και αν λέγαμε ναι?

Μάνος Χατζιδάκις για τις επετείους της 28ης: «Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες»

Μέρες πού'ναι δημοσιεύουμε ξανά το ραδιοφωνικό σχόλιο που έκανε ο Μάνος Χατζιδάκις για τους εορτασμούς της 28ης Οκτωβρίου. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς απόλυτα, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι αποδομεί πολύ εύστοχα την εθνικιστική αφήγηση.

«Γιατί είπε το "Όχι" ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

πηγή: ελληνοφρένεια

ο πόλεμος των δύο κόσμων

Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Τα σοσιαλιστικά μηνύματα για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας άλλης, καλύτερης κοινωνίας εξαπλώνονται ραγδαίως σε όλη την "Δύση", έχοντας  ιδιαίτερη απήχηση στα φτωχά, εργατικά στρώματα που πλειοψηφούν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Οι Αγγλογάλλοι νταβατζήδες ανησυχώντας για την επέλαση του Κομμουνισμού, αποφασίζουν να στηρίξουν κρυφά τις φασιστικές δυνάμεις σε Ιταλία και Γερμανία. Αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω της "Πολιτικής Κατευνασμού" (‘Appeasement’) μέρος της οποίας ήταν και η ανοχή του Γερμανικού επανεξοπλισμού και η ανακατάληψη του Σάαρ, κατά παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που με ένοχη σιωπή αποδέχονται οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Παράλληλα και στο παρασκήνιο, μεγάλες εταιρίες από Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ στέλνουν άφθονο, ζεστό χρήμα, για να στηρίξουν τις επενδύσεις τους, οι οποίες είναι πολλές λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού της κατεστραμένης Γερμανίας.

Όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, έτσι και στην Ισπανία το πολιτικό κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο. Η χώρα είχε απαλλαγεί απ’την Μοναρχία και η Αριστερά διεκδικεί την αναδιανομή της γης, την αυτονομία των περιοχών που συνιστούσαν την Ισπανία (Καταλονία, Βασκωνία κλπ) και τον περιορισμό της δύναμης της πανίσχυρης Καθολικής Εκκλησίας.

Στην κορύφωση όλων αυτών, το 1936 οι Δημοκρατικές δυνάμεις συνασπίζονται και καταφέρνουν να κερδίσουν για πρώτη φορά στις εκλογές. Από την πρώτη μέρα στην εξουσία η Κεντροαριστερή κυβέρνηση υπονομεύεται χοντρά απ’τους φιλοβασιλικούς, αλλά και το αναρχικό κίνημα που είναι ιδιαίτερα δυνατό και δραστήριο. Οι στρατιωτικοί από την πλευρά τους επιχειρούν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν και κάνανε τα προηγούμενα 200 χρόνια: πραξικόπημα. Επιχειρούν 2 ανεπιτυχή πραξικοπήματα. Στο 2ο συμμετέχει και ο στρατηγός Φράνκο, που είναι και διοικητής της αξιόμαχης και φιρμάτης Ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων.

Το πραξικόπημα αποτυγχάνει και ο Φράνκο καταφεύγει στο Μαρόκο που είναι Ισπανική αποικία. Εκεί ανασυντάσσεται και με την στρατιωτική συνδρομή της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, αλλά και την οικονομική ενίσχυση από πλούσιους φιλοκαθεστωτικούς Ισπανούς, μέσω της γειτονικής Πορτογαλίας του δικτάτορα Σαλαζάρ, αποφασίζει να εισβάλλει στην Ισπανία.

οι λέξεις αλλάζουν, η βαρβαρότητα όχι

Φωτογραφικό ντοκουμέντο με Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι της Συρίας να περιμένουν στην ουρά για συσσίτιο του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Σμύρνη όπως Χαλέπι

21 Δευτέρα Mar 2016

Posted by Кроткая

Σε εβδομήντα χρόνια από τώρα, όταν πιθανότητα κι εσύ και εγώ θα έχουμε φύγει από το μάταιο τούτο κόσμο, κάποιοι απόγονοί μας, με την ευρύτερη έννοια του όρου, θα γράφουν και θα διαβάζουν στα βιβλία ιστορίας για ένα από τα μαζικότερα κύματα μετακίνησης πληθυσμών, ή μετανάστευσης, ή προσφυγιάς (ο όρος που θα προτιμάται, εξαρτάται από τον εκάστοτε γράφοντα). Τα κείμενα αυτά θα μιλούν σίγουρα για τον πολύχρονο, αιματηρό και τρομακτικό πόλεμο στη Συρία, που οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους στον ξεριζωμό, ενώ χιλιάδες άλλους τους θέρισε, τους άφησε ανάπηρους ή τραυματίες και σίγουρα όλους τους σημάδεψε βαθειά στις ψυχές τους.

Τα κείμενα θα μιλούν ακόμα για την ιστορικής σημασίας απόφασης της Συνόδου κορυφής της ΕΕ με την Τουρκία. Για τις πέντε σελίδες των συμπερασμάτων της συνάντησης, που διέγραψαν μονοκοντυλιά συνθήκες, διεθνείς νομοθεσίες και κανόνες, που είχαν θεσπιστεί την επαύριο μιας άλλης παλαιότερης τραγωδίας, του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Τις πέντε σελίδες συμπερασμάτων, τις εξαιρετικά προσεκτικά γραμμένες: migrants, όχι refugees, Syrians αλλά όχι Iraqis, παράτυποι αλλά όχι παράνομοι. Οι λέξεις ασκούν πολιτική και κρατούν ευαίσθητες όσο και επικίνδυνες ισορροπίες. Οι λέξεις προστατεύουν συμφέροντα, μεταφέρουν χρηματικά ποσά από τον ευρωκορβανά στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι λέξεις δεν προμηθεύουν γάλα και ψωμί. Οι λέξεις δεν προστατεύουν ανθρώπους. Οι λέξεις δεν αγαπάνε τους κατατρεγμένους. Χαριεντίζονται μόνο με τους ισχυρούς.

Τα κείμενα θα μιλούν ακόμα για κέντρα καταγραφής μεταναστών και κέντρα κράτησης, αλλά δεν θα τα αποκαλούν φυλακές. Θα αποσιωπούν τα συρματοπλέγματα ενδεχομένως, αλλά μάλλον θα αδυνατούν να κρύψουν τους φράχτες και τα πολεμικά πλοία που σουλατσάρουν στο Αιγαίο. Θα μιλούν για ανταλλαγές Συρίων και επιστροφές (ή επαναπροωθήσεις;) άλλων εθνικοτήτων.

Τα κείμενα είναι πάντα παγωμένα, ψυχρά, ισοσταθμισμένα. Τα ιστορικά κείμενα που διάβασα μιλούσαν για Μικρασιατικό πόλεμο (και όχι καταστροφή: σαφής η πολιτική απόχρωση, όσο σαφές είναι και πως κάθε πόλεμος είναι καταστροφή). Μιλούσαν για στρατόπεδα συγκέντρωσης. Για ανταλλαγές πληθυσμών. Για καταγραφή Εβραίων, ομοφυλοφίλων, αναπήρων. Για στρατόπεδα εργασίας και συγκέντρωσης. Για θαλάμους αερίων, για κίτρινα άστρα, ροζ τρίγωνα και τατουάζ με αριθμούς. Τατουάζ με αριθμούς στο Εσκί Σεχίρ. Τατουάζ με αριθμούς στο Μαουτχάουζεν. Σκελετοί ζωντανοί και νεκροί το 1941. Σκελετοί ζωντανοί και νεκροί το 1922. Τουρκοκρητικοί, Αρμένηδες, Πομάκοι, Εβραίοι, Έλληνες, Πόντιοι, κομμουνιστές, τσιγγάνοι. Διάλεξε χρονιές κι άλλαξε εθνικότητες, ιδιότητες, ονόματα και τοποθεσίες.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η δυστυχία, η πείνα, η καταστροφή, ο θάνατος, το κλάμα των παιδιών, ο θρήνος των μανάδων, ο πόνος των γερόντων. Ο ξεριζωμός, η νοσταλγία, ο φόβος. Η προσφυγιά, το αίμα και οι ταπεινώσεις. Αυτές οι λέξεις είναι ίδιες σε όλες τις γλώσσες, είναι βαριές σαν ενοχές, και δεν περιλαμβάνονται συνήθως σε νομικά κείμενα, σε συμπεράσματα συνόδων κορυφής ούτε σε ιστορικές διατριβές.

Αυτό που δεν διάβασα στα ιστορικά κείμενα, αλλά το έμαθα από τους ανθρώπους, ήταν το κλάμα των τουρκοκρητικών στη Σμύρνη όταν συνάντησαν μια κρητικιά εξ Ελλάδος, το κλάμα τους για μια πατρίδα που δε γνώρισαν, αλλά τη γλώσσα της τη μιλούσαν. Αυτό που κρύβουμε επιμελώς είναι που λέγαν τις προσφυγοπούλες παστρικιές και πουτάνες στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, τότε στη δεκαετία του ’30. Και που ούτε οι πολιτικοί τους θέλανε τους πρόσφυγες, γιατί αλλοίωναν λέει τα εκλογικά αποτελέσματα (γιατί άραγε να ήταν οι πρόσφυγες αριστεροί κατά το πλείστον;), αλλά ούτε κι ο ντόπιος πληθυσμός, που έβαζε φωτιά στους καταυλισμούς και στα παραπήγματα κι έσπαγε μαγαζιά προσφύγων αργότερα.

Κατηγορούμε και σωστά τους Γερμανούς του μεσοπολέμου που έκαναν πως δεν καταλάβαιναν τι σήμαιναν οι καπνοί που έβγαιναν από τα Άουσβιτς και τα Νταχάου, που δούλευαν στην πολεμική βιομηχανία του Χίτλερ για ένα ξεροκόμματο, αλλά έκαναν τα στραβά μάτια στις ταμπέλες «Kein Zutritt für Jüden» και στα σπασμένα μαγαζιά και στις νύχτες των κρυστάλλων.

Σε εβδομήντα χρόνια από τώρα, αναρωτιέμαι τι θα λένε οι αναγνώστες των βιβλίων ιστορίας για όλους εκείνους που έκαναν πως δεν έβλεπαν τα Καλαί και τις Αμυγδαλέζες, τις Ειδομένες και τις Μόριες, για όλους τους Ευρωπαίους που ψήφισαν Όρμπαν και Λεπέν, που συνέχισαν τη ζωούλα τους την ώρα που χτίζονταν στρατόπεδα, την ώρα που άνθρωποι μαντρώνονταν σαν τα πρόβατα πίσω από συρματοπλέγματα, τιμωρημένοι γιατί έκαναν το λάθος να ζουν σε μια χώρα εμπόλεμη, την ώρα που παιδιά και γέροντες στέλνονταν πίσω σε «ασφαλείς τρίτες χώρες».

Σμύρνη όπως Χαλέπι, Μαουτχάουζεν όπως Αμυγδαλέζα, ανταλλαγές πληθυσμών όπως «ένας Σύριος για έναν Σύριο». Εβδομήντα και εκατό χρόνια μετά. Διαφορά απολύτως καμία. Κι αν ο ιμπεριαλισμός σου μοιάζει ξύλινη λέξη, πές μου εσύ πώς ονομάζεις αυτή τη βαρβαρότητα. Ή μάλλον όχι: ονόμασέ την όπως θες, αλλά να συμφωνήσουμε πως πρέπει να τελειώνουμε μαζί της.

  

πηγή: Kpomkar

η παραμόρφωση των ναζί

          

πρέπει να παραδεχτούμε πάντως ότι οι νεοναζί, είναι πιο επαγγελματίες απ'τους προγόνους τους χίτες και ταγματασφαλίτες....

τούτοι εδώ είναι ολοφάνερο ότι έχουν οργάνωση, υποδομή και φροντίζουν τα φυτώριά τους, ώστε να μην ξεμείνουν ποτέ από "άντρες" και χέρια τα δολοφονικά τάγματα εφόδου..

είναι ξεκάθαρο ότι τα χρυσαύγουλα είχαν μεγαλεπήβολο σχέδιο και ετοιμάζονταν για μεγάλη μπίζνα και μάσα δεκαετιών..

κάτι τέτοιο θα υπονοούσε και ο πακιστανομούρης φυρερίσκος τους, στις πρώτες δηλώσεις του τη νύχτα εκείνων των ιστορικών εκλογών, με το VENI, VIDI, VICI

όλα αυτά τα 500.000 ζόμπι που όπλισαν τα χέρια των φουσκωμένων με αναβολικά νταήδων και μπράβων, ας στείλουν τώρα τα παιδιά και τα εγγόνια τους στη χρυσή αγέλη, να μάθουν να μιμούνται καλά το ερωτικό απωθημένο των Κασιδιάριδων, αυτόν ντε τον ψυχοπαθή δολοφόνο με το μουστάκι, που "δεν έχει κριθεί ακόμα από την ιστορία", αλλά που (λένε ότι) ήταν "μέγας κοινωνικός αναμορφωτής"..

"όλοι ναζί"

"όλοι μαζί"

χέρι-χέρι μ'αυτόν που σ'έχει πουλήσει κι αυτόν που σ'έχει αγοράσει

κοψοχρονιά

εσένα τον περήφανο "κοψοχέρη"

βάλε το σταρ να δεις κανένα κωλαράκι και μετά καμιά ταινιούλα...

απ'αυτές τις κολλητικές που σε δένουν πισθάγκωνα στον καναπέ

ποιο είναι αυτό το φουσκωμένο καραφλό αγόρι που κάθεται δίπλα σου και αντί να μιλάει, μουγκρίζει?

μην τον βλέπεις έτσι, με τικ και τιγκαρισμένο στις ουσίες και τα αναβολικά...είναι καλό παιδί, απόγονος του Λεωνίδα και ήρθε για να σε σώσχαχαχαχαχα......

 

"αγαθός γίγαντας"

"αριστούχος μαθητής"

"παιδί καλής οικογένειας που μιλάει 5 γλώσσες"

"όλοι μαζί" 

αρκεί να μην είναι από αυτούς που βαφτίζουμε "τρομοκράτες", γιατί αυτοί είναι "αδίστακτοι" και θέλουνε το κακό μας

και να μας διώξουν και τους τουρίστες..

"όλοι χαζοί"

"όλοι ναζί"

εβολιούσιον

ενώ στον κόσμο

το ισραήλ βομβαρδίζει νοσοκομεία και καταφύγια

η Δύση είναι στο πλευρό του, κάνοντας φουρφούρι την έννοια της λέξης "αυτοάμυνα" και ανακοινώνει κυρώσεις που επιβάλλει στη Ρωσία

ο ιός έμπολα θερίζει στη Δυτική Αφρική, ενώ στην Κίνα επανεμφανίστηκε και η πανούκλα

και η Αργεντινή ξαναχρεοκοπεί

εδώ

ο Άδωνις με τη Σοφία γίνονται μία αγκαλιά με το φιλελεθεάμων κοινό τους και πανηγυρίζουν (όπως και πέρσι με την υποχώρηση της Κύπρου), απολαμβάνοντας αυτή τη γλυκιά παραζάλη της λοβοτομής

διάφορα ζόμπι γύρω μας βλέποντας τις θηριωδίες του Ισραήλ, βγάζουν το συμπέρασμα ότι ο χίτλερ έκανε μισή δουλειά... 

αποδεικνύοντας ότι και ο Δαρβίνος έκανε μισή δουλειά, αφού η Θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών δεν προέβλεψε αυτό το πισωγύρισμα..

η τυφλήστραβή Ελληνική Δικαιοσύνη κρίνοντας έναν αρχιμιαφόζο και δουλέμπορο του λέει "μπράβο ταγόριμας, συνέχισε έτσι και πας όλο ντου για το βραβείο επιχειρηματικότητας Ο Slavager της Χρονιάς!", αφού στη Νέα Ελλάδα ο man μεταρρυθμίζεται σε slave και με το νόμο

τα δάση και οι παραλίες μας δίνονται αντιπαροχή με αντάλλαγμα δύο κουβάδες επενδυτικά φύκια

ο Κυριάκος (της γνωστής οικογένειας) συμμαζεύει το κράτος

το οκτάωρο, οι αργίες και το δικαίωμα στην απεργία αποτελούν μια γλυκιά ανάμνηση

ο "καταλληλότερος" εκτελεί εντολές και μαζεύει κουκιά για να κρατήσει το πόστο του και να προλάβουν να ολοκληρώσουν το πλιάτσικο

ενώ το μόνο αστείο κομμάτι αυτής της άθλιας παράστασης είναι που

η virtual χώρα, αυτή η virtual εταίρος στέλνει τον θεό της virtual reality αβραμόπουλο, να κάνει τον επίτροπο στη virtual Ένωση και κατ’ουσίαν γερμανική εγκόλπωση.

δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!

παραικσύγεισι

μεταξύ ζιγκ και χάϊλ..

δείξε μου τη μονταζιέρα σου, να σου πω ποιος είσαι..

Ζητείται Ιζνογκούντ για το μέγαρο Μαξίμου

Υπουργός: Θεωρείς δουλειά σου να γελοιοποιείς τους υπουργούς; Σερ Χάμφρεϊ: Δεν ξέρω κανέναν που να χρειάστηκε τέτοια βοήθεια. «Μάλιστα, κύριε υπουργέ».

Οι καταγγελίες για την ανοιχτή γραμμή που διατηρούσαν σύμβουλοι του πρωθυπουργού με το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής επαναφέρουν το ερώτημα… ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα. Η απάντηση ίσως να βρίσκεται κρυμμένη σε μερικά κόμικς και ορισμένες τηλεοπτικές σειρές

Του Αρη Χατζηστεφάνου

«Όσοι έχουν εργολαβίες με το Δημόσιο πρέπει να είναι στο πλευρό σου και το ίδιο ισχύει και για την επιχειρηματική κοινότητα. Με κάθε ευκαιρία να θυμίζεις στις μάζες πόσο καθάρματα είναι οι αντίπαλοί σου και να δίνεις συγκεκριμένα παραδείγματα από τα εγκλήματα, τα σεξουαλικά σκάνδαλα και τη διαφθορά τους».

Οι παραπάνω συμβουλές θα μπορούσαν να εμπεριέχονται σε κάποιο προεκλογικό non paper ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος. Στην πραγματικότητα γράφτηκαν το 64 π.Χ. από τον Κόιντο, αδερφό του Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνα, ο οποίος εκείνη την περίοδο διεκδικούσε την ψήφο των Ρωμαίων για το αξίωμα του ύπατου. Η ιστορία μπορεί να συγκράτησε μόνο το όνομα του Κικέρωνα ως ενός από τους σημαντικότερους φιλοσόφους, νομικούς και ρήτορες της Αρχαίας Ρώμης, είναι όμως αμφίβολο εάν θα είχε καταφέρει πολλά χωρίς τον προσωπικό του «μυστικοσύμβουλο». Στο πέρασμα των αιώνων εκατοντάδες πολιτικοί ηγέτες ταυτίστηκαν ή μετατράπηκαν σε μαριονέτες κάποιου σκιώδη συμβούλου. Ο δημιουργός του Αστερίξ, Ρενέ Γκοσινί, κατάλαβε τη σημασία αυτών των «συμβούλων» το 1962 όταν παρουσίασε μια νέα σειρά κόμικς με τον τίτλο «Οι περιπέτειες του Χαλίφη Χαρούν Ελ Πουσάχ». Μέσα σε λίγες εβδομάδες ο Γκοσινί συνειδητοποίησε ότι ο πραγματικός πρωταγωνιστής του κόμικς δεν ήταν ο χαλίφης αλλά ο δαιμόνιος Μεγάλος Βεζίρης Ιζνογκούντ, που επιχειρούσε χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Οι Αγγλοσάξονες επικοινωνιολόγοι αλλά και πολιτικοί επιστήμονες χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα τον όρο «Μεγάλος Βεζίρης» για να περιγράψουν τις προσωπικότητες που ασκούν πραγματική εξουσία στη σκιά του ηγέτη.

Σε αντίθεση με τον αντιήρωα του Γκοσινί, αρκετές σύγχρονες απεικονίσεις του «Μεγάλου Βεζίρη» καταφέρνουν να κινούν τα νήματα της εξουσίας με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία. Στην εξαιρετική τηλεοπτική σειρά «House of Cards», o Κέβιν Σπέισι υποδύεται έναν τέτοιο σκιώδη πολιτικό ο οποίος συνωμοτεί για να αναρριχηθεί στην ανώτερη θέση του Λευκού Οίκου. Οι σχέσεις, βέβαια, του «Μεγάλου Βεζίρη» με τον εκάστοτε «χαλίφη» δεν είναι πάντα συγκρουσιακές ούτε χαρακτηρίζονται από την προσπάθεια του πρώτου να καταλάβει τη θέση του δεύτερου. Ο ίδιος ο Νικολό Μακιαβέλι απέδειξε με το έργο του ότι οι μυστικοί (ή λιγότερο μυστικοί) σύμβουλοι του ηγεμόνα μπορούν να συνωμοτούν όχι σε βάρος αλλά για λογαριασμό του αφεντικού τους. Το ερώτημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αν ο ηγέτης καταλαβαίνει το σύνολο του παιχνιδιού στο οποίο τον εμπλέκουν οι σύμβουλοι και συνεργάτες του. Το δίδυμο Νίξον – Κίσινγκερ, λόγου χάρη, αποτελεί ένα από τα παραδείγματα όπου ο ηγέτης και ο σύμβουλος συνεργάζονται και συνωμοτούν σε όλα τα επίπεδα για την επίτευξη ενός κοινού στόχου – στη συγκεκριμένη περίπτωση, την επικράτηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και την ανάσχεση της σοβιετικής επιρροής. Αντίθετα, το δίδυμο Κάρτερ – Μπρεζίνσκι έμεινε στην ιστορία για την πολιτική ανεπάρκεια του προέδρου και τη μακιαβελική κυριαρχία του συγκεκριμένου συμβούλου εθνικής ασφαλείας – ο οποίος για ένα διάστημα αποτέλεσε μέντορα και του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα. Αποκορύφωμα της προεδρικής ανεπάρκειας αποτέλεσε φυσικά η διακυβέρνηση Τζορτζ Μπους του νεότερου, ο οποίος μετατράπηκε σε μαριονέτα στα χέρια του αντιπροέδρου Ντικ Τσένι και των συμβούλων του.

Η λεόντειος αυτή σχέση έχει αποτυπωθεί στη μικρή οθόνη και από την τηλεοπτική σειρά «Μάλιστα, κύριε υπουργέ», με τον απολαυστικό σερ Χάμφρεϊ να κινεί τα νήματα της εξουσίας που θεωρητικά θα έπρεπε να ελέγχει ο υπουργός και στη συνέχεια πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Η σειρά, την οποία παρακολουθούσε μανιωδώς και η Μάργκαρετ Θάτσερ (λέγεται μάλιστα ότι είχε συμβάλει και σαν σεναριογράφος σε ένα επεισόδιο), αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του ασφυκτικού ελέγχου που μπορεί να ασκεί σε έναν ηγέτη ένας δαιμόνιος σύμβουλος που εκπροσωπεί τα συμφέροντα ενός τερατώδους γραφειοκρατικού μηχανισμού. Αυτό ήταν τουλάχιστον το μήνυμα που ήθελαν να στείλουν οι νεοφιλελεύθεροι δημιουργοί της τηλεοπτικής σειράς – και δυστυχώς το κατάφεραν χρησιμοποιώντας σαν όπλο το απαύγασμα του βρετανικού χιούμορ.

Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις όπου ο ηγεμόνας προτιμά να κρυφτεί πίσω από τις κινήσεις των συμβούλων και γενικότερα των υφισταμένων του, όταν κάποιες από τις προτάσεις τους οδηγούν τη χώρα σε εθνική πανωλεθρία. Για αρκετούς ιστορικούς, λόγου χάρη, αυτό επιχειρήθηκε στην Ιαπωνία, μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου: ο πρωθυπουργός Τόγιο Χιντέκι κατηγορήθηκε για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και τη συνακόλουθη εμπλοκή της Ιαπωνίας στον πόλεμο σε αντίθεση με τον αυτοκράτορα Χιροχίτο ο οποίος δεν καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ειρήνης και παρέμεινε σύμβολο της μεταπολεμικής Ιαπωνίας μέχρι τον θάνατό του το 1989.

Ποιος είναι λοιπόν σήμερα ο Ιζνογκούντ ή ο σερ Χάμφρεϊ του μεγάρου Μαξίμου; Στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού όπως ο Μπαλτάκος ή ο Μουρούτης, που κατηγορούνται ότι διατηρούσαν ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής, δρούσαν εν γνώση του «χαλίφη» Αντώνη Σαμαρά; Σε επίπεδο ευθυνών αυτές οι διαφορές δεν έχουν καμία σημασία. Ο πρωθυπουργός ήταν επικεφαλής ενός κόμματος και μιας κυβέρνησης που συνομιλούσε ανοιχτά με τους επιγόνους του Χίτλερ. Το μόνο που κρίνεται λοιπόν είναι η ευφυΐα και οι ηγετικές ικανότητες του «ηγεμόνα». Εδώ όμως υπάρχει η ρήση του Μακιαβέλι που φαίνεται να υπερισχύει κάθε άλλης άποψης: Αν θέλεις να μάθεις πώς σκέφτεται ο ηγεμόνας, κοίταξε τους ανθρώπους που τον περιστοιχίζουν.

…………………………………………

*Info

Δείτε

«Μάλιστα, κύριε υπουργέ»

Η πρώτη (και για ορισμένους η τελευταία) φορά που οι νεοφιλελεύθεροι σεναριογράφοι απέδειξαν ότι έχουν πραγματικό χιούμορ, σε μια σειρά που καθήλωσε ακόμη και τη Μάργκαρετ Θάτσερ.

Διαβάστε

Ο ηγεμόνας (εκδόσεις Καζαντζάκη)

Το θρυλικό έργο του προάγγελου της αστικής επανάστασης Νικολό Μακιαβέλι σε μετάφραση του Νίκου Καζαντζάκη.

www.info-war.gr

 

πηγή: η εφημερίδα των συντακτών 

η Ιστορία διδάσκει

Φασισμός

 

28 Μάιος. 2014

Νίκος Μπογιόπουλος

Η κάλπη και τα εκλογικά ποσοστά δεν αποτελούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον φασισμό, για τον ναζισμό, για την ακροδεξιά. Αν ήταν έτσι, ο Χίτλερ με το 44% και το 33% που είχε πάρει στις εκλογές του 1933 στη Γερμανία θα ήταν «Άγιος». Αν ήταν έτσι η Λεπέν με το 25% στη Γαλλία θα ήταν «οσία». Ο Φάρατζ με το 29% στη Βρετανία και οι ακροδεξιοί με τα διψήφια ποσοστά από την Δανία και την Ουγγαρία μέχρι την Αυστρία και την Ολλανδία θα ήταν «ιεραπόστολοι».

Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.

Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ (σσ: θα δούμε σε επόμενο σημείωμα πως συγκεκριμένα γίνεται αυτό στην Ελλάδα) ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.