τρίτο και οριστικό

Ξενάκια

3 Ιούλ, ’16

Ήρθαν τα μνημόνια και έφυγαν οι άνθρωποι. Πρώτη φορά, επίσημη κρατική έκθεση -από την ΤτΕ- δίνει μια εικόνα για το τρίτο κύμα μετανάστευσης που σάρωσε την χώρα κατά τον 20ό αιώνα.

Από το 2010 και μετά έχουν φύγει 427.000 Έλληνες ηλικίας 16-64 ετών.

Τα μικρότερα παιδιά που φύγανε δεν τα μετράνε, όπως δεν μετράνε και τα χιλιάδες παιδιά που γεννιούνται στις νέες πατρίδες.

Δεν αξίζουν κανένα σχολιασμό τα προτεινόμενα μέτρα από την ΤτΕ για την ανάσχεση του φαινομένου, αφού πρόκειται ουσιαστικά για ευχολόγια και google μεταφράσεις γερμανικών κειμένων.

Αν δεν δουλέψουμε πάνω στο παραγωγικό μοντέλο που ταιριάζει στην χώρα και αν δεν εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη και την ΕΕ, σωτηρία δεν πρόκειται να δούμε.

Αξίζει όμως να σταθεί κανείς σε κάποιες από τις επισημάνσεις που η έκθεση κάνει.

Πχ, πως την χώρα -σε αντίθεση με το παρελθόν- την εγκαταλείπουν μαζικά οι πλέον καταρτισμένοι και ανταγωνιστικοί από τους εργαζόμενους.

Οι νεομετανάστες δεν αφήνουν τα παιδιά τους πίσω στην γιαγιά και τον παππού, τα παίρνουν μαζί τους, γεννούν στους νέους τόπους κατοικίας και σκέφτονται την επιστροφή στην Ελλάδα, αφού πρώτα αποκτήσουν κάποια σύνταξη από το εξωτερικό.

Η Ελλάδα σβήνει.

Δεν θα μείνει στο τέλος παρά μονάχα αυτή η αίσθηση του κενού και η θλίψη που αφήνει παντού το ανεκπλήρωτο μιας ευτυχίας που προσδοκούσαμε αλλά δεν ήρθε, ενός έρωτα που έσβησε πριν καν να γεννηθεί.

Μιας νοσταλγίας παράλογης και αβάσταχτης για κάτι που ποτέ μας δεν ζήσαμε.

Θα μένει μονάχα η θλίψη παντού.

Θα κολλάει στα πεζούλια των δρόμων, στις βιτρίνες των καταστημάτων, στα παραθυρόφυλλα των παρατημένων σπιτιών, στα ξερά χώματα των αφημένων αγρών.

Σαν τα χωριά που εγκαταλειμμένα ρημάζουν.

Σαν τα σπίτια που παραδίνονται στην μούχλα και χάνονται.

Ποιος να καθαρίσει και τι.

Ποιος να επιστρέψει και πού.

«Κι αν σε μαλώσουν μην ντραπείς, ξενάκι είμαι να τους πεις»

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, αυτό που δεν μας συγχωρώ είναι η πλήρης αδιαφορία για όσους αναγκάστηκαν και αναγκάζονται να φύγουν για να επιβιώσουν. Φυσικά, ούτε η Ιστορία θα το συγχωρέσει αυτό, αφού αυτή η φυγή σημαίνει το οριστικό τέλος της Ελλάδας. Οι άνθρωποι είναι ο πραγματικός και μοναδικός πλούτος μιας χώρας. Αλλά πολλοί δεν το βλέπουν. Αντιθέτως, θυμώνουν με αυτούς που φεύγουν. Βέβαια, η ζωή έχει και παρακάτω. Φίλος που θύμωνε πολύ με αυτούς που φεύγουν, ετοιμάζεται να φύγει σε δυο εβδομάδες. Μαύρη τύφλα στους Έλληνες. Καμία αίσθηση της πραγματικότητας. Θέλουν συντάξεις. Από πού θα τις πάρουν; Ποιος θα δουλεύει για να πάρουν σύνταξη; Έγραψα τον περασμένο Οκτώβριο «Αν θέλετε συντάξεις, φέρτε πίσω τους Έλληνες μετανάστες». Ηλία, νομίζω πως πια είναι μια ατομική υπόθεση. Η αδυναμία και αδιαφορία των Ελλήνων για συλλογική αντίδραση, αντίσταση και αντεπίθεση δείχνουν ένα λαό τελειωμένο. Ο καθένας μόνος του. Συνταγή ήττας. Δεν πειράζει, εμείς θα το παλέψουμε μέχρι τέλους. Εγώ δεν θα κουραστώ να γράφω πως οι Έλληνες πρέπει επιτέλους να αντιδράσουν. Και θα συμμετέχω σε όποια δράση πάει κόντρα στη γενική απάθεια και αφασία. Αν είναι να πέσουμε, να πέσουμε αγωνιζόμενοι. Να είσαι καλά, Ηλία.)

πηγή: pitsirikos

γκοντ μπλες αμέρικα

πηγή: merica for mericans

στο Τζημερέϊκο, ακόμα το γιορτάζουν!

Σόρι για τοτζήμερο στη μάπα κυριακάτικα. Κανονικά αυτόν τον αποτυχημένο €πέο, που έχει μπλεχτεί τόσο άσχημα στα δίχτυα του attention whoring θα πρέπει να τον συμπονάμε και να τον έχουμε γραμμένο σταρχίδια μας, μπας και ξεμπλέξει, αλλά να, είναι τόσο αστείο το θράσος του, που ώρες, ώρες ξυπνάει τον σάτιρο μέσα σου. Και τον σάτυρο. Τον προικισμένο.

η γυναίκα που μυρίζει κεραυνό

Aγαπητή κυρία δημοσιογράφε του Σκάι δεν εντυπωσιάζομαι από το γεγονός πως διατυπώνετε τη φράση «προκάλεσε» για τη Μάγδα Φύσσα

Στα ελληνικά δεν υπάρχει λέξη για όσους χάνουν το παιδί τους. Αν χάσεις τη μάνα σου είσαι ορφανός, αν χάσεις τον σύντροφό σου είσαι χήρα, αν σκοτωθεί το παιδί σου η ύβρις των άγραφων νόμων δεν επιτρέπει να σχηματιστεί όνομα για κάτι που διακόπτει τη φυσική αλληλουχία της ζωής.

της Βάλιας Καλντά

Ο Ernesto Sabato έγραψε βιβλία πολλά και λέξεις και δάφνες. Ένα απόγευμα καθώς σκάλιζε, βρήκε θαμμένο στον κήπο το κουβαδάκι που χε κρύψει εκεί το νεκρό πια παιδί του. Αργότερα μαρτύρησε πως θα θυσίαζε όλο το έργο της ζωής του για να μπορούσε μονάχα για 5 λεπτά να καθίσει ξανά με το παιδί του και να το δει μεγαλωμένο.

Σε πολλούς πολεμοχαρείς πολιτισμούς του παρελθόντος, ακόμα κι εκεί που η σφαγή ή η θυσία ή ο πόλεμος ήταν καθημερινή ενασχόληση , η μητέρα ενός νεκρού ήταν πρόσωπο που έχαιρε έστω άτυπα συμπόνιας. Πολλές τέτοιες απεικονίσεις βρίσκουμε σε διασωθέντα κείμενα, στη λογοτεχνία, στα έμμετρα προφορικά έπη.

Κάποτε σε ένα διάλειμμα μιας δίκης βρέθηκα δίπλα στη Μάγδα Φύσσα. Ζαλιζόταν, μα εξακολουθούσε να μυρίζει κεραυνό. Με ίδιο το βλέμμα της τίγρης που με νύχια και δόντια προστατεύει το μωρό της ανάμεσα σε δέκα αναμμένες κάνες. Οι τίγρεις προστατεύουν το μωρό τους ακόμα και νεκρό. Αιώνια. Καταιγίδα και κεραυνό μυρίζουν πάντα οι γυναίκες που αγωνίζονται ενάντια στο θάνατο. Και θάνατος είναι ό,τι εκπίπτει ζωής, θάνατος είναι ό,τι αφαιρεί απ’τον κόσμο την ύπαρξη, όπως ο φασισμός.

Έτσι λοιπόν αγαπητή κυρία δημοσιογράφε του Σκάι. Συγχωρέστε την ασθενή μου μνήμη που αγνοεί το όνομά σας. Συμβαίνουν κι αυτά στις ζωντανές εκπομπές.

Έτσι λοιπόν καμία εντύπωση δε μου προκαλεί που κατατίθεστε ενάντια στην καταιγίδα, δεν εντυπωσιάζομαι από το γεγονός πως διατυπώνετε τη φράση «προκάλεσε» για μια γυναίκα που αγωνίζεται.

Είναι ένα παιχνίδι που έτσι παίζεται από πάντα, σχεδόν για όλες τις γυναίκες που σηκώνουν ανάστημα, είναι η συνέχεια μιας αρχής που ξεκίνησαν πολλοί συνάδελφοι σας για το πως μια γυναίκα με το όνομα Μάγδα Φύσσα προκάλεσε το δολοφόνο του γιού της, καμιά εντύπωση δε μου προκαλεί, από αιώνες συμβαίνει ανάμεσα στα δυό στρατόπεδα και είναι το πρώτο πράμα που μαθαίνεις να αποδέχεσαι: πως ο αγώνας είναι πρόκληση.

Μονάχα που ο καθένας την πρόκληση την διαβάζει ανάλογα με την στράτα που αποφάσισε να πάρει.

Μονάχα που υπάρχει ένα σημείο κυρία δημοσιογράφε- συγχωρέστε και πάλι την ασθενή μου μνήμη- που ο κόσμος εκπίπτει ανεπανόρθωτα στο θάνατο.

Είναι εκείνη η μέρα που μια γυναίκα όπως εσείς δεν μπορεί να ακούσει ούτε έστω από προβολικό φόβο το ουρλιαχτό στα σπλάχνα μιας μητέρας που της σφάξαν το παιδί της. Κανένας βάρβαρος, κανένας «απολίτιστος» δε σημείωσε ποτέ τέτοιο ξεπεσμό.

Τιμή στη Μάγδα Φύσσα.

Τιμή στις γυναίκες που στο πεδίο των τραυμάτων τους παλεύουν να φυτρώσει μια μέρα άλλη.

 

Πηγή: kar.org.gr @το κουτί της Πανδώρας

Επαναφορά Λαϊκών Ρυθμίσεων (People Defaults)

Μαρινόπουλος Α.Ε.: Εδώ και τώρα, κρατικοποίηση

30/06/2016

Β.Σ.

Πηγή: Kommon

Η αίτηση πτώχευσης εν λειτουργία του εμπορικού κολοσσού «Μαρινόπουλος Α.Ε.» κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ελληνική Lehman Brothers με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο της οικονομίας.

Πάνω από 12.000 εργαζόμενοι του Ομίλου και οι οικογένειές τους μπορεί από στιγμή σε στιγμή να πεταχτούν στο δρόμο της ανεργίας, πάνω από 2.500 είναι οι μεγάλες, μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που θα πληγούν καίρια από ένα πιθανό κλείσιμό του, ενώ δεν θα μείνουν άθιχτες και οι «συστημικές τράπεζες».

Το σύνολο των χρεών του ομίλου ανέρχονται στα 1,32 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή, κοντά στο 1% του ελληνικού ΑΕΠ! Πάνω από μισό δισ. ευρώ είναι οι μεταχρονολογημένες πληρωτέες επιταγές, πάνω από 400 εκ. τα χρέη σε προμηθευτές, 200 εκ. στις τέσσερις «συστημικές τράπεζες», 280 εκ. σε τράπεζες και εταιρείες του εξωτερικού.

Ωστόσο, όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα νούμερα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία αποκτούν τα χρέη της προς τα ταμεία ασφάλισης των εργαζομένων, που ανέρχονται σε 51 εκ. και στην εφορία που ανέρχονται σε 49 εκ. ευρώ.

Με την κίνησή του να προσφύγει τώρα σε αίτηση πτώχευσης, που θα εκδικασθεί καταρχήν την Παρασκευή 1η Ιουλίου, αλλά θα κριθεί τελικά, το νωρίτερο τον Σεπτέμβριο, ο Μαρινόπουλος εκβιάζει ταυτόχρονα τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τους προμηθευτές, μα πάνω από όλα τους εργαζόμενούς του, με τον κίνδυνο της… δικής του κατάρρευσης. «Αν με αφήσετε, αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων»! «Σώστε με για να σωθείτε»!

Τώρα, οι «αριστεροί» μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλευθερισμού, με πρώτο τον αρμόδιο υπουργό κ. Σταθάκη, τρέχουν να μαζέψουν τα απόνερα του success story του Τσίπρα, εκλιπαρώντας για μια λύση τις τράπεζες, τους άλλους πιστωτές και τον Σκλαβενίτη, ο οποίος φερόταν ως υποψήφιος συνεταίρος του Μαρινόπουλου, αλλά όταν κατάλαβε το μέγεθος της χρεοκοπίας του, φαίνεται ότι έκανε πίσω από το σχέδιο συνεργασίας.

Πολύ δύσκολο να πετύχουν όλοι αυτοί. Διότι, για να σωθεί ο Μαρινόπουλος, είτε θα πρέπει οι τράπεζες να του δώσουν δάνειο το λιγότερο μισό δισεκατομμύριο ευρώ, όταν πριν δυο χρόνια του έδωσαν 200 εκ. και τη στιγμή που δεν έχουν ακόμη καθαρίσει με τα υπόλοιπα «τοξικά δάνεια», είτε θα πρέπει τράπεζες και προμηθευτές να δεχτούν «κούρεμα» των χρεών του κατά 40-60%. Αλλά, όπως δίδαξε και ο μέντοράς τους, ο Σόιμπλε, «κούρεμα δεν τίθεται στο τραπέζι», απλά γιατί έπειτα, ο κάθε πικραμένος θα ζητάει κι αυτός το μερίδιό του.

Σε κάθε περίπτωση, για να σώσουν όλοι αυτοί τον όμιλο, θα απαιτήσουν ένα «μπίζνες πλαν» που θα περιλαμβάνει κλεισίματα εκατοντάδων υποκαταστημάτων, χιλιάδες απολύσεις με αποζημιώσεις – ψίχουλα, μεγάλες μειώσεις των μισθών όσων μείνουν και συνθήκες εργασιακής γαλέρας.

Για τη μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά, για το ταξικό εργατικό κίνημα, είναι η ώρα της δημιουργικής εφαρμογής του περίφημου «αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος» σε σύνδεση με τις ανάγκες των εργαζόμενων του ομίλου και όλου του λαού.

Η «Μαρινόπουλος Α.Ε.» είναι μια «εθνική» επιχείρηση, μετά την αποχώρηση της γαλλικής πολυεθνικής Carrefοur. Μέχρι τώρα ήταν ο ηγέτης του κλάδου με πάνω από 600 υποκαταστήματα και πάνω από 2 δισ. εκτιμώμενο τζίρο (εκτιμώμενο, διότι δεν έδινε ισολογισμούς εδώ και τρία χρόνια!). Η χρεοκοπία του ομίλου αποδεικνύει ότι η ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία, η «παγκοσμιοποίηση» και ο ελεύθερος ανταγωνισμός, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορούν να αναλάβουν με επιτυχία την ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία του εμπορίου, της διατροφής και της εργασίας σε έναν τόσο ζωτικό κλάδο!

Τώρα είναι η ώρα της προβολής ενός καίριου αιτήματος του «μεταβατικού προγράμματος»: Εργατικό –λαϊκό και αριστερό – πολιτικό μέτωπο για την κρατικοποίηση της «Μαρινόπουλος Α.Ε.», χωρίς καμία αποζημίωση για τους εγκληματίες ιδιοκτήτες του και με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο.

Για να σωθούν όλες οι θέσεις εργασίας, για να συνεχίσουν οι εργαζόμενοι να παρέχουν τρόφιμα και αγαθά για όλο το λαό, ποιοτικά και με φτηνές τιμές. Για να δημιουργηθεί γύρω τους μια στεφάνη συνεταιρισμένων μικρών παραγωγών, με τους συνεταιρισμούς στα δικά τους χέρια. Για να κάτσουν στο σκαμνί όλοι οι υπεύθυνοι για την τραγωδία: ιδιοκτήτες, τραπεζίτες και οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Η σωτηρία των εργαζόμενων, των οικογενειών τους και της διατροφής του λαού, πάνω από τους χρεοκοπημένους ιδιοκτήτες και τραπεζίτες, πάνω από το χρέος, το ευρώ και την ΕΕ!

πηγή: info-war