ο Βαρουφάκης μας στοίχισε οχτακόσια σαρανταδώδεκα δις

Πόσο πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη

Ο κατά Ρέγκλινγκ λογαριασμός των 100 δισ. και τα επιχειρήματα που σηκώνουν κουβέντα. Η ανάπτυξη, τα χαμένα έσοδα και οι παρεξηγήσεις. Ο ρόλος των capital controls, οι τράπεζες και το mail Χαρδούβελη. 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη δήλωση Στουρνάρα για το κόστος της «περιόδου Βαρουφάκη» κι ακόμα κυριαρχεί η εντύπωση πως το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 100 δισ. ευρώ. Είναι έτσι όμως;

Ας θυμηθούμε τι είπε ακριβώς ο κεντρικός τραπεζίτης: «Η διαπραγματευτική τακτική είχε κόστος τα 86 δισ. του τρίτου μνημονίου και τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων».

Για μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σκεπτικό. Τα δάνεια που παίρνει ένα κράτος ποτέ δεν προστίθενται στα παλαιότερα. Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους εξοφλεί παλαιότερα δάνεια. Όπως συνέβη και σε αυτή την περίπτωση. Μόλις 12,3 δισ. δεν πήγαν για αποπληρωμή παλαιότερων χρεών. (1)

Τότε ο Ρέγκλινγκ πως ανέβασε το ποσό στα 100 δισ.; Επειδή στηρίχθηκε σε μια έκθεση του ΔΝΤ που προέβλεπε ανάπτυξη 2,5% το 2015 και 3,5% για το 2016. Άρα, σκέφτηκε, χάθηκε 6% του ΑΕΠ. Ας τα προσθέσω και αυτά.

Προφανώς για τη θέση του επικεφαλής του EFSF δεν θεωρήθηκαν απαραίτητες οι γνώσεις στοιχειωδών οικονομικών εννοιών. Αλλιώς θα γνώριζε πως το ΑΕΠ δεν είναι ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε χρέος. Πρόκειται για τον «τζίρο» που πραγματοποιεί μια οικονομία. Κάνοντας 14 δισ. λιγότερο τζίρο, δεν σημαίνει πως αυξάνεις το χρέος 14 δισ. Σημαίνει πως προσθέτεις αχλάδια με καρπούζια, επειδή είναι… πράσινα. (2)

Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης είχαν ευστοχία τυφλού που πυροβολεί με άσφαιρα. Υπερεκτιμούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της χώρας. (3)

Γιατί; Γιατί αν ανέφεραν ρεαλιστικά νούμερα, θα παραδέχονταν πως το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Θα έρχονταν σε αντίθεση με το καταστατικό τους, που απαγορεύει να δίνουν δάνεια σε μια χώρα χωρίς δυνατότητα αποπληρωμής. (4)

Τι πραγματικά έγινε στη θητεία Βαρουφάκη

ένα κι ένα κάνουν τρία

varouphobics

«Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα»: Η διαστρέβλωση ως απολιτική πηγή πολιτικής

08.07.2016

του Θωμά Ψήμμα*

Τα συστημικά media, υπό το φόβο της απώλειας της πανίσχυρης Τέταρτης Εξουσίας τους ενόψει της διαδικασίας αδειοδότησης των τηλεοπτικών καναλιών (της αντικατάστασης της παλαιάς με τη νέα διαπλοκή), έχουν στρέψει ξανά τα βέλη στον αγαπημένο τους ευάλωτο στόχο, τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη. Από τον άμβωνά τους δημοσιογράφοι-τηλεαστέρες και σύσσωμη η αντιπολίτευση του «Μένουμε Ευρώπη» τον απειλούν εκ νέου με σύσταση εξεταστικής επιτροπής, με τους τέως «συντρόφους» - άλλοτε φανατικούς οπαδούς του να διαχωρίζουν τη θέση τους και να τον απαρνιούνται πριν λαλήσει τρις ο πετεινός του επαίνου ή του ψόγου από τον ιστορικό του μέλλοντος.

Αφορμή για τη στοχοποίηση του κ. Βαρουφάκη αποτελεί η κυκλοφορία στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη του βιβλίου-χρονικού, το οποίο έγραψε ο φίλος, συνάδελφος και σύμβουλός του, James K. Galbraith, με τον άκρως παραστατικό τίτλο «Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα», φράση με την οποία ο άλλοτε Υπουργός Οικονομικών τον προϋπάντησε στη χώρα μας το Φλεβάρη του 2015. Μεταξύ άλλων, στο παράρτημα του βιβλίου ο Galbraith φέρνει για πρώτη φορά στην επιφάνεια το διαβόητο Plan X, το μυστικό σχέδιο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, το οποίο επεξεργαζόταν η διαπραγματευτική ομάδα σε περίπτωση που ναυαγούσαν οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους-πιστωτές και η Ελλάδα εξαναγκαζόταν σε αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Το παράρτημα αυτό έδωσε το κατάλληλο πάτημα για μια πρωτοφανή διαστρέβλωση των όσων γράφει ο Galbraith, για την ύστατη πράξη του character assassination (δολοφονία προσωπικότητας) σε βάρος του Βαρουφάκη και για την κατασκευή ενόχων εσχάτης προδοσίας κατά της Ελλάδας, λες και το πολίτευμα της χώρας είναι ευρωκρατία και όχι προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία (άρ. 1 παρ. 1 Συντ.).

καρότο Βρυξελλών όλο υποσχέσεις

πολύ το άγχος..

για την κατάληξη της μαραθώνιας συνάντησης με τους θεσμούς..

αγχωμένος έλληνας-ευρωπαίος

διαπραγμάτευση στην Άγρια Δύση

ο σκληρός μπούφαλο μπιλ :)

image@gifmovie

η ακολουθία των υποχωρήσεων

Γιάνης Βαρουφάκης: «Γιατί ηττηθήκαμε»

Δημοσιεύθηκε: 13/09/2015

O Γιάνης Βαρουφάκης σε άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής», κάνει μια σύντομη καταγραφή των στόχων, της πορείας και των λαθών της διαπραγμάτευσης.

”Οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα μας στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που έφερε τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες απαιτούν από όσους ήμασταν «εκεί» απάντηση στο ερώτημα:

«Γιατί ηττηθήκατε;».

Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Όμως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους – ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας – Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθειών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».

Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.

Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:

Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.

Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.

Οι αστοχίες μας. Οσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.

Καταγράφω τις σημαντικότερες:

1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Ομως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ηταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.

2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Οταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)

3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Οταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».

4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.

5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».

Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Οχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό.

πηγή: νόστιμον ήμαρ

σταύρακας ο διαπραγματευτής

κι εκεί που γύριζε, μπαίνει ο Γερούν..

{καυτό παρασκήνιο απ'τις διαπραγματεύσεις}

ερχή γιε μιε νέε Ελλέδε

Δήλωση του Υπουργού Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτου, μετά το Eurogroup της 14ης Αυγούστου

"Μετέ επό έξι μήνες πολύ δύσκολων διεπρεγμετεύσεων με πολλές διεκυμένσεις, έχουμε μίε συμφωνίε. Γιε ευτή τη συμφωνίε έχουν εργεστεί σκληρέ πολλοί ένθρωποι. Θέλω νε ευχεριστήσω επό τε βέθη της κερδιές μου τους ενθρώπους στην Ελλέδε, τε τεχνικέ κλιμέκιε, τους συμβούλους  όπως επίσης και τους θεσμούς. Πολλοί ευρωπαίοι έχουν εργεστεί γιε ευτή τη συμφωνίε είτε εκπροσωπώντας την χώρε τους είτε μέσε στους ίδιους τους θεσμούς. Με ευτή τη συμφωνίε, ελπίζουμε ότι η Ελλέδε θε προχωρήσει μπροστέ. Θε προχωρήσει με την έννοιε ότι στο εξής, το χρημετοπιστωτικό  σύστημε θα γίνει κετέ πολύ στεθερότερο. Υπέρχει η υπόσχεση της ενεκεφελαιοποίησης των τρεπεζών χωρίς νε τίθενται σε κίνδυνο οι κετεθέσεις και χωρίς οι κετεθέτες νε έχουν κεμίε ενησυχίε. Έτσι θε ξεκινήσει πολύ σύντομε  η διεδικεσίε εντιστροφής των ερνητικών επιπτώσεων των capital controls , οι τρέπεζες θε επιστρέψουν στο σημείο όπου ήτεν πριν και –ελπίζω- σε μιε πολύ πιο στέρεε βέση."

eurozontrix reloaded

διαπραγμάτευση με εταίρα

-τσιμπουκάκι και πισωκολλητό, 50€ κούκλε

-έχω μόνο 150δρχ...τι μου κάνεις?

-.....τον άδωνι σε υστερία

η αλήθεια για τη διαπραγμάτευση

Το παρακάτω ντοκιμαντέρ Γερμανικού καναλιού που αφορά τις διαπραγματεύσεις της Ελληνικής κυβέρνησης για το χρέος, είναι πιο πιθανό να το δείξουν κανάλια της Ζάμπια παρά Ελληνικά ιδιωτικά/καθεστωτικά.

              

κρίμα ευρωπαϊκό

Junckeristas

αν τελικά υπογραφεί μια συμφωνία, όλοι αυτοί που μένουνε ευρώπη και ανταποκρίθηκαν στην "αυθόρμητη" πρόσκληση των Μπογδαναδώνιδων, θα είναι οι πρώτοι που θα γκρινιάζουνε για τα "απαράδεκτα μέτρα" που θα την συνοδεύουν..

μεγκαλίσιους ευρωλιγούρηδες δηλαδή, που θεωρούν έξυπνο τον Άδωνι, δημοκράτη τον σαμαράκα, έγκριτο τον πρετεντέρη και σοβαρό τον Φορτσάκη..

ο αληθινός φίλος μας Ζαν Κλωντ

Asked whether such deliberate misinformation would undermine the market’s confidence in future euro-zone pronouncements, Mr. Schuller, lamenting that the market had practically no confidence in pronouncements already, said “not at all.”

When Mr. Juncker, or European Central Bank President Jean-Claude Trichet, or French Finance Minister Christine Lagarde says something to the markets, Mr. Schuller said, “nobody seems to believe it.”

Mr. Juncker has voiced support for the practice of lying before.

The Web site EUobserver has video of Mr. Juncker, at a conference on economic governance in April, expounding on the practice and reasons for lying in financial and economic communications.
Asked whether such deliberate misinformation would undermine the market’s confidence in future euro-zone pronouncements, Mr. Schuller, lamenting that the market had practically no confidence in pronouncements already, said “not at all.”

When Mr. Juncker, or European Central Bank President Jean-Claude Trichet, or French Finance Minister Christine Lagarde says something to the markets, Mr. Schuller said, “nobody seems to believe it.”

Mr. Juncker has voiced support for the practice of lying before.

The Web site EUobserver has video of Mr. Juncker, at a conference on economic governance in April, expounding on the practice and reasons for lying in financial and economic communications.

On the tape, Mr. Juncker says he has “had to lie” and, speaking about touchy economic topics, “When it becomes serious, you have to lie.”

At this point Europe no longer even attempts to hide that everything is one big lie, and that should the truth emerge the market will crash more than ever in history. And why would the US be any different? It woulnd't which is why we can now safely say that pretty much any information coming out from the government and its proxies that has a stock market impact is false until proven true. Of course, for everything else, one can blame the conspiratorial blogs...

 πηγή: zerohedge

συμπέρασμα: το πράγμα σοβάρεψε

απορία: πως και δεν τον κατάλαβε ο Σταυράκης ο Ποτάμης, που είναι (μεταξύ άλλων και) μεγάλη γάτα

 

Α, και κάτι τελευταίο απ'τον μεγάλο φιλέλληνα:

η βεβαιότητα της καταστροφής και η ελπίδα της αβεβαιότητας

Οι FT εκπλήσσουν: «Αλέξη θα κερδίσεις αν δεν υποχωρήσεις στους δανειστές» (διαβάστε το άρθρο-σοκ για Μέρκελ)

14 Ιουνίου 2015

Εκπλήσσουν οι «Financial Times», οι οποίοι καλούν στην ουσία τον Αλέξη Τσίπρα να μην υποχωρήσει στις αξιώσεις των πιστωτών. Η βρετανική εφημερίδα αναλύει με στοιχεία γιατί δεν πρόκειται να χάσει τίποτα η Ελλάδα αν πει «όχι» κηρύσσοντας πτώχευση, ακόμα και αν υπάρξει Grexit.

Ο συντάκτης του άρθρου στους» FT» Wolfgang Münchau εξηγεί αναλυτικά τα δεδομένα τα οποία έχει να αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία και στην περίπτωση του «ναι» και στην περίπτωση του «όχι» και καταλήγει στο συμπέρασμα πως δεν έχει να χάσει τίποτα, ενώ Γερμανία και Γαλλία μόνο, θα χάσουν 160 δισ. ευρώ σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας.

Αυτό είναι το άρθρο των «FT»:

«Ώστε εδώ είμαστε. Είπαν στον Αλέξη Τσίπρα «take it or leave it». Τι πρέπει να πράξει;

Ο Ελληνας Πρωθυπουργός δεν έχει να αντιμετωπίσει εκλογές μέχρι τον Ιανουάριο του 2019. Οποια πορεία και αν αποφασίσει τώρα, θα πρέπει να αποδώσει καρπούς μέσα σε τρία χρόνια ή και λιγότερο.

Κατ 'αρχάς, τα δύο ακραία σενάρια: αποδέχεται την τελική προσφορά των πιστωτών ή αποχωρεί από τη ζώνη του ευρώ. Αποδεχόμενος την προσφορά, θα πρέπει να συμφωνίσει σε μια δημοσιονομική προσαρμογή της τάξης του 1,7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, εντός έξι μηνών.

Ο συνάδελφός μου Martin Sandbu υπολόγισε πώς μια προσαρμογή τέτοιας κλίμακας θα μπορούσε να επηρεάσει την ελληνική ανάπτυξη. Εγώ τώρα επεκτείνω αυτό τον υπολογισμό, για να συμπεριλάβω το συνολικό τετραετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως ζητούν οι πιστωτές. Βασισμένος στις ίδιες παραδοχές που κάνει για το πώς η δημοσιονομική πολιτική και το ΑΕΠ αλληλοεπηρεάζονται - μια αμφίδρομη διαδικασία – φτάνω σε ένα συμπέρασμα ότι θα υπάρξει πλήγμα του επιπέδου του ΑΕΠ της τάξης του 12,6% σε διάστημα τεσσάρων ετών. 

Ο λόγος του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ θα αρχίσει να προσεγγίζει το 200%.

Το συμπέρασμά μου είναι πως η αποδοχή των προγραμμάτων της τρόικας θα αποτελούσε διπλή αυτοκτονία - για την ελληνική οικονομία, καθώς και για την πολιτική σταδιοδρομία του Έλληνα πρωθυπουργού.

Θα μπορούσε το αντίθετο – ακραίο σενάριο – ενός Grexit να έχει καλύτερο αποτέλεσμα;

Μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι θα ήταν, για τρεις λόγους.

αναπάντητες κρίσεις παντού

κολλημένοι με την Κωνσταντοπούλου αυτοί στο Ποτάμι...

 [πάλι με γρίφους μιλάς γερο-Σταύρακα...τι ήθελες να πεις?!]

σκάσε και πλήρωνε

Συγγνώμη, μπορώ να μιλήσω;

2 Ιουν, ’15

Απαντώντας στον Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς δήλωσε πως «δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αφορισμούς» και πως «όποιος έχει κάτι συγκεκριμένο επί της πρότασης ας το κάνει», παρέπεμψε στα λόγια του Αλέξη Τσίπρα πως «όποιος θέλει λύση ας συμβάλλει τώρα, όποιος δεν θέλει λύση ας σιωπήσει».

Προσπερνάω το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά θα καταργούσε το Μνημόνιο.

Προσπερνάω και το ότι όλο σχεδόν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατεθεί στο μέλλον.

Ως συνετός, ψύχραιμος, και ρεαλιστής πολίτης, να δεχτώ, αν και έχω διαφορετική άποψη, πως οι δυσκολίες και οι εκβιασμοί που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει η νέα κυβέρνηση -έχοντας απέναντί της την ευρωπαϊκή Μαφία και το ΔΝΤ- της επιβάλλουν μια πρόσκαιρη αλλαγή πορείας.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι ποια ακριβώς είναι η συμφωνία.

Αν ήξερα ποια είναι η συμφωνία, θα μπορούσα να σκεφτώ τα θετικά και τα αρνητικά σημεία που έχει.

Αλλά δεν ξέρω ποια είναι η συμφωνία.

Όλους αυτούς τους μήνες της διαπραγμάτευσης, κυκλοφορούν διάφορες πληροφορίες που άλλοτε διαψεύδονται -ακόμα κι αυτούς που τις έφεραν στο φως- και άλλοτε απλά ξεχνιούνται.

Εκείνος ο ΦΠΑ έχει γίνει σφεντόνα. Αν διαβάσει κάποιος τις δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης και τις πληροφορίες των δημοσιογράφων, θα νομίζει πως ο ΦΠΑ έχει ζάχαρο που ανεβοκατεβαίνει.

Αν θυμάμαι καλά -που καλά θυμάμαι γιατί το άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά-, ο Αλέξης Τσίπρας είχε πει σε άπειρες συνεντεύξεις του προεκλογικά πως, αν οι πολίτες κάνουν ανάθεση της κυβέρνησης στον ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση θα αποτύχει, όπως και οι προηγούμενες που τους έγινε ανάθεση.

Βέβαια, σε αυτούς τους τέσσερις μήνες που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση, δεν βλέπω καμιά ιδιαίτερη διάθεση από την κυβέρνηση να ξεφύγει από τον δρόμο της ανάθεσης.

Στο χτεσινό του άρθρο στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde», ο Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε, ουσιαστικά, την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης πως καταργεί ολοκληρωτικά την δημοκρατία στην Ευρώπη.

Όταν κατηγορείς την Μέρκελ και τον Σόιμπλε για αυταρχισμό, εσύ θα πρέπει να είσαι απόλυτα ανοικτός και διάφανος στους πολίτες της χώρας σου και τους πολίτες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Όλους αυτούς τους μήνες, οι διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία γίνονται στο σκοτάδι.

Οι πολίτες δεν έχουν ιδέα, και κανείς δεν τους ενημερώνει.

Αν αυτό δεν είναι ανάθεση, τι είναι ανάθεση;

Η κυβέρνηση θα κάνει μια συμφωνία και οι πολίτες -που θα την μάθουν αφού έχει υπογραφεί πρώτα- θα κληθούν να την εφαρμόσουν και να την πληρώσουν.

Τουλάχιστον τότε θα μας επιτρέψει να κρίνουμε τη συμφωνία ο κ. Παππάς ή θα μας πει κι εμάς να σιωπήσουμε;

Πάντως, η μεγαλύτερη αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης είναι πως ενδεχόμενη συμφωνία θα ανακοινωθεί πανηγυρικά από τα ΜΜΕ των ολιγαρχών που υποδέχονταν με ενθουσιασμό και τα προηγούμενα Μνημόνια.

Η συμφωνία θα ανακοινωθεί από τα ΜΜΕ των ολιγαρχών, που η κυβέρνηση θα τους διέλυε.

Βέβαια, μάλλον αυτή τη φορά θα πανηγυρίζει και η ΕΡΤ.

(Όποιος διαφωνεί με όσα έγραψα, να σιωπήσει. Σκασμός!)

πηγή: pitsirikos