παρθενωνοκοίτες

[εναλλακτικός τίτλος:]

θα μοιάζει με πιστοποιητικό αθωότητας, αλλά κατά βάθος θα είναι πιστοποιητικό μαλακίας

Παρθενώνες και βελανίδια

2 Μαΐ, ’16

Το Μεγάλο Σάββατο πέθανε ο πρώην υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Αθανασόπουλος. Ο Νίκος Αθανασόπουλος, ως αντεισαγγελέας, είχε χειριστεί -μαζί με τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Παύλο Δελαπόρτα- την υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, ενώ το 1991 καταδικάστηκε για το σκάνδαλο με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι και φυλακίστηκε για 19 μήνες.

Η υπόθεση με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι αφορούσε την πώληση γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού από ελληνική κρατική εταιρεία σε χώρες της ΕΟΚ, αφού πρώτα το καλαμπόκι είχε βαφτιστεί ελληνικό.

Θεωρώ πταίσμα την υπόθεση του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, μπροστά στα σκάνδαλα που έγιναν και γίνονται -από πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις- στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν υπάρχουν υποθέσεις όπως αυτή της Siemens, η υπόθεση με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι μοιάζει αστεία.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η φράση που απηύθυνε ο Νίκος Αθανασόπουλος στον Βέλγο αξιωματούχο Εμίλ Μένενς, προϊστάμενο του Τμήματος Καταπολέμησης της Απάτης, ο οποίος είχε καταθέσει στο δικαστήριο εναντίον του Αθανασόπουλου.

Ο Αθανασόπουλος γύρισε και είπε στον Βέλγο αξιωματούχο «όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς οι βάρβαροι τρώγατε βελανίδια».

Δηλαδή, ένας υπουργός πιάνεται με την γίδα στην πλάτη -κι εγώ δέχομαι πως ο Αθανασόπουλος και οι άλλοι υπεύθυνοι για το καλαμπόκι είχαν αγνές πατριωτικές προθέσεις-, και αυτό που έχει να πει είναι πως «όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς οι βάρβαροι τρώγατε βελανίδια».

Δεν ήταν μόνο ο Νίκος Αθανασόπουλος που είχε αυτή την άποψη.

Είναι πάρα πολλοί οι Έλληνες που πιστεύουν πως το να είσαι Έλληνας είναι πιστοποιητικό αθωότητας.

Δηλαδή, αρκεί να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα, για να είσαι αθώος για όλα.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε όλοι αθώοι γιατί οι προγονοί μας έχτισαν τον Παρθενώνα, και οι άλλοι είναι όλοι ένοχοι επειδή οι προγονοί τους ήταν βάρβαροι.

Αυτή η λογική εξηγεί πολλά από τα δεινά της Ελλάδας.

Πάντως, αν υπάρχει Παράδεισος, μην πείτε στην πόρτα στον Άγιο Πέτρο πως, όταν οι Έλληνες έχτιζαν Παρθενώνες, ο Χριστός δεν είχε γεννηθεί ακόμα.

Μπορεί να θυμώσει και να σας στείλει στην …Ελλάδα.

πηγή: pitsirikos

πολύ καλός για να'ναι αληθινός ο Κούλης..

...για το μπομπολόρεμα

η πχιοσταρχίδιαμου είδηση της εβδομάδας

καρότο Βρυξελλών όλο υποσχέσεις

οι τροφαντοί ποποί, μεζέδες

 

Το λέμε χρόοονια τώρα.

Τα μνημόνια είναι αποτυχημένα μέτρα απορρύθμισης και εν τέλει διάλυσης της ελληνικής οικονομίας και της χώρας, τα οποία συνοδεύονται (ως αντάλλαγμα) με μεγάλο δανεισμό μας.

Τι γίνανε τόσα λεφτά που μας δάνεισαν?...Μα φυσικά τα δώσαμε πίσω για να σωθούνε οι μεγάλες και εν πολλοίς σάπιες ευρωπαϊκές τράπεζες, να μην καθυστερήσουμε ούτε μία δόση και φυσικά να υπάρξει ο χρόνος ώστε να μετακυλήσει το χρέος μας από τις τράπεζες στους προϋπολογισμούς των χωρών, δηλαδή στους άλλους ευρωπαίους πολίτες. Κατάσταση win-win δηλαδή για τους δανειστές μας. Διότι αυτός ο φαύλος κύκλος που μας έχουν βουτήξει, υπάρχει για να εξασφαλίζει τις δοσούλες και τα τοκάκια τους. Είναι βλέπετε και το άλλο. Μια χώρα με υγεία, με κοινωνία ζωντανή, με πολίτες ενεργούς και με την αίσθηση της ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, είναι δύσκολο να ανεχτεί να συνεχιστούν οι ανθρωποθυσίες για να πληρώνει με συνέπεια τις προκαθορισμένες ως το 2051 δοσάρες των μνημονιακών δανείων. Μια μπανανία όμως θα πληρώσει. Έστω και σε είδος.

Δεν τα λέω εγώ αυτά, ο άσχετος λαϊκιστής που μ'έχουν βαρέσει οι ιδεοληψίες και η χαζομάρα στο κεφάλι. Το λέει η περίφημη και έγκριτη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. 

Η οποία δημοσιεύει σήμερα 24σέλιδη έρευνα της "Ευρωπαϊκής Σχολής Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας" (ESMT) του Βερολίνου. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή λιγότερο από το 5% των δανείων πήγαν στον προϋπολογισμό και εις όφελος των πολιτών. Όοοολο το άλλο επέστρεψε όπως ήρθε (και μάλιστα με τόκο) στις μεγάλες Ευρωπαϊκές τράπεζες ώστε να μην αυξηθούν οι μαύρες τρύπες τους με την τρύπα των "βρωμοελλήνων".

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: 

«Η έρευνα αποδεικνύει ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ έσωσαν τα περασμένα χρόνια κυρίως τις τράπεζες και άλλους ιδιώτες πιστωτές» προσθέτει η Handelsblatt.

«Με τα πακέτα βοήθειας σώθηκαν κυρίως ευρωπαϊκές τράπεζες» δηλώνει στην Handelsblatt ο διευθυντής της ESMT, Γιοργκ Ρόχολ, ο οποίος συμμετέχει και στο γνωμοδοτικό συμβούλιο του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών. Σύμφωνα με την έρευνα, 86,9 δισ. ευρώ πήγαν στην εξόφληση παλαιών χρεών, 52,3 δισ. για εξόφληση τόκων και 37,3 δισ. για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

Η "Ευρωπαϊκή Σχολή Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας" (ESMT) του Βερολίνου προσκομίζει για πρώτη φορά στην 24σέλιδη έρευνα ένα λεπτομερή υπολογισμό: Οι οικονομολόγοι της ανέλυσαν κάθε ένα δάνειο ξεχωριστά επί βδομάδες για να διαπιστώσουν που πήγαν τα λεφτά. Το συμπέρασμα είναι αποκαλυπτικό: μόνο 9,7 δισ., δηλαδή λιγότερο από το 5% μπήκαν στον ελληνικό προϋπολογισμό και επομένως ήταν προς όφελος των πολιτών. Το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση παλαιών οφειλών και την πληρωμή των τόκων.

«Πρόκειται για κάτι που υπέθεταν όλοι αλλά το γνώριζαν λίγοι και επιβεβαιώνεται τώρα από την εν λόγω έρευνα: Εδώ και έξι χρόνια η Ευρώπη προσπαθεί μάταια να τερματίσει την κρίση στην Ελλάδα με δάνεια και απαιτεί συνεχώς σκληρότερα μέτρα και μεταρρυθμίσεις. H αιτία της αποτυχίας βρίσκεται όμως προφανώς λιγότερο στην πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και περισσότερο στο σχεδιασμό των προγραμμάτων βοήθειας» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Και όποιος τελειωμένος φιλελές έχει καταπιεί τόνους καθεστωτικού σανού και δυσκολεύεται να πιστέψει τους γερμανούς, ας διαβάσει τους Άγγλους που είπαν τα ίδια ένα χρόνο πριν.

Ακούω τον τζημερόμορφο φελλό στο βάθος να σκούζει "τουλάχιστον ας εφαρμόζαμε σωστά τα μνημόνια, ώστε να είχαμε μεταρρυθμιστεί και σωθεί". 

Τα έχουμε ξαναπεί. Ιστορικά αν το δεις, μας αξίζουν μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Διότι όσο ο τράχηλος του Έλληνα υπομένει ζυγό, αυτός νομίζει ο τροφαντός ποπός του θα τη γλυτώσει και δεν θα γίνει μεζές για τα χρυσά πηρούνια των μεγαλοκανιβάλων.

ελευθερία του ρύπου

ο χριστιανικός λόγος του

μπουκώνει με αμβροσία τα στόματα και τις πσυχές των πιστών...

πόση αγάπη να αντέξουν πχια?

Αποτροπιασμός από το νέο κήρυγμα μίσους του Αμβρόσιου

Σ’ ένα ακόμη παραλήρημα μίσους βρέθηκε το βράδυ της Μ. Παρασκευής ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος.

Σύμφωνα με πιστούς οι οποίοι παρακολούθησαν το κήρυγμά του το βράδυ της Μ. Παρασκευής, ο Αμβρόσιος είπε αναφερόμενος στο ενδεχόμενο της κατάργησης των θρησκευτικών στα σχολεία: «ενώπιόν σας, παρακαλώ των εσταυρωμένο Χριστό να σαπίσει το χέρι του Φίλη αν υπογράψει τέτοια διατάγματα αθεΐας όπως η κατάργηση των θρησκευτικών».

Ο Μητροπολίτης ωστόσο δεν σταμάτησε εκεί, αφού φρόντισε να καταραστεί με περισσή χυδαιότητα και τους άθεους. Είπε συγκεκριμένα: «όσον αφορά στο κρέας που θα φάνε απόψε οι άθεοι που θα κάνουν τραπέζι, να γίνει δηλητήριο και να τους τρυπήσει το στομάχι. Να γίνει πέτρα και να μην το χωνέψουν».

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

τόσο δα

ψάρεμα σε λίμνες και ποτάμια του Καναδά

Λοιπόν, 6 χρόνια βαρβάτης κρίσης 3 και κάτι μνημόνια, ένα κούρεμα PSI, ένα κάρο γιούρογκρουπς, εκλογές, δημοψήφισμα, κωλοτούμπες, η κοινωνία πολλές δεκαετίες πίσω οικονομικά και αρκετούς αιώνες πίσω πολιτικά, με χιλιάδες Έλληνες να έχουν κουνήσει μαντήλι για άλλη γη άλλα μέρη, 2,3 γενιές τουλάχιστον χαμένες από χέρι και όλα αυτά γιατί?

Κάναμε τουλάχιστον ένα βήμα μακρυά από την οικονομική καταστροφή? Κάναμε κανένα βήμα μακρυά απ'τον μπαμπούλα της Δραχμής?

Όλα γύρω μας δείχνουν πως όχι. Όπως μας λέει και ο Tyler Durden στο zerohedge σήμερα, η κατάσταση έχει λίγο πολύ ως εξής:

Τα έσοδα είναι λιγότερα από τα προβλεπόμενα. Κάτι που ήταν πιο σίγουρο κι από τη βροχή της Μεγάλης Παρασκευής. Για το κενό αυτό, το φετινό αλλά και τα αναμενόμενα των επόμενων ετών, οι ξένοι δανειστές προτείνουν νέο μνημόνιο. Την ίδια βιόλα δηλαδή. Δανειούμπα, συνοδευόμενη από υφεσιακά μέτρα, τα οποία θα οδηγήσουν την οικονομία σε ακόμα χειρότερο σημείο, με ακόμα μεγαλύτερα κενά να προκύπτουν, τα οποία για να καλυφθούν θα χρειάζεται νέο μνημόνιο κι άλλο δάνειο κ.ο.κ. [Όποιος νομίζει ότι με την ίδια αποτυχημένη συνταγή, μπορεί κάποια στιγμή να βγει φαγητό που θα τρώγεται, παραείναι φιλελές και να πάει να κοιταχτεί σε κάνα ψυχίατρο λέω εγώ.]

Ο Τσίπρας λέει "όχι". Δε νομίζω να έχει κάνα συνειδησιακό θέμα ο σύντροφος Αλέξης. Ρεαλιστικό είναι το "όχι" του. Ξέρει ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κάνουν καινούργιο συκώτι με τα δύο μνημόνιά του. 

Το αυγό στον κώλο όμως δεν το έχουν οι ξένοι αλλά εμείς. Γιατί? Για πολλούς λόγους. Αυτός όμως που καίει τον Τσίπρα στην παρούσα φάση είναι οι δόσεις που πρέπει να πληρωθούν τους επόμενους μήνες. Ξέρετε...για την αποπληρωμή των εθνοσωτήριων δανείων που πήραμε στα προηγούμενα μνημόνια. Και μπορεί τον Μάϊο να πρέπει να καλυφθούν "μόλις" 460 εκατ. ευρώ δανειακών κεφαλαίων και τόκων και τον Ιούνιο άλλα 705 εκατ. ευρώ, ο φετινός Ιούλιος όμως, φαίνεται να είναι ο μήνας της αποκάλυψης αφού θα πρέπει να καλυφθούν υποχρεώσεις 3,666 δισ. ευρώ (σιξ σιξ σιξ, που λέει και η Λουκά). Τα φραγκοδίφραγκα των ταμειακών αποθεμάτων άντε να πληρώσουν τον Μάϊο και άντε με διάφορα από εδώ και από κει να πληρωθεί και ο Ιούνης. Το 3,number of the beast όμως του Ιουλίου, σε περιμένει να σε πάρει απ'το χεράκι και να σε οδηγήσει στα "αχαρτογράφητα νερά" της επίσημης χρεοκοπίας που μας έλεγαν και πέρυσι (και πρόπερσι και πριν 3 και πριν 4 χρόνια..)

Με άλλα λόγια χρειαζόμαστε λεφτουδάκια. Άμεσα. Γι'αυτό και ο Τσίπρας ζητάει αυτά τα λεφτουδάκια μέσω της "πολιτικής λύσης" που ελπίζει να δοθεί σε μια Σύνοδο Κορυφής, για την οποία όμως προς το παρόν παίρνει τα μέζεά του από τον Τουσκ. Και επειδή η γνώμη του Πολωνού ξάδερφου του ντόναλντ ντακ δεν πιάνει και πολλά, πήρε χθες κι ένα συγυρισμένο nein κι από τον Σόϊμπλε.

Η παραίτηση στην ατμόσφαιρα είναι πηχτή σαν τη φθινοπωρινή πρωινή ομίχλη στην επαρχία της νοτιοδυτικής Αγγλίας, ο κλασικός ο μαλάκας ο σέλινας ελπίζει σε Κούλη και Άδωνι και νομίζω ότι παραπλησίασε η ώρα για να κάνω την μεγάλη καριέρα που πάντα ήθελα στο ψάρεμα.

φιλελελλάς α.ε.

μερικά ρητορικά ερωτήματα από τον ρήτορα της σύγχρονης πολιτικής σκηνής