τρίτο και οριστικό

Ξενάκια

3 Ιούλ, ’16

Ήρθαν τα μνημόνια και έφυγαν οι άνθρωποι. Πρώτη φορά, επίσημη κρατική έκθεση -από την ΤτΕ- δίνει μια εικόνα για το τρίτο κύμα μετανάστευσης που σάρωσε την χώρα κατά τον 20ό αιώνα.

Από το 2010 και μετά έχουν φύγει 427.000 Έλληνες ηλικίας 16-64 ετών.

Τα μικρότερα παιδιά που φύγανε δεν τα μετράνε, όπως δεν μετράνε και τα χιλιάδες παιδιά που γεννιούνται στις νέες πατρίδες.

Δεν αξίζουν κανένα σχολιασμό τα προτεινόμενα μέτρα από την ΤτΕ για την ανάσχεση του φαινομένου, αφού πρόκειται ουσιαστικά για ευχολόγια και google μεταφράσεις γερμανικών κειμένων.

Αν δεν δουλέψουμε πάνω στο παραγωγικό μοντέλο που ταιριάζει στην χώρα και αν δεν εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη και την ΕΕ, σωτηρία δεν πρόκειται να δούμε.

Αξίζει όμως να σταθεί κανείς σε κάποιες από τις επισημάνσεις που η έκθεση κάνει.

Πχ, πως την χώρα -σε αντίθεση με το παρελθόν- την εγκαταλείπουν μαζικά οι πλέον καταρτισμένοι και ανταγωνιστικοί από τους εργαζόμενους.

Οι νεομετανάστες δεν αφήνουν τα παιδιά τους πίσω στην γιαγιά και τον παππού, τα παίρνουν μαζί τους, γεννούν στους νέους τόπους κατοικίας και σκέφτονται την επιστροφή στην Ελλάδα, αφού πρώτα αποκτήσουν κάποια σύνταξη από το εξωτερικό.

Η Ελλάδα σβήνει.

Δεν θα μείνει στο τέλος παρά μονάχα αυτή η αίσθηση του κενού και η θλίψη που αφήνει παντού το ανεκπλήρωτο μιας ευτυχίας που προσδοκούσαμε αλλά δεν ήρθε, ενός έρωτα που έσβησε πριν καν να γεννηθεί.

Μιας νοσταλγίας παράλογης και αβάσταχτης για κάτι που ποτέ μας δεν ζήσαμε.

Θα μένει μονάχα η θλίψη παντού.

Θα κολλάει στα πεζούλια των δρόμων, στις βιτρίνες των καταστημάτων, στα παραθυρόφυλλα των παρατημένων σπιτιών, στα ξερά χώματα των αφημένων αγρών.

Σαν τα χωριά που εγκαταλειμμένα ρημάζουν.

Σαν τα σπίτια που παραδίνονται στην μούχλα και χάνονται.

Ποιος να καθαρίσει και τι.

Ποιος να επιστρέψει και πού.

«Κι αν σε μαλώσουν μην ντραπείς, ξενάκι είμαι να τους πεις»

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, αυτό που δεν μας συγχωρώ είναι η πλήρης αδιαφορία για όσους αναγκάστηκαν και αναγκάζονται να φύγουν για να επιβιώσουν. Φυσικά, ούτε η Ιστορία θα το συγχωρέσει αυτό, αφού αυτή η φυγή σημαίνει το οριστικό τέλος της Ελλάδας. Οι άνθρωποι είναι ο πραγματικός και μοναδικός πλούτος μιας χώρας. Αλλά πολλοί δεν το βλέπουν. Αντιθέτως, θυμώνουν με αυτούς που φεύγουν. Βέβαια, η ζωή έχει και παρακάτω. Φίλος που θύμωνε πολύ με αυτούς που φεύγουν, ετοιμάζεται να φύγει σε δυο εβδομάδες. Μαύρη τύφλα στους Έλληνες. Καμία αίσθηση της πραγματικότητας. Θέλουν συντάξεις. Από πού θα τις πάρουν; Ποιος θα δουλεύει για να πάρουν σύνταξη; Έγραψα τον περασμένο Οκτώβριο «Αν θέλετε συντάξεις, φέρτε πίσω τους Έλληνες μετανάστες». Ηλία, νομίζω πως πια είναι μια ατομική υπόθεση. Η αδυναμία και αδιαφορία των Ελλήνων για συλλογική αντίδραση, αντίσταση και αντεπίθεση δείχνουν ένα λαό τελειωμένο. Ο καθένας μόνος του. Συνταγή ήττας. Δεν πειράζει, εμείς θα το παλέψουμε μέχρι τέλους. Εγώ δεν θα κουραστώ να γράφω πως οι Έλληνες πρέπει επιτέλους να αντιδράσουν. Και θα συμμετέχω σε όποια δράση πάει κόντρα στη γενική απάθεια και αφασία. Αν είναι να πέσουμε, να πέσουμε αγωνιζόμενοι. Να είσαι καλά, Ηλία.)

πηγή: pitsirikos

ο ιερός άνθρωπος

image: Georgi Licovski

Κάνοντας πράξη την ουτοπία: Καλωσορίζουμε τους πρόσφυγες!

Afterwords on 22/02/2016

Θέτονται σε πράξη ουτοπικές ιδέες και αποδεικνύεται ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός και ουσιαστικά απαραίτητος.

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Afterwords

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες και πρόσφυγες έχουν διασχίσει την Ευρώπη μέσα στο 2015. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη για τις δυτικές δυνάμεις, οι οποίες βοήθησαν ενεργά στο να δημιουργηθούν οι κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μισός πληθυσμός της χώρας σκοτώθηκε ή αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα σπίτια του πριν από τον πόλεμο.

Η συνεχιζόμενη βίαιη καταστολή στη Μέση Ανατολή μαζί με την άρνηση των περισσότερων Αραβικών χωρών να τους δεχτούν, έχουν ως αποτέλεσμα έναν πρωτοφανή αριθμό ανθρώπων που ψάχνουν καταφύγιο στην Ευρώπη.

Εξαιτίας της  γεωπολιτικής της θέσης η Ελλάδα αποτελούσε πάντα το «χωνευτήρι» διαφορετικών πολιτισμών, το σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αυτός ο αντικειμενικός παράγοντας έχει διαμορφώσει τα υποκειμενικά χαρακτηριστικά και τις νοοτροπίες που έχουν υιοθετήσει οι Έλληνες από την αρχαιότητα – χαρακτηριστικά πολύ πιο βαθιά από τον σεβασμό και τη φιλοξενία.

Στην αρχαία Ελλάδα οι ξένοι θεωρούνταν ιερά πρόσωπα. Η προστασία τους ήταν ηθική υποχρέωση που υποστηριζόταν από τον πατέρα των θεών, τον Δία, και τη θεά Αθηνά.

Τρεις Ελληνίδες γιαγιάδες φροντίζουν ένα μωρό προσφύγων στο νησί της Λέσβου
(Φωτογραφία του Λευτέρη Πατσάλη)

Μετά από χιλιάδες χρόνια η Ελλάδα παραμένει σημείο συγκέντρωσης των διωκόμενων μειονοτήτων, οι οποίες προσεγγίζοντας την πύλη της εισόδου στην Ευρώπη αγωνίζονται για την επιβίωση των ίδιων και των παιδιών τους. Και μετά από χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες παραμένουν πιστοί στην αξία της φιλοξενίας παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν από την οικονομική κρίση και δείχνουν αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, ειδικά στα νησιά του Αιγαίου και κοντάστα χερσαία σύνορα της χώρας.

Την ίδια στιγμή, ένας μεγάλος αριθμός αυτό-οργανωμένων ομάδων και κινημάτων αλληλεγγύης ξεκινά να κάνει την εμφάνιση του σε όλη την Ευρώπη. Αυτές οι αυτο-οργανωμένες οργανώσεις αλληλεγγύης δεν κάνουν αγαθοεργία και δεν είναι φιλανθρωπικά ή κρατικά χρηματοδοτούμενα ιδρύματα. Αποτελούν έναν ενεργό κοινωνικό πυρήνα, ο οποίος δεν βοηθάει τους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη από συμπόνια και οίκτο, αλλά μέσα στα πλαίσια του αγώνα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων και της οικονομικής εκμετάλλευσης, ενόσω η κατάλυση των κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών συνθηκών γεννούν τον πόλεμο και ρατσισμό.

Η δράση τους δεν έχει ως σκοπό να καλύψει τις ανεπάρκειες του συστήματος, αλλά να αλλάξει το ίδιο σύστημα και να πετύχει παγκόσμια ειρήνη, ισότητα και ελευθερία. Έτσι, θέτονται σε πράξη ουτοπικές ιδέες και αποδεικνύεται ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός και ουσιαστικά απαραίτητος. Ωστόσο, δε θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι οι κοινωνίες είναι ετερογενείς συνδυασμοί συγκρουόμενων στοιχείων.

Ο θεσμοθετημένος ρατσισμός, από την πρόσφατη νομοθεσία, η οποία πιέζει τους πρόσφυγες να παραδώσουν τα τιμαλφή τους στη Δανία έως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι άνθρωποι αφήνονται χωρίς νερό και τουαλέτα για μέρες, και οι διάφορες νεοναζιστικές εγκληματικές οργανώσεις, από τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα μέχρι το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία και το Pegida στη Γερμανία αποτελούν δυστοπικά σύννεφα που συσσωρεύονται πάνω από την Ευρώπη.

Η κρίση προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κρίσις, που σημαίνει «κρίση, απόφαση». Η προσφυγική κρίση είναι μια αποφασιστική στιγμή. Ο τρόπος με τον οποίο πρόκειται να συμπεριφερθούμε στους πρόσφυγες θα καθορίσει τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας.

Ήδη έχουμε καθοριστεί από χιλιάδες παιδιά προσφύγων, τα οποία έπεσαν στα χέρια των σωματέμπορων, από χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες, τους οποίους δεν καταφέραμε να προστατεύσουμε. Οι πρόσφυγες έχουν γίνει η μετενσάρκωση του homosacer («ιερός άνθρωπος») του Αγκάμπεν, η γυμνή ζωή που δεν αξίζει να ζήσουμε αποκλεισμένοι από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη κατάσταση.

Ενώ η ανθρωπότητα έχει πετύχει πρόοδο μόνο μέσα από την αλληλεπίδραση και τη διαπολιτισμικότητα οι κλειστές κοινωνίες που δε δείχνουν σεβασμό στην διαφορετικότητα είναι καταδικασμένες να εξαλείφονται. Παρόλα αυτά, η φλόγα της αλληλεγγύης συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και είναι αρκετά δυνατή, έτσι ώστε να «κάψει» το παρελθόν και να «φωτίσει» το μέλλον.

Image: Το σκίτσο των αμέτρητων πνιγμένων προσφύγων στη Μεσόγειο μέσα από την απεικόνιση της Γκερνίκα του Αιγαίου από τον Βούλγαρο σκιτσογράφο JovchoSavov

 utopia

πηγή: νόστιμον ήμαρ

περιούσιοι

Σεισμός ή πλειστηριασμός;

6 Φεβ, ’14

Pitsirikos

Η κυβέρνηση αποφάσισε την απαλλαγή των κατοίκων της Κεφαλονιάς από τον ειδικό φόρο ακινήτων για το 2014, την επιδότηση ενοικίου μέχρι 500 ευρώ, την ενίσχυση για την αγορά οικοσυσκευής μέχρι 6.000 ευρώ, την επιδότηση για τις επισκευές των κτιρίων, την συνέχιση της καταβολής του εφάπαξ επιδόματος και άλλα. Βέβαια, όλα αυτά αποφασίστηκαν με εντολή Σαμαρά.

Διαπιστώνω πως, αν το σπίτι σου υποστεί ζημιές από σεισμό, η κυβέρνηση σπεύδει να σε βοηθήσει• ειδικά, αν είναι προεκλογική περίοδος.

Αν, όμως, έχεις χρέη, το σπίτι σου θα βγαίνει σε πλειστηριασμό και θα σε πετάνε στον δρόμο.

Δηλαδή, αν σε χτυπήσει ο σεισμός, η κυβέρνηση σε βλέπει με κάποια συμπάθεια.

Αν δεν σε χτυπήσει ο σεισμός, σε χτυπάει η κυβέρνηση.

Δεν την καταλαβαίνω αυτή τη λογική. Δεν την καταλαβαίνω γιατί δεν είναι λογική.

Οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς βλέπουν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται, ή να κινδυνεύουν, και τις ζωές τους να διαλύονται.

Τα τελευταία χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες είδαν τις ζωές τους να διαλύονται.

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έφυγαν μετανάστες στο εξωτερικό.

Έφυγαν μετανάστες για τον ίδιο λόγο που πολλοί Κεφαλονίτες εγκαταλείπουν σήμερα την Κεφαλονιά: για να σωθούν.

Δεν είναι η πρώτη φορά: μετά τον μεγάλο φονικό σεισμό του ’53, από τους 125 χιλιάδες κατοίκους της Κεφαλονιάς έμειναν στο νησί μόνο 25 χιλιάδες.

Έγιναν πολλοί σεισμοί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Ατομικοί σεισμοί.

Χιλιάδες άνθρωποι κατέρρευσαν. Μέσα σε γενική απάθεια.

Χιλιάδες συνάνθρωποί μας αυτοκτόνησαν.

Αν είχε γκρεμιστεί το σπίτι τους, ίσως να μας είχαν απασχολήσει περισσότερο.

Η περιουσία συγκινεί τους Έλληνες περισσότερο από τους ανθρώπους.

Μάλλον επειδή είμαστε ο περιούσιος λαός.

Κι όπως είχε πει και ένας αξέχαστος δημοσιογράφος μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά την προηγούμενη δεκαετία «χάθηκαν σπίτια, περιουσίες, άνθρωποι».

Με αυτή τη σειρά.

(Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε έναν φίλο μου που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του. Και δεν μένει στην Κεφαλονιά.)

πηγή: pitsirikos

πρόσφυγες

Leaving one's country

7 billion others

η μετανάστευση ως κερδοσκοπικός μοχλός "ανάπτυξης"

έχουμε ξαναδημοσιεύσει

αποσπάσματα από το "αιρετικό" βιβλίο Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους του Λευτέρη Σταυριανού

που διδάχτηκε στην Α'Λυκείου κατά τη σχολ.χρονιά 1984-85

 

στο παρακάτω απόσπασμα αναφέρεται στη μετανάστευση

κοιτώντας το δάσος και όχι το δέντρο..

"στο μέλλον θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε"

κάπου μακρυά