η βάρβαρη εξουσία

              

που ανήκει το Πολυτεχνείο?

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, περιοδικό Σημειώσεις, 26-11-1974

οι γραβάτες κρύβουν καλύτερα απ'τις κουκούλες

(πάμε όλοι μαζί): α-υγενάκι εί-μαι κυρά μου, πάρε με, πάρε μεεεεεεεεε......

ΑΠΟΡΟΥΒΙΚΩΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ!

ΠΡΟΣΟΧΗ. Το ποστ περιέχει βερύκιο.

Μεγάλες στιγμές σήμερα στην τηλεόραση του Alpha!

Για να μην λέτε ότι τα παραλέω, σας τις έχω σε 2 video :)

Στο πρώτο θα δείτε τι προηγήθηκε.

Χρειάζεται.

Το καλό όμως είναι το δεύτερο video.

Που έχει την οργισμένη παρέμβαση του κ.Κοντομηνά.

Που αν την εξετάσεις συνολικά, το πότε έγινε, έναντι ποιων έγινε, ο λόγος που έγινε και το ύφος που είχε, θα δείτε όλη την πεμπτουσία της αναίδειας της εξουσίας. Μια ζωντανή περιγραφή (στον αέρα ρε φίλε!) των σύγχρονων εργασιακών αλλά και γενικότερα των ανθρωπίνων σχέσεων στον καπιταλισμό.
Εκεί που ακυρώνεται η ανθρώπινη υπόσταση των συνομιλούντων ή/και των διαφωνούντων, η φυσική και η λογική αξία του ισχυρού επιχειρήματος, η αντικειμενική δύναμη της αλήθειας, της κοινής λογικής, ακόμα κι αυτό το αυτονόητο, το στοιχειώδες: το ότι υπάρχει περίπτωση, να υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που κάπου σκέφτονται διαφορετικά από εσένα.
Εκεί που το "σκασμός", μπορεί να ειπωθεί μόνο από την μία πλευρά.
Εκεί που το μόνο που μετράει είναι το ranking στην πυραμίδα της εξουσίας. Εκεί που και ο γάϊδαρος μπορεί να πετάει.

Στην ίδια παρέμβαση ο κ.Κοντομηνάς μας επιφύλασσε και μία (επίσης χαρακτηριστική) χυδαία και απαξιωτική αναφορά στους πρόσφυγες και στους ενεργούς πολίτες που αντιτίθενται στο ξεπούλημα του Ελληνικού. Η τρελή αλληλεγγύη που δείχνει ο κ.Κοντομηνάς σε 2 μεγαλοεπιχειρηματίες μέσα στην ίδια παρέμβαση, μου θυμίζει την περίφημη Ελεύθερη Οικονομία, που στην πράξη είναι "ελεύθερη" μόνο για τους έχοντες.

Σύμφωνα με το αφήγημα των νεοφιλελέδων, επιχειρηματίες με τέτοιες ή παρόμοιες νοοτροπίες "θα προσφέρουν φθηνότερες και καλύτερες υπηρεσίες στον πολίτη" μόλις πάρουν τις δουλίτσες και αναλάβουν να αντικαταστήσουν το "κακό Δημόσιο".

{sorry για τον βερύκιο που θα φάτε στη μάπα, αλλά αξίζει}

το πριν:

         

η παρέμβαση:

          

ποτέ δεν ζητάει, μόνο του ζητάνε, τι είναι?

Θα γελάσει και η παρδαλή γάτα Ιμαλαΐων

28 Φεβρουαρίου 2016

του Κώστα Βαξεβάνη

Είχε καιρό ο Σταύρος Ψυχάρης να φτιάξει σενάριο στο οποίο αποκαλύπτει μυστικές συναντήσεις με την εξουσία απέναντι στην οποία εμφανίζεται πάντα αθώος και τίμιος. Η προηγούμενη φορά ήταν το 2012 όταν έθεσε το αμείλικτο ερώτημα στον Παπανδρέου και πάλι μέσω Βήματος “να πει η κυβέρνηση τι έκανα στου Μαξίμου από την πίσω πόρτα;”.

Για να θυμηθούμε λοιπόν τι υπονοούσε πως έκανε, είχε πάει γιατί η Εθνική Τράπεζα του αρνήθηκε να του δώσει δάνειο με εντολή κυβέρνησης και πήγε στου Μαξίμου όπως υποστήριξε, όχι για να ζητήσει δάνειο (γιατί όπως λέει ο Ψυχάρης ποτέ δεν εκφράζει αιτήματα αλλά ακούει αιτήματα) αλλά για να του πει ο Παπανδρέου τι θέλει.

Δηλαδή και τότε, ο Ψυχάρης το είχε το πρόβλημα με τα δάνεια, αλλά ο Παπανδρέου είχε το αίτημα.

Στο νέο σενάριο-δημοσίευμα, ο Ψυχάρης αποκαλύπτει πως ο Τσίπρας τον συνάντησε για να του ζητήσει να τον υποστηρίξει με αντάλλαγμα το σβήσιμο των δανείων. Μάρτυράς του ήταν μια γάτα  Ιμαλαΐων η οποία ήταν παρούσα και τα άκουγε όλα. Φαντάζομαι διότι το παρδαλό κατσίκι δεν συνηθίζεται σε διαμερίσματα ως pet.

Το πρώτο συμπέρασμα από όλα αυτά είναι πως ο Ψυχάρης παρότι όπως υποστηρίζει τα δάνειά του είναι νόμιμα, όλο και κάνει κάτι συναντήσεις με αντικείμενο αυτά τα νόμιμα δάνεια, πράγμα το οποίο δεν είναι και τόσο συνηθισμένο, για νόμιμα δάνεια.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ ο ίδιος έχει το ζόρι, οι άλλοι είναι πρόθυμοι να τον εξυπηρετήσουν αλλά περιέργως δεν το κάνουν και έτσι μένει μετέωρο το σενάριο που θα αποκάλυπτε τον εκβιαστή και θα επιβεβαίωνε τον Ψυχάρη.

Το τρίτο συμπέρασμα είναι πως ο Ψυχάρης –αν πιστέψουμε όσα γράφει- είναι και λίγο ρουφιανάκος, αφού καρφώνει εκ των υστέρων πάντα, πράγματα που έπρεπε να έχει καταγγείλει όταν συνέβαιναν γιατί δεν είναι και τόσο αθώα.

Το τέταρτο όμως και βασικό συμπέρασμα, είναι πως η διαπλοκή είναι τελικώς ηλίθια και σε κατάσταση σοκ. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τον εαυτό της για τις κρυφές συναλλαγές και τους «εκβιασμούς». Εκβίαζε ο Τσίπρας τον πρόσκοπο Ψυχάρη, του πούλαγε προστασία και αυτός έκανε την πάπια, παρότι η φύση του είναι να είναι γάτα και όχι σπιτική  Ιμαλαΐων, αλλά αλανιάρα και πονηρή; Δεν βγήκε να καταγγείλει και να αποκαλύψει; Γιατί; Περίμενε αποτελέσματα ή δεν είχε αποδείξεις; Στοιχειοθετούνται οι εκβιασμοί με το αρνητικό αποτέλεσμα που υπάρχει για τον Ψυχάρη ή με το θετικό που θα υπήρχε αλλά δεν υπήρξε τελικώς;

Εικοσιτέσσερις ώρες πριν τον Ψυχάρη, ο Αντρέας Βγενόπουλος χρησιμοποίησε ακριβώς την ίδια τακτική. Βγήκε και είπε πως ο Βαξεβάνης του πούλαγε προστασία και τον εκβίαζε για να μην τον χτυπάει. Μάρτυράς του μάλιστα ήταν όχι μια γάτα  Ιμαλαΐων αλλά ένας συνεργάτης του, ο οποίος παρότι δεν είναι pet, έχει την ίδια φροντίδα από το Βγενόπουλο ο οποίος τον πληρώνει και τον έχει συνεχώς δίπλα του για να εξασφαλίζει τα επιθυμητά δημοσιεύματα. Όπως ακριβώς στην περίπτωση Ψυχάρη, ο Βγενόπουλος δεν βγήκε να το καταγγείλει τότε που συνέβη. Όπως ακριβώς στην περίπτωση Ψυχάρη, ο Βγενόπουλος δεν τη γλύτωσε πράγμα που θα άφηνε ίσως κάποιες υποψίες για τον εκβιασμό και την προστασία. Αντιθέτως του έγινε η ζωή δύσκολη όπως και του Ψυχάρη. Επιπλέον και στις δύο περιπτώσεις, οι δύο αγαθοί και τίμιοι επιχειρηματίες (αυτό δα το ξέρουν όλοι) έχουν κάτι προβλήματα με τη Δικαιοσύνη εξαιτίας της στάσης των «εκβιαστών» τους πράγμα που δεν είναι και τόσο ευχάριστο.

Η διαπλοκή είναι σε κατάσταση σοκ. Ο Ψυχάρης όχι μόνο πέρασε την πόρτα του εισαγγελέα αλλά είναι και υπόδικος. Ο Βγενόπουλος το επόμενο διάστημα θα έχει σοβαρά προβλήματα με την Κυπριακή Δικαιοσύνη (γι αυτό κατασκευάζει προκαταβολικά συνωμότες και συνωμοσίες από Βαξεβάνη, Παπαγγελόπουλο, εισαγγελείς και την κυβέρνηση) ενώ ήδη τα ελληνικά δικαστήρια διέταξαν τη δέσμευση της περιουσίας του σε ύψος 3,7 δισεκατομμύρια ευρώ με αίτημα της Κύπρου.

Η κατάσταση της διαπλοκής  είναι τόσο δραματική που ξεχνά και τους τύπους και τις ευγένειες και αυτό που λέγεται υποτυπώδης ύπαρξη fair play. Πετάει λάσπη επενδύοντας στην καχυποψία και στην κουλτούρα που έχει δημιουργήσει η ίδια στην ελληνική κοινωνία πως «όλοι είναι ίδιοι και είτε έτσι είτε αλλιώς τα παίρνουν». Έχουν στη διάθεσή τους ένα μιντιακό σύστημα που είναι συντονισμένο στη λάσπη, που έτσι κι αλλιώς είχε ως καύσιμο τα βοθρολύματα της κοινωνίας.

Στόχος τους δεν είναι να τους πιστέψει η κοινωνία, αλλά να σπείρουν την αμφιβολία. Στόχος δεν είναι να τους πιστέψουν οι πολίτες, αλλά να αναρωτηθούν μήπως όλοι είναι τελικώς όπως αυτοί. Είπαμε, ο βρώμικος δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Απλώς να απλώσει τα χέρια του και να σε ακουμπήσει.

Κάτι όμως μου λέει πως θα γελάσει και η παρδαλή γάτα Ιμαλαΐων.

Υ.Γ (σημείωση αναγνώστριας @ai_katerina ) Λες να έχει μείνει αυτή η γάτα Ιμαλαΐων από τη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν που είχε ανακαλύψει το Βήμα ενώ δεν έγινε;

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

περί ευνουχισμού και αναρχίας

Μάνος Χατζιδάκις: Αναρχικός, ένας μύθος σύγχρονης καταδίωξης

Ένα άρθρο δημοσιευμένο μερικές δεκαετίες πριν, που όμως παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, αντικατοπτρίζοντας την εν γένει πραγματικότητα μέσα στην απλότητά του και τον δικό του ανάγλυφο τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας/μουσικοσυνθέτης μιλά για τα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας που παραπαίει. Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, η κουφαμάρα συνεχίζεται, με τους αμνούς να έχουν επιτελέσει το σκοπό τους, την εξίσωση της βίας «απ’ όπου και αν προέρχεται», και την ρηχότητα της αδιάλλακτης σκέψης τους να μην αφήνει κανένα περιθώριο κοινωνικού στοχασμού…

Οι εφημερίδες και οι άμυαλοι κι αμόρφωτοι δημοσιογράφοι της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης πέτυχαν κάτι που ομολογουμένως δύσκολα θα κατόρθωνε η κάθε κυβέρνηση από μόνη της χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους.

Να δημιουργηθεί έντεχνα η κατάλληλη σύγχυση ώστε ο εξωκομματικός κι ανένταχτος νέος του τόπου μας να συγχέεται σκόπιμα με τους αλήτες –μάγκες που έχουν μόνο στόχο να καταστρέφουν, να θορυβούν και να προβάλλουν βίαια τον άρρωστο εαυτό τους. Και αυτή η σύγχυση ευνοεί:

Την κυβέρνηση –την κάθε κυβέρνηση- που φοβάται αντιδράσεις από μη εντεταγμένους σε κομματικές αγέλες νέους –διότι βέβαια οι νέοι αυτοί δεν είναι δυνατόν να τιθασευτούν από τυχόν συμφωνίες ή επιτευχθέντες συμβιβασμούς επί ανωτάτου επιπέδου.

Ευνοεί τα διάσημα πλέον ΜΕΑ-ΜΑΤ και παρεμφερή που συλλαμβάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τον ανύποπτο νέο που διαμαρτύρεται απ’ ό,τι τον ικανό για άμυνα αλήτη που διαφεύγει. Θα σας έχει τύχει να παρευρεθείτε και να διαπιστώσετε με τα ίδια σας τα μάτια με πόση ευκολία αλλά και μίσος δέρνεται απάνθρωπα και κακοποιείται ώσπου να μπει στην κλούβα από τις «δυνάμεις διώξεως τρομοκρατίας» ενώ την ίδια στιγμή αυτός που ρίχνει πέτρες ή σπάζει πέτρες καταστημάτων διαφεύγει επιδέξια και ανενόχλητα. Ύποπτα ανενόχλητα πολλές φορές.

Ευνοεί τη μικρή νοημοσύνη και την εύκολη δουλοπρεπή συμπεριφορά των «αγανακτισμένων πολιτών» απέναντι στις εν στολή δυνάμεις εξουσίας. Γιατί έχουν μάθει οι άμοιροι- χρόνια τώρα- στην επιδεικτική δοκιμασία των οργάνων τάξης ευρισκόμενοι κάτω από το αθεράπευτο σύμπλεγμα του «εμείς οι νόμιμοι». Σχεδόν μόνιμη ασθένεια των υπανάπτυκτων συμπατριωτών μας.

Ευνοεί τέλος, τις κομματικές παρατάξεις, που με τη σκόπιμη αυτή σύγχυση, εκδικούνται όσους νέους δεν δέχονται τον- κομματικής σκοπιμότητας- ευνουχισμό τους. Και είναι ενδεικτικό το πόσο στο θέμα των αναρχικών συμφωνούν απόλυτα ΚΝΙτες, ΟΝΝΕΔίτες και νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ. Γιατί και οι τρεις αυτές «νεολαίες» -κατ’ όνομα μόνον- έχουν ένα κοινό μυστικό που τις ενώνει: τον οριστικό ευνουχισμό τους.

Να λοιπόν πώς κατασκευάζεται από τον «λαό» για το «λαό» η εικόνα του αναρχικού, που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλη από την εικόνα του ασυμβίβαστου και ζωντανού σύγχρονου νέου ο οποίος εννοεί να διαφυλάξει το βασικό αγαθό της νεότητα του που είναι η έρευνα , η αναθεώρηση και η υπεράσπιση δικαιωμάτων μειοψηφιών. Και επιπλέον να μην αφήσει τη μεταμόρφωση του από την κυβέρνηση ή τα κόμματα σε καθοδηγούμενο αμνό τυποποιημένων ανησυχιών.

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην Ελλάδα ανέκαθεν επιδιώκετο ο ευνουχισμός των νέων για να μπορούν οι υπόλοιποι συμβιβασμένοι -«ο λαός»– να κοιμούνται ήσυχα! Παλιά τους λέγανε κομμουνιστές! Μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε κοίταγε βαθιά ο ηλίθιος κρατικός εξεταστής κι έβγαζε το συμπέρασμα: Είσαι κομμουνιστής: Που δεν σήμαινε κατ’ ανάγκην ότι είσαι ενταγμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Απλώς πως δεν είσαι μαζί μας… άρα επικίνδυνος.

Ακόμη δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε η πατρίς πολλών άθλιων φράσεων- μαζί με τις σοφές των ολίγων σοφών. Όπως εκείνο το άλλο κλασικά φασιστικό, το διάσημο Πας μη Έλλην βάρβαρος. Σήμερα με την «έναρξη του Σοσιαλισμού» στη χώρα μας βρισκόμαστε στη μόνη αλλαγή που πραγματοποιήθηκε και που αφορά την έννοια νέος Από κομμουνιστής έγινε αναρχικός!

Τουλάχιστον εμείς να μη γινόμαστε θύματα τοιούτων αλλαγών. Ή να προσέχουμε τι ακριβώς περιέχουν! Σαν νέοι! Σαν αληθινοί νέοι!

Μάνος Χατζιδάκις, Μάιος 1985, Ο καθρέφτης & το μαχαίρι, Ίκαρος

πηγή: eagainst

ο αναρχικός κομμουνισμός

Νέστωρ Μάχνο: Η αναρχική επανάσταση

Posted by: dimi

on: Thursday, October 1, 2015

 Η μπροσούρα του Νέστωρα Μάχνο μεταφράστηκε για πρώτη φορά από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον Μάικ Τζόουνς. Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον James Sotros τον Φεβρουάριο 1996 στη Μελβούρνη, όπου και κυκλοφόρησε σε μπροσούρα από το «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης» τον Δεκέμβριο 1998, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Ο αναρχισμός είναι μια ζωή ελευθερίας και δημιουργικής ανεξαρτησίας για τον άνθρωπο, μια κατάσταση δηλαδή που δεν εξαρτάται από θεωρίες ή από προγράμματα που προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της. Είναι μια «διδασκαλία» που βασιζόμενη στην πραγματική καθημερινή ζωή, ξεπερνά όλους τους τεχνητούς περιορισμούς και δεν μπορεί να συνθλιφτεί από κανένα σύστημα.

Η εξωτερική μορφή του αναρχισμού είναι μια ελεύθερη, χωρίς κυβέρνηση, κοινωνία, που προσφέρει στα μέλη της ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη. Οι διάφοροι οργανισμοί μπορούν να δημιουργούνται πλέον, με βάση το ανθρώπινο αίσθημα της αμοιβαίας υπευθυνότητας που έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές.

Το αίσθημα αυτό της αμοιβαίας υπευθυνότητας είναι ικανό να εξασφαλίσει την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους. Είναι η ολοκλήρωση εντέλει του αληθινού κομμουνισμού. Γι’ αυτό, ο αναρχισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, έναν κομμουνισμό στη λογική του επέκταση.

Αυτό μας οδηγεί στην αναγκαιότητα να διατυπώσουμε τις βασικές θεωρητικές συνιστώσες του αναρχισμού, με το να χρησιμοποιήσουμε χειροπιαστά υλικά καθώς και με τη συστηματική επιστημονική ανάλυση.

η κυβέρνηση και η εξουσία

Επιστροφή στην πραγματικότητα

24 Μαρ, ’15

Για επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην πραγματικότητα κάνουν λόγο η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, μετά τη συνάντησή του με την Άνγκελα Μέρκελ. Παράλληλα, κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα για την επιστολή στην Άνγκελα Μέρκελ, με την οποία την ενημερώνει για την δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και ξεκαθαρίζει πως θα προτιμήσει να καταβάλει μισθούς και συντάξεις από το να πληρώσει τις δόσεις του ΔΝΤ.

Αυτοί που θα πρέπει να επιστρέψουν στην πραγματικότητα είναι οι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε τον Ιανουάριο του 2015, μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και την δημιουργία κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η Ελλάδα χρεοκόπησε πριν από πέντε χρόνια, ως αποτέλεσμα των κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.

Το ότι κανένας πολιτικός δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη ως υπεύθυνος για την χρεοκοπία δεν αθωώνει κανέναν και δεν σημαίνει πως όλοι έχουμε πάθει αμνησία και δεν θυμόμαστε πότε, ποιοι και για ποιους λόγους οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία.

Δεν είναι κανένα μυστικό πως, εδώ και πέντε χρόνια, η Ελλάδα δεν έχει πρόσβαση στις αγορές χρήματος, ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας της και της προσφυγής της στο μηχανισμό στήριξης.

Τα ταμεία είναι άδεια, επειδή έτσι τα παρέδωσε η κυβέρνηση Σαμαρά που οδηγούσε τη χώρα στην ανάπτυξη και στο success story.

Οπότε, πού οφείλονται οι επιθέσεις στον Αλέξη Τσίπρα για την επιστολή στην Άνγκελα Μέρκελ, όπου της εκθέτει την πραγματικότητα και αναφέρει πως η αποτυχία εύρεσης βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα;

Είναι απίστευτο το θράσος της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Αφού διέλυσαν και χρεοκόπησαν τη χώρα, κάνουν και κριτική.

Από κοντά τους μια στρατιά εξαγορασμένων δημοσιογράφων και «πνευματικών ανθρώπων», οι οποίοι, επί δεκαετίες, έχουν τρελάνει στις μπουνιές και τις κλωτσιές τους Έλληνες πολίτες, εξηγώντας τους πως είναι μεγάλη δυστυχία να είσαι Έλληνας αλλά ξεχνώντας να αναφέρουν πως δεν είναι καθόλου δυστυχία να είσαι ο Λάτσης ή κάποιος άλλος ολιγάρχης, ενώ πολύ «ευτυχής» κατάσταση είναι να είσαι και κάποιο από τα λαμόγια και τα παπαγαλάκια των ολιγαρχών.

Το ότι οι Έλληνες έχουν φάει πολύ ξύλο επί δεκαετίες δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα από το γεγονός ότι εμφανίζεται σήμερα ως σωτήρας ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης! Το παιδί για όλες τις δουλειές στις κυβερνήσεις Σημίτη θα σώσει τη χώρα.

Ο άνθρωπος που, με το αζημίωτο, έγλειφε ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ κορυφαίες προσωπικότητες όπως ο Λουκάς Παπαδήμος -ο οποίος εντελώς τυχαία διορίστηκε πρωθυπουργός πριν από 4 χρόνια-, ο άνθρωπος που έγλειφε τον Παπαδήμο για το «οικονομικό θαύμα της Ελλάδας», παρουσιάζεται σήμερα ως παρθένα που θα φέρει το νέο στην πολιτική ζωή της χώρας.

Δεν απορώ τόσο για τον Σταύρο Θεοδωράκη -αυτός πιόνι είναι- όσο για τους καθυστερημένους που τον ψήφισαν.

Και σήμερα ο Σταύρος Θεοδωράκης κάνει κριτική στην κυβέρνηση και στον Αλέξη Τσίπρα. Αντί να έχει βρει μια τρύπα να χωθεί.

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να ξυπνήσει και να πράξει. Πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Η αλλαγή της κυβέρνησης δεν πρέπει να ξεγελάει κανέναν.

Η κυβέρνηση άλλαξε χέρια, όχι η εξουσία.

Παραμένουν όλοι στις θέσεις τους. Ολιγάρχες, καναλάρχες και η στρατιά που τους υπηρετεί.

Δεν θα αργήσει η στιγμή -αν δεν συμβαίνει ήδη-, που η νέα κυβέρνηση θα είναι όμηρός τους.

Μόνο οι πολίτες μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση.

Θα χρειαστεί να σταματήσουν να το παίζουν θύματα και εξαπατημένοι.

Μπορούν; Θέλουν;

Ας γίνουμε επιτέλους κι εμείς ρεαλιστές.

Ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα.

πηγή: pitsirikos

άψυχο σαρκίο

Για τον φόβο των νοικοκυραίων

10.03.2015

Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος

Από φίλο ακριβό δέχομαι το εξής μήνυμα: «Όσοι παραιτούνται από την ελευθερία για λίγη ασφάλεια δεν αξίζουν ούτε την ασφάλεια ούτε την ελευθερία - Βενιαμίν Φραγκλίνος». Τον ευχαριστώ. Υποψιάζομαι πού θέλει να στρέψω την προσοχή μου. Θυμάμαι εντούτοις ότι η σημαντική αυτή περσόνα του αμερικανικού (και γενικότερα) Διαφωτισμού απεικονίζεται σε χαρτονόμισμα των ΗΠΑ (το μόνο πρόσωπο που δεν είναι πρόεδρος των αμερικανικών πολιτειών), ίσως γιατί θεωρείται ένας από τους «πατέρες» του αμερικανικού έθνους (εφευρέτης του αλεξικέραυνου, συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, καλλιεργητής του ηλεκτρισμού κ.ά.).

Είναι γνωστό ότι ο φόβος είναι το δεκανίκι της εξουσίας· το μέγα όπλο για την παγίωσή της και την εξάπλωσή της· μ’ αυτόν χειραγωγεί τους πολίτες, τους πείθει δε ότι μόνο αυτός είναι ο τρόπος για να διοικούνται οι άνθρωποι. Εχει δίκιο ο Αμερικανός επιστήμονας του 18ου αιώνα: η παραίτηση από την ελευθερία για ένα πιάτο φαΐ (σοβαρό φιλοσοφικό και πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα) οδηγεί σε ολοκληρωτισμούς, σε κυβερνητική (και παντός είδους εξουσιαστική) αυθαιρεσία. Η ελευθερία είναι -καθίσταται- ξένη για τους φοβισμένους ανθρώπους. Οι πολίτες χάνουν τη σημαντική τους ιδιότητα (συμμετοχή - συναπόφαση) και την εκχωρούν στους εξουσιομανείς και στους περί αυτούς (είτε οι τελευταίοι ανήκουν στο κονκλάβιο είτε είναι απλοί παρατρεχάμενοι...).

Όλα αυτά γιατί είμαστε ανασφαλείς, φοβόμαστε δηλαδή, τρέμουμε μη χάσουμε και τα ψιχία με τα οποία μας ταΐζουν. Σ’ αυτήν την ψυχική διατάραξη οδηγούνται και τάχα μου αριστεροί (νέοι, νέες και πολλά ακόμα ανώριμα παιδάκια, ατίθασα, δήθεν, αλλά, τελικά, μετανεωτερικά μειράκια, τίποτα σπουδαίο). Όλοι αυτοί (οι φοβισμένοι) έχουν προ πολλού πάρει την απόφασή τους, με ποιους θα πάνε δηλαδή και ποιους θα αφήσουν, δεν είναι υπόθεση του τώρα.

Φοβήθηκα όπως και η μισή Ελλάδα το 2012, γι’ αυτό έβγαλα τα χρήματά μου στο εξωτερικό· φοβήθηκα μην καταρρεύσει οικονομικά η χώρα και σαν κάθε καλός και τρομοκρατημένος νοικοκύρης έβγαλα έξω, στην ασφάλεια, την περιουσία μου, έλεγε ο Γκίκας Χαρδούβελης στην τηλοψία και ο κακομοίρης δεν ντρεπόταν καθόλου. Ένας μικρούλης, θλιβερός νοικοκύρης· ένας ανθρωπάκος, υπάκουος στη δημοτική (ειρωνική και ανατρεπτική στο βάθος της εντούτοις) παράδοση: Βασίλη, κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης. Μην αντιδράς, μην αμφισβητείς, μην ξεσηκώνεσαι, μην εξεγείρεσαι.

Τέτοιοι άνθρωποι καθόρισαν την τύχη της χώρας και τις δικές μας, άτολμοι, απελπισμένοι, άνθρωποι που ως εκ της θέσεώς τους όφειλαν να είναι οι ίδιοι το παράδειγμα, ένα κάποιο φως. Α, μπα, το σαρκίο μας πάνω απ’ όλα. Τι σημαίνει μικρότητα; Τι σημαίνει ασφάλεια; Τι σημαίνει ελευθερία; Χαμένα όλα στη χοάνη του κοινοβουλευτισμού (του καπιταλισμού εννοείται...). Και: έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, επιτέλους. Έχουμε το σθένος;

 

πηγή: η εφημερίδα των συντακτών