ΠΟΤΑΜΙ-ΣΕΛΦΙΣ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Σάββατο, 7
Φεβρουαρίου 2015
Στο λιτό γραφείο του
Σταύρου η ατμόσφαιρα ήταν κάτι παραπάνω από βαριά. Δύο μπροστάρηδες της
κατάκτησης της θέσης του τρίτου δημοκρατικού κόμματος, ο κατά συνθήκην αρχηγός
και η καθηγήτρια με τα ατελείωτα πόδια που αγαπάει αλλά δε δεσμεύεται από τις
ιδεολογίες, είχαν βάλει στη μέση τον καραφλό ποδηλάτη και τον αγαπημένο του
κοινού Κίτσο.
- Είστε τελείως
νούμερα, γαμώ το ξεσταύρι μου;
- Σταύρο, εγώ....
- Σκάσε!!! Νομίζεις
ότι είσαι με την Τσιτσιμπίκου στην ΕΡΤ;
ΕΡΤ γιοκ, αγοράκι μου! Το ψωμάκι σου τώρα το βγάζεις στη Βουλή και χωρίς εμένα
ακόμα θα έβριζες τον Σαμαρά που σε έβαλε στην ευρωπολιτική.
Ο Γιώργος είχε
λουφάξει και κοίταξε με δακρυσμένα (και καλά) μάτια την Παναγιά της
μεταμοντέρνας διανόησης, την Αντιγόνη. Μάταια.
- Καλά σου λέει, ρε
γκάου! Σε λίγο θα αρχίσετε να παίζετε και μπουκάλα με την Έλενα Ράπτη, ενώ κάνω
επερώτηση για τις προοπτικές επέκτασης της Αττικής Οδού μέχρι τη Θήβα.
Ο Νίκος Ορφανός δεν
έλεγε τίποτα. Με σκυμμένο το κεφάλι έκανε ότι υπέμενε στωικά το μπαράζ. Στην
πραγματικότητα, βέβαια, η καρδιά του πετάριζε χαρούμενα. Μόλις είχε λάβει
ειδοποίηση με εσεμές ότι στον τραπεζικό του λογαριασμό είχε μπει η πρώτη του
βουλευτική αποζημίωση. Είχε να νιώσει έτσι από τότε που έφαγε την πρώτη του ΙΟΝ
αμυγδάλου. Ο Σταύρος το τζιμάνι τον πήρε
γραμμή.
- Τι χαμογελάς, ρε,
σαν να έκλεισες συμβόλαιο για σίριαλ του ΜΕΓΚΑ; Εδώ, ρε, είναι Βουλή. Μας
βλέπει κόσμος, μας βλέπει ο κύριος Ψυχάρης, ο κύριος Μπόμπολας, η Σώτη. Όλοι
αυτοί περιμένουν από εμάς να σώσουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας κι εσείς
γελοιοποιείτε το ποτάμι της νέας ευρωπαϊκής Ελλάδας, που ξεκίνησε στις 25 του
Γενάρη.
- Ιανουαρίου, τον
διόρθωσε η Αντιγόνη, που δεν ανεχόταν την αριστερή κουλτούρα και ιδιόλεκτο.
Ο Σταύρος ετοιμάστηκε
να της ρίξει μερικά γαμωσταυρίδια, εκτός εαυτού, σχετικά με την άποψή του για
όσους το παίζουν ξερόλες με διδακτορικά.
- Αντιγόνη, θυμάσαι
τι είχα πει για τον Μαζάουερ; Ξέρεις πώς τους λέω τους διδάκτορες, ε;
- Πώς, Σταύρο μου;
Η ειρωνική και
κοφτερή σαν λεπίδα χροιά αυτού του "Σταύρο μου" δημιούργησε συνθήκες
εκρηξης μεγατόνων. Την ηλεκτρισμένη σιγή έσπασε ένα λυτρωτικό ρινγκτόουν. Το
γνωστό παπαροθέμα των Γκαλέξικο. Ο Σταύρος απάντησε χωρίς να δει τον καλούντα.
- Ναι!...Γιάνη, μην
ανησυχείς. Αν την κάνει καμιά Βαλαβάνη, εμείς είμαστε εδώ.
Έκλεισε το τηλέφωνο.
Κοιτάχτηκαν και οι τέσσερις. Είχαν πια βουρκώσει.
- Συγγνώμη, αρχηγέ.
Μην ανησυχείς. Η Ευρώπη μπορεί να στηριχθεί πάνω μας, είπε ο Αμυράς ρουφώντας
τις μύξες του.
Σκοτείνιαζε.
