν δεν ήταν θύμα αυτής της κοροϊδίας ο λαός μιας ολόκληρης χώρας δε θα πείραζε και τόσο. Όμως τώρα δεν είναι μόνο η νοημοσύνη μας αλλά και η ίδια η επιβίωσή μας που επιβάλλει να ξεμπερδεύουμε μαζί τους όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Συντομευμένη εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ, Κυριακή 2 Φλεβάρη.

 πηγή: η λέσχη

εκεί που όλοι φεύγουν, ο Ροντούλης έρχεται

JUNGLE-Report

Για κακή τύχη της Άννας-Μισέλ, μια νέα ευωδία προβατίλας ετοιμάζεται να εισέλθει στα ανάκτορα της Νέας Δημοκρατίας, για να συμπληρώσει αυτές του Δάνη Τζαμτζή και του Μιχάλη Ταμήλου.
Για τον Αστέριο Ροντούλη, πλέον, ο Αντώνης Σαμαράς «ενσαρκώνει μια δύναμη ελπίδας, σταθερότητας και ενότητας του Ελληνικού λαού» και, υποστηρίζει επιπλέον, ότι «οι επόμενες γενιές των Ελλήνων, θα ευγνωμονούν τον Αντώνη Σαμαρά»
Πηγή: http://bit.ly/1nI8CHr
Μα καλά, αυτός δεν ήταν που μιλούσε με απέχθεια για όσους σκέφτονται να συνεργαστούν μετεκλογικά με τον «μνημονιακό Σαμαρά»;: http://www.youtube.com/watch?v=OH2kVmR7h6A
Τσαπρρρρ... που έλεγαν κι οι αρχαίοι ημών.
{SPY}

εντολάδα

οι αυθεντίες (οι "σωτήρες") και τα πειραματόζωα..

…Είναι ίσως το σημαντικότερο εύρημα της έρευνάς μας: απλοί άνθρωποι που απλώς κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να έχουν ιδιαίτερη προδιάθεση εχθρότητας, μπορούν να γίνουν ενεργούμενα μιας τρομακτικής καταστρεπτικής διαδικασίας. Ακόμα κι όταν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα του έργου τους γίνουν προφανή, και προστάζονται να εκτελέσουν πράξεις αντίθετες προς θεμελιώδεις ηθικές αρχές, ελάχιστοι άνθρωποι έχουν την ψυχική δύναμη να αντισταθούν στην αυθεντία. [...] 

Η ηθική δεν εξαφανίζεται― η ηθική εστίαση είναι εντελώς διαφορετική: ο υποτελής αισθάνεται ντροπή ή υπερηφάνεια με κριτήριο την αποτελεσματικότητα της ανταπόκρισης του στις προσταγές της αυθεντίας…

 

STANLEY MILGRAM: ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ

 

πηγή 

με τις ειρωνείες των τελειωμένων..

Ποιος γελάει τώρα;

1 Φεβ, ’14

Pitsirikos

Θυμάμαι –και μάλλον δεν είμαι ο μόνος- τις ειρωνείες για τον Αλέξη Τσίπρα, όταν ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με τον Συνασπισμό το 2006. Θυμάμαι και τις ειρωνείες όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού το 2008, κατατροπώνοντας τον Φώτη Κουβέλη. Σήμερα τα γέλια και οι ειρωνείες με τον Τσίπρα έχουν κοπεί ή προέρχονται μόνο από συστημικούς δημοσιογράφους και «διανοούμενους». Σήμερα όλα τα κόμματα ψάχνουν έναν Αλέξη Τσίπρα.

Για πολλά κατηγορούν τον Τσίπρα αλλά μπορεί σήμερα κάποιος να φανταστεί τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα;

Ποιος θα ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Ο Κουβέλης; Εδώ γελάμε. Και τώρα πια και έχουμε πάρα πολλούς λόγους για να γελάμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτό που ψάχνουν οι άλλοι: ένα νέο και φρέσκο πρόσωπο. Και το οφείλει, κυρίως, στον Αλέκο Αλαβάνο.

Ο Αλαβάνος είδε νωρίς την κούραση του πολιτικού κατεστημένου και προώθησε τον Αλέξη Τσίπρα. Σοφή κίνηση.

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ως υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας τον 33χρονο Γαβριήλ Σακελλαρίδη –είναι δηλαδή στην ηλικία που ήταν ο Τσίπρας όταν εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού- και οι μόνοι που ειρωνεύονται πια είναι οι ηττημένοι και οι τελειωμένοι.

Ζούμε σε μια χώρα που τα νιάτα αντιμετωπίζονται σαν αρρώστια και οι νέοι άνθρωποι ονειρεύονταν πότε θα γεράσουν για να πάρουν σύνταξη.

Η χρεοκοπία της χώρας αλλάζει εντελώς το σκηνικό: αφενός ξέρουμε πως δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ και αφετέρου τα νιάτα γίνονται αυτό που πάντα ήταν, δηλαδή πλεονέκτημα, ευτυχία και ομορφιά.

Τα πρόσωπα στην πολιτική –και όχι μόνο- έχουν σημασία. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αλλά τα πρόσωπα έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Από αρχαιοτάτων χρόνων.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποιο πρόβλημα, δεν είναι στην θέση του προέδρου.

Τον Μάιο του 2012, ο συνάδελφος Αυγουστίνος Ζενάκος και εγώ πήραμε μια συνέντευξη από την Ζωή Κωνσταντοπούλου για το Unfollow.

Όταν τελείωσε η συνέντευξη και έκλεισε η πόρτα πίσω μας, το πρώτο πράγμα που ρώτησα τον Αυγουστίνο ήταν «Έχουν κι άλλους τέτοιους στον ΣΥΡΙΖΑ;»,

Ο Αυγουστίνος κατάλαβε πώς το εννοούσα και μου απάντησε πως δεν ξέρει. Του είπα πως, αν έχουν καμιά δεκαριά στελέχη σαν την Κωνσταντοπούλου, θα αφήσουν εποχή.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μου έκανε εξαιρετική εντύπωση και στη συνέχεια κατάλαβα πως δεν έπεσα έξω. Πάντα διαβασμένη, στοχοπροσηλωμένη, πάντα στο θέμα της και στον τομέα της, συγκεντρωμένη και αποτελεσματική. (σ.σ. Αν η Κωνσταντοπούλου στο μέλλον σαλτάρει από την εξουσία και γίνει Ντόρα Μπακογιάννη, αυτό δεν έχει να κάνει με την τωρινή μου άποψη.)

Συνηθίζω να παρατηρώ ποιοι πολιτικοί δέχονται επιθέσεις από το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο – καταλαβαίνεις πολλά απ’ αυτό.

Η Ζωή Κωνσταντόπουλου παίρνει το πρωτάθλημα επιθέσεων σε πολιτικό, ενώ –αν και δεν θέλω να σπείρω την διχόνοια- κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν τα έχει αγγίξει κανείς.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση θα είναι η ηγετική ομάδα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο Αλέκος Αλαβάνος φέρθηκε έξυπνα. Τώρα είναι η σειρά του Αλέξη Τσίπρα.

(Αλέξη, νέους. Πολύ νέους.)

πηγή: pitsirikos

mouga

ISO ντέντιας

έξοχος ο Χατζηστεφάνου, παρόλο που ξέχασε να συμπεριλάβει και τις απαραίτητες κοινοποιήσεις...

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Δένδια, από έναν Έλληνα τραγικής ποιότητας

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου

31 Ιανουαρίου 2014

Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ και να σας καταθέσω το πολιτικό μου ποιόν, όχι τίποτε, να ξέρετε με τι ποιότητας άνθρωπο έχετε να κάνετε, είναι γνωστό ότι είστε επιλεκτικότατος και απαιτητικός.

Κατ’ αρχήν, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι καταγόμαστε από δυο διαφορετικούς υπαρξιακούς γαλαξίες. Εγώ είμαι ένα γήινο δίποδο θηλαστικό, εσείς χαρακτηρίζεστε από λέξεις που ως μηνύσιμες θα παραμείνουν ανάλεκτες, μιας και δεν μου περισσεύουν πόροι για δικαστήρια.

Αναμενόμενο λοιπόν ότι δεν μοιραζόμαστε κανένα απολύτως κοινό όραμα, και δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή συγγενική πτυχή μεταξύ της κοσμοθεωρίας μου και της δικής σας.

κι άλλο ποστ μεντολησαμαρά

διαστημάνθρωποι

γλιτώνουν τον barbi jr

από τα αυτοκόλλητα και τα στένσιλ επικίνδυνων εκκολαπτόμενων τρομοκρατών

ραντεβού στην Πάολα

όλοι μαζί αγκαλιά

να καταδικάσουμε τη βία

προπαγάνδα για μπαμπουίνους

με λοβοτομή

ο ποιοτικός Δένδιας

Δένδιας: Τραγική η ποιότητα των μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα

Ο Νίκος Δένδιας είναι άτυχος άνθρωπος, γιατί του έλαχε να είναι υπουργός Δημόσιας Τάξης σε μία χώρα σαν την Ελλάδα, όπου η ποιότητα των μεταναστών είναι «τραγική», ενώ αν ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης στη Σουηδία θα ήταν αλλιώς τα πράγματα, γιατί εκεί οι μετανάστες «έχουν ένα επίπεδο».

«Ο μετανάστης της Σοβιετικής Ένωσης που πάει στη Σουηδία έχει ένα επίπεδο, εμείς αντιμετωπίζουμε μετανάστες από το Μπαγκλαντές, το Αφγανιστάν, με μια άλλη κουλτούρα από έναν άλλο κόσμο. Αυτή είναι η δική μας ατυχία», δήλωσε ο υπουργός μιλώντας στον ΣΚΑΪ.

Αν μη τι άλλο, συμπάσχουμε μαζί του και ελπίζουμε σε μία αναβάθμιση του επιπέδου των μεταναστών που έρχονται στη χώρα μας για ένα καλύτερο μέλλον – αν και, για να έρχονται στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο απελπισμένοι είναι στις χώρες καταγωγής τους.

Όμως ο Νίκος Δένδιας δεν έμεινε σε αυτήν τη δήλωση. Προανήγγειλε ότι με την αναδιάρθρωση της Αστυνομίας το Σώμα θα περάσει από τον… Ηλία του 16ου περίπου στο ελληνικό FBI (ναι, το είπε), ενώ ερωτηθείς αν έχει πρόταση από τον Αντώνη Σαμαρά για να κατέβει υποψήφιος για τη δημαρχία της Αθήνας, απάντησε πως «ο πρωθυπουργός δεν κάνει προτάσεις, δίνει εντολές».

Κάπως έτσι δε λειτουργεί η (Νέα) Δημοκρατία;

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

wallart

~η κανονικότητα και τα ζωντανά χαλάσματα~

πάμε να φύγουμε..

να βρούμε κι άλλα χαλάσματα

ένα ποστ μεντολησαμαρά

"ευκαιριάρες"

Στρώνει χαλιά ο πρωθυπουργός των βιομηχάνων

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

Κώστας Γυφτοδήμος

Στόχος της κυβέρνησης είναι να  «στρώσουμε κόκκινο χαλί στις ξένες επενδύσεις», αναφώνησε από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μιλώντας χθες το πρωί σε εκδήλωση που διοργάνωσε η Ένωση των Ευρωπαίων Βιομηχάνων…

Aν υπήρχε βραβείο για τον «καλύτερο πρωθυπουργό των βιομηχάνων», με τη ομιλία του την Τρίτη 28 Ιανουαρίου ο Α. Σαμαράς είναι σίγουρο ότι θα το κέρδιζε επάξια. Και τι δεν είπε από το βήμα της εκδήλωση στις Βρυξέλλες για να προσελκύσει τους ευρωπαίους κεφαλαιοκράτες. Υποσχέθηκε να προωθήσει νέες «θαρραλέες μεταρρυθμίσεις». Παρουσίασε τους φιλοεπενδυτικούς νόμους που έχει ψηφίσει η κυβέρνησή του. Πρόταξε το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Υπενθύμισε στο ακροατήριο ότι έχει ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Διαφήμισε τα μέτρα που έχουν ληφθεί στη χώρα σε «δημοσιονομικό και διαρθρωτικό επίπεδο». Τόνισε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για τους επιχειρηματίες.

Ο πρωθυπουργός, εμπνευστής του «success story», δε μάσησε τα λόγια του. Εξάλλου γνωρίζει την κατάσταση από πρώτο χέρι. Σε μια χώρα που η κυβέρνηση της ετοιμάζεται να πουλήσει τα νερά, τις παραλίες, τα λιμάνια, τις εγκαταστάσεις ηλεκτροδότησης, τα αεροδρόμια, τις μαρίνες, το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, είναι σίγουρο ότι υπάρχουν «ευκαιρίες» για τους επενδυτές. Ειδικά όταν το ξεπούλημα γίνεται με τη μέθοδο του «όσο–όσο» για να πληρωθούν οι δανειστές, οι «ευκαιρίες» σίγουρα πολλαπλασιάζονται. Σε μια χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των μισθών για τους νέους εργαζόμενους είναι κάτω από 500 ευρώ και έχει δημιουργηθεί ταυτόχρονα μια από τις μεγαλύτερες στρατιές ανέργων στην Ευρώπη είναι σίγουρο ότι υπάρχουν «ευκαιρίες» για τα αφεντικά. Σε μια χώρα, που η κυβέρνησή της έχει αναγορεύσει την απεργία σε «ποινικό αδίκημα» και επιστρατεύει απεργούς, εκδίδει διατάγματα που απαγορεύουν τις συγκεντρώσεις και χτυπάει με δακρυγόνα και ΜΑΤ τους διαδηλωτές, οι υποψήφιοι επενδυτές γνωρίζουν ότι υπάρχουν «ευκαιρίες».

Καλά τα είπε λοιπόν ο κ. Σαμαράς. Όμως, μας άφησε μια πικρή γεύση για το λιτό σκηνικό της τελετής υποδοχής των επενδυτών. Γιατί, κ. πρωθυπουργέ, μόνο κόκκινο χαλί; Χάθηκε να μαζευτούν και μερικές εκατοντάδες μικρά παιδιά να προσφέρουν ένα λουλούδι κατά την άφιξη των επενδυτών; Να χορέψουν παραδοσιακούς χορούς;  Να τραγουδήσουν προς τιμή των ξένων σωτήρων; Να ανοίξουν μια σαμπάνια, βρε αδερφέ. Να συμπεριφερθούν, εν ολίγοις, ως ιθαγενείς, περιμένοντας να λάβουν τις χάντρες και  τα καθρεφτάκια των επενδυτών; Εξάλλου, στην Ελλάδα των δύο εκατομμυρίων ανέργων, που δημιουργήσαν με τις πολιτικές τους οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή». Ντροπή και αίσχος είναι ο πρωθυπουργός της χώρας να δηλώνει ότι στόχος της κυβέρνησης του είναι «να στρώσουν κόκκινα χαλιά» για να υποδεχτούν αυτούς που έρχονται –και οι κυβερνώντες το γνωρίζουν- για να κερδοσκοπήσουν πάνω στο κουφάρι της Ελλάδας, εκμεταλλευόμενοι με τον πιο άγριο τους εργαζομένούς της. Αλλά για τον πρωθυπουργό και τους πράσινους συνοδοιπόρους του αυτά είναι ψιλά γράμματα. Τα συμφέροντα της τάξης τους υπηρετούν, είτε πάνω σε κόκκινα χάλια είτε μέσα σε οβάλ γραφεία κάνοντας μπίζνες και κλείνοντας τα επόμενα ντιλ.

πηγή: unfollow

αλλαγές στην αστυνομία

η ίδια γη

Ήταν κάποτε δυο άνθρωποι.

Δυο χρονών δέρνονταν με τα χέρια.

Δώδεκα χρονών δέρνονταν με ραβδιά και πετούσαν πέτρες.

Είκοσι δυο χρονών χτυπιόντουσαν με ντουφέκια.

Σαράντα δυο χρονών έριχναν βόμβες.

Εξήντα δυο χρονών έπαθαν μόλυνση.

Ογδόντα δυο χρονών πέθαναν.

Θάβονται ο ένας δίπλα στον άλλον.

Όταν μετά από εκατό χρονιά ένα σκουλήκι πέρασε, τρώγοντας από τα δυο μνήματα, καθόλου δεν αντιλήφτηκε ότι εδω είχαν ταφεί δυο διαφορετικοί άνθρωποι.

Ήταν η ίδια γη. Παντού η ίδια γη.

~ Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ

πηγή: σχολιαστές χωρίς σύνορα