πώς ξεχνάτε?!

Ο κομμουνισμός και τα εγκλήματα

Posted by sarant στο 23 Αύγουστος, 2017

Πολλή συζήτηση έχει προκαλέσει η απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να μην πάρει μέρος στο Διεθνές Συνέδριο «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα», που πραγματοποιείται σήμερα στο Ταλίν της Εσθονίας, στο πλαίσιο εκδηλώσεων που διοργανώνει η εσθονική προεδρία της ΕΕ.

Προσωπικά, συμφωνώ και με την απόφαση και με την επιστολή του Κοντονή προς την εσθονική προεδρία και χαίρομαι που η ελληνική αντίδραση συντέλεσε ώστε και η ευρωομάδα της Αριστεράς (GUE-NGL) να καταδικάσει την ανιστόρητη αυτή εκδήλωση, που όχι απλώς εξισώνει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό αλλά επιπλέον αποσιωπά τα εγκλήματα του πρώτου για να εστιαστεί στα εγκλήματα και τα «εγκλήματα» του δεύτερου. Μαθαίνω μάλιστα ότι η εσθονική προεδρία, εξαιτίας της ελληνικής αντίδρασης έκανε κάποιες, αν και μάλλον επουσιώδεις, τροποποιήσεις στα κείμενα του συνεδρίου.

Υπάρχει εδώ βεβαίως η εσθονική ιδιαιτερότητα, που δίνει συγχωροχάρτι στους ναζί, αλλά η εξίσωση κομμουνισμού-ναζισμού είναι δυστυχώς κεντρική πολιτική γραμμή της δεξιάς πλειοψηφίας που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην ΕΕ. Άλλωστε, η σημερινή μέρα, η 23η Αυγούστου, έχει ανακηρυχθεί από την ΕΕ, από το 2009, «Ημέρα μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων».

Υπάρχει όμως και η ελληνική ιδιαιτερότητα -ή τουλάχιστον υπήρχε. Στη σχετική ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το 2009, για την καθιέρωση της ημέρας μνήμης, κανείς Έλληνας ευρωβουλευτής δεν ψήφισε το κοινό ψήφισμα τεσσάρων πολιτικών ομάδων, που εξομοίωνε κομμουνισμό και ναζισμό και που εγκρίθηκε με άνετη πλειοψηφία. Οι ευρωβουλευτές της ΝΔ απείχαν από την ψηφοφορία, ενώ ο επικεφαλής τους, ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης δήλωνε ότι «Η αποτίμηση ιστορικών γεγονότων είναι αποκλειστικό έργο των ιστορικών και μόνο». Οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ καταψήφισαν, θεωρώντας ότι «το ψήφισμα αυτό προχωράει σε ανεπίτρεπτη εξομοίωση ναζισμού και κομμουνισμού». Καταψήφισαν φυσικά και οι, λιγότεροι τότε, ευρωβουλευτές της Αριστεράς, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Επομένως, η σημερινή άρνηση του Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει στο συνέδριο του Ταλίν εκφράζει όχι μόνο μια αριστερή θέση αλλά, ουσιαστικά, και την εθνική γραμμή του 2009. Παραδόξως, η ΝΔ σχεδόν σύσσωμη και αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν αποστατήσει από αυτή την εθνική γραμμή και έχουν διολισθήσει σε ακροδεξιές τοποθετήσεις. Από το 2009 ως σήμερα δεν έχουν έρθει στην επιφάνεια τίποτε νέα εγκλήματα των κομμουνιστών που να δικαιολογούν αυτή την αλλαγή στάσης -το μόνο που άλλαξε είναι ότι ένα μικρό αριστερό κόμμα, με καταβολές στον κομμουνισμό και στον ευρωκομμουνισμό, που ήταν πολύ συμπαθητικό όταν περιοριζόταν στο 3%, βρέθηκε περιέργως στην εξουσία και τη στέρησε από τους γεννημένους να τη νέμονται.

Ότι ο αντικομμουνισμός είναι κακό πράγμα για τη δημοκρατία, το καταλάβαμε καλά στο πετσί μας το 1967-74. Ότι βλάπτει επίσης την ευφυΐα και την καλαισθησία το βλέπουμε είτε στο καταγέλαστο εξώφυλλο των ΜαριΝέων, που ανακαλύπτει σταλινισμό στην εξουσία, είτε στις δηλώσεις και στελεχών της ΝΔ που μας είχαν συνηθίσει σε πιο ανοιχτόμυαλες τοποθετήσεις, όπως της Μαριέτας Γιαννάκου, η οποία προσπάθησε να χρεώσει τον εθνικοσοσιαλισμό στην Αριστερά επειδή περιέχει το συνθετικό «σοσιαλισμός»! «Το ναζιστικό κόμμα της Γερμανίας ήταν εθνικοσοσιαλιστικό και συνεπώς αριστερής προέλευσης», τιτίβισε. -ένα επιχείρημα που ανθυπασπιστής της δεκαετίας του 1950 θα το θεωρούσε γελοίο και δεν θα το παρουσίαζε στους φαντάρους που είχε να διαπαιδαγωγήσει εθνικώς.

Βέβαια, αυτό το κουτοπόνηρο επιχείρημα το έχουν διδάξει πρώτοι ο Άδωνης και ο Βορίδης -και αυτό είναι το δυστύχημα, ότι αυτοί δίνουν πλέον τη γραμμή στην αξιωματική αντιπολίτευση και ότι έχει συρρικνωθεί το κέντρο.

Θα μπορούσε κανείς να προβάλει την ένσταση ότι η ελληνική κυβέρνηση, στριμωγμένη από τα μνημονιακά μέτρα που έχει συμφωνήσει να εφαρμόζει, προσπαθεί να τα αντισταθμίσει με συμβολικές και ανέξοδες αριστερές πλειοδοσίες σε θέματα όπως η κλήρωση για τους σημαιοφόρους ή, τώρα, η άρνηση συμμετοχής στο εσθονικό συνέδριο.

Ωστόσο, η ένσταση αυτή παραβλέπει το γεγονός ότι και στις δύο αυτές περιπτώσεις, αλλά και σε άλλες ανάλογες, τον θόρυβο δεν τον προκάλεσε η κυβέρνηση ή τα φιλικά της μέσα, αλλά η αντιπολίτευση. Η αντιπολίτευση ήταν που ανέδειξε σε μείζον θέμα τόσο την κλήρωση όσο και το εσθονικό συνέδριο. Μάλιστα, σε αυτό το τελευταίο θέμα κήρυξε πανστρατιά, αφού εκτός από τα στελέχη της ΝΔ φλογερές αντικομμουνιστικές τοποθετήσεις έκαναν επίσης ο Ευ. Βενιζέλος, ο Ανδρ. Λοβέρδος ή τα Νέα. (Και πάλι, έχει γούστο η σύγκριση με το παρελθόν -πριν από 10-15 χρόνια, οι εφημερίδες του ΔΟΛ είχαν καταγγείλει τις πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για ταύτιση του κομμουνισμού με τον ναζισμό όπως μάς θυμίζει ο ισχυρομνήμων Δ. Ψαρράς).

Το γεγονός ότι η ταύτιση Χίτλερ και Στάλιν γίνεται μόνο από απατεώνες ή ανόητους δεν σημαίνει ότι ο Στάλιν είναι το πρότυπό μας -κάθε άλλο, παρά την κατανοητή από μια άποψη αλλά απολύτως αποκαρδιωτική στροφή του σημερινού ΚΚΕ, το οποίο μέσα στον 21ο αιώνα «αποκατέστησε» τον Στάλιν ανατρέποντας την τακτική των προηγούμενων δεκαετιών. Η ανανεωτική αριστερά έχει απορρίψει, καταδικάσει, αποκαλύψει και ανατάμει τις παρεκτροπές των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά εξίσου απορρίπτει τη σημερινή αντισταλινική υποκρισία. Βέβαια, με τα γυαλιά του αντίπαλου οι διαφορές μεταξύ αντισταλινικών και «σταλινικών» αριστερών είναι ελάχιστες και τα σκάγια παίρνουν εξίσου τους μεν και τους δε.

  

η μόνη σχέση

[η Ιστορία έγραψε]

να δημιουργήσουμε νέους κόσμους, στο μπόϊ των ονείρων μας, στο μπόϊ των ανθρώπων

                       

 απόσπασμα από την ταινία "Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο" 

Από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη (1η & 2η δίκη): Το αγωνιστικό ήθος του κομμουνιστή αντηχεί στην Ιστορία μέχρι το σήμερα

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ».

*

«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».

*

«Θα έλεγα ότι «δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου», γιατί ο κόσμος το ‘χει τούμπανο τι ρόλο παίζουν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Και εδώ μέσα αποδείχτηκε ο ρόλος τους, ακόμη και στις ανακρίσεις της Ασφάλειας. Οι κομμουνιστές δεν είναι όργανα των ξένων. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο ιδανικό και παγκόσμιο κίνημα (…). Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα; Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν’ ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ’ έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;».

*

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο στόχος μας ήταν και είναι να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας…»

ο αναρχικός κομμουνισμός

Νέστωρ Μάχνο: Η αναρχική επανάσταση

Posted by: dimi

on: Thursday, October 1, 2015

 Η μπροσούρα του Νέστωρα Μάχνο μεταφράστηκε για πρώτη φορά από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον Μάικ Τζόουνς. Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον James Sotros τον Φεβρουάριο 1996 στη Μελβούρνη, όπου και κυκλοφόρησε σε μπροσούρα από το «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης» τον Δεκέμβριο 1998, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Ο αναρχισμός είναι μια ζωή ελευθερίας και δημιουργικής ανεξαρτησίας για τον άνθρωπο, μια κατάσταση δηλαδή που δεν εξαρτάται από θεωρίες ή από προγράμματα που προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της. Είναι μια «διδασκαλία» που βασιζόμενη στην πραγματική καθημερινή ζωή, ξεπερνά όλους τους τεχνητούς περιορισμούς και δεν μπορεί να συνθλιφτεί από κανένα σύστημα.

Η εξωτερική μορφή του αναρχισμού είναι μια ελεύθερη, χωρίς κυβέρνηση, κοινωνία, που προσφέρει στα μέλη της ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη. Οι διάφοροι οργανισμοί μπορούν να δημιουργούνται πλέον, με βάση το ανθρώπινο αίσθημα της αμοιβαίας υπευθυνότητας που έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές.

Το αίσθημα αυτό της αμοιβαίας υπευθυνότητας είναι ικανό να εξασφαλίσει την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους. Είναι η ολοκλήρωση εντέλει του αληθινού κομμουνισμού. Γι’ αυτό, ο αναρχισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, έναν κομμουνισμό στη λογική του επέκταση.

Αυτό μας οδηγεί στην αναγκαιότητα να διατυπώσουμε τις βασικές θεωρητικές συνιστώσες του αναρχισμού, με το να χρησιμοποιήσουμε χειροπιαστά υλικά καθώς και με τη συστηματική επιστημονική ανάλυση.

Arbeit macht frei (Η εργασία απελευθερώνει)

για όσους από εσάς γουστάρετε τον καπιταλισμό και καυλώνετε με τη ζούγκλα της "ελεύθερης" οικονομίας και ότι όλα αυτά είναι φυσικά και ότι πρέπει να αφήσουμε την Αγορά ελεύθερη, δηλαδή ανεξέλεγκτη να ρυθμιστεί από μόνη της, γιατί μόνο έτσι "θα πάμε μπροστά" και ότι έχουν αποτύχει ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός (ενώ ο καπιταλισμός είναι σούπερ πετυχημένος..) και όλες αυτές τις παπαριές, σας έχω ένα μήνυμα και ένα ενδιαφέρον άρθρο

πρώτα το μήνυμα

και τώρα το άρθρο (των NYT παρακαλώ...)

Νew York Times: Αυτός είναι ο απίστευτος εργασιακός μεσαίωνας των υπαλλήλων της Amazon

Ένα εκτεταμένο άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στους New York Times για τις συνθήκες εργασίας μέσα στην Amazon έχει δημιουργήσει τεράστιο θόρυβο σε όλον τον κόσμο.

Η εταιρία που ίδρυσε το 1994 ο Ελληνοαμερικανός Τζεφ Μπέζος, ο οποίος θεωρείται αυτήν την στιγμή ο πέμπτος πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική, αντιμετωπίζει τους υπαλλήλους της με τρόπους που ξεφεύγουν από την οποιαδήποτε έννοια του εργατικού δικαίου.

Οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί ζουν κάτω από συνθήκες διαρκούς πίεσης, υποχρεωμένοι να ζουν σαν μικρά ρομποτάκια, τα οποία εκπαιδεύονται με στόχο την μέγιστη δυνατή απόδοση προς όφελος της εταιρίας. Ακόμα και σε βάρος στοιχειωδών αναγκών τους και των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους.

Οι λεπτομέρειες από τους Amazonians (όπως ονομάζονται τα ανώτερα στελέχη) που άνοιξαν το στόμα τους είναι πραγματικά σοκαριστικές. Ο μέσος όρος εργάσιμων ωρών μέσα στην εβδομάδα ξεπερνά τις 75 ώρες, και όποιος δεν τις επιτυγχάνει είναι αποδιοπομπαίος. Το μέϊλ ή το τηλέφωνο είναι πάντα ανοιχτό για όλους. Και θα πρέπει να απαντιέται άμεσα, ακόμα και μέσα στην νύχτα γιατί αλλιώς υπάρχουν επιπτώσεις.

Οι υπάλληλοι έχουν ειδικό πρόγραμμα μέσω του οποίου μπορεί να «καρφώνει» ο ένας τον άλλον αν -κατά την κρίση του- είναι αποδοτικός ή όχι στην εργασία του. Ενώ τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την εταιρία, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να καταρρέουν και μέσα στους εργασιακούς χώρους, πάσχοντας από κατάθλιψη και ασθένειες του νευρικού συστήματος.

Στο δημοσίευμα, ένας από τους συνεντευξιαζόμενους, αναφέρει ότι κάθε μέρα έβλεπε υπαλλήλους να κλαίνε πάνω στα γραφεία τους, προφανώς μην αντέχοντας τις συνθήκες πίεσης που επιβάλλονται από τους ανωτέρους τους.

Στις αποθήκες με τα προς διάθεση εμπορεύματα της εταιρίας, οι υπάλληλοι παρακολουθούνται με ένα εξελιγμένο ηλεκτρονικό σύστημα ώστε να επιβεβαιώνεται ότι πακετάρουν αρκετά κουτιά μέσα ανά ώρα. Μάλιστα όταν είχε ξεσπάσει φωτιά σε αποθήκη της εταιρίας το 2011, οι υπάλληλοι δεν έβγαιναν έξω, παραμένοντας μέσα στις αποθήκες σε θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών, μέχρι να λιποθυμήσουν και να τους παραλάβουν τα ασθενοφόρα που βρίσκονταν απέξω.

Οι ιστορίες που διηγούνται οι άνθρωποι που αποφάσισαν να μιλήσουν ξεπερνούν κάθε φαντασία. Μία υπάλληλος στο τμήμα καρτών για δώρα δήλωσε ότι δεν κοιμήθηκε για τέσσερις συνεχόμενες ημέρες, ενώ στο τέλος πλήρωσε από την τσέπη της έναν άλλον υπάλληλο να της κάνει την δουλειά. Όλα στην Αmazon λειτουργούν στο πνεύμα του Μπέζος, που θέλει τον υπάλληλο να θυσιάζει τα πάντα για την εταιρία, χωρίς προσωπικό χρόνο και με όλη του την πνευματική ενέργεια να αναλώνεται για το πως θα υπερισχύσει των συνεργατών του.

Οι υπεύθυνοι της Amazon ενοχλούνται ιδιαίτερα με την μητρότητα. Όταν μία υπάλληλος απέκτησε παιδί, και άρχισε να φεύγει λίγο πιο νωρίς από την δουλειά (ενώ παράλληλα αναπλήρωνε με εργασία τη νύχτα από το σπίτι), οι υπόλοιποι υπάλληλοι διαμαρτυρήθηκαν στους προϊσταμένους της και μετά από λίγο καιρό την έδιωξαν.

Το σύστημα του «καρφώματος» λειτουργεί με έναν τρόπο μιας πυραμίδας, στην οποία όποιος βρίσκεται στο κάτω μέρος είναι αυτός που θα απολυθεί στην επόμενη εκκαθάριση. Έτσι στόχος του κάθε υπαλλήλου είναι να κάνει παρατηρήσεις για τους συναδέλφους του, ώστε να διατηρείται ψηλά στην πυραμίδα και να παραμένει έτσι μέσα στην εταιρία.

Οι διακρίσεις εναντίον των γυναικών είναι εμφανείς μέσα στην Amazon, καθώς είναι από τις ελάχιστες αμερικάνικες εταιρίες που δεν έχουν παρά ελάχιστες γυναίκες σε διοικητικές θέσεις. Η μητρότητα επίσης είναι παράγοντας δυσμένειας, καθώς όπως αναφέρει μία γυναίκα υπάλληλος με τρία παιδιά, της είχε ανακοινωθεί ότι η φροντίδα τους την εμποδίζει να είναι αποδοτική και να μπορεί ν' ανέβει μέσα στην εταιρία. Της είπαν ότι λόγω των παιδιών είναι λιγότερο ανταγωνιστική σε σχέση με νεαρότερους υπαλλήλους που δεν έχουν τέτοιες δεσμεύσεις και της «σύστησαν» να εγκαταλείψει την εταιρία.

Διακρίσεις όπως είναι φυσικό υπάρχουν και για την ηλικία των υπαλλήλων. Η συμπλήρωση του 40ού έτους αρχίζει και δημιουργεί πρόβλημα στον εκάστοτε υπάλληλο, καθώς το πνεύμα της εταιρίας είναι ότι μπορεί να αντικατασταθεί με έναν τριαντάρη. Ενώ και ο τριαντάρης είναι πάντα εξίσου αναλώσιμος αν βρεθεί κάποιος ακόμα μικρότερος με λιγότερες απαιτήσεις και σαφώς μικρότερες αναστολές στο να καρφώνει τους συναδέλφους του και να δουλεύει 7 ημέρες την εβδομάδα ατέλειωτες ώρες.

Τα περιστατικά που αναφέρονται στο άρθρο των ΝΥΤ δεν έχουν τελειωμό. Υπάλληλος σε υψηλή θέση και με εξαιρετική μέχρι τότε αξιολόγηση, μόλις χρειάστηκα να ξεκινήσει την φροντίδα του πατέρα του που έπασχε από καρκίνο, έπεσε από την μία στιγμή στην άλλη σε δυσμένεια, και μετά από λίγο καιρό απολύθηκε. «Αν δεν μπορείς να δουλεύεις 80 ώρες την εβδομάδα, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την Amazon» δήλωσε ο ίδιος.

Αντίστοιχη είναι και η συμπεριφορά σε ανθρώπους που ξαφνικά αρρωσταίνουν. Μία γυναίκα που έφυγε για λίγο καιρό από το γραφείο με καρκίνο στον θυρεοειδή, όταν επέστρεψε ανακάλυψε ότι οι συνάδελφοί της, με τις ευλογίες των προϊσταμένων της, είχαν καταλάβει την θέση της και απολύθηκε. Μία άλλη γυναίκα με καρκίνο στο στήθος όταν επέστρεψε στην δουλειά, μπήκε σε πρόγραμμα «εργασιακής βελτίωσης», κάτι που στην γλώσσα της Amazon σημαίνει ότι «καλό θα είναι να αρχίσεις να ψάχνεις για άλλη δουλειά».

Τα περιστατικά που αναφέρονται στο μεγάλο άρθρο των NYT είναι ακόμα πολλά και άκρως ενδεικτικά για το τι συμβαίνει στους χώρους εργασίας μίας από τις μεγαλύτερες και πιο προβεβλημένες εταιρίες στον κόσμο. Ο θόρυβος που έχει ξεσπάσει στην Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο είναι τεράστιος. Με το site των NYT να κατακλύζεται από αρνητικά κυρίως σχόλια σχετικά με την λειτουργία της εταιρίας του Μπέζος.

Ο ίδιος έστειλε μια επιστολή στην εφημερίδα με την οποία, χωρίς να αναφέρεται στην ταμπακιέρα, προσπάθησε να εξωραΐσει την εικόνα της. Αλλά κανείς δεν φαίνεται να τον πιστεύει, ιδίως όταν όλες αυτές οι καταγγελίες είναι επώνυμες και από ανθρώπους που έχουν περάσει πολλά χρόνια στην εταιρία. Και οι οποίοι όπως χαρακτηριστικά λένε, δεν θα εύχονταν ούτε στον χειρότερο εχθρό τους να βρει θέση εργασίας στην Amazon.

Όμως παρ' όλα αυτά, η πρακτική της Amazon δεν φαίνεται να είναι κάτι άγνωστο στην Αμερική (παλαιότερα κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και για την Microsoft). Και παρά τις μεγάλες αντιδράσεις και την γενική κατακραυγή σε ολόκληρο τον κόσμο, το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης είχε άλλη άποψη. Την αμέσως επόμενη ημέρα της δημοσίευσης του άρθρου των Νew York Times η μετοχή της Amazon... ανέβηκε. Και ο Τζεφ Μπέζος συνεχίζει να χαμογελά με αυτό το σαρδόνιο χαμόγελο που συνηθίζει όταν έχει επιτύχει τον σκοπό του.

Σε έναν κόσμο που η ανθρώπινη εργασία και προσωπικότητα είναι μια λεπτομέρεια της πιο άγριας οικονομίας της αγοράς, αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Τουλάχιστον ας ελπίσουμε ότι κάποιους από εμάς ακόμα μας τρομάζει...

Πηγή: protothema.gr @gazzetta

δύο δυστυχίες σε ένα μόνο σώμα..

                         

Η δύναμη της εγωπάθειας

 4 Αυγ, ’15

Πώς είναι δυνατόν μια εντελώς αποτυχημένη και απάνθρωπη ιδεολογία, όπως ο καπιταλισμός, να έχει τόσους οπαδούς -ακόμα και μετά την κατάρρευσή του- και να συνεχίζει να ταλαιπωρεί δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο;

Τίποτα δεν έχει αποτύχει περισσότερο από τον καπιταλισμό. Το μόνο που κατάφερε είναι να πείσει για την ανάγκη του σοσιαλισμού.

Είναι γνωστό σε όλους πως ο καπιταλισμός δεν μπορούσε να είναι παραγωγικός σε όλο τον πλανήτη· διαφορετικά, δεν θα υπήρχε καλύτερο σύστημα από τον καπιταλισμό.

Για να είναι παραγωγικός ο καπιταλισμός στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε δεκάδες χώρες να είναι δούλοι ή να εξοντώνονται.

Και χτίζονται διαρκώς τείχη στις πλούσιες καπιταλιστικές χώρες, για να κρατήσουν έξω από τους «παραδείσους» τους απελπισμένους των άλλων χωρών, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τους πνίγουν στην θάλασσα ή στέλνουν τους στρατούς τους, για να τους αφανίσουν και να λεηλατήσουν τις χώρες τους.

Κι όμως, σε μερικές χώρες -ακόμα και στην δική μας- υπάρχουν άνθρωποι που οραματίζονται πως μπορεί η καπιταλιστική δικτατορία να γίνει δημοκρατία.

Οι περισσότεροι καλοί και όμορφοι άνθρωποι που γνώρισα στη ζωή μου ήταν κομμουνιστές.

Δεν ήταν απαραίτητα γραμμένοι σε κάποιο κομμουνιστικό κόμμα -σχεδόν κανείς τους δεν ήταν-, ενώ πολλοί από αυτούς δεν ήξεραν καν πως είναι κομμουνιστές.

Το μεγάλο λάθος του Μαρξ ήταν πως δεν αντιλήφθηκε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καθάρματα.

Δεν απέτυχε ο κομμουνισμός, οι άνθρωποι απέτυχαν.

Μπορώ να καταλάβω τους εγωπαθείς και υπερφιλόδοξους ανθρώπους που γαντζώνονται στον καπιταλισμό.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως -ακόμα και αυτοί οι άνθρωποι- δεν συνειδητοποιούν όταν γερνούν πως ένας τίμιος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι κομμουνιστής.

Κομμουνιστής, όχι μέλος κομμουνιστικού κόμματος. Κομμουνιστής, όχι γραφειοκράτης.

Αφού παραμένουν γαντζωμένοι σε χρήματα, ατομική ιδιοκτησία και εγωπάθεια όταν είναι πια φάτσα κάρτα με τον θάνατο, δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσεις να τους αλλάξεις γνώμη.

Μπορείς μόνο να τους συμπονέσεις.

πηγή: pitsirikos

έτοιμος

δεν θέλω να σας επηρεάσω, 
αλλά ετοιμάζομαι να πάω να ψηφίσω ακούγοντας αυτό

              

venceremos!

μια άχρηστη συνήθεια

που μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη

έρχονται οι μπολσεβίκοι

και δεν θα'χουμε φανάρια..

αλεύρι #2

αυτή η ώθηση ότι είσαι κάτι παραπάνω απ'τον εαυτό σου..

Giorgio Gaber: 

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή..

                     

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ

αυτός ήταν ο Άρης

                               

Αθάνατο πολιτικό κειμήλιο, διαχρονικής αξίας - και δραματικής επικαιρότητας στη σημερινή Ελλάδα των ξένων δανειστών και των εγχώριων «σωτήρων» - αποτελεί η ιστορική ομιλία του Άρη που την εκφωνεί στις 29 Οκτώβρη του 1944 στην απελευθερωμένη Λαμία εκ μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ.

[.....]

«Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:
- Τον ξέρεις τον Άρη;
- Ναι, μου λέει. Τον ξέρω.
- Τον είδες ποτέ σου;
- Όχι. Μα τόνε ξέρω.
- Πώς είναι;
- Τρεις βολές πιο αψηλός απ' τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία.
Μιαν άλλη φορά, στα Τρίκαλα, ρώτησα ένα “αετόπουλο” που πέρναγε τις γραμμές του οχτρού μεταφέροντας μαντάτα στους αντάρτες μέσα στο κούφωμα ενός καλαμιού.
- Γιωργή, τον ξέρεις τον Άρη;
- Τόνε ξέρω.
- Τον είδες ποτέ σου;
- Τον είδα με τα μάτια μου.
- Πώς είναι;
- Έχει μακριά γένεια κι ένα αληθινό άστρο στο μαύρο σκούφο του. Κι άμα μιλάει -κι ας χιονίζει ακόμα- γίνεται μονομιάς πολλή ζέστα. Κι όταν ακούνε το όνομά του οι Γερμανοί κρύβουνται σα λαγοί μέσα στα δάσα.
Ένα μεγάλο κόκκινο άλογο, ένας αητός με μια σημαία, ένα άστρο αληθινό, πολλή ζέστα -αυτός είναι ο Άρης των παιδιών και των μεγάλων.
Και γω που δυο φορές όλο-όλο τον αντάμωσα, έτσι σαν τα παιδιά και γω, έτσι τον βλέπω και τον τραγουδάω τον ΑΡΗ»

                                                                    (Γιάννης Ρίτσος,  Το υστερόγραφο της δόξας - Άρης Βελουχιώτης)

απόσπασμα από το χθεσινό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου

δεν υπάρχει συμβιβασμός

από συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου υποψ. Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στο tvxs

[....]

Να δούμε και για ποια “ανάπτυξη” πανηγυρίζουν; Από το 2012 μέχρι σήμερα, 500 συμπατριώτες μας αύξησαν την περιουσία τους κατά 10 δις. Την ίδια στιγμή, στις αγγελίες προσφέρονται δουλειές προς 90 ευρώ το μήνα, προωθείται η εργασία του ενός ευρώ την ώρα ή της μιας μέρας ανά εβδομάδα έως και για 18 μήνες, για να λέμε ότι εξαφανίζεται η ανεργία. Υπό τους όρους αυτούς, με δεδομένη την υψηλή ανεργία, και τσακισμένα τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, οι εργαζόμενοι είναι πλήρως ανυπεράσπιστοι μπροστά στα αφεντικά. Αυτά εννοούν μιλώντας για “ανάπτυξη” και “σταθερότητα”, και με αυτή την έννοια, όντως, εμείς δεν είμαστε με τη “σταθερότητα”.

[...]

[....] 

Ο λόγος κερδών/μισθών στην Ελλάδα για τις εταιρίες, από 1:2 που ήταν περίπου στα χρόνια 1995-2009, έφθασε στο 1:7 το 2013. Το 77.4% των υπερωριών που κάνουν οι εργαζόμενοι δεν αμείβεται, όταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2008 ήταν 47.6%. Από τις 7.100 off shore εταιρίες που κατέχουν ακίνητα στην Ελλάδα, έχουν ελεγχθεί οι 34, και μόνο αυτές χρωστούν φόρους περί τα 40 εκατομμύρια. Από τους 54.000 που έβγαλαν έξω λεφτά μετά το 2010, έχουν ελεγχθεί ...δύο, και μόνο αυτοί χρωστούν άλλα 5 εκατομμύρια. Είμαστε η χώρα με 8 δις ετήσια φοροκλοπή-φοροαποφυγή του ΦΠΑ, με περισσότερα από 10 δις φοροδιαφυγή στο εισόδημα και με το τζίρο της παραοικονομίας να φτάνει τα 100 δις.

Δεν “τάζουμε” σε όλους, λοιπόν, διότι δεν είμαστε με όλους. Όποιος ισχυρίζεται ότι είναι με όλους ή μιλάει γενικώς στο όνομα της “χώρας”, εννοεί ότι δεν θα πειράξει αυτούς που κέρδισαν εδώ πριν από την κρίση, και που συνεχίζουν να κερδίζουν, άρα λαϊκίζει ασυστόλως. Γι' αυτό, παρεμπιπτόντως, δεν μου αρέσει ένας αριστερός-λαϊκομετωπικός λόγος με πολλή “Ελλάδα”, πολλούς εθνικούς προσδιορισμούς και πολλή “Μέρκελ”. Με τη Μέρκελ πρέπει να ασχοληθούν οι γερμανοί εργαζόμενοι – και ο αγώνας τους είναι κρίσιμος για όλη την Ευρώπη. Ο δικός μας αγώνας είναι με τον Σαμαρά και τους έλληνες πλούσιους: αν εμείς δεν ασχοληθούμε με αυτούς, λεφτά ...δεν υπάρχουν.

[....]

[...]

Το εξηγούν, ίσως καλύτερα από μένα, άνθρωποι όπως ο Λώρενς Σάμερς, συνεργάτης του Κλίντον και εκ των εισηγητών της “Συναίνεσης της Ουάσινγκτον”. Τι μας λέει; Ότι οι δουλειές και τα εισοδήματα βρίσκονται σήμερα στην υγεία, την εκπαίδευση, την κατοικία – σε δραστηριότητες δηλαδή που ανήκουν στο δημόσιο τομέα, πράγμα προβληματικό, αν θέλουμε να σώσουμε τον καπιταλισμό από την κρίση.

Το συμπέρασμα είναι προφανές: δεν υπάρχει συμβιβασμός, στο βαθμό που η σωτηρία του καπιταλισμού περνά από την εμπορευματοποίηση ακόμα και των πλέον βασικών για τη ζωή. Και αντίστροφα: η υπεράσπιση και των πλέον βασικών για τη ζωή περνά, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, από τη σύγκρουση με τον καπιταλισμό.

Ο Μαρξ, από την άλλη, μας λέει ότι μια κρίση υπερσυσσώρευσης, όπως αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη, μπορεί να ξεπεραστεί προς όφελος του κεφαλαίου μόνο με ένταση της εκμετάλλευσης και εκτεταμένη καταστροφή κεφαλαίων. Εν μέσω κρίσης, λοιπόν, δεν υπάρχει φόρμουλα συμβιβασμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, και δη σε εθνικό επίπεδο. Είναι ακριβώς η στιγμή που η Αριστερά πρέπει να δείξει πώς μπορεί να είναι η ζωή μετά τον καπιταλισμό. Να μιλήσει “πρακτικά”, δηλαδή, για τον κομμουνισμό που τόσο δυσφήμησε ο “υπαρκτός”.

"σέλινες γρηγορείτε!"

ο διώκτης, ο διωκόμενος και το διογκωμένο υπερεγώ

από τον πλανήτη Kryption..

έμφυτο

αφιερωμένο στον εξ απορρήτων του πρωθυπουργού μας :)

{the fall of Berlin}

τζίσους χέϊτς κόμιουνισμ

{σαν τον άδωνι ένα πράμα..}

νοικοκυραίος πλακί

~Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ~

(μια παραδοσιακή μπολσεβίκικη συνταγή)

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΣ ΠΛΑΚΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ

Υλικά :

Φέτες νοικοκυραίου περίπου 20 με 22 εκατοστά διάμετρο (όσες χρειάζεστε), κάθε φέτα είναι μερίδα
3 έως 5 σκελίδες σκόρδου (αναλόγως τις μερίδες)
ελαιόλαδο εκλεκτό
ώριμες ντομάτες χωρίς πέτσες σπόρια και τριμμένες στον τρίφτη
μαϊντανό ψιλοκομμένο
ρίγανη τριμμένη
αλάτι, πιπέρι.

Εκτέλεση :

Εάν είναι φρέσκος ο νοικοκυραίος τον βάζουμε σ΄ ένα ταψί την κάθε φέτα την μια δίπλα στην άλλη, εάν είναι κατεψυγμένος πρώτα τον ξεπαγώνουμε και μετά τον βάζουμε στο ταψί μας.
Σ΄ ένα μπολ τρίβουμε τις χωρίς πέτσες και σπόρια ώριμες ντομάτες, μετά βάζουμε τις ψιλοκομμένες σκελίδες του σκόρδου, τον ψιλοκομμένο μαϊντανό, αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και το ελαιόλαδο τα ανακατεύουμε ελαφρά.
Τα βάζουμε όλα πάνω από τις φέτες του νοικοκυραίου και τα ψήνουμε στους 150 με 160 βαθμούς για περίπου 30 λεπτά με 40 λεπτά μπορεί και περισσότερο γιατί πρέπει να μας εξατμιστούν όλα τα υγρά από τις ντομάτες και να μας μείνει με το ελαιόλαδο, προσοχή να μην σας αρπάξει από πάνω ή σβήστε τις πάνω αντιστάσεις ή σκεπάστε το ταψί σας με αλουμινόχαρτο.

Σερβίρεται και ζεστός και κρύος.

Καλή επιτυχία και καλή σας όρεξη.