λούμπεεεεεν..

η κυβέρνηση και η εξουσία

Επιστροφή στην πραγματικότητα

24 Μαρ, ’15

Για επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην πραγματικότητα κάνουν λόγο η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, μετά τη συνάντησή του με την Άνγκελα Μέρκελ. Παράλληλα, κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα για την επιστολή στην Άνγκελα Μέρκελ, με την οποία την ενημερώνει για την δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και ξεκαθαρίζει πως θα προτιμήσει να καταβάλει μισθούς και συντάξεις από το να πληρώσει τις δόσεις του ΔΝΤ.

Αυτοί που θα πρέπει να επιστρέψουν στην πραγματικότητα είναι οι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε τον Ιανουάριο του 2015, μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και την δημιουργία κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η Ελλάδα χρεοκόπησε πριν από πέντε χρόνια, ως αποτέλεσμα των κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.

Το ότι κανένας πολιτικός δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη ως υπεύθυνος για την χρεοκοπία δεν αθωώνει κανέναν και δεν σημαίνει πως όλοι έχουμε πάθει αμνησία και δεν θυμόμαστε πότε, ποιοι και για ποιους λόγους οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία.

Δεν είναι κανένα μυστικό πως, εδώ και πέντε χρόνια, η Ελλάδα δεν έχει πρόσβαση στις αγορές χρήματος, ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας της και της προσφυγής της στο μηχανισμό στήριξης.

Τα ταμεία είναι άδεια, επειδή έτσι τα παρέδωσε η κυβέρνηση Σαμαρά που οδηγούσε τη χώρα στην ανάπτυξη και στο success story.

Οπότε, πού οφείλονται οι επιθέσεις στον Αλέξη Τσίπρα για την επιστολή στην Άνγκελα Μέρκελ, όπου της εκθέτει την πραγματικότητα και αναφέρει πως η αποτυχία εύρεσης βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα;

Είναι απίστευτο το θράσος της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Αφού διέλυσαν και χρεοκόπησαν τη χώρα, κάνουν και κριτική.

Από κοντά τους μια στρατιά εξαγορασμένων δημοσιογράφων και «πνευματικών ανθρώπων», οι οποίοι, επί δεκαετίες, έχουν τρελάνει στις μπουνιές και τις κλωτσιές τους Έλληνες πολίτες, εξηγώντας τους πως είναι μεγάλη δυστυχία να είσαι Έλληνας αλλά ξεχνώντας να αναφέρουν πως δεν είναι καθόλου δυστυχία να είσαι ο Λάτσης ή κάποιος άλλος ολιγάρχης, ενώ πολύ «ευτυχής» κατάσταση είναι να είσαι και κάποιο από τα λαμόγια και τα παπαγαλάκια των ολιγαρχών.

Το ότι οι Έλληνες έχουν φάει πολύ ξύλο επί δεκαετίες δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα από το γεγονός ότι εμφανίζεται σήμερα ως σωτήρας ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης! Το παιδί για όλες τις δουλειές στις κυβερνήσεις Σημίτη θα σώσει τη χώρα.

Ο άνθρωπος που, με το αζημίωτο, έγλειφε ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ κορυφαίες προσωπικότητες όπως ο Λουκάς Παπαδήμος -ο οποίος εντελώς τυχαία διορίστηκε πρωθυπουργός πριν από 4 χρόνια-, ο άνθρωπος που έγλειφε τον Παπαδήμο για το «οικονομικό θαύμα της Ελλάδας», παρουσιάζεται σήμερα ως παρθένα που θα φέρει το νέο στην πολιτική ζωή της χώρας.

Δεν απορώ τόσο για τον Σταύρο Θεοδωράκη -αυτός πιόνι είναι- όσο για τους καθυστερημένους που τον ψήφισαν.

Και σήμερα ο Σταύρος Θεοδωράκης κάνει κριτική στην κυβέρνηση και στον Αλέξη Τσίπρα. Αντί να έχει βρει μια τρύπα να χωθεί.

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να ξυπνήσει και να πράξει. Πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Η αλλαγή της κυβέρνησης δεν πρέπει να ξεγελάει κανέναν.

Η κυβέρνηση άλλαξε χέρια, όχι η εξουσία.

Παραμένουν όλοι στις θέσεις τους. Ολιγάρχες, καναλάρχες και η στρατιά που τους υπηρετεί.

Δεν θα αργήσει η στιγμή -αν δεν συμβαίνει ήδη-, που η νέα κυβέρνηση θα είναι όμηρός τους.

Μόνο οι πολίτες μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση.

Θα χρειαστεί να σταματήσουν να το παίζουν θύματα και εξαπατημένοι.

Μπορούν; Θέλουν;

Ας γίνουμε επιτέλους κι εμείς ρεαλιστές.

Ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα.

πηγή: pitsirikos

σταύρος θεοδωράκης: "η προπαγάνδα δεν είναι πατσάς"

τα μπλου-τσιπς του Σόϊμπλε..

Σόϊμπλε: Σαμαράς και Στουρνάρας αποδίδουν

[τι δήλωσε για τις επενδύσεις του στην αποικία]

18 Απρ. 2014

Την εμπιστοσύνη του στον πρωθυπουργεύοντα Αντώνη Σαμαρά και σε αυτόν που υποδύεται τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, εξέφρασε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε δηλώσεις του πριν αναχωρήσει από τη Ουάσιγκτον όπου συμμετείχε στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μιλώντας στην «Καθημερινή» ανέφερε ότι ελπίζει ο Α. Σαμαράς να έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των ελλήνων ολιγαρχών.

«Είμαι ενθουσιασμένος που οι επιτετραμμένοι μας Σαμαράς και Στουρνάρας αποδίδουν και φέρνουν αποτελέσματα και ελπίζω ότι ο κ. Σαμαράς θα συνεχίσει να πείθει την πλειοψηφία των Ελλήνων ολιγαρχών, ότι αυτός είναι ο μόνος που εγγυάται τα συμφέροντά τους», σημείωσε.

Δηλώνοντας «ικανοποιημένος για την παράσταση της επιστροφής της Ελλάδας στις αγορές», παράλληλα προειδοποίησε ότι δεν πρέπει η χώρα να επαναπαυθεί. «Ήταν μια πολύ πετυχημένη παράσταση για την Ελλάδα και η αντίδραση των φιλοθεαμόνων αγορών ήταν πολύ θετική. Η χώρα σας θα αποκτήσει σταδιακά χαρακτήρα μιας υπερσύγχρονης ΕΟΖ. Βέβαια, θα χρειασθεί χρόνος, και εδώ ο κύριος κίνδυνος είναι ο εφησυχασμός. Αλλά η Ελλάδα και η Ευρώπη πρέπει να συνεχίσουν στον μονόδρομο της εξυγίανσης που κινούνται», σημείωσε.

Σύμφωνα με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών η προπαγάνδα στην Ελλάδα «πάει καλά, καλύτερα από ό,τι αναμέναμε». Ως παράδειγμα έφερε την υπόθεση Μπαλτάκου, σημειώνοντας: «Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα ξεσπούσε τέτοιο σκάνδαλο με τον γγ. του Υπουργικού Συμβουλίου και δεξί χέρι του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση θα είχε παραιτηθεί, προκηρύσσοντας άμεσα εκλογές. Στην αποικία μας όμως, όχι μόνον δεν άνοιξε μύτη, αλλά τα ΜΜΕ συνεχίζουν απτόητα να ανακηρύσσουν δημοσκοπικά τον Σαμαρά ως «καταλληλότερο». Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, ούτε να το παρακάνουμε. Οφείλουμε να κρατάμε κάποια προσχήματα. Αυτή είναι η επίφαση της δημοκρατίας. Να κρατάς τα προσχήματα. Γι’ αυτό αναζητούμε τη σωστή ισορροπία στο στύψιμο των Ελλήνων. Αλλά είμαι αισιόδοξος ότι τα αποτελέσματα των επόμενων ευρωεκλογών στην Ελλάδα θα είναι φιλομνημονιακά, αντικατοπτρίζοντας τον ραγιαδισμό των ιθαγενών της».

οι αληθινές δηλώσεις του Σόϊμπλε εδώ

στην κοιλάδα των δακρύων

Η Ουκρανία και η Αριστερά

March 8, 2014

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Τα δραµατικά γεγονότα στην Ουκρανία εξελίσσονται στην πιο επικίνδυνη διεθνή κρίση µετά το τέλος του Ψυχρού Πολέµου, ίσως και µετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, το 1962. Κάθε προοδευτικός άνθρωπος δεν µπορεί παρά να εξοργίζεται βλέποντας να βγαίνουν από τα ντουλάπια της Ιστορίας βρικόλακες του προηγούµενου αιώνα, µε φανατικούς εθνικιστές και ορκισµένους νεοναζί να αναλαµβάνουν καίριες κυβερνητικές θέσεις σε µια χώρα 45 εκατ. ανθρώπων, στην καρδιά της Ευρώπης. Έναν ακριβώς αιώνα µετά την έναρξη του Α΄ Παγκοσµίου Πολέµου, ο κόσµος µοιάζει να παλινδροµεί στην εποχή της λυσσαλέας, κυνικής σύγκρουσης µεγάλων ιµπεριαλιστικών αυτοκρατοριών, που ποδοπατούν λαούς ολόκληρους όπως τα µανιασµένα βουβάλια λιώνουν στους βάλτους τα βατράχια.

Μια αριστερή θεώρηση των γεγονότων που εκτυλίσσονται µε κινηµατογραφική ταχύτητα στην Ουκρανία οφείλει να έχει σηµείο εκκίνησης την ανάλυση των ταξικών δυνάµεων που συγκρούονται. Ο παράγοντας που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην κρίση του καθεστώτος Γιανουκόβιτς –και ελάχιστα έχει προβληθεί από µια δηµοσιογραφία που περιορίζεται κατά κανόνα στο επίπεδο της γεωπολιτικής– ήταν η διεθνής οικονοµική κρίση του 2008-2012. Αυτός ο πλανητικών διαστάσεων «σεισµός», µπορεί να είχε επίκεντρο τη Γουόλ Στριτ, αλλά έπληξε µε ιδιαίτερη καταστροφική δύναµη τις πιο ευάλωτες «κατασκευές» που βρήκε στο διάβα του. Η Ουκρανία –όπως και η Ελλάδα, και οι χώρες της «Αραβικής Άνοιξης»– ήταν µια από αυτές: το κατά κεφαλήν εθνικό εισόδηµα της χώρας σήµερα δεν φτάνει ούτε το 50% του 1990, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά για τη Ρωσία και το Καζακστάν κυµαίνονται στο 130% και 250% αντίστοιχα. Η δηµογραφική της αιµορραγία είναι ακατάσχετη, καθώς έχει χάσει το 10% του πληθυσµού της την τελευταία δεκαετία.

Ο καθοριστικός παράγοντας που εξηγεί τον εγκλωβισµό της µεγάλης αυτής χώρας στην κοιλάδα των δακρύων είναι η αποπνικτική κυριαρχία των ολιγαρχών στην οικονοµική και πολιτική ζωή. Βεβαίως, και η Ρωσία έχει τους ολιγάρχες της. Ωστόσο εκεί ο Βλαντίµιρ Πούτιν στέρησε τους ολιγάρχες του από κάθε πολιτική δύναµη, υποτάσσοντάς τους στην ισχύ του συλλογικού καπιταλιστή, του ρωσικού κράτους, και αναβιώνοντας τη µυθολογία του τσάρου-προστάτη του λαού, που δεν διστάζει να «αποκεφαλίσει» τους βογιάρους. Αντίθετα, στην Ουκρανία οι πολιτικοί είτε είναι ολιγάρχες οι ίδιοι –όπως η αδίστακτη Τιµοσένκο, η οποία πήγε φυλακή για σκανδαλώδη συµφωνία γύρω από το φυσικό αέριο, που ευνόησε την ίδια και τη… Ρωσία– είτε αποτελούν µαριονέτες των ολιγαρχών, που λεηλατούν τον κοινωνικό πλούτο.

Η κρίση και η συνακόλουθη εξασθένιση των δηµόσιων οικονοµικών της Ουκρανίας ανάγκασε τον Γιανουκόβιτς να αναζητήσει οικονοµική στήριξη στο εξωτερικό, για να έρθει αντιµέτωπος µε το επώδυνο δίληµµα: εµπορική σύνδεση µε την ΕΕ υπό τον όρο «διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων» ή µε την Ευρασιατική Ένωση του Πούτιν, ο οποίος είχε την πολυτέλεια να του προσφέρει φθηνό φυσικό αέριο και δάνεια χωρίς επώδυνους όρους; Αρχικά, οι περισσότεροι και ισχυρότεροι ολιγάρχες στήριξαν τον Γιανουκόβιτς στη ρωσική επιλογή του, αφενός µεν γιατί φοβούνταν τον ανταγωνισµό των ισχυρότερων ευρωπαϊκών οικονοµικών, αφετέρου δε γιατί ένιωθαν ότι θα κινδύνευαν οι µυθώδεις περιουσίες τους, µε τη βρόµικη προϊστορία. Σε πρώτη φάση, η σύγκρουση στο Μαϊντάν ήταν ανάµεσα στο µπλοκ των ολιγαρχών και στη µικρή και µεσαία αστική τάξη, η οποία ήλπιζε ότι, µέσω της συµφωνίας µε την ΕΕ. θα αποκτούσε περισσότερες δυνατότητες κοινωνικής εξέλιξης.

Όσο για την ουκρανική εργατική τάξη, αυτή έµεινε σε µεγάλο βαθµό έξω από τη σύγκρουση των δύο στρατοπέδων, νιώθοντας- και δικαιολογηµένα- ότι είχε µπροστά της τον γκρεµό των ολιγαρχών και πίσω το ρέµα του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου. Στο πολιτικό επίπεδο δεν υπήρχε καµία αξιόπιστη και ισχυρή δύναµη να εκφράσει µε ανεξάρτητο τρόπο τα συµφέροντα και τις αγωνίες της. Το Κοµµουνιστικό Κόµµα του Πιοτρ Σιµονένκο, το οποίο είχε αποσπάσει το 13,2% στις τελευταίες εκλογές, δεν ενέπνεε εµπιστοσύνη στα λαϊκά στρώµατα – και όχι µόνο λόγω της ταύτισής του µε το σταλινισµό-µπρεζνιεφισµό. Ως το µεγαλύτερο κόµµα της χώρας για ένα διάστηµα, µετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, είχε στηρίξει τις πειρατικές ιδιωτικοποιήσεις, ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια λειτουργούσε ως η αριστερή πτέρυγα του κυβερνητικού µπλοκ, υπό τον Γιανουκόβιτς, έστω κι αν δεν είχε υπουργούς.

Η εσωτερική δυναµική της σύγκρουσης διαπλέκεται άµεσα µε την εθνική και τη γεωπολιτική. Η Ουκρανία ήταν πάντα µια περιοχή –ως ανεξάρτητη χώρα υφίσταται µόνο µετά την κατάρρευση της ΕΣΣ∆– µε ιδιαίτερα ασθενή εθνική ταυτότητα και έντονο διχασµό ανάµεσα στις δυτικές περιοχές, που αποτελούσαν στο παρελθόν τµήµα της Αυστοουγγρικής Αυτοκρατορίας και τις ανατολικές, που ήταν ενσωµατωµένες στη Ρωσική. Αυτό το χαρακτήρα, του διαφιλονικούµενου τρόπαιου µεταξύ ∆ύσης και Ρωσίας, τον διατήρησε και µετά το 1990. Η προσπάθεια της Αµερικής να εντάξει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ αποτελούσε κεντρικό στόχο της Πορτοκαλιάς Επανάστασης του 2004, που χρηµατοδοτήθηκε γενναιόδωρα από το Ίδρυµα Σόρος.

Στην προσπάθειά τους να εκβιάσουν τη γεωπολιτική στροφή της Ουκρανίας, οι ∆υτικοί δεν δίστασαν αυτή τη φορά να χρησιµοποιήσουν τις πιο ακραίες εθνικιστικές, ακροδεξιές ακόµη φιλοναζιστικές δυνάµεις, όπως το κόµµα Σβοµπόντα (πρώην Εθνικοσιαλιστικό) και ο διαβόητος ∆εξιός Τοµέας. Όπως αποκαλύφθηκε την περασµένη Τετάρτη, ο εσθονός υπουργός Εξωτερικών Ούρµας Πάετ είχε ενηµερώσει ήδη από τις 25 Φεβουαρίου την υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Κάθριν Άστον ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές που προκάλεσαν την αιµατοχυσία στο Κίεβο δεν ήταν άνθρωποι του Γιανουκόβιτς αλλά έµµισθα όργανα των πιο ακραίων στοιχείων της αντιπολίτευσης. Από τις γραµµές αυτών των στοιχείων προέρχονται κεντρικά στελέχη της νέας κυβέρνησης, όπως ο επικεφαλής του Εθνικού Συµβουλίου Ασφαλείας και ο υπαρχηγός του. Εκείνοι όµως που βάζουν τη σφραγίδα τους στη νέα κυβέρνηση είναι και πάλι οι ολιγάρχες, που άλλαξαν άλογο βλέποντας προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα, άδειασαν τον Γιανουκόβιτς και έβαλαν τους βουλευτές-µαριονέτες τους να στηρίξουν το νέο καθεστώς.

Η κυριαρχία των πιο επιθετικών στοιχείων της ουκρανικής κλεπτοκρατίας, του αντιρωσικού εθνικισµού και των ανδρείκελων του δυτικού ιµπεριαλισµού θορύβησε έντονα τις ανατολικές και νότιες περιοχές της χώρας, όπου είναι έντονη ή και καθοριστική η παρουσία των Ρωσόφωνων και συγκεντρώνεται σχεδόν το σύνολο της βιοµηχανικής εργατικής τάξης. Η τελευταία βάσιµα ανησυχεί ότι θα υποστεί τον διπλό ζυγό, τον ταξικό ζυγό της ολιγαρχίας και τον εθνικό ζυγό των ρωσοφάγων, που έσπευσαν από την πρώτη στιγµή να καταργήσουν τις µειονοτικές γλώσσες. Σ’ αυτό το φόντο, δεν ήταν δύσκολο για τον Βλαντίµιρ Πούτιν να αποκτήσει λαϊκό έρεισµα –όχι µόνο στην Κριµαία αλλά και στις µεγάλες πόλεις της Ανατολικής και Νότιας Ουκρανίας, όπως το Χάρκοβο, το Ντονέτσκ και η Οδησσός– και να δηµιουργήσει νέα δεδοµένα µε την επέµβαση των ρωσικών δυνάµεων.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραµµές η κατάσταση ήταν πολύ ρευστή ώστε να διακινδυνεύσει κανείς κατηγορηµατικές προβλέψεις. Το ενδεχόµενο στρατιωτικής σύρραξης φαινόταν πάντως το λιγότερο πιθανό. Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι στόχος της Μόσχας δεν είναι µια ανοιχτή διάσπαση της Ουκρανίας και η προσάρτηση του σηµαντικότερου τµήµατός της, αλλά ένας κατ’ ανάγκη προσωρινός συµβιβασµός µε τη ∆ύση, µε την ανάδειξη κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», την επιβολή ενός οµοσπονδιακού µοντέλου µε µεγάλες αρµοδιότητες στις αυτόνοµες περιοχές και την αποτροπή της ένταξής της στο ΝΑΤΟ. Σε κάθε περίπτωση, το δράµα του ουκρανικού λαού απέχει πολύ από το τέλος του. Μόνο µια ριζική αλλαγή του συσχετισµού δυνάµεων υπέρ του κόσµου της εργασίας και εναντίον του ιµπεριαλισµού, στην Ουκρανία, στην Ευρώπη και στον κόσµο, µπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα.

πηγή: πριν